Miku im i dashur Xhafer Shatri :
Vlora e kishte shndërruar atë trekëndëshin e saj magjik mes kofshëve në një radar aq të fuqishëm, saqë pranë tij radari i shtetit të Edi Dramës, dukej si një lodër fëmijësh.
Aty e themeloi Republikën Shqiptare të Bermudës, e shpalli pavarësinë dhe, që të mos humbiste kohë me zgjedhje, e emëroi Ergyn Agasin Ministër të Punëve të Brendshme.
Që nga ai çast, kushdo që guxonte të shkelte në territorin e saj e humbiste menjëherë çdo ndjenjë orientimi. Madje edhe GPS-i i çonte duart lart dhe thoshte: „Këtu nuk kam më ç’të kërkoj!“
Pastaj ia huazova antenën time dhe ia vara si flamur mbi atë puçrrën epshore. Tani aty brenda temperatura i është ngritur aq shumë, saqë ajo për të mos u djegur, e lëpin si akullore.
Dhe, meqë një antenë e tillë nuk mund të lihej në duart e kujtdo, u desh të gjendej një specialist me përvojë të jashtëzakonshme.
Portreti i Xhafer Shatrit, i punuar nga artisti Sak Muji
Kështu, në detyrën e ideatorit, instaluesit dhe mirëmbajtësit të përhershëm të antenës sime, ajo e emëroi Baton Haxhiun.
Emërimi u bë pa konkurs, pa komision dhe, për siguri, pa e pyetur as antenën time.
Batonit ia dha një detyrë të thjeshtë: ta mbante antenën time gjithmonë në drejtimin e duhur, sepse ajo e kishte një ves të keq — sa herë që e kapte ndonjë sinjal interesant mes kofshëve të shoqeve të saj, e kthente vetë kokën pikërisht në atë drejtim.
Pas disa ditësh, komisioni teknik doli me një përfundim historik: antena funksiononte në mënyrë të përsosur, por askush nuk e dinte më nëse ajo po kapte sinjale apo po i prodhonte vetë sinjalet.
Baton Haxhiu, si profesionist i përgjegjshëm, vetëm buzëqeshi dhe tha:
„Mos e prekni antenën e Lirim Gashit.
Sa më pak ta kuptoni, aq më mirë punon.“
E ke të qartë sa i zhytur jam unë në këtë kompot, pardon në këtë komplot ?
