Shkruen e knon: Lirim Patrioti
(Lirim Gashi, Prizren)
Kam njohur një shqiptar që quhej Osman Osmani, të cilit i mungonte vetëm parashtesa “Perandor” që emri dhe mbiemri i tij, i trashëguar me krenari nga Perandoria Osmane, të bëhej vërtet madhështor.
Një ditë, miku im Osman Osmani shkoi rastësisht për piknik buzë lumit Vjosa, ku Allahu Gjeleshan befasisht e goditi me një stupc në kokë. Në atë çast iu ndryshuan emri dhe gjinia, ndërsa mbiemri i mbeti i njëjtë, sepse në Tiranë kishte krijuar lidhje të pathyeshme, me të gjithë djajtë dhe çakejtë.
Që nga ajo ditë, Osman Osmani — pardon, Vjosa Osmani — u ndie e bekuar dhe e privilegjuar që Allahu Gjeleshan e kishte goditur me atë stupcin hyjnor në kokë dhe, që njëkohësisht, i kishte dhënë urdhër Edi Ramës ta tërhiqte për brirësh si lopë.
Pas këtij “ndriçimi”, Osman Osmani — pardon, Vjosa Osmani — e humbi komplet orientimin.
Sepse filloi ta ngatërronte Migjenin me Naimin.
Dhe sikur të mos mjaftonte i gjithë ky hutim, ajo filloi ta ngatërronte edhe romantizmin me realitetin dhe rugovizmin me socializmin.
Në të vërtetë, atë e kishte hutuar fjala socializëm në emrin e partisë kapitaliste të Ramës, ndaj pa e kuptuar se çfarë po i ndodhte, u shndërrua në viktimën më konfuze të kurthit të tij dhe dramës.
Që atëherë e përqafoi parimin kinez: sillu si komunist shqiptar, por fito para si kapitalist anadollak, çerkez ose mongolez.
Pas këtij transformimi të papritur, “Vjosa Osmani” vendosi të kërkonte sqarim në zyrën më të afërt të identitetit kombëtar — një institucion që ekziston vetëm atëherë kur ke nevojë për të.
Nëpunësi i sportelit e pa me kujdes, pastaj me dyshim, pastaj edhe një herë me kujdes dhe, më në fund, i tha:
— Zonjë… ose zotëri… ose rast administrativ… ne për kategorinë tuaj nuk kemi formular.
— Si nuk keni? — pyeti ajo me qetësi filozofike. — Unë jam unë.
— Pikërisht këtu qëndron problemi — iu përgjigj nëpunësi. — Ne merremi vetëm me qytetarë që e dinë saktësisht se kush janë. Ju jeni një identitet në procedurë administrative e sipër.
Menjëherë u mblodh një komision i posaçëm me emrin:
“Komisioni për Identitete të Paqarta dhe për Emra që Refuzojnë t’i Rikthehen Identitetit të Tyre të Vërtetë Kombëtar, Politik dhe Fetar.”
Pas tri orësh diskutimesh, komisioni mori një vendim unanim:
— Personi në fjalë do të mbetet në status të përkohshëm emëror derisa realiteti të stabilizohet.
— Dhe sa do të zgjasë kjo? — pyeti ajo.
— Varet nga moti politik — u përgjigj komisioni.
Ndërkohë, Migjeni dhe Naimi u thirrën si ekspertë për ta sqaruar keqkuptimin filozofik. Migjeni deklaroi se nuk kishte asnjë lidhje me rastin, ndërsa Naimi u pajtua me gjithçka vetëm për ta shmangur debatin e kotë.
Në fund u vendos që personit t’i lëshohej një dokument i ri: “Letërnjoftim i Përkohshëm për Interpretimin e Realitetit”, i cili do të duhej të rinovohej sa herë të ndërrohej qeveria ose stina.
Dhe kështu qytetari doli nga zyra edhe më i hutuar sesa që kishte hyrë.
Në anën tjetër, administrata e shpalli këtë si një sukses historik, sepse kurrë më parë askush nuk kishte dalë nga një institucion shtetëror me më pak siguri për identitetin e vet politik, kombëtar dhe fetar.
Rroftë patriotizmi i zi me kornizë të bardhë!
