Kreu Blog Faqe 1536

“Drini poetik” mbahet me 30 tetor 2021

2
Lidhja e Shkrimtarëve e Kosovës 
Prishtinë, 11.10.2021
“DRINI POETIK” MBAHET MË 30.10.2021
Në rrethanat aktuale, festivali ndërkombëtar i poezisë “Drini poetik”, që tradicionalisht organizohet në Prishtinë-Prizren-Kukës, edhe sivjet mbahet vetëm në Prishtinë brenda një dite, duke iu përshtatur kërkesave të pandemisë.
Temë e sesionit letrar do të jetë: “Raportet e letërsisë gojore me letërsinë artistike”. Do të ketë edhe përurime veprash letrare, “Vepra e hapur”.
Krijimet poetike deklamohen nga autorët në “Lirën magjike”.
FNP “Drini poetik” mbahet në bibliotekën kombëtare “Pjetër Bogdani” në Prishtinë.
Marrin pjesë poetë që kanë kryer obligimet sipas statutit.
Kryesia e LSHK-së,
Kryetari
Prof. dr. Shyqri Galica

Luftë ndermjet Talibanve dhe ISIS: bomba dhe kufoma të ekspozuara publikisht

0

Dy të dyshuar të lidhur me Shtetin Islamik u varën në Jalalabad, një i tretë në rrethin e Chaparhar. Sulmet e ISIS-K në Afganistan po testojnë regjimin e ri.

Tre kufoma u ekspozuan nga talebanët në provincën Nangarhar në Afganistanin lindor. Njoftoi agjencia e lajmeve Bakhtar. Një zëdhënës i talebanëve konfirmoi lajmin për agjencinë Dpa duke pretenduar se nuk është e qartë se kush qëndron prapa vrasjeve, ndërsa burimet lokale kanë pohuar se ata janë tre të dyshuar të lidhur me Isis-K, dega afgane e Shtetit Islamik të vetëquajtur, ” ekzekutuar nga talebanët.

Dy prej trupave u varën në Jalalabad, kryeqyteti i provincës, dhe një i tretë në rrethin e Chaparhar. Javën e kaluar, imazhi i trupave të katër burrave të tjerë, të gjithë të akuzuar nga talebanët si rrëmbyes, të varur në vende të ndryshme në Herat, Afganistani perëndimor, shkaktoi tmerr.

Sulmet e ISIS-K në Afganistan po testojnë regjimin e ri. Vetëm sot një shpërthim ndodhi pranë xhamisë Eidgah në Kabul, kryeqyteti afgan. Mediat lokale e raportuan këtë, duke deklaruar se funerali i nënës së zëdhënësit të talebanëve, Zabihullah Mujahid, ishte duke u zhvilluar në xhami. Një shpërthim do të ishte dëgjuar pas shpërthimit. Vetë Muxhahidi shkroi në Twitter duke shpjeguar se “një bombë shpërtheu pranë hyrjes në xhaminë Eidgah duke vrarë një numër civilësh”. Numri i përkohshëm është të paktën 12 të vdekur dhe 32 të plagosur. Sulmi nuk është marrë ende.

Sulmet e ISIS kundër talebanëve

Ndërkohë, ende në provincën e Nangarhar, ku janë të përqendruar terroristët e ISIS, dje pati 5 të vdekur në dy sulme të ndryshme. Mes viktimave është një gazetar, i identifikuar si Sayed Maroof Sadat, një civil dhe dy talebanë. Në një sulm tjetër në provincën veriore të Jawzjan, një bombë shpërtheu gjatë një dasme, duke vrarë nusen dhe duke plagosur dy të tjerë. Sipas informacioneve fillestare, nuk do të ishte një sulm terrorist, por një grindje familjare.

Një ditë më parë, zëdhënësi i talebanëve Bilal Karimi në vend të kësaj raportoi një sulm nga xhihadistët e Shtetit Islamik (IS) në Afganistan në provincën veriore të Parwan. të një shpërthimi në kryeqytetin krahinor të Charikar. Pesë anëtarë të forcave të sigurisë talebane u plagosën lehtë nga shpërthimi, tha Karimi. Në shenjë hakmarrjeje, forcat speciale talebane sulmuan një strofull të ISIS pranë vendit të shpërthimit, duke e shkatërruar atë, tha Karimi. Përveç kësaj, forcat speciale talebane arrestuan dy luftëtarë të ISIS -it në zonë.

Kush janë militantët e ISIS-K dhe pse i urrejnë talebanët

Grupi terrorist Isis-k u themelua gjashtë vjet më parë në provincën jugperëndimore pakistaneze të Balochistanit, gjatë një takimi midis dy emisarëve të ISIS dhe një grupi talebanë të zhgënjyer nga komandantët e tyre. Në atë kohë, Shteti Islamik ishte në lëvizje të plotë dhe kontrollonte pjesë të mëdha të Irakut dhe Sirisë. Anëtarët e ISIS-it janë armiq të betuar të talebanëve. ISIS beson se talebanët kanë braktisur besimin mysliman, pasi kanë rënë dakord të merren me amerikanët. Shteti Islamik nuk e njeh idenë e një shtet-kombi modern dhe dëshiron të pushtojë botën. Talebanët gjithashtu akuzohen për ndjekjen e një shkolle më pak të ngurtë Hanefi se sa Islami Sunit, dhe shumë prej tyre praktikojnë rite sufiste.

Me pak fjalë, nuk ka gjak të mirë mes dy fraksioneve të ekstremizmit islamik. Javët e fundit, ISIS-K ka kryer sulme të shumta në Afganistan, përveç sulmit të gushtit që vrau 13 ushtarë amerikanë dhe rreth 200 afganë që po përpiqeshin të iknin nga vendi në portat e aeroportit të Kabulit. Nuk është një problem i vogël për shtetin taliban në lindje.

Afganistan: Talibanët mbyllin Universitetin e Kabulit

0

Rektori i Universitetit të Kabulit, Afganistan

Universiteti u anulua të mërkurën në mes të ndalimit të talebanëve për klasa bashkë -edukative, e cila i lejon gratë të ndjekin shkollën vetëm nëse veshin rroba tradicionale islame dhe mbeten të ndara nga bashkëmoshatarët e tyre meshkuj.

Kampusi i Universitetit Kabul, i cili zakonisht është i zënë me aktivitete, ishte bosh, sipas The Washington Post. Klasat u pezulluan, vetëm anëtarët e stafit meshkuj u lejuan të hynin në kampus për të kryer kërkime ose për të përfunduar detyra të tjera të zyrës.

