Mikja ime shqiptare nga Ferizaji Ashkalik, e cila së fundmi ishte martuar me një afrikan të fuqishëm, muskuloz dhe plot energji, m’u ankua sot në mëngjes se martesa e saj kishte shkaktuar bujë të madhe në Kosovë. Sipas saj, shumica e burrave kosovarë, ende kanë mbetur primitivë, racistë, xhelozë dhe të mbushur me komplekse inferioriteti e pasigurie seksuale.
Unë iu përgjigja se martesa e saj nuk kishte shkaktuar vetëm bujë, por edhe një shpërthim të vërtetë vullkanik në zonën e saj intime. Sepse ajo trekëndëshit të saj magjik ia kishte dhuruar copën afrikane më të gjatë, më të zjarrtë dhe më pasionante, nga mishi dejet dhe arteriet, të cilën burri mesatar kosovar rrallë arrin t’ia ofrojë.
Pse?
Sepse panteri afrikan i derdh asaj pesë herë më shumë lëng të bardhë, pasion, energji dhe jetë në vrimë, sesa “bubreci” kosovar.
Kjo grua shqiptaro-kosovare nuk e kishte bërë thjesht një martesë — ajo e kishte nisur një revolucion të vogël kulturor në Ballkan.
Sepse në Kosovë, burri mesatar ende mendon se kulmi i romantikës është ta hapë frigoriferin me shkelma, të gërhasë natën si derri i Radojkit të Rambos dhe ta pyesë gruan:
“Fisnike, a është buka gati?”
Dhe sapo e sheh një grua shqiptare të buzëqeshur që ecën pranë një afrikani muskuloz, si një pantere e bardhë në savanën e zezë, patriarkati kosovar fillon të dridhet si gardh i vjetër në stuhi.
Njëri thotë:
“Kjo është tradhti kombëtare!”
Tjetri pyet:
“Pse nuk e zgjodhi një shqiptar?”
Por problemi i vërtetë nuk është kombësia.
Problemi i vërtetë është se kjo grua e kuptoi një të vërtetë të madhe:
Trekëndëshi magjik nuk ushqehet me patriotizëm Facebook-u, me konferenca shtypi apo me fotografi makiatoje nga kafenetë e tymosura të Prishtinës.
Ai kërkon energji.
Kërkon ritëm.
Kërkon pasion.
Kërkon lëvizje të ngadalta e të shpejta, disiplinë dhe qëndrueshmëri.
Dhe kërkon një burrë që nuk lodhet pas tri minutash si modemi i internetit të vitit 2004.
Ndërkohë që burrat shqiptarë digjeshin në rrjetet sociale, nga xhelozia, si qebapat në dasmat e rriqrave të Malishevës, mbretëresha shqiptaro-afrikane e vazhdonte jetën e saj me qetësi, me krenari dhe me vetëbesim — si një ministre e lumturisë intime.
Sepse ndryshe nga politikanët kosovarë, të cilët për 25 vjet nuk arritën ta kënaqnin popullin me ujë, bukë, energji elektrike dhe drejtësi, ajo arriti ta bëjë të lumtur Republikën e Trekëndëshit të saj Magjik me efikasitet afrikan dhe me vizion strategjik kinez.
Dhe ndërsa patriotët lokalë mbanin ligjërata për “nderin kombëtar”, afrikani heroik e vazhdonte misionin e tij humanitar në territorin e Republikës së Trekëndëshit Magjik të kosovarës së bukur, me përkushtim olimpik, me ritëm tropikal dhe me disiplinë ushtarake.
Prandaj:
Lavdi dashurisë pa kufij.
Lavdi grave që zgjedhin lumturinë përpara paragjykimeve.
Dhe një minutë heshtje për egon e burrit shqiptar, që shembet më shpejt se interneti i Kosovës sapo dëgjon fjalët:
“Afrikani muskuloz.”
Në Kosovën tonë ku njerëzit zemërohen më shumë nga lumturia e fqinjit sesa nga faturat e energjisë elektrike, mbretëresha shqiptaro-afrikane e Ferizajt vendosi t’ua japë të gjithëve një mësim të thjeshtë:
Dashuria nuk pyet për racë, flamur, fis, parti apo grup familjar në Viber.
Ajo pyet vetëm:
“A e trajton mirë zemrën dhe Republikën e Trekëndëshit Magjik?”
Prandaj, me rastin e Bajramit, kjo heroinë diplomatike e erotikës ndërkontinentale ua uron festën të gjithë myslimanëve — shqiptarë e joshqiptarë — me paqe, dashuri dhe tension të ulët të gjakut, sepse xhelozia e dëmton zemrën më shumë se bakllavaja.
Gëzuar Bajramin!
Uroj që sofrat tuaja të jenë plot, zemrat të mbeten të buta dhe burrat të mos kaplohen nga paniku sa herë që e shohin një afrikan të sjellshëm dhe muskuloz duke pirë makiato në Prishtinë.
Sepse, siç do të thoshte edhe Eprahim Kishoni po ta kishte kaluar një fundjavë në Kosovë:
“Në Ballkan, njerëzit e falin korrupsionin më lehtë sesa lumturinë e fqinjit.”
Ndërkohë që patriotët e Facebook-ut vazhdojnë ta mbrojnë kombin nga divani, heroi afrikan e vazhdon misionin e tij me qetësi kolosale, me ritëm tropikal dhe me përkushtimin e një mekaniku gjerman që monton motor Mercedesi.
Ndërsa gratë shqiptare buzëqeshin në heshtje si diplomate të NATO-s që njohin një sekret shtetëror.
Edhe një herë:
Gëzuar Bajramin të gjithë besimtarëve myslimanë — shqiptarë, turq, boshnjakë, romë, ashkali, goranë, afrikanë, aziatikë dhe të gjithë njerëzve që e kuptojnë se Zoti nuk i krijoi njerëzit për t’u urryer, por për të qeshur me budallallëkun njerëzor dhe për ta dashur njëri-tjetrin pa kufij emocionalë.
Lavdi bakllavasë.
Lavdi qebapit.
Lavdi dashurisë pa kufij.
Dhe një minutë heshtje për egon ballkanike, që rrëzohet më shpejt se interneti sapo dëgjon fjalët:
“Ai është afrikan… dhe shumë i sjellshëm.”
Lavdi Krishtit afrikan dhe urimet më të përzemërta në këtë ditë të shenjtë myslimano-kristiano-afro-ballkanike.
Rroftë Ibrahim-Miran Karagjorgjeviçi.
