Nga: Isuf Bajraktari
Pasiguria e pushtetit dhe opozita që ende nuk e ka zbuluar fuqinë e vet
Kriza politike në Kosovë po prodhon një perceptim të rremë: sikur Albin Kurti disponon një shumicë të fuqishme parlamentare, ndërsa përballë tij qëndron një opozitë numerikisht e pafuqishme.
Numrat tregojnë një realitet tjetër.
LVV-ja, Lista Guxo dhe Alternativa kanë 53 deputetë. PDK-ja, LDK-ja dhe AAK-ja së bashku kanë 47.
Diferenca është vetëm gjashtë.
Pra, Kurti nuk e ka shumicën parlamentare. Por ai ka një përparësi tjetër: di ta administrojë politikisht mungesën e saj.
Ai e njeh mirë opozitën përballë vetes, fragmentimin e brendshëm, mosbesimin ndërmjet partive, kalkulimet individuale dhe mungesën e një projekti të përbashkët. Pikërisht mbi këto dobësi ndërton avantazhin e vet.
Në vend që pyetja kryesore të jetë: Ku do t’i gjejë Kurti tetë votat që i mungojnë për 61-shin?, debati zhvendoset te pyetja: A mund të merren vesh PDK-ja, LDK-ja dhe AAK-ja?
Kjo është aftësia taktike e Kurtit: ta zhvendosë pasigurinë e vet në fushën e kundërshtarit.
Por është njëkohësisht edhe dështimi strategjik i opozitës.
Raporti 53 me 47 nuk përfaqëson një pushtet të pathyeshëm përballë një opozite të parëndësishme. Përfaqëson dy blloqe politike ndërmjet të cilave ekziston një diferencë prej vetëm gjashtë deputetësh.
Dhe pikërisht këtu shfaqet faktori që mund ta ndryshojë peshën e kësaj aritmetike: deputetët e komuniteteve joserbe.
Nëse opozita do të arrinte të ndërtonte besim dhe bashkëpunim politik me vetëm tri prej këtyre votave, raporti potencial do të afrohej në 53 me 50.
Diferenca do të ishte vetëm tri vota.
Por deputetët e komuniteteve nuk duhet të shihen si numra rezervë që kujtohen vetëm kur mungon shumica, e aq më pak si instrument për pazare politike. Ata kërkojnë dialog, respekt dhe një ofertë serioze shtetërore që garanton përfaqësim, siguri politike dhe partneritet institucional.
Pikërisht këtu opozita duhet të tregojë pjekuri.
PDK-ja, LDK-ja dhe AAK-ja nuk kanë nevojë të bëhen një parti dhe as t’i fshehin dallimet ndërmjet tyre. Por një opozitë që pretendon se nesër mund të qeverisë Kosovën duhet sot të jetë e aftë të ndërtojë një minimum strategjik të përbashkët: funksionimin e institucioneve, stabilitetin politik, respektimin e rendit kushtetues, dialogun me komunitetet dhe një alternativë të besueshme qeverisëse.
Sepse “jo Kurti” nuk është program politik.
Kundërshtimi mund ta dobësojë një qeveri. Vetëm alternativa mund ta zëvendësojë atë.
Këtu qëndron paradoksi i momentit: Kurti është numerikisht i pasigurt, por politikisht e mban iniciativën. Opozita është numerikisht shumë më afër sesa duket, por politikisht mbetet e fragmentuar.
Prandaj 53 deputetët e pushtetit duken më shumë se 53, ndërsa 47 të opozitës duken më pak se 47.
Jo për shkak të matematikës.
Për shkak të politikës.
Në demokracinë parlamentare nuk mjafton t’i numërosh votat që ke. Duhet të dish çfarë projekti ndërton me to, kë bind përtej tyre dhe çfarë besimi krijon për shumicën që kërkon.
Kurti këtë e ka kuptuar.
Opozita ende nuk po dëshmon se e ka kuptuar njësoj.
Nëse LDK-ja, PDK-ja dhe AAK-ja vazhdojnë të ecin secila me kalkulatorin e vet, Kurti do të vazhdojë ta përdorë fragmentimin e tyre si kapitalin e tij më të vlefshëm politik.
Dhe atëherë 53-shi do të vazhdojë të duket si 61.
Jo sepse Kurti i ka votat, por sepse kundërshtarët e tij nuk po arrijnë ta bëjnë politikisht të dukshme se ai nuk i ka.
Këtu çështja e tejkalon interesin e çdo partie.
Pushtetit i mungon shumica.
Opozitës i mungon strategjia e përbashkët.
Kosovës, ndërkaq, nuk mund t’i mungojnë pafundësisht institucionet funksionale.
Sot Kurti po luan me 53 sikur t’i kishte 61. Opozita po sillet me 47 sikur të kishte shumë më pak.
Mes këtyre dy dobësive nuk duhet të mbetet peng Republika.
Sepse kriza e vërtetë nuk fillon kur një lideri i mungojnë votat.
Ajo fillon kur mungesa e votave të pushtetit shndërrohet në mungesë alternative të opozitës, dhe faturën e paguan shteti.