Mbyllja e shkollës vjen pasi ministri i ri i arsimit të lartë taleban në fillim të këtij muaji tha se gratë do të lejohen të ndjekin universitetin, por vetëm në klasat e ndara sipas gjinisë.

Abdul Baqi Haqqani tha se Afganistani “nuk do t’i lejojë djemtë dhe vajzat të studiojnë së bashku”, duke shtuar se vendi “nuk do të lejojë koedukimin”.

Haqqani tha gjithashtu se grave do t’u kërkohej të respektonin një kod të rreptë të veshjes, i cili përfshin hixhabin.

Ministri i arsimit të lartë nganjëherë ka vënë në pikëpyetje rëndësinë e universitetit, sipas Post, duke pranuar se anëtarët talebanë të cilët kohët e fundit morën rolet drejtuese kanë qenë të suksesshëm pavarësisht se kurrë nuk kanë marrë diploma akademike.

Zëdhënësi i lartë i qeverisë Bilal Karimi i tha Postit se zyrtarët “po punonin në një plan gjithëpërfshirës për të siguruar një mjedis paqësor për studentet femra”.

Pasi ai plan të përfundojë, Karimi tha “ata do të lejohen të vazhdojnë shkollimin e tyre.”

Politika e re po ngre shqetësime në mesin e afganëve mbi qeverinë e talebanëve pasi ajo mori kontrollin e vendit pas tërheqjes së trupave amerikane, veçanërisht kur bëhet fjalë për trajtimin e grave. Disa janë të shqetësuar se grupi do të kthehet në politikat e ashpra të zbatuara në fund të viteve 1990, kur talebanët kontrolluan për herë të fundit Afganistanin.

Haqqani në fillim të këtij muaji tha se talebanët nuk po kërkonin të kthejnë kohën në 20 vjet më parë, duke thënë: “Ne do të fillojmë të ndërtojmë atë që është sot”.

Universiteti Kabul u themelua në vitin 1932 para se të braktisej gjatë viteve 1990 mes luftës civile në Afganistan, e cila përfshinte marrjen nën kontroll të talebanëve, sipas Post.

Pasi qeveria talebane u rrëzua në 2001, megjithatë, universiteti u restaurua ngadalë, i cili thuhet se mori mbështetje të madhe nga donacionet amerikane.

Shënime mbi Çamërinë

Nga Fahri Dahri, Itali

RADHUER Nr. 5. VITI 1940

SHËNIME MBI ÇAMËRINË

(Marrë nga: “Radhuer i luftës =n° 5.)

                HISTORI

“Çamëria qysh prej kohëve të lashta ka qënë gjithmonë shqiptare dhe në historitë e vjetra çamërit quhen titanë kurse gegët quhen viganë (me pa Odisenë).Të gjithë shkrimtarët grekë i quanin barbarë, sikundër quanin barbaroglotë të gjithë të huajtë që fjaloseshin në gjuhëra të huaja.

Çamët kanë qënë gjithmonë muhamedanë deri në kohën e Ali Pashë Tepelenës, por edhe në periudhën e muslimanizmës ka eksistuar gjithmonë midis tyre një bashkëpunim i plotë për mprojtjen e interesave Kombëtare dhe për luftën kundra grekëve.

Në 1913, kur Çamëria e shkretë u detyrua të pranojë sundimin grek i u imponoj ushtrive zaptuese konditat që vijojnë:

1) Vetëm ushtria e rregullshme kishte të drejtë të zaptonte vëndin.

2) Respektimin e nderit dhe të zakoneve të vëndit.

3) Dorëzimin e armëve vullnetarisht.

Por me gjithë këtë fatkeqësisht grekërit me të hyrë në Çamëri filluan t’iu bëjnë të padurueshme jetesën popullsive duke u munduar t’a çkombësojnë.

Një vjedhje e parë në dëm të shqiptarëvet u paraqit nga plotë 25,000 kokë bagëti përveç të hollave dhe sendeve me vleftë; kryetarët më me rëndësi, ose shpëtuan duke hikur mal në mal ose pyll në pyll, ose u therrën.

Nuk është e mundur që të bëhet një listë e viktimave dhe ende sikur të bëhej kjo nuk do t’a pakësonte rëndësinë e tragjedisë së tmerrshme, sepse grekërit u suallën krejtë si barbarë edhe si njerëz pa pikë feje. Në prill të 1913-tës, me urdhër të kolonel Ebitis, u arrestuan dhe u vranë barbarisht Subhi bej Dino, Pronjo-ja nga Paramithia dhe Alush Gjyzeli nga Margëlliçi në Nemize, arrestime dhe vrasje q’u bënë pa akuzë, pa gjyq, por vetëm se ishin shqiptarë.

Me një herë pastaj, në një pusi (pritë-FD) të vetme, u masakruan 72 veta që qenë thirrur t’u paraqiten autoriteteve në Paramithi. Në mes tyre janë për t’u shënuar: Mehmet bej Kasiqani, Resul Çene, Sadush Dine, Adem Bedeleni, Fejzo Nazisi (ndofta duhet Nazifi-FD), Jusuf Bezhani, Malo Kasëmi, Beqo Kasëmi dhe Refik Tahiri.

Martirizimi i popullit çam harrijti kulmin në Mars të 1917-tës, aq sa 400 familje orthodhokse shqiptare, natyrisht, u çuan në këmbë me armë në duar, i prenë komunikatat me Janinën dhe ndaluan çdo marëdhënie me qeverinë Greke, duke u proklamuar indipendentë, gjë kjo që zgjati gjer në gusht po t’atij viti, d.m.th. gjer sa fuqitë italiane e pushtuan Janinën me të tërë Epirin. Atëhere sulmet kundra grekëve u bënë më të shpeshta dhe më t’egra.

Porse natyrish sproporcioni numerik dhe ay i mjeteve mprojtëse dhe sulmonjëse dolli në krye, dhe kështu Çamët, të mundur por të pa shtruar, u shtrënguan të mjaftohen me luftime çetash, luftime që mund të themi, vazhdojnë akoma sepse shqiptarët e Çamërisë, kur u paraqitet rasti, nuk mungojnë që të sulmojnë. Në vëndin e Nistës (fshat në Çamëri-FD), në vitin 1915, një kompani ushtarësh grekë, që kishte vajtur atje për të çarmatosur popullin, nën komandën e kapitenit Çiamakakos, meqënë se filloj t’i përdorë torturat dhe sharjet, u çarmatos me turp nga popullata dhe u vu në tallje të përgjthshme. Ndërkaqë shqiptarët e Çamërisë, që ndodheshin në vënde të huaja, filluan t’i mbysin kryeqytetet evropiane dhe sidomos Londrën, me protesta për mprojtjen e kombësisë së tyre dhe të drejtat njerëzore të shkelura nga grekët.

