Në atë natë të qetë, zjarri nuk ishte thjesht një dritë që ngrohte, por porta e hapur midis botës së njeriut dhe botës së padukshme. Flaka ngrihej lart sikur të njihte emrat e vjetër të hyjnive tona: të Atdheut, të Tokës, të Dritës që rri pezull mbi ne si një amanet i lashtë.

Ata që ishin mbledhur aty nuk bënin ceremoni të zhurmshme; Besëlashta nuk kërkon as spektakël, as frikë. Ajo kërkon përulësi dhe një zemër që kujton. Dhe në heshtjen e asaj mbrëmjeje, secili prej tyre ishte bërë urë—midis brezave, midis kohëve, midis vetes dhe gjithësisë.

Nëpër ajër ndihej sikur frymonin hyjnitë e natyrës, jo si zotërues të largët, por si më të afërmit tanë. Ata që ruajnë rendin e jetës, që japin shenjë kur njeriu largohet shumë nga vetja. Dhe njeriu, përpara tyre, nuk kishte nevojë të kërkonte mrekulli; mrekullia ishte vetë ndezja e kujtesës.

Ritet që kryheshin aty ishin të thjeshta e të pastra: nderim ndaj dritës, nderim ndaj tokës, nderim ndaj asaj që na tejkalon. Sepse Besëlashta nuk është fe e fjalëve, por e frymës që ringjallet sa herë që një njeri zgjedh ta dëgjojë natyrën pa paragjykim.

Në atë natë, fryma e lashtë u rikthye për pak çaste. Dhe mjaftoi kaq—sepse kur njeriu ndez zjarrin me zemër, hyjnitë e botës nuk qëndrojnë kurrë larg.