Në Ballkan, ku politika prej kohësh ka vendosur të jetojë sipas ligjeve të teatrit dhe jo të arsyes, ndodhi një ngjarje që askush nuk e priste, por që të gjithë ishin të gatshëm ta besonin.
Igballe Huduti u shpall person i padëshiruar në Shqipëri.
Lajmi zbriti mbi opinionin publik si një pëllumb që kishte humbur rrugën dhe përfundoi në një mbledhje qeveritare.
Për disa orë askush nuk e kuptoi saktësisht se çfarë kishte ndodhur, por të gjithë kishin mendim.
Kjo është, në fund të fundit, forma më e lartë e pjesëmarrjes demokratike në Ballkan.
Në fillim qarkulluan shpjegimet tradicionale.
Dikush tha se ishte komplot.
Një tjetër tha se ishte hakmarrje.
Një i tretë tha se ishte diplomaci.
Ky i fundit u konsiderua menjëherë i dyshimtë.
Pastaj erdhi komunikata zyrtare.
Sipas autoriteteve shqiptare, masa ishte marrë mbi bazën e informacioneve të institucioneve të sigurisë.
Në dosje përmendeshin lidhje të pretenduara me regjimin iranian të ajatollahëve, dalje publike pranë ish-presidentit iranian Mahmoud Ahmadinejad dhe deklarata që autoritetet i konsideronin problematike për rendin kushtetues, sigurinë kombëtare dhe rendin publik.
Për herë të parë në këtë histori, dokumentet tingëllonin më serioze se debatet televizive.
Kjo krijoi një problem të madh.
Politika jonë është mësuar të jetojë me skandale, por jo me nuanca.
Menjëherë nisi lufta për interpretimin.
Njëra palë e shpalli Hudutin viktimë.
Tjetra e shpalli kërcënim.
Një grup i tretë nuk ishte ende i sigurt se kush ishte Huduti, por ishte gati ta mbronte ose ta dënonte me vendosmëri patriotike.
Brenda një dite, zonja Huduti arriti të jetë njëkohësisht:
* rrezik për shtetin,
* viktimë e shtetit,
* problem rajonal,
* zgjidhje rajonale,
* simbol i rezistencës,
* dhe simbol i rrezikut.
Një sukses që zakonisht kërkon vite karrierë politike.
Ndërkohë, në Prishtinë, zhvillohej një dramë tjetër.
Sipas burimeve që nuk ekzistojnë, por që zakonisht dalin të sakta pas dy muajsh, ishte vënë në lëvizje Operacioni “Baba-Nana”.
Në atë republikë të vogël ku çdo krizë prodhon tri komisione, katër konferenca dhe pesë interpretime kushtetuese, dikush kishte shpikur një ide madhështore:
Të nominohej Igballe Huduti për presidente të Kosovës.
Jo sepse kishte program.
Jo sepse kishte shumicë.
Jo sepse kishte ndonjë mundësi reale.
Por sepse Shqiptari ka një traditë të gjatë për të zëvendësuar aritmetikën me simbolikën.
Përdhunë t’Edi Ramës.
Në konferencën imagjinare për shtyp, organizatorët e kësaj kryevepre politike deklaruan:
“Po e forcojmë demokracinë.”
“Si?”
“Kjo është çështje teknike.”
“Po pse Huduti?”
“Sepse demokracia kërkon guxim.”
“Po çfarë përfaqëson ajo?”
“Varet nga pyetja tjetër.”
Gazetarët shënuan gjithçka.
Asnjë nuk qeshi.
Kur absurdi bëhet institucion, qeshja fillon të duket joprofesionale.
Në Tiranë, nominimi imagjinar u interpretua si provokim.
Analistët televizivë, të cilët zakonisht dinë gjithçka për gjithçka menjëherë pas reklamave, nisën analizat.
Disa zbuluan plane gjeopolitike.
Disa zbuluan konspiracione ndërkombëtare.
Disa zbuluan veten.
Asnjëri nuk zbuloi ndonjë zgjidhje për problemet që kishin qytetarët, PELIKANËT,
Por kjo nuk ishte pjesë e emisionit.
Në studiot televizive shpërtheu entuziazmi.
Brenda dy orësh, të njëjtët njerëz që një javë më parë diskutonin për çmimin e domates dhe tensionet në Lindjen e Mesme dhe mushkonjat n’Zvërrnec, tashmë po diskutonin për fatin e qytetërimit shqiptar.
Një ekspert deklaroi:
“Kjo është çështje historike.”
Një tjetër:
“Kjo është çështje kombëtare.”
Një i tretë:
“Kjo është çështje ekzistenciale.”
Asnjëri nuk arriti të shpjegonte pse.
Por në Shqiptari, shpesh mjafton ta thuash me ton të rëndë.
Ndërkohë populli shikonte.
Një pjesë pyeste:
“Po çka po ndodh?”
Një pjesë tjetër përgjigjej:
“Nuk e di, por po ndodh me seriozitet.”
Ndërsa më të urtit kishin hequr dorë prej kohësh.
Ata pinin kafenë dhe shikonin ekranet si njerëz që kanë humbur telekomandën e realitetit.
Në një qoshe të harruar të republikës, një qytetar guxoi të bëjë një pyetje të rrezikshme:
“Po mirë, kush po merret me ekonominë?”
Askush nuk iu përgjigj.
Një i tretë:
“Po spitalet?”
Kamerat ishin fikur.
Dhe kështu, ndërsa dosjet qarkullonin, deklaratat shumëzoheshin dhe patriotizmi prodhohej me shumicë industriale, kombi vazhdonte jetën e tij të zakonshme.
Rrugët mbeteshin me gropa.
Institucionet me probleme.
Qytetarët me halle.
Kosova pa president.
Shqipëria pa pelikan.
Maqedonis pa rrugë me emra Shqiptarësh.
Lugina u harrua plotësisht.
Ndërsa politika vazhdonte të merrej me atë që politika e Shqiptarëve di të bëjë më mirë: me vetveten.
Pas javësh debatesh, analizash, konferencash shtypi, deklaratash patriotike, kundërdeklaratash patriotike dhe patriotizmi me orar të zgjatur, në rrjetet sociale, rezultati ishte madhështor.
Asnjë problem nuk ishte zgjidhur.
Pelikanët ngelën n’Zvërrnec.
Hudutja nuk u bë presidente.
Asnjë reformë nuk ishte përfunduar.
Asnjë qytetar nuk ishte pyetur.
Por të gjithë ishin lodhur.
Dhe kjo u konsiderua progres.
Ndërsa protagonistët vazhdonin garën e tyre për tituj (BABA-NANA), simbolika dhe histori personale, logjika vazhdonte të mungonte.
Thuhet se është parë për herë të fundit duke kaluar kufirin pa dokumente.
Disa kërkuan ta shpallnin non grata.
Të tjerë propozuan ta kandidonin për presidente.
Shqiptarët ende nuk ka vendosur.