Mbas traktatit greko-turk, për shkëmbimin e popullsive, 10 mijë çamër u dërguan në Turqi me forcë, porse ky shkëmbim i poshtër u shtrëngua të ndalohet mbas protestës së qeverisë së Tiranës, i mbrojtur sidomos nga Italia. Ishte në atë kohë, më 1925, q’u bë instalimi në Shqipëri i 1500 vetave të hikur mbas atyre persekutimeve greke”.

[Botim nën kujdesin e drejtorisë së përgjithshme të shtypit, propagandës e turizmit.Tiranë, 1940. XIX]

           

Kaq shkruhet në këtë “Radhua”, që sot mbushen 81 vjet nga botimi i tij.

Në dy muajt e kësaj verë, tepër të nxehtë, ku temperaturat u ngjitën deri në 42°C, qëndrova në Tiranë.

Ndryshe nga vitet e tjera, m’u desh ti përshtatesha dy kushteve të rënda: ruajtjes nga COVID-19 dhe nxehtësisë mbi normalen. Më e shumta, për të mos thënë se të gjitha ditët i kalova brenda shtëpisë. Për të zbutur pak “izolimin” shtëpiak, mbas disa vitesh fillova të merrem edhe me sistemimin dhe pastrimin e bibliotekës familjare. Mes tyre, mendova të njoh lexuesit me “Radhuerin e luftës” nr.5. Është një shkrim i botuar 81 vite më parë, vit kur Kosova, Shqipëria londineze dhe Çamëria ishin nën pushtetin e pushtuesit.

Siç vrehet në fillim të kësaj trajtese historike, paraqitet historia shumë shkurt e Çamërisë. Mesa duket ishte një dokument informues që i shërbente strukturave të caktuara të luftës të pushtuesit italian. Metoda që përdorin pushtuesin për të joshur me propagandë popullin e pushtuar!.

Qëllimi i publikimit të kësaj historie të shkurtër, mbas gati një shekulli, është për të kuptuar se mes shqiptarëve të Çamërisë, qeverive dhe kishës ortodokse greke, qendron permanent një ndarje e madhe pa pajtueshmërie. Kjo sepse nga fillimi i shekullit të kaluar, ka qënë dhe mbetet histori e agresivitetit, plaçkitjeve, padëshirueshmërisë, vrasjeve dhe dëbimit të dhunshëm të banorëve autoktonë të rajonit etnik shqiptar nga ithtarët e “megalloidhesë”, me përdorimin e dy mjeteve mesjetare “shpatën dhe kryqin”.

Nga ky “Radhuer” (është ruajtur origjinaliteti i shkrimit-FD), sado i shkurtër, hitorianët, studjuesit dhe sidomos të “fuqishmit” ligjvënës euro-atlantikë, duhet të kuptojnë se me veprimet e tyre kanë shkaktuar tragjedinë më të dhimshme njerëzore.

Ata, si dje dhe sot vazhdojnë të spekullojnë me sajesat e djallëzuara greke ndaj një komuniteti etnik me banim në trojet e veta më përpara edhe nga koha kur “Homeri do të shkruante Iliadën dhe Odisenë”. Madje, siç dëshmohet nga kërkimet e sotme në kasafortat e errësirave dashakeqe të fshehjes, fshirjes, mashtrimeve, shpifjeve, gënjeshtrave, ai komunitet rezulton tepër i qartë pasardhës i drejtpërdrejtë nga pellazgët. Rajoni dhe banorët kanë gjalluar në atë hapësirë që nga koha kur nuk përmendej gjëkundi emri grek dhe Greqi.

Po. Historia ka filluar të flasë. Është koha kur inteligjenca e njeriut, me teknologjitë e arritura, vazhdon të zbulojë të vërtetat që na janë fshehur dhe zhdukur, në rastin tonë, nga shtetet fqinje por dhe nga “bismarkët” apo dhe “Ottot” e djeshëm dhe të sotëm.

Historia tashmë flet qartë. Ajo duhet të dëgjohet dhe të korigjohet për të filluar nga epoka e respektit reciprok mes popujve fqinjë dhe popujve në tërësi, pa e ndarë njerëzimin në turma sipas besimeve fetare, ngjyrave dhe racave. Vërtet janë ndarje të trashëguara, por kanë shkaktuar masakra, tragjedira, shkatërrime të tmerrshme, prandaj shoqëria njerëzore i cilëson të neveritshme dhe duhen korigjuar sa më shpejt.

