Lirim Gashi, Prizren
____
VEHBI KAJTAZI DHE “GAZETARIA TELEPATIKE”: KUR NARRATIVA E HUMB KONTAKTIN ME REALITETIN
____
Në një vend ku lajmi i rremë vrapon më shpejt se argumenti, dhe argumenti zakonisht del i fundit nga zyra, ndodhi një mrekulli moderne: gazetaria telepatike e Vehbi Kajtazit.
Sipas këtij zhanri të ri shkencor, një qumështore në Istog nuk ishte më thjesht qumështore. Jo.
Ajo ishte shndërruar në një laborator sekret të qeverisë Kurti, ku qumështi bënte aleanca të rrezikshme me vajin e palmës, ndërsa djathi priste sinjalin e komandantit suprem të gazetarisë senzacionale, Vehbi Kajtazit, për revoltë.
Inspektorët e AUV-së, sipas versionit “udbash” të Vehbi Kajtazit, nuk hynë brenda. Ata u “vërsulën”. Nuk kryen kontroll. Ata “ e çliruan territorin serb të pushtuar nga punonjësit shqiptarë”. Dhe dera e fabrikës nuk u hap – ajo u u detyrua të hapej përmes shkelmave të Adem Jasharit, si në dokumentarët e shërbimeve sekrete serbe dhe ruse për krimet shqiptare që nuk kanë ndodhur kurrë.
Në realitetin paralel të Vehbi Kajtazit, çdo trillim përshkruhet më dramatikisht sesa në skenarët e agjentëve shqipfolës të inteligjencës serbe dhe ruse: – një kontroll rutinë shndërrohet në operacion shtetëror
– një analizë laboratorike bëhet aktakuzë politike
– dhe një qumështore kthehet në qendër të “krizës kombëtare të yndyrës”
Ndërkohë, raporti i inspektorëve, ky dokument i pafajshëm dhe pa ambicie letrare, thotë gjëra të tmerrshme në thjeshtësinë e tij:
1) Në këtë qumështore të çuditshme ka linja prodhimi që lidhen me njëra tjetrën përmes hallkave të ndaluara të zinxhirit ushqimor,.
2) Ka përbërës të ndaluar bimorë në bulmetin shtazor.
3) Pronarit i mungon një autorizim nga inspektorati përkatës.
4) Priten analizat profesionale laboratorike.
Pra, gjëra të zakonshme që nuk do ta emociononin as një frigorifer mesatar.
Por në botëkuptimin e Vehbi Kajtazit, frigoriferit mesatar shqiptarët nacionalistë, separatistë dhe irredentistë ia kanë futur shishen e qumështit në byth, njësoj si dikur serbit Gjorgje Martinoviq shishen e birrës.
Çuditërisht, Martinoviçi që pretendoi se ishte dhunuar nga shqiptarët, pas disa vitesh e pranoi se ishte homoseksual dhe se e kishte futur vullnetarisht në byth shishen e birrës, sepse e kishte eksituar seksualisht po aq sa karuci i majm i Ahmet Liles.
Dhe pikërisht këtu fillon tragjedia e vërtetë: kur faktet janë të vogla, narrativi duhet të bëhet gjigant.
Për fat të keq, çdo plan i opozitës sonë për ta “çliruar Kosovën nga Albin Kurti” duket si një dokument i vjedhur në zyrën e Aleksandar Vulinit dhe mban titullin:
“Operacioni i madh kundër pluhurit shqiptar në qumështin serb ”.
Në këtë univers, fabrika mbyllet pa u mbyllur, sepse shteti e mbyll pa e mbyllur fare.
Pse ?
Sepse lajmi përhapet më shpejt se faktet, duke e mbyllur me qëllim çdo shteg për logjikën.
Dhe gazetari Kajtazi?
Ai vazhdon ta kërkojë me këmbëngulje “xunxe magarin e tij serb” për të udhëtuar përmes shtegut të pasigurt malor drejt Rahovecit shqiptar dhe për ta shpallur veten hero të padiskutueshëm të përpjekjeve të opozitës për t’u turpëruar në çdo aspekt, kudo dhe kurdo që i jepet mundësia.
Ndërkohë, opozita, sipas ligjit të ri të fizikës politike, çdo mëngjes zgjohet me detyrën e shenjtë: ta gjejë me mikroskop një krizë që ende nuk ka ndodhur, por që mund të përshkruhet sikur ka shpërthyer dje në orën 18:00.
Sepse në narrativën mashtruese të opozitës kosovare, edhe pluhuri serb në qumështin shqiptar ka PR të dobishëm.
Dhe pastaj vjen kulmi i telepatisë: momenti kur realiteti dorëzohet nga lodhja.
Sepse është e pamundur të konkurrosh me një histori që nuk ka nevojë për prova — vetëm për ritëm dramatik dhe për pak mllef të përpunuar mirë.
Në fund mbetet pyetja e vjetër që askush nuk e bën me zë të lartë:
A ndodhi vërtet ajo që ndodhi, apo thjesht opozita kosovare e kopjoi skenarin serb nga zyra e Vulinit, më keq se zakonisht ?
Por kjo pyetje, natyrisht, është e padobishme.
Sepse në Kishonistanin tonë modern, realiteti është vetëm një version i papërshtatshëm i editorialit.
Në fund mbetet pyetja e vjetër, tashmë e kthyer në statistikë: sa kilogramë faktesh duhen për ta neutralizuar një narrativë mashtruese?
Përgjigjja ende po analizohet në laboratorin e Istogut, ku Vehbi Kajtazi po ia ngul shishen e birrës vetvetes në byth, në mes të kashtës që po e merr formën e stogut dhe deponisë së bërllogut.
