KUR ABSURDI VESH KOSTUM DHE QUHET OPOZITË
Ju, krerët e opozitës, marrëveshjet politike ende vazhdoni t’i kuptoni si pazare të ulëta, sepse partitë tuaja – që i keni shndërruar në banda – ende funksionojnë si korporata mafioze që bëjnë biznes me paratë e vjedhura nga populli, ose edhe më saktë: me ato para me të cilat populli e mbush arkën e shtetit, pra buxhetin.
Dhe kur ti, Lumir Aga, apo ti, Bedri Tinzaku, paraqiteni me këtë mendësi mafioze në zyrën e Albin Kurtit, ai nuk mund t’ju ndihmojë, sepse nuk e konsideron shtetin si pronë private që mund ta nxjerrë në pazarin e Mamushës, sa herë t’ju teket juve, banorëve të Muçivërrcit nga Krahina Socialiste Autonome e Kosovës – pavarësisht faktit se populli jua ka treguar disa herë radhazi kartonin e kuq në zgjedhje.
Nëse vazhdoni ta injoroni me kaq shumë shpërfillje, dinakëri dhe arrogancë mesazhin dhe vullnetin e qytetarëve, ai “karton i kuq” do të bëhet edhe më i kuq, dhe ju do ta shihni pragun nga bodrumi, sepse udhërrëfyesi i politikës suaj mafioze-biznesore ishte dhe mbetet, zotëri “Impotent Hudumi”.
Prandaj do të tkurreni aq shumë, sa në fund do të mund të tuboheni të gjithë nën të njëjtin kapuç, me të cilin do t’ju mbulojë si jashtëqitjen e vet, “Migja Buq”.
Ju, krerët e opozitës, jeni një fenomen në vete: një lloj krijesash politike që nuk shpërndajnë oksigjen, por monoksid karboni.
Sikur të ekzistonte një institut shkencor për absurditetin, ju do të ishit materiali bazë për eksperimente.
Sepse tek ju ndodh një mrekulli biologjike:
sa më shumë që refuzoheni nga populli, aq më shumë ju rritet bindja se populli ka gabuar.
Jeni si ai pacienti që shkon te mjeku dhe, kur mjeku i thotë “je i sëmurë”, ai i përgjigjet:
“Jo, doktor, gabim je ti — unë jam shëndoshë e mirë si molla; ti je i sëmurë sepse ke pirë shumë Whiskey-Cola.”
Dhe ju, në vend që të shëroheni nga marrëzia, hapni klinika të reja politike për ta “shëruar” popullin… nga mendimi i lirë dhe nga vota demokratike.
Në çdo takim me Kurtin, ju hyni si tregtarë në një ankand imagjinar:
– “Zoti Kurti, sa kushton sot shteti?”
– “A është sot drejtësia në shitje me këste?”
– “A keni sot ndonjë ofertë: ‘blej një ministri, merr dy skandale falas’?”
Por problemi është se përballë jush nuk është një shitës pazari, por dikush që nuk e shet as ajrin — e lëre më shtetin.
Dhe pikërisht aty fillon tragjikomedia juaj :
ju dilni nga zyra e Kurtit të zhgënjyer, sikur dikush ju ka mashtruar…
ndërkohë që për herë të parë në jetën tuaj, nuk ju ka mashtruar askush.
Ju jeni aq të lidhur me krimin e organizuar dhe korrupsionin, saqë po të kishte një ditë ndershmëri në politikë, ju do ta shpallnit atë ditë “komplot ndërkombëtar kundër jush”.
Madje, në mbledhjet tuaja të brendshme ndoshta diskutohet seriozisht:
“Shokë, situata është alarmante… askush nuk po vjedh më si dikur.
Duhet të reagojmë! Kjo është goditje e pafalshme ndaj traditës sonë hajnore!”
Dhe pastaj vjen pjesa më e bukur:
ju flisni për moral.
Flisni si ai hajduti që mban ligjërata për mbrojtjen e pronës private.
Sepse jeni si ata peshqit e kalbur që ankohen për erën e keqe të detit.
Ju flisni për shtetin, ndërkohë që për ju shteti është thjesht një bankomat:
Sepse ju e futni brenda kartelën e pushtetit, nxirrni para, dhe në fund ankoheni pse buxheti ka mbetur bosh.
Por historia ka një sens humori shumë më të zi se i juaji.
Sepse sa më shumë që përpiqeni të dukeni të rëndësishëm, aq më shumë shndërroheni në karikatura të vetvetes.
Në fund, ju nuk do të mbeteni as opozitë…
as alternativë…
por një muze politik, ku vizitorët do të shkojnë për t’ia përkujtuar vetvetes:
“Ja si dukej korrupsioni kur mendonte se ishte inteligjencë.”
Dhe kur një ditë të mblidheni përsëri për të analizuar “pse humbëm sërish”, dikush prej jush do të ngrihet në këmbë dhe do të thotë:
“Sepse populli nuk na kupton.”
Jo.
Populli ju kupton shumë mirë.
Madje më mirë se ç’e kuptoni ju vetveten.
Dhe pikërisht për këtë arsye jua ka dhënë kartonin e kuq — i cili nuk është më paralajmërim,
por një diagnozë përfundimtare.
Në stilin tim më të pastër :
Problemi juaj nuk është se jeni të këqij.
Problemi është se jeni të parashikueshëm në të keqen tuaj.
Dhe kur e keqja bëhet monotone, ajo nuk e frikëson më askënd…
ajo vetëm i bën njerëzit të qeshin me ju.
Dreqi ju kujtoftë, e Zoti kurrë mos ju mëshiroftë.
Ose edhe më saktë:
Zoti ju mëshiroftë me dovën “Kulhuvallah”, nën fustanin e Mirela Mileqit, sepse ju jeni mysafirë të përhershëm në sofrën e dreqit.