Më 11/tetor/2021

“Demokracia dhjetoriste” brenda shinave të Ramiz Alisë

2

Prof.dr. Eshref Ymeri

Ka shumë të drejtë intelektuali i njohur Mentor Serjani për gjithçka që shkruan në analizën e vet, me titull “Kishim nevojë për demokraci, por humbëm virtytet”, të botuar në numrin e sotëm (10 tetor 2021) të Portalit “Fjala e Lirë”. Në atë analizë ai shpërthen me trishtim:
“Demokracia nuk erdhi nga poshtë, nga populli, por nga lart, nga individët”.
Sigurisht, demokracia në Shqipëri duhej të vinte nga poshtë, pas atij terrori dhe sundimit të egër të diktaturës së përbindshme të kryekriminelit Enver Hoxha, të cilën populli e pati hequr mbi kurriz për gati gjysmë shekulli. Por një gjë e tillë ishte e pamundur. Sepse ajo diktaturë kriminale, me atë kryekriminel në krye, e pati depersonalizuar popullin në maksimum, e pati zhveshur tërësisht nga dinjiteti personal, ia pati shuar krejtësisht aftësitë vetorganizuese, duke e shndërruar në një robot në shërbim të shportës së karavidheve, të mbyllura brenda Bllokut famëkeq që mbrohej nga bajonetat e Gardës së Republikës.
Në këto kushte, ishte kotashpresë ta mendoje se demokracia mund të vinte nga poshtë. Prandaj ajo erdhi nga lart, duke ndjekur piketat që pati vendosur krimineli Ramiz Alia në dy fjalimet e veta, të mbajtura në mbledhjet e Byrosë Politike të nëntorit 1989 dhe të 13 dhjetorit 1990. Ideja themelore që shprehte ai kriminel, përmblidhet në rreshtat në vijim:
“… brenda dy-tre legjislaturave, do të arrijmë që nga Klasa Komuniste të krijojmë Klasën Kapitaliste, e cila do të na përjetësojë në Pushtetin Politik të së Ardhmes, që e kemi planifikuar dhe po e përgatisim Vetë. Të jeni të sigurtë që e Ardhmja do të jetë e Jona. Kurrë nuk do të lejojmë restaurimin e pushtetit politik të armiqve tanë. E ardhmja e fëmijëve tanë do të jetë e mrekullueshme…”.
Duke pasur parasysh pikërisht këto orientime të kriminelit Ramiz Alia, lëvizjen e dhjetorit 1990 dhe ngjarjet që pasuan pas saj, në analizat e mia i kam vlerësuar dhe vazhdoj t’i vlerësoj si demoshëmti dhjetoriste. Nisur nga fakti se ç’individë u katapultuan në pushtet pas demoshëmtisë dhjetoriste, e cila, në përputhje me piketat e vendosura nga krimineli Ramiz Alia, s’ishte gjë tjetër, veçse zëvendësim i pushtetit të komunistëve veteranë me pushtetin e neokomunistëve, populli duhej të kishte reaguar nëpërmjet votës, për të mos lejuar që ligjin ta bënin pasardhësit e nomenklaturës komuniste. Por, për arsyet që u parashtruan më lart, populli, i robotizuar në maksimum në diktaturë, iu përshtat plotësisht neodiktaturës, çka do të thotë se varfëria dhe vuajtjet e shkaktuara prej saj gjatë diktaturës, qenë bërë pjesë e pandarë e formatit të tij shpirtëror, me gjurmë të thella në vetëdijen e tij, pra, edhe në kushtet e neodiktaturës. Që lexuesit e nderuar të binden plotësisht se varfëria, me pasojat e saj të dhimbshme, qe rrënjosur në formatin shpirtëror të popullit tonë, le të sjellin në kujtesë deklaratat publike të atyre dy grave (të cilat nuk e meritojnë t’i quash zonja), militante të partisë socialiste në Berat dhe në Vlorë. Ajo beratasja, duke iu drejtuar Fatos Nanos dhe Ilir Metës, deklaroi:
“Ne nuk duam as ujë, as drita, vetëm ju të dy të shkon i mirë me njëri-tjetrin”.
Kurse ajo vlonjatja lëshoi një deklaratë edhe më të fortë:
“Edhe pa bukë të mbetem, për partinë socialiste do të votoj”.
Këto dy deklarata dëshmojnë më së miri se militantizmi partiak majtist është aq i verbër, saqë, në raport me mirëqenien, parapëlqen vuajtjen, varfërinë.
Duke pasur parasysh që elektorati i majtë përbën shumicën në radhët e popullit tonë, dy deklaratat e mësipërme, kohë pas kohe më sjellin në kujtesë dy personalitete të njohura të kulturës ruse, shkrimtarin Fjodor Dostojevski (1818-1881) dhe shkrimtarin dhe publicistin Ivan Shmelov (1873-1950).
Në librin me titull “Ditari i një shkrimtari”, të botuar në vitin 1873, Dostojevski shkruan:
“Mendoj se kërkesa më kryesore, më rrënjësore e shpirtit të popullit rus, është kërkesa për vuajtje, për një vuajtje të përhershme dhe të pashuar, kudo dhe në çdo gjë… Në vuajtje populli rus sikur gjen kënaqësi”.
Në veprën që titullohet “Dielli i të vdekurve”, të botuar për herë të parë në Paris në vitin 1923, Ivan Shmelovi shkruan:
“Rusët janë një popull që e urren lirinë dhe hyjnizon skllavërinë, i ka qejf prangat në duart dhe në këmbët e veta, i do despotët e vet…”.
Intelektuali Mentor Serjani i flak tutje ne neveri petët e lakrorit neokomunist me mbulojë socialiste. Ai shkruan:
“Shqiptarët i diskreditoi klasa e tyre politike. Çdo gjë është e krimbur, që nga Partitë, nga lart deri poshtë. Që nga administrata, që nga lart deri poshtë… Pa futur në burg që nga luanët e mëdhenj e deri tek çakejtë e dhelprat, ky vend do vuajë shumë”.
Duhet të jemi të vetëdijshëm se burgosja që përmend intelektuali Mentor Serjani është një utopi e kulluar. Sepse agallarët e politikës i kanë kopsitur punët për bukuri, duke gëzuar edhe mbështetjen e brukselizmit Një burgosje e tillë mund të bëhej fakt i kryer sikur demokracia të ringjallej nga poshtë, në mënyrë që të kryhej një përmbysje a la francaise, si ajo e vitit 1789. Por kjo është një ëndër në diell. Megjithatë, sikur populli të kishte sadopak aftësi vetorganizuese, kastën politike që e ka krimbur vendin fund e krye, mund ta hiqte qafe fare kollaj: ditën e zgjedhjeve politike askush të mos shkonte të votonte dhe kryeoligarkët e politikës do të shporreshin nga skena politike si me frymën e shenjtë. Po hajde t’u mbushësh mendjen militantëve partiakë të mos shkojnë të votojnë! Rama e njeh mirë psikologjinë e militantëve socialistë, prandaj edhe e ka shndërruarr vendin në domenin e vet.

San Diego Kaliforni
10 tetor 2021

Fahri Xharra: Së bashku me John Chiken në Hundëz

0

Nga Fahri Xharra

| E marte, 06.10.2015, 07:55 PM |


Së bashku me John Chiken në Hundëza, viti 1911 !

Sa jam krenar që i kam takuar hundëzaket në Taxhikistan në vitin 2005, sa më vjen keq që nuk i kam njohur me herët; gjithashtu me vje keq qe nuk kam mundësi te shkoj përsëri . Sa me vjen mire kur  Aristidh Kola ne librin e tij “ Arvanitasit dhe prejardhja e grekëve “ shkruan për Hundëzen dhe trashimtaret e Aleksandërit te Madh :” Aty ku piqen Afganistani, Pakistani, Taxhikistani dhe Kina, aty është Hundëza. Hundëza është mbi 2500 m mbi nivelin e detit dhe rrethohet me male 7 mijë metërshe të larta. Po në këtë lartësi mbidetare e krejtësisht malore prodhohen perimet, pemët dhe drithërat e ndryshëm, aty prodhohen dhe jetohet prej patateve, fasules, grurit, elbit, shalqirit, rrushit, qershisë, mollës, dardhës, pjeshkës dhe kajsisë. (Fahri Xharra: Hundëzakët- Leshkuqët e Lekës së Madh, 17.07.2011)

