Disa ditë më parë,
si për lojë, por dhe për nevojë,
i thashë babait:
“Bab, sonte unë e ti
do të shkojmë të pimë një birrë.”
Ai më pa me ato sytë e lodhur
që ende dinë të shohin gjithçka,
dhe me një fije zëri,
por me dëshirën e gjallë
përbrenda, m’u përgjigj:
“Vërtet?”
“Sigurisht që po” i thashë.
“Tani do t’flas me mjekun.
Do i them që unë e babi
do dalim pak.
Një birrë e shpejtë, asgjë
më shumë, pastaj kthehemi,
mos u shqetëso.”
Dhe ai pyet, si ta besonte
me të vërtetë:
E në ç’orë do të shkojmë?
“Rreth nëntë e gjysmë, bab”.
“Mrekulli.”
Në atë çast, gjithçka dukej
e vërtetë.
Si të mjaftonte vetëm dëshira
për ta bërë të ndodhte.
Si të mund të hapje dyert
e të pamundurës,
vetëm duke dashur me gjithë zemër.
Dhe në thelb, është kështu.
Dashuria i bën këto mrekulli:
mban hapur dimensione
që realiteti i ka mbyllur prej kohësh.
Pastaj i thashë:
“Tani ama, fli pak.
Se ndryshe vjen mjeku,
sheh fytyrën e lodhur
dhe thotë që s’mundemi,
që nuk ke pushuar,
që dalja është jashtë diskutimit.
Fli, bab,” i pëshpërita.
“Që t’ia hedhim doktorit.”
Dhe ai buzëqeshi.
Një nga ato buzëqeshjet e rralla,
pa zë por që t’shkërrmoqin kraharorin.
Qeshëm bashkë.
Një e qeshur e qetë,
si ato kur nuk dëshiron
të shqetësosh kohën,
si ato që gëzimin e trajtojnë
me aq kujdes,
se ke frikë se e thyen.
Ishte gëzim, ishte lehtësim shpirti.
Dhe ishte i yni.
Që atëherë, herë pas here,
unë shkoj. Shkoj vërtet.
E marr me vete babain.
E kap për dore me mendje
dhe e ul në sedilen krah meje,
aty ku dikur rrinte me të vërtetë
dhe më thoshte të ngadalësoja shpejtësinë.
Dhe ashtu, duke qeshur
shkojmë për një birrë.
Për t’u parë në heshtje.
Për të hedhur grepat në
një det që s’ekziston,
pa peshkuar asgjë,
por duke mbajtur kallamin
siç mbahet shpresa:
fort, me durim, me gjallëri.
Ulemi në tavolinë dhe ai merr
një picë kapriçioza,
e pret ngadalë,
dhe pastaj, si gjithmonë,
më jep copën më të mirë.
Dhe unë e marr, me dorë.
Pa thënë “faleminderit”,
sepse ai e di.
Dhe pastaj shohim yjet.
Ose më mirë, ai i sheh për mua.
Tregon një me atë gishtin e hollë,
thuajse të tejdukshëm,
dhe thotë:
“Ai është ylli ynë”
Dhe unë e besoj.
E besoj sepse e thotë ai.
Edhe nëse nuk ekziston
asnjë yll me emrin tonë,
unë e shoh, e shoh çdo natë.
Janë të gjitha gjëra të pamundura.
Por unë vazhdoj t’i bëj.
Jo për t’u mashtruar.
Por për të mos ndaluar së dashuri.
Sepse ka një dashuri që qëndron përgjithmonë,
edhe kur trupi nuk ekziston më.
Një dashuri që e gjen vetë rrugën.
Që nuk pret të të marrë leje.
Që hap portën,
që shpik ëndrra,
që krijon mbrëmje
që nuk ekzistojnë,
vetëm për të ndenjur edhe një herë tjetër,
sikur pak sekonda
pranë atij që ka mbajtur botën
në krahë kur ti s’dije as si të qëndroje në këmbë.
Dhe atëherë, ndonjëherë,
ndërsa ai fle,
unë qëndroj aty duke e parë,
do doja t’ia thosha prapë,
edhe më ngadalë,
edhe më thellë:
“Ma jep zemrën tënde, bab.
Është e lodhur, e di.
Por bëmë pak vend aty brenda,
një strehë me rrahje të buta.
Mbamë me vete.
Bëmë vend.
Bëmë të ndjej se ekzistoj përsëri si atëherë.”
Janë të gjitha gjëra të pamundura.
Por unë i ëndërroj.
Sepse në ëndrra,
nuk na duhet mjeku.
Na duhet vetëm zemra.
Dhe zemra, ah zemra…
nuk ka kërkuar kurrë leje
për të dashur.
________
Andrew Faber, pseudonimi i Andrea Zorretta (Romë, 22 korrik 1978), është një shkrimtar dhe poet italian.
Andrew Faber filloi të mbledhë poezitë e tij të para në vitin 2014. Brenda rreth gjashtë vitesh, ai ishte ndër poetët më të ndjekur në internet, së bashku me Guido Catalano dhe Gio Evan. Në vitin 2016, përmbledhja e tij e parë me poezi, e titulluar Non ho ancora ucciso nessuno (Nuk kam vrarë askënd ende), u botua nga shtëpia botuese Miraggi Edizioni me seli në Torino. Pas saj në vitin 2017 erdhi D’amore, di rabbia, di te (Për dashurinë, për zemërimin, për ty) dhe në vitin 2018 erdhi I ndaluar në semafor duke pritur të gjej një titull, Pashë gruan më të bukur në historinë e njerëzimit. Në qershor 2022, Interno Poesia botoi përmbledhjen e tij të re me poezi, Ti passo a perdere (Do të kaloj një të humbur). Reagimi ishte i jashtëzakonshëm. Libri arriti botimin e tij të pestë brenda pak muajsh.[1]
Ai debutoi në teatër me shfaqjen P-FACTOR, gjithashtu në vitin 2016, përkrah aktorëve Marco Marzocca dhe Stefano Sarcinelli. Në fillim të vitit 2019 ai filloi të punonte për romanin e tij të parë të titulluar Njëqind Sekonda në një Jetë, një histori gjysmë-autobiografike që trajton temën e ankthit dhe panikut në një mënyrë tragjikomike-romantike.[2]
Marrë nga WikipediaA
Përktheu: Ervina Toptani, shkrimtare, Vjenë
