Kjo letër që kam përkthyer më poshtë është një nga letrat më të bukura e njëkohësisht më të trishtuara të dashurisë. U shkrua nga i madhi Richard Burton për Elisabeth Taylor, 8 muaj pasi u martua me gruan e tij të fundit, Sally Hay, dhe vetëm një javë para se të vdiste në moshën 59 vjeçare. Gjatë atij viti të fundit nuk ishte takuar më me Liz Taylorin e tij të dashur dhe Liz i mbërriti letra në shtëpinë e saj në Kaliforni pikërisht ditën që u kthye nga funerali i Burton që u bë në Zvicër.
Dua të di si je, o urrejtja ime, fytyra dhe kryqi im, hija dhe drita ime, pëllumbesha dhe korbi im.
Asgjë s’ka ndryshuar këtu: liqeni është ende i errët, shiu vazhdon të bjerë papushim dhe në dritaren e verbër ende shkëlqen smeraldi i kujtimit të syve të tu lejla.
Është e diel pasdite. Po pi… dhe më ler të ta them: jam i trishtuar si një qen plak. Vetmia ime ngjason me një shtëpi të madhe, bosh dhe të padobishme si kjo këtu.
Macja ime e verdhë mjaullin. Do të kisha dashur ta kaloja këtë çast nën hijen e supeve të tu,, pranë siluetës sate hyjnore e të lashtë.
Edhe macja e ndjen mungesën tënde, edhe merimanga ka marrë formën e mungesës tënde.
Ah, sikur të më kishe lënë sytë e tu këtu, që të mos mund t’i harroja kurrë!
Sikur të mund të më përgjigjeshe, sikur të mos ishte shumë vonë për këtë detar të dehur që endet pas limanit të tij…
Shtyp zemrën mbi xham, e përsëris emrin tënd dhe timin.
Je si shiu e kujtesa, si drita dhe terri, si arma dhe plaga, si gënjeshtra dhe bukuria, si zjarri dhe akulli…
Eshtë e çuditshme që ti je ende këtu, që koha nuk ka kaluar, që kjo që po shkruaj nuk është letra e një të dehuri, por një poezi e humbur, një poezi plagësh zemre.
Ma kthe kohën kur jetonim të dy si mysafirë të triumfit, në shtratin tonë, përhumbur në vorbullat e Teverit, me përkëdheljet e xhelozisë dhe kafshimet e dëshirës, me mashtrimet e tradhtisë dhe puthjet e fajit.
S’ka jetë pa ty.
Je eshtrat dhe gjaku im, turbullira dhe kthjelltësia ime, muri dhe blerimi, bari që do të puthë gurin e varrit tim.
Ti je jeta.
Do ta përfundoj këtë letër siç e nisa: asgjë e re këtu. Liqeni është ende i errët, era ulërin, është e diel pasdite. Eshtë natë dhe po pi.
Bie shi mbi këtë shtëpi të rrënuar, pa çati, me një dysheme të zbrazët nga mungesa.
Bie shi mbi mua dhe mbi këto fjalë të mjegullta, që të thërrasin një mijë herë.
Në fund të fundit, unë e di se ne nuk jemi ndarë kurrë. Dhe besoj se s’do të ndahemi asnjëherë.
Përktheu: Ervina Toptani
