Kreu Blog Faqe 1312

Përvjetori i aleancës ortodokso-islamike me rastin e rënijes së qytetit të Shën Konstantinit, Konstantinopojës apo Stambollit të sotshëm

Gjergj – Skender Jashari 

Si sot, më 1 qershor 1453, Sulltan Mehmet Pushtuesi, ia bleu rrobet fetare Genadiusit dhe zhvilloi procesionin e Patriarkut të Konstantinopojës, duke bërë që Perandoria Osmane dhe Patrikana e Stambollit të bashkësundojnë për 550 vjet në vazhdim. 

Konstantinopoja ose Qyteti i Konstantinit ishte qytet i krijuar nga Perandori romak Konstantini I, i cili ishte Ilir, nga qyteti i Nishit, më 11 maj 330, e që ky qytet u bë i njohur edhe për Kishën e Agia Sofisë( pas pushtimit Osman e kthyer në xhamia e Ajasofisë). 

E që Perandoria Romake, më 395 u nda në dy pjesë e që Bizanti kishte  kryeqendër Konstantinopojën. Për të vazhduar pastaj edhe me ndarjen e Kishave më 1054, humnera e tillë në vazhdimësi është thelluar( edhe përkundër përpjekjeve për ribashkim). Vatikani përmes ndikimit të tij, në vendet  Europiane, organizoi rreth 8  kryqëzata, në mes viteve 1096-1270, zakonisht kalonin përmes detit Adriatik, zbarkimit   në portet Arbërore, nga veriu deri në afërsi të Athenës( shkaku i këtyre ushtarëakët e Perandorisë Osmane dhe ortodoksit e kuptonin që Perëndimi dhe Vatikani, zakonisht i kishin Arbërorët si pikënisje për mësymjet drejt Lindjes). Osmanët nuk shpikën diç të re, ata trashëguan nga Car Dushani, luftën anti-Arbërore, pasiqë Kodi i Car Dushanit, është dokumenti i parë që luftonte dhe kërkonte asgjësimin e Shqipëtarëve, të cilët i identifikonte vetëm si katolik, e që bënte përpjekje për t’i ortodoksizu. Sllavët ortodoks dhe grekët, si dhe Kishat e tyre, ishin helmuar nga shovenizmi anti-katolik, sa që  Shqipëtarët i identifikonin si katolik dhe se Gadishullin Ilirik e shihnin si rrezikun më serioz, prej nga vendet Europiane mund të përdornin si trampolinë për Kryqëzatat anti-islamike dhe i nënkuptonin si Kryqëzata anti-ortodokse. Po ashtu edhe planifikimet për Kryqëzata të tjera, p.sh: edhe në kohën e Gjergj Kastriotit i cili shikohej si Komandanti i Përgjithshëm i Kryqëzatës anti-osmane, ishin planifiku nga dhe përmes  Atdheut tone, për të vazhduar pastaj edhe me shumë raste të më vonshme, deri në rastin e Kryengritjes antiosmane të udhëhequr nga At Pjetër Bogdani 1689. Këto kanë bërë që frika të jenë tejet reale për Patrikanën e Stambollit dhe për Perandorinë Osmane- shkaku i së cilës ndodhi islamizimi i dhunshëm dhe gjenocidi osmano-ortodoks( sllav e grek) kundër Arbërorëve. 

