Në prag të vendimit të Gjykatës Speciale: Kosova ka nevojë për qetësi, jo për zjarrvënës e aventurierë!
Kosova po hyn në një nga momentet më të ndjeshme politike dhe emocionale të pasluftës. Në prag të vendimit të Gjykatës Speciale për katër ish-drejtuesit e UÇK-së, krahas pritjes së natyrshme të opinionit, janë shtuar edhe zërat që paralajmërojnë se, në rast të një vendimi dënues, Kosovës “do t’i vihet zjarri”.
Madje, nëpër qarqe politike e parapolitike përflitet edhe për armatosjen e popullit për të “mbrojtur vlerat e luftës”.
Këtu duhet të ndalemi!
Kushdo që e do Kosovën duhet ta dijë: një aktgjykim, cilido qoftë ai, nuk mund të jetë arsye për ta futur Republikën në kaos. Vendimet e drejtësisë mund të kundërshtohen në rrugë juridike; shteti nuk mbrohet duke e djegur shtetin.
Dhe qytetari ka të drejtë të pyesë:
A janë këto zëra vërtet në shërbim të katër burrave që po gjykohen në Hagë, apo dikush po përpiqet ta përdorë këtë moment emocional për interesa të tjera – politike, ekonomike, parapolitike apo ideologjike?
Sepse Kosova ka parë mjaft njerëz që janë bërë milionerë duke folur në emër të popullit, ndërsa faturën e kanë paguar qytetarët.
Prandaj, në këtë moment, askush nuk duhet të mashtrohet, shantazhohet apo provokohet në emër të luftës.
UÇK-ja është pjesë e historisë së Kosovës dhe sakrifica e saj nuk ka nevojë për një kaos të ri që të dëshmohet.
Por ekziston edhe një rrezik tjetër, më pak i zhurmshëm në rrugë dhe shumë më i zëshëm në institucione:
Kuajt dhe Pelat e Trojës brenda Parlamentit të Kosovës.
Disa janë tepër të zëshëm. Disa tepër agresivë. Disa flasin nga foltorja e Kuvendit me sigurinë që u jep mandati dhe imuniteti parlamentar.
Disa me mjekër, disa me shami, disa pa mjekër e pa shami.
Por le ta themi qartë: problemi nuk është mjekra, shamia apo besimi fetar. Problemi është ideologjia dhe projekti politik që mund të fshihet pas tyre.
Në një Republikë demokratike, secili ka të drejtë të besojë çfarë të dojë. Por askush nuk ka të drejtë ta përdorë fenë, historinë apo identitetin për ta zhbërë karakterin laik, juridik dhe kushtetues të Republikës së Kosovës.
Dhe këtu nuk mund të anashkalohet deputeti Osmani, i cili në një deklaratë publike është shprehur se, nëse Gjergj Kastrioti–Skënderbeu ka vrarë myslimanë, “nuk është heroi im”.
Kjo nuk është çështje e besimit personal të askujt. Çdokush mund të ketë heroin e vet. Por kur një figurë qendrore e historisë shqiptare gjykohet kryesisht mbi bazën e fesë së atyre kundër të cilëve ka luftuar, atëherë kemi të drejtë të pyesim:
A po e lexojmë më historinë si histori, apo përmes filtrit të një ideologjie?
Sepse Gjergj Kastrioti nuk mund të reduktohet në pyetjen: “A vrau myslimanë?”
Pyetja historike është: për çfarë luftoi, kundër kujt luftoi, çfarë mbrojti dhe çfarë vendi zë në historinë shqiptare dhe evropiane?
Këtu metafora e Kali të Trojës merr një kuptim të veçantë.
Kali nuk është i rrezikshëm sepse është kalë.
Është i rrezikshëm sepse brenda tij mund të fshihet diçka që nuk do të mund të hynte ndryshe.
Sot disa “Kuaj” dhe “Pela” të Trojës nuk kanë nevojë të fshihen brenda ndonjë kali prej druri.
Janë tashmë brenda Kuvendit.
Kanë mandat. Kanë mikrofon. Kanë imunitet. Dhe disa prej tyre janë aq të zëshëm sa nganjëherë të krijohet përshtypja se duan t’i tregojnë edhe Republikës se çfarë identiteti duhet të ketë.
Por Kosova nuk duhet të frikësohet as nga zërat që kërcënojnë me zjarr, as nga zërat që duan ta ndryshojnë atë nga brenda.
Prandaj, në këto ditë:
Qetësi!
Transparencë!
Përgjegjësi!
Respektim i rendit juridik dhe shtetëror të Republikës së Kosovës!
Nëse ka një vendim gjyqësor, ai duhet të trajtohet në rrugët juridike. Nëse ka pakënaqësi, ajo shprehet në mënyrë demokratike. Nëse ka shqetësime për sigurinë, ato u takojnë institucioneve të Republikës dhe mekanizmave të sigurisë.
Jo armë në duart e qytetarëve.
Jo zjarr nëpër rrugë.
Jo hakmarrje.
Jo kaos.
Sepse askush nuk ka të drejtë ta marrë ligjin në duart e veta.
Dhe askush nuk duhet të lejojë që një ditë e vështirë për Kosovën të shndërrohet në një ditë të rrezikshme për Kosovën.
Çmimi i Kosovës është shumë, shumë më i lartë se liria e katër burrave.
Kjo nuk është nënçmim i tyre. Është kujtesë se Republika duhet të jetë më e madhe se çdo individ, edhe kur ai individ ka histori, meritë apo përgjegjësi të mëdha në të kaluarën e saj.
Sepse liria e Kosovës nuk është pronë e askujt.
Dhe, për mua, Liria ka emër.
Ivica Daciq me hoxhallarët e vet…!
Ajo ka emrin e dëshmorëve të kombit, të atyre që nuk patën mundësi të negociojnë me historinë, sepse jetën e dhanë për të.
Prandaj sot Kosova ka nevojë për më pak zhurmë dhe më shumë përgjegjësi.
Të respektojmë drejtësinë.
Të ruajmë shtetin.
Të mbrojmë Republikën.
Të mos lejojmë askënd ta ndezë Kosovën.
Sepse një Kosovë e djegur nuk do të ishte fitore për askënd.
Do të ishte humbje për të gjithë.
