____
Fshati im, Kaliqani i komunës së Burimit (Istogut) është një nga vendbanimet e kësaj treve që ruan një pasuri të jashtëzakonshme mikrotoponimesh, shumë prej të cilave mbartin gjurmë të një tradite të vjetër shqiptare të krishterë dhe katolike. Këta emra nuk janë thjesht përcaktime gjeografike, por një arkiv i gjallë i kujtesës së vendit, i trashëguar brez pas brezi.
Në hapësirën e Kaliqanit ndeshen emërtime si Dardha e Kishës, Livadhi i Kishës, Livadhet e Markajve, Livadhi i Markut, Podi i Gjon Gegës, Gjon-Gegsi, Livadhi i Gjokës, Lugishta e Palgjonit, Fusha e Hasapalit, Kërshi i Gjon Gegës, Kërshi i Pap-Leksit, Kërshi i Peplekës, Kora e Nikës, Brini i Lecit, Hasakoci, Merleke, Merleket, Roga e Shalës, Mali i Paplekës, Lugu i Kelmendit, Lugu i Belegut, Qafa e Belegut dhe Livadhi i Priftit. Krahas tyre ruhen edhe Arat e Bujës, Dydeshi, Hakanishta, Bira e Arushës, Gurët e Arushës, Lojzet, Kroni i Zanave, Kroni i Azës, Kroni i Zabelit, Kroni i Lajthisë, Kroni i Mrizit, Kroni i Bungut, Kroni i Kaçamakut, Mali i Tapave, Rrasat, Brrakat, Gërbiba, Hithat, Poparci, Rudaku, Rrgalla, Qafa e Zhigut, Bregu i Kikës, Kallaba, Biga, Lugu i Shtjerrave, Lisi i Kaçamakut, Lugu i Kuajve, Xhuherja, Gropa e Nuses, Gropa e Shoshanit dhe Shkalla e Kaliqanit.
Në këtë mozaik toponimesh, disa emra kanë një peshë të veçantë në kujtesën historike dhe fetare të fshatit. Dardha e Kishës dhe Livadhi i Kishës lidhen me traditën vendore për një kishë të hershme, ndërsa emërtimet Kërshi i Pap-Leksit dhe Mali i Paplekës ruajnë në vetvete një jehonë të qartë të një tradite të vjetër kishtare. Po kështu, emrat Gjon, Mark, Gjokë, Pal, Lekë e Nikë, të pranishëm në Gjon-Gegsi, Podi i Gjon Gegës, Livadhi i Markut, Livadhet e Markajve, Livadhi i Gjokës, Lugishta e Palgjonit, Brini i Lecit dhe Kora e Nikës, janë pjesë e një shtrese të vjetër të emërtimit shqiptar që lidhet ngushtë me kujtesën e krishterë të kësaj treve.
Veçanërisht domethënës është emri Kaliqani i Nikës. Në kujtesën e vendit, Nika lidhet me zanafillën dhe identitetin e hershëm të fshatit. Prandaj, kur këto toponime shihen së bashku, ato krijojnë një mozaik që nuk mund të reduktohet vetëm në emra vendesh. Ato dëshmojnë për një hapësirë ku historia, familja, besimi dhe jeta e përditshme janë ndërthurur për shekuj.
Historia e Kaliqanit nuk është ruajtur vetëm në dokumente. Ajo është ruajtur edhe në gjuhën e njerëzve dhe në emrat e tokës. Në livadhe, në ara, në kroje, në male, në gurë, në shpella e në shtigje janë mbetur emra që banorët i kanë trashëguar nga paraardhësit e tyre dhe që kanë mbijetuar përballë ndryshimeve të mëdha historike.
Pikërisht për këtë arsye, toponimia e Kaliqanit përbën një trashëgimi të çmuar kulturore. Ajo duhet studiuar, dokumentuar dhe ruajtur, sepse me zhdukjen e këtyre emrave humbet edhe një pjesë e kujtesës historike të vendit.
Kaliqani i Nikës është më shumë se një emër në hartë. Është një vend ku kujtesa ka gjetur mënyrën për të mbijetuar. Është historia e treguar përmes emrave. Dhe sa herë që shqiptohen Dardha e Kishës, Livadhi i Kishës, Markajt, Gjon-Gegsi, Pap-Leksi, Gjoka, Palgjoni, Nika, Leci, Kelmendi apo Belegu, nuk përmendet vetëm një vend; rikthehet një pjesë e historisë së këtij fshati dhe e njerëzve që e kanë ndërtuar e trashëguar atë.
Kaliqani i Nikës mbetet kështu një dëshmi e fuqishme se toka nuk harron. Edhe kur muret bien, edhe kur brezat ndërrohen, edhe kur gjurmët e dukshme të së kaluarës zbehen, emrat mbeten.
Dhe në Kaliqan, këta emra vazhdojnë të flasin.