Por jashtëzakonisht i lumtur jam që se bashku me ju do ta ndajmë knaqesine e udhëtimit te John Chikas tek hundëzaket qe ai e përshkruan ne udhëpërshkrimin e tij “ Parajsa në tokë “ ( Paradise on earth)

“ Asim Khan-i, i biri i guvernerit ( Emirit )të Hunëzes, ishte shok i klasës sime në Universitetin e Kajros, Egjypt ; një djalosh 18 vjeçar i cili  vazhdimisht na fliste për bashkëvendësit e tij trupgjatë . Mua dhe Kasim Shahinin , nje bashkëvendës t`imin nga Borshi , na ftoi që të bindemi  me sytë tanë për atë që na fliste: Të vizitojmë Hunzën !” shkruan Johni/

“Hunëza është një pjesë e shtetit mysliman që kufizohet me Afganistanin dhe Kinën . ai vend është nja 150 km i gjatë dhe disa km i gjerë.. me disa qytetëza të shpërndara në tokat e thepisura. Ne fakt “hunëza”do të thotë në thrakishte-ilirishte , “ male të me vija të mprehta “ në  formë hunde. Një ven i një kthese të çuditshme ne histori “

Pas provimeve, që të tre shokët e klasës ne javën e pare te Korrikut 1911 u nisem për në Pakistan. U nisem  me vapor, por udhëtimi ishte edhe me tren dhe  mushka.Pas  12 ditë udhëtimi mbërritëm me plot dridhma trupi nga hajnat dhe plaçkitësit kinez dhe afgan që i takonim rrugës.

Ishte një rrugë e gjatë , fatbardhësisht probleme… kur nga një lartësi prej 7500 lmb , u shfaq Lugina e Hunzës , një luginë që të bënte te mbetsh pa fryme nga bukuria e saj.

Ditët e kaluara nëpër këtë vend të ëmbel ishin ushqim për trurin dhe ndjenjat .

Populli i Hunzës , nja 35 000 njerzë të ndershëm dhe të shëndetshëm e jetonin jetën e mbretërve në maje të Azisë , e disa prej tyre edhe në moshë mbi 100 vjeçare. Ata nuk kishin as polici, as ushtri e sa para. Askush nuk ishte i pasur,askush nuk ishte i varfër , askush nuk ishte i sëmur. Gjuha ishte Thrako-Ilirishte, një gjuhë e vjetër e Europës l gjuha e Aleksandërit te Madh dhe e Shqipërisë. Fizionomia e popullatës ( pamja e jashtme) ishte evropiane , me sy pellazg dhe hundë të hollë.

Fillimin e javës ishim ne fshatin “Mishgar “ qe thrako-ilirishte do te thotë “  Kau i ri “ ( mëzat ,fxh ).

Pastaj autori , John Chikae vazhdon përshkrimin e vendit shumë të begatë , dhe mjeshtërinë e tyre të ruajtjes së mishit , mjeshtëri e vetmja ne Azi ….

Gjakovë, 14.09.2015

Çudi se si ende nuk doli një “profet shqiptar” që ti bind turqit, arabët dhe serbët të bëhen shqiptarë?!…

1
Foto e Gjergj Kastriotit Skenderbeut
Çudi si s’doli ni shqiptar rrotë m’i bind turqit, arabët dhe serbët m’u bo shqiptarë.
Përkundrazi turqit, serbët dhe arabët vranë dhe masakruan miliona shqiptarë, ndërsa të mbijetuarit i asimiluan në turq, arabë dhe serbë (shkrije, shkije).
Imagjinojeni shqiptari Mustafa Atatürk asimiloi miliona shqiptarë në turq, që i dëboi Serbia në Turqi pas gjenocidit të paparë mbi familjarët e tyre.
Fillimisht i ktheu në arnautë e më vonë në turq.
Në fakt prej tyre e krijoi kombin dhe shtetin turk.
Ndërkaq hajvan arkadashi tjetër Sami Frashëri në vend se të kontribuonte që të mos asimilohen shqiptarët në turq, ai ua shndërroi atyre hieroglifet arabe të popujve aziatë në shkronja latine, në mënyrë që ata ta mësojnë sa më lehtë kulturën aziate dhe të asimilohen.
Këta jemi ne.
Ndaj njoni tjetrit jemi pis mileta e ndaj ish okupatoreve tanë, jemi të dashur, besnik, human, të këndshëm, të kujdesshëm dhe të ëmbël, si ndaj hindusve të Kalkutës Nëna Terezë.
I vetmi Institucion Fetar 100% kombëtar dhe atdhetar, është Kisha Katolike.
Bashkësia Islame e Kosovës dhe Kisha Autoqefale e Shqipërisë janë Filialat më besnike të Shërbimeve Sekrete Serbe, Turke, Arabe, Greke dhe Ruse.
Sepse ritualet e tyre i mbajnë në gjuhen arabe dhe greke, prandaj e mësojnë xhematin për t’i dashur turqit, arabët, grekët dhe serbet më shumë sesa shqiptaret katolikë, ateistë, agnostikë dhe sekularë.
Unë nuk jam kundër fesë myslimane dhe ortodokse, por thjesht do të doja që t’i bindë klerikët e vërtetë shqiptarë, që ritualet e tyre t’i kryejnë vetëm në gjuhën shqipe, sepse Allahu, gjegjësisht Perëndia, e kupton gjuhën shqipe njësoj si arabishten, turqishten dhe greqishten.
Edhe sikur të luteshin pesëdhjetë herë në ditë në gjuhën e bukur shqipe dhe me muzikë argëtuese nuk do të më pengonte fare, përkundrazi, do të më gëzonte pa masë.
Por me pengon dhe pikellon pafundësisht kur i dëgjoj lutjet e tyre në gjuhën arabe me muzikë vajtuese beduine që i shashtrisë fëmijët, njësoj siç më pengon dhe pikëllon pafundësisht kur lutjet e tyre i dëgjoj në gjuhën greko-ruse dhe me muzikë të filmave horror.
Sepse ta shkelësh gjuhën tënde vetëm pse serbët, rusët, beduinët dhe grekët të kanë bindur që gjuha arabe dhe greke janë gjuhët e vetme që i kupton Allahu, gjegjësisht Perëndia, është mëkat më i madh sesa të mos besosh fare në Allahun, respektivisht Perëndinë .
Shtrohet pyetja pse asnjë shqiptarë s’po mund t’i bindë arabët, turqit dhe grekët që të luten në gjuhën shqipe?
Sepse thjeshtë s’kanë shans.
Arabet, turqit dhe grekët nuk shiten edhe pse identitetin e tyre kombëtar dhe fetar e kanë njëqind fish më të kontestueshëm se sa ne.
Prandaj kam respekt për ta ani pse janë tendencioz dhe armiqësor ndaj nesh.
Sepse do të doja që të mësojmë prej tyre se si duhet dhe respektohet kombi dhe shteti, e jo të mësojmë prej tyre se si të asimilohemi.
Pse e them ktë ?
Sepse nëse ritualet fetare nuk zhvillohen në gjuhën shqipe, asimilimi pas depërtimit të fesë ekstreme islame turko-beduine dhe ortodoksizmit klerofashist grek është vetëm çështje kohe.
Sikur të pyetsha unë asnjë fotografi tjetër nuk do ta lejoja në Presidencë, Qeveri dhe kudo tjetër përpos asaj të Gjergj Kastriotit.
Sepse ishte i vetmi shqiptar në histori që e meriton epitetin burrshtetas dhe atdhetar gjigant.
Në fakt Gjergj Kastrioti është ADN-ja e kombit dhe shtetit shqiptar.
Kan være et bilde av monument og utendørs

