Kushtrimi i Shqiptar Shaljanit !
Shqiptare e shqiptarë, motra e vëllezër,
A po e dëgjoni zërin?
A po e dëgjoni kushtrimin e Shalës së VENIT?
A po e ndieni se një kapitull i ri po troket në dyert e kujtesës sonë?
Më 18 gusht 2026, Zogaj i Shalës së Bajgorës po na thërret!
Atje, në këtë trevë që sot përfshihet në territorin e Komunës së Vushtrrisë, në hapësirën e Vicianumit Antik, pritet të zhvillohet një ngjarje që synon të mbetet në kujtesën historike dhe shpirtërore të shqiptarëve.
Sipas paralajmërimeve, atë ditë në Zogaj do të pagëzohen qindra shqiptare e shqiptarë.
Dhe nuk është vetëm pagëzimi.
Për shumë pjesëmarrës, kjo ditë do të shënojë edhe rikthimin e emrit shqiptar, përmes riemërtimit me emra shqip të atyre që, për arsye e rrethana të ndryshme historike e familjare, ende mbajnë emra të huaj ose emra të huazuar nga kultura orientale.
Po atë ditë do të bekohet edhe Guri i Themeltë i kishës së re katolike apostolike shqiptare në Zogaj.
Një gur.
Por jo vetëm një gur.
Një gur kujtese.Një gur besimi.Një gur identiteti.Një gur i një fillimi të ri.
Dhe mbi këtë ditë të veçantë do të ndërtohet edhe një program kulturor e artistik, ku, ndër të tjera, do të jetë pjesë e festës edhe Ansambli “Shota”.
Pra, nuk do të jetë vetëm një ceremoni.
Do të jetë një ditë feste.
Një ditë kujtese.
Një ditë bashkimi.
Një ditë që synon të mbetet e shënuar në kujtesën historike dhe shpirtërore të kombit shqiptar.
BESIMI TRADICIONAL NDËR SHQIPTARËT?
Dhe këtu vjen pyetja që nuk mund ta shmangim:
Cili është besimi tradicional ndër shqiptarët?
A mund të flasim për historinë shqiptare pa folur për krishterimin?
A mund ta shkëputim historinë e shqiptarëve nga trashëgimia e hershme paleokristiane?
A mund ta harrojmë se krishterimi ka lënë gjurmë në trojet shqiptare prej shumë shekujsh, shumë përpara periudhës osmane?
Tradita e krishterë në hapësirat shqiptare lidhet me një histori shumë të hershme, të shtrirë në rreth dy mijë vjet histori të krishterimit, ndërsa prania dhe përhapja e Islamit në trojet shqiptare lidhet kryesisht me periudhën osmane dhe me disa shekuj të historisë sonë.
Këto nuk janë thjesht shifra.
Janë shekuj historie.
Janë shtresa kujtese.
Janë gjurmë mbi tokën ku jetojmë.
Prandaj, kur flasim për “rikthim”, nuk duhet ta kuptojmë si kthim kundër dikujt.
Rikthimi te rrënjët nuk është urrejtje ndaj të tjerëve.
Është njohje e vetvetes.
BESIMI ËSHTË PERSONAL — KOMBI ËSHTË I PËRBASHKËT
Motrat dhe vëllezërit tanë që sot besojnë në Islam i ftojmë gjithashtu të na bashkohen në këtë festë.
Ejani!
Ejani të festojmë së bashku si shqiptarë.
Si vëllezër e motra të të njëjtit gjak, të së njëjtës gjuhë dhe të së njëjtës histori.
Sepse besimi është çështje personale, ndërsa përkatësia kombëtare është një lidhje e përbashkët që na bashkon.
Askush nuk duhet ta urrejë tjetrin për shkak të besimit.
Por asnjë shqiptar nuk duhet të ketë frikë ta njohë dhe ta shprehë identitetin e vet.
Prandaj, dera e Zogajt është e hapur.
Ejani të festojmë së bashku.
KUSH NA NDALON?
Dhe tani pyetja tjetër:
Kush na ndalon?
Kush mund t’i thotë një shqiptari se nuk ka të drejtë të zgjedhë emrin e vet?
Kush mund t’i thotë një shqiptari se nuk ka të drejtë ta njohë historinë e vet?
Kush mund t’i thotë një komuniteti se nuk ka të drejtë të ndërtojë objektin e vet të kultit?
Askush.
Ne nuk i kërkojmë leje askujt për të qenë shqiptarë.
As “STOP”-i i Padishahut në emër të Allahut.
As Milazimi.
As Mazllumi.
As Shefqeti.
As Ekremi.
As Fatmiri.
As mullahët dhe as ajetullahët.
Sepse historia shqiptare nuk është shkruar me lejet e tyre.
Historia shqiptare është shkruar nga breza të tërë shqiptarësh që kanë mbijetuar përballë perandorive, pushtimeve dhe regjimeve.
Dhe nëse dikush mendon se një tabelë “STOP” mund ta ndalë një lëvizje që buron nga kujtesa, ai ndoshta ende nuk e ka kuptuar se:
kujtesa nuk ndalet me tabela rrugore.
NGA PELLAZGËT, ILIRËT E ARBËRIT TE SHQIPTARËT E SOTËM
Ne vijmë nga një histori e gjatë.
Nga bota pellazgo-ilire-arbërore, në vetëdijen tonë historike shqiptare.
Jemi populli që e ka lindur Gjergj Kastriotin-Skënderbeun një nga figurat më të fuqishme të kujtesës sonë kombëtare.
Jemi pasardhësit e atyre që kanë përballuar perandori dhe regjime.
Prandaj nuk ka arsye që sot të na dridhet syri para zërave të atyre që përpiqen të na imponojnë se çfarë duhet të jemi.
Ne dimë kush jemi.
Dhe nuk kemi nevojë ta urrejmë askënd për ta ditur këtë.
SHALA E VENIT PO NA THËRRET!
Prandaj:
Shqiptare e shqiptarë, ejani në Zogaj!
Ejani nga Kosova.
Ejani nga Shqipëria.
Ejani nga trojet tona.
Ejani nga mërgata.
Ejani ju që e ndieni këtë ditë si një kthim te rrënjët.
Ejani ju që dëshironi të pagëzoheni.
Ejani ju që dëshironi të merrni një emër shqiptar.
Ejani ju që dëshironi vetëm të jeni dëshmitarë të kësaj dite.
Ejani edhe ju që besoni ndryshe, por e ndieni veten shqiptar.
Ejani të festojmë së bashku!
Sepse më 18 gusht, Zogaj nuk do të jetë vetëm një fshat i Shalës së Bajgorës.
Do të bëhet një pikë takimi e kujtesës, besimit, kulturës dhe identitetit shqiptar.
Dhe ndoshta pas shumë vitesh, kur brezat e ardhshëm të pyesin:
“Ku filloi kjo kthesë?”
Ne do të mund t’u themi:
“Ishim në Zogaj.Në Shalë të Bajgorës.Atë ditë kur u vendos guri.Atë ditë kur u pagëzuan qindra shqiptarë.Atë ditë kur shumë shqiptarë morën përsëri emrin e tyre.Atë ditë kur Shala e VENIT na thirri — dhe ne iu përgjigjëm.”
Më 18 gusht — Zogaj na pret!
Shala e VENIT po na thërret!
A do t’i përgjigjeni kushtrimit ?