Saga Idromeno, monografi nga K. P. Traboini  

0

SAGA IDROMENO Monografi nga K. P. Traboini, Pantheon Books / Emal 2021

Jeta e të madhit Kol Idromeno nuk ka qenë tabu. E kanë trajtuar, kanë folur për të nëpër vite, në kohë të shkuar e të mëpastajme, madje dikush nga vogëlsia e vet edhe e ka përgojuar. Ajo që ka qenë tabu gjithherë ishte fati i rrethit të tij familjar. Synimi i kësaj monografie është që të sillen para lexuesve ato që njihen e çfarë nuk njihen si një e tërë në Universin Idromeno, krejt ndryshe nga se konceptohet nëpër galeri apo ekspozita nën ndriçimin e projektorëve mbi veprat, duke u dhënë dritën e duhur për ti përjetuar estetikisht. Mirëpo pjesa tjetër që e rrethon këtë mjeshtër të pikturës shqiptare dhe plot arteve të tjera, lihet gjithherë në tymnajë e harrim.

Dihet që kërshëria njerëzore ka qenë e mbetet tundimi për të njohur atë që i fshihet syve të publikut, që mbetet nën hije, në prapaskenë apo pas tablove. Në këtë monografi kemi një shfaqje të tillë ku skena e prapaskena njëjtësohen, ashtu siç ka qenë në jetë. Dhe Sagë. Pse Sagë? Sepse Saga në prejardhje vjen nga rrëfimet e moçme në ishujt e veriut të kontinentit, të cilat konsideroheshin më së shumti kronikë bëmash historike, përmbajtja e tyre ishte dramatike, shpesh shprehte pikëllim për jetët e humbura njerëzore duke u përshkruar kësisoj edhe me elementë tragjikë. Në rrethin familjar të Kol Idromenos dhe motrës së tij Antoneta Idromeno- Skanjeti (Motra Tone), i gjen të gjitha këto elemente; gëzimin, melankolinë, vuajtjet dhe tragjizmin. Libri përbëhet nga katër kapituj, Familja Idromeno & Skanjeti, Pasardhësit e tyre në Shqipëri, Pasardhësit e tyre në Kosovë dhe një Album i pasur fotografik nga e shkuara deri në ditët e sotme.

Në fund të librit është vendosur treguesi i emrave, Gjenealogjia sipas familjeve Idromeno, Skanjeti: Zef Andrea Skanjeti, djali i Motrës Tone, si dhe pesë vajzave të saj Milena Zorba, Orsolina Çoba, Katrina Traboini si dhe dy vajzave të martuara në Pejë të Kosovës, Domenika Vila dhe Matilda Nulleshi.

Monografia “Saga Idromeno” ka 260 faqe dhe është pasuruar me 116 fotografi me shpjegime sipas thënies kuptimplotë një fotografi një histori dhe shënon librin e 40 në krijimtarinë e autorit K. P. Traboini.

Nesër më 12 tetor 2021, në orën 11, në Tiranë promovohet vepra letrare e Jusuf Buxhovit

0
PROMOVOHET VEPRA LETRARE E JUSUF BUXHOVIT
Nesër në Tiranë, në orën 11
Në kuadër të manifestimit tradicional “Tetori i librit”, në organanizimin e Qendrës Kombëtare të Librit dhe Leximit, bëhet promovimi i krijimtarisë letrare të shkrimtarit Jusuf Buxhovi.
Manifestimi mbahet në Tirana Internacional Hotel, më 12 tetor në orën 11.

Komiteti NOBEL 2021: Liria e fjalës, parakusht për demokracinë dhe paqën e qëndrueshme

0

Në foto:Dy fituesit e Çmimit Nobel për Paqe, Dmitry Muratov (Rusia) Maria Messa (Filipinet).

Nga: Frank Shkreli

Komiteti norvegjez Nobel njoftoi javën e kaluar se Maria Ressa nga Filipinet dhe Dmitry Muratov nga Rusia, janë gazetarët që fituan çmimin Nobel për Paqë për vitin 2021. Duke njoftuar fituesit e këtij çmimi prestigjoz për paqe, Komiteti Nobel tha se çmimi i këtij viti për paqe, tregon se e drejta e lirisë së fjalës është nën kërcënim, në mbarë botën. Komiteti Nobel i Norvegjisë vendosi t’u jap Çmimin Nobel për Paqe këtyre dy gazetarëve të guximshëm, Maria Messa dhe Dmitry Muratov me motivacionin: “Për përpjektet e tyre në mbrojtje të lirisë së të shprehurit, që është një parakusht për demokracinë dhe paqën”.

Në njoftimin për media që lëshoi Komiteti Nobel me këtë rast thuhej se Zonjushës Ressa dhe Zotit Muratov po u jepet Çmimi Nobel për Paqë për luftën e tyre të guximshme në mbrojtje të lirisë së fjalës në Filipine dhe në Rusi. Njëkohësisht, theksohet në atë njoftim, “të dy këta përfaqësojnë të gjithë gazetarët të cilët mbrojnë këtë ideal në një botë në të cilën demokracia dhe liria e fjalës dhe liria e shtypit po përballen, gjithnjë e më shumë, me kushte të vështira veprimtarie”. Zonjusha Messa ka ushtruar me guxim lirinë e fjalës për të zbuluar dhe për të demaskuar publikisht abuzimet e qeveritarëve, dhunën që përdoret dhe autoritarizmin në rritje e sipër në atdheun e saj, Filipinet. Ndërsa për meritat e gazetarit rus, Dmitry Andreyevich Muratov, Komiteti Nobel thekson se për dekada tani, ai ka mbrojtur vendosmërisht lirinë e fjalës në Rusi, “Me një qëndrim thellësisht kritik ndaj pushtetit në Rusi, gjithmonë përballë kushteve gjithnjë e më të vështira veprimi”, thuhet në njoftim. Në vitin 1993, Muratov ishte njëri prej themeluesve të gazetës Novaya Gazeta dhe nga vitit 1995 ai ka vazhduar të jetë Kryeredaktor për 24 vjet i kësaj gazete, që sot për sot, është gazeta më e pavarur në Rusi. “Gazetaria e bazuar në fakte dhe në integritetin profesional të këtij organi mediatik e kanë bërë atë një burim të rëndësishëm informacioni…që mbulon subjekte për të cilat askush tjetër nuk flet as nuk shkruan, duke filluar nga korrupsioni, dhuna policore, arrestimet e paligjshme, mashtrimet në zgjedhje e deri tek përdorimi i forcave ushtarake ruse brenda dhe jashtë Rusisë”, vlerëson Komiteti Nobel, punën e gazetës ruse Novaja Gazeta dhe kryeredaktorin e saj Muratov.

Gjatë gjithë kësaj kohe, thuhet në njoftimin e Komitetit Nobel, kundërshtarët e Novaja Gazeta janë përgjigjur ndaj profesionalazmit të gazetës me ngacmime, kërcënime, dhunë dhe vrasje. Që nga fillimi i gazetës, gjashtë gazetarë të saj janë vrarë, përfshirë Anna Politkovskaja që shkroi artikuj zbulues mbi luftën në Çeçeni, thuhet në njoftimin e Nobelit. “Pavarësisht vrasjeve dhe kërcënimeve, kryeredaktori Muratov ka refuzuar të braktisë politikën e pavarur të gazetës. Ai ka mbrojtur vazhdimisht të drejtën e gazetarëve për të shkruar çfarëdo që duan për çfarëdo që duan, për sa kohë që ato përputhen me standardet profesionale dhe etike të gazetarisë”, thuhet të njoftimin e Komitetit Nobel.

Në njoftimin e dhënjes së Çmimit Nobel për Paqe gazetares filipinase Maria Messa dhe gazetarit rus, Dmitry Muratov, theksohet rëndësia që Komiteti Nobel i kushton të drejtës së lirisë së fjalës dhe lirisë së gazetarit për të bërë punën e vet, bazuar në etikën dhe standardet gazetareske, duke thenë se, “Gazetaria e lirë, e pavarur dhe e bazuar në fakte, shërben për të mbrojtur shoqërinë kundër abuzimit nga pushteti, si dhe ndaj gënjeshtrave dhe propagandës së luftës. Komiteti Norvegjez i Nobelit është i bindur se liria e shprehjes dhe liria e informacionit ndihmojnë për të siguruar një publik të informuar mirë. Këto të drejta janë parakushtet thelbësore për demokracinë dhe mbrojnë shoqërinë nga lufta dhe konflikti. Dhënia e Çmimit Nobel për Paqe këtë vit — gazetarëve Maria Ressa dhe Dmitry Muratov — ka për qëllim të nënvizojë rëndësinë që i duhet kushtuar mbrojtjes së këtyre të drejtave themelore. “Pa lirinë e shprehjes dhe pa lirinë e shtypit, do të jetë e vështirë të promovohet, me sukses, vëllazërimi midis kombeve, çarmatimi dhe promovimi i një rendi më të mirë dhe më të sukseshëm botëror në epokën tonë”, përfundon mesazhin e vet Komiteti Nobel.

Ndër reagimet e para ndaj dhënjes së Çmimit Nobel gazetarëve Maria Messa nga Filipinet dhe Dmitry Muratov nga Rusia, erdhi nga Këshilli i Evropës. Enti i lartë evropian, theksoi rëndësinsë e fjalës së lirë, si një nga vlerat më të çmuara të Evropës. “Liria e fjalës është një nga vlerat më themelore dhe më të dashura të kontinentit tonë, siç pasqyrohet në Konventën Evropiane për të Drejtat e Njeriut dhe në praktikën gjyqësore të Gjykatës së Strasburgut. Mbrojtja e gazetarëve është një përparësi për Këshillin e Evropës”, thuhet ndër të tjera në deklaratën e Këshillit të Evropës, në emër të 49 shteteve anëtare. “15 vjet pas vdekjes së Anna Politkovskaya, ne jemi veçanërisht të kënaqur që Komiteti Nobel ka njohur punën guximtare të Dmitry Muratov dhe gazetës së tij, Novaya Gazeta, në nxjerrjen në dritë të shkeljeve serioze të drejtave të njeriut në kontinentin evropian”, thuhet në reagimin e Këshillit të Evropës, nepëmjet zëdhënses së këtij enti.

Një zë i rëndësishëm ndërkombëtar që mirëpriti dhënjen e Çmimit Nobel për Paqe gazetarëve Messa dhe Muratov ishte edhe Sekretari i Organizatës së Kombeve të Bashkuara,(OKB) Z. Antonio Guterres, i cili tha se Çmimi Nobel i Paqës për dy gazetarët mbrojtës dhe promovues të fjalës së lirë, është një njohje se liria e shtypit është, “jetike për paqën, drejtësinë, zhvillimin ekonomik dhe për të drejtat e njeriut – por edhe si gur themel për krijimin e institucioneve të drejta dhe të paanshme”, është shprehur, me këtër ast, Sekretari i Përgjithsëm i OKB-së. Udhëheqsi i organizatës më të madhe botërore, duke i uruar fituesit e Çmimit Nobel për Paqe ka thënë se, “Asnjë shoqëri nuk mund të jetë e lirë dhe e drejtë nëqoftse nuk ka gazetarë që duhet dhe mund të hetojnë gabimet dhe abuzimet e zyrtarëve qeveritarë dhe shtetërorë dhe pa gazetarë që t’u sjellin qytetarëve informcionin e nevojshëm dhe, njëkohësisht, t’i mbajnë ata përgjegjës për veprimet e tyre”, ka theksuar Antonio Guterres i OKB-ës.

Edhe organizatat ndërkombëtare, mbrojtëse të fjalës së lirë dhe të drejtave të gazetarëve, anë e mbanë botës, siç janë, “Komiteti për Mbrojtjen e Gazetarëve me qëndër në Nju Jork dhe “Reporterët pa Kufij”, me qëndër ë Francë – kanë pritur mirë Çmimin Nobel për paqë dhenë dy gazetarëve në fjalë. Drejtori i “Komitetit për Mbrojtjen e Gazetarëve, Xhoel Simon, u shpreh se, “Dimtry Muratov dhe Maria Messa personifikojnë vlerat e lirisë së shtypit si dhe arsyet se pse këto vlera janë të rëndësishme. Këta janë gazetarë të kërcnuar personalisht dhe megjithkëtë ata vazhdimisht kundërshtojnë me guxim censurën dhe shtypjet ndaj përhapjes së lirë të lajmeve, ndërkohë që me puën e tyre kanë shërbyer si shembuj për tu ndjekur nga gazetarë të tjerë”, ka thënë ai. Dhënja e Çmimit Nobel pë Paqe është një njohje dhe miratim i fuqishëm i punës së tyre të palodhur si dhe të gazetarëve anë e mbanë botës, në përgjithësi. Lufta e tyre, është lufta jonë”, ka thenë Drejtori i Komitetit për Mbrojtjen e Gazetarëve, Xhoel Simon nga Nju Jorku.

Agjencia Amerikane për Median Globale (USAGM) që është një agjenci federale e pavarur dhe që drejton disa rrjete mediatike, përfshir “Zërin e Amerikës”, uroi gazetarët Maria Ressa dhe Dmitry Muratov duke thenë se ata, “janë shembuj të guximit, integritetit dhe profesionalizmit që nevojitet për të raportuar faktet, në disa prej rajoneve të botës ku liria e fjalës është më e shtypur se kudo tjetër.”

Këto janë vetëm disa prej urimeve dhe reagimeve botërore që po i paraqes këtu sa për ilustrim, drejtuar dy gazetarëve guximtarë që fituan Çmimin Nobel për Paqe. Me urimet dhe komentet e tyre, udhëheqësit dhe entet e ndryshme botërore, me këtë rast, theksuan gjithashtu edhe nevojën për mbrojtjen e lirisë së fjalës së lirë si, një domosdoshmëri për një demokraci të vërtetë dhe paqë në shoqëri, shtet dhe në mbarë botën.
Ndryshe nga bota shqiptare prej ku nuk hetova ndonjë urim për dy gazetarët as reagim pozitiv — reagimet dhe urimet qenë të shpejta nga udhëheqës botërorë si dhe nga organizata kombëtare dhe ndërkombëtare që ia duan të mirën lirisë së shtypit, e të cilët, për vite e dekada luftojnë në mbrojtje të lirisë së fjalës dhe të gazetarisë së lirë, anë e mbanë botës. Të gjithë e mirëpriten vendimin e Komitetit norvegjez që me këtë Çmim dhenë dy gazetarëve – po njohin më në fund rëndësinë që ka ushtrimi i fjalës së lirë në shoqëri si një “parakusht për një demokraci të vërtetë dhe paqe”.

Fatkeqsisht, ndryshe nga bota perëndimore, mungesa e ndonjë urimi nga Shqipëria dhe Kosova kuptohet deri diku, pasi të dy këto shtete klasifikohen në raportet e organizatave ndërkombëtare të të drejtave të njeriut si “gjysëm të lira”. Pjesërisht, për këtë klasifikim është përgjegjës mënyra se si trajtohet/keqtrajtohet liria e shtypit në të dy shtetet shqiptare. Sot e 30-vjet të ashtuquajtur “tranzicion”, nuk kemi parë ende një ligj a projekt ligj mbi lirinë e medias që është në përputhje të plotë me vlerat dhe standardet perëndimore. Përkundrazi, në rastin e Shqipërisë, Kryeministri dhe parlamenti i kontrolluar prej tij, vetëm propozojnë dhe përpilojnë projekt ligje dhe miratojnë ligje krejtësisht në kundërshtim me të drejtën e shenjtë të lirisë së shtypit – duke kërcënuar demokracinë dhe paqën në vend dhe në rajon dhe duke larguar gjithnjë e më shumë shqiptarët nga vlerat perendimore. Mesazhi i Nobelit këtë vit është se nuk bëhet demokracia as nuk vendoset paqëja në një shtet as në botë duke kufizuar — ose duke luftuar haptazi lirinë e fjalës dhe pavarsinë e gazetarisë. Pa liri të fjalës, nuk vendoset demokracia e vërtetë, as me “fiat” nga një kryeministër as me ligje duke përqendruar në dorë të burokratëve partiakë kompetenca që nuk u takojn ë atyre, as duke shtetëzuar mënyrat dhe mjetet e përhapjes së informacionit nepërmjet krijimit të ashtuquajturës Agjenci për Media dhe Informim, si dhe i kufizimeve të tjera gjatë viteve për kufizimin e lirisë së fjalës siç ishte e famshmja për të keq, “paketa anti-shpifje”, si dhe kërcënimeve dhe kërcënimeve dhe lloj-lloj etiketimesh ndaj gazetarëve dhe gazetarisë së pavarur në përgjithësi.

Komiteti Nobel shpërbleu gazetaren filipinase Maria Messa-n dhe gazetarin rus Dmitry Muratov me Çmimin Nobel për paqë për vitin 2021 për guximin e tyre për të luftuar në mbështetje të lirisë së fjalës në Filipine dhe në Rusi, pa marrë parasysh pasojat e vendosmërisë tyre për të raportuar të vërtetën. Të dy këta kishin marrë vendimin se – në mbrojtje të lirisë së fjalës — nuk do të frikësohen nga sulmet kundër tyre dhe lirisë së fjalës dhe kishin bërë një zgjedhje morale për veten dhe për shoqërinë në të cilën jetojnë, se do të mbrojnë me çdo kusht të drejtën e fjalës së lirë, si një parakusht për një demokraci të vërtetë dhe për paqën në vendet e tyre dhe në botë.
Po ju, gazetarë dhe lexues të dashur shqiptarë, kur do të përcaktoheni, më në fund, për një zgjedhje morale, (“a moral choice”) — kundër atyre që, hapur, luftojnë kundër lirisë së fjalës në trojet shqiptare — dhe kur do të mbroni, me çdo kusht, (jo lirinë e pjesshme), por lirinë e plotë të fjalës, jo vetëm si e drejtë e jotja — së bashku me të drejta të tjera të njeriut që t’i ka falë Perëndia – por edhe si, “parakusht për një demokraci të vërtetë dhe paqe të qëndrueshme në vend”!?