Kjo ndarje dhe luftë antiperëndimore, vazhdoi të thellohet edhe më shumë. Në  Betejën  e Maricës, më 26 shtator 1371, sllavët  e Gadishullit Ilirik( Serbët dhe Bullgaët etj) u ndeshën me Perandorinë Osmane, pas mposhtjes dy princët serb, pranuan  nënshtrimin. Ata  u bënë vasal  të  Perandorisë  Osmane,  duke  i dhënë  kontribut edhe në ushtar për zgjerimin e kësaj perandorie. Ky rast shënon rastin e parë që Ortodoksizmi bashkohet me Islamin, për t’iu kundërvënë Arbërorëve, rrjedhimisht katolicizmit. Jobesnikëria e ortodoksëve të Ballkanit, ishte e tillë saqë vazhdimisht ata sa në njërën anë aq në anën tjetër kalonin, kështu edhe në Betejën e Kosovës 1389, u rirreshtuan në anën e Aleancës së Krishtere kundër Osmane. Po ashtu ishte princi  tjetër serb, që tradhtoi Aleancën e të Krishterëve( katolik dhe ortodoks  të Ballkanit),  dhe  si rrjedhojë e së cilës Perandoria Osmane arriti të fitonte këtë betejë dhe të shtrinte pushtimet në këtë hapësirë. Edhe në këtë periudhë ishin princat arbëror që vazhduan të luftonin kundër pushtimit Osman, sidomos Gjergj Arianiti, por edhe fisnik të tjerë arbëror.  

Prandaj Arbërorët mbetën i vetmi popull nga Gadishullin Ilirik, që nuk ndalonë luftën kundër Osmane, duke kulmuar me Epokën e të Ndritshmit Gjergj Kastriotit. 

Mirëpo Perandoria Osmane, nuk ndjehej e kompletuar derisa nuk pushtoi Konstantinopojën, për ta bërë atë si Seli të saj të Shenjtë. Mirëpo edhe me këtë s’do mjaftohej Sulltan Mehmet Pushtuesi, pasiqë pas pushtimit të Konstantinopojës, menjëherë kishte drejtuar të gjitha forcat e tij ushtarake dhe të vasalëve të tij( sllavëve e grekëve), për pushtimin e Arbërisë, e që mrekullisht asnjëherë forcat e Gjergj Kastriotit nuk u mposhtën( madje as në vitin 1448, kur luftoi njëkohësisht dhe mposhti forcat të dy fuqive më të mëdha ushtarake të asaj kohe të Venedikut dhe të Perandorisë Osmane). 

Rënija e Konstantinopojës 

Djali i Sulltan Muratit II, pra Sulltan Mehmet  Pushtuesi, riorganizoi shtetin dhe ushtrinë osmane, me qëllim të pushtimit të Konstantinopojës, më 29 maj 1453. Sulltanët  kishin pushtuar tashmë territore ballkanike dhe Atolike, por kishte mbetur ende e pamposhtur Konstantinopoja. Sulltan Mehmet Fatihu, ndërmori hapa të rëndësishëm,  përmes  inxhinierit Orban, ndërtoi 3 topa gjigand, të panjohur deri në atë  kohë. Kjo armë ishte kryesorja që mposhti muret e Konstantinopojës. Me rastin e çarjes së mureve dhe mbi gjitha efektit psikologjik  që shkaktonin këto armë të panjohura deri atëherë- topat gjigand( për nga kalibri dhe forca shtaërruese), u arrit  mposhtja e Perandorit Konstantin XI Paleologu me 8.000  kështjellarët që e mbronin. Derisa forca osmane ishte mes 75.000-100.000 rrethues, kurse më pas disa herë Kështjella e Krujës është rrethuar me numër shumë më të madh  forcash( deri në 250.000), si dhe është granatuar me më shumë topat të tillë gjigand, e nuk është mposhtur. Mbrojtësit e Konstantinopojës, po ashtu nuk pranuan vasalitet dhe mbrojtje nga Europa-Vatikani ngaqë ishte tepër e  theksuar edhe armiqësia sidomos kundër Vatikanit, por pranoi nënshtrimin ndaj Osmanëve.  

Më 29 maj 1453, Sulltan Mehmeti hyri në Konstantinopojë, ku Katedralën e  Konstantinopojës e ktheu në Xhami të Shën Sofisë, duke deklaru si kryeqytet të  Perandorisë Osmane dhe duke konsideru veten  si trashëgimtar ligjor të Perandorisë Romake. Prej nga objektivi i menjëhershëm i radhës ishte pushtimi i Vatikanit, por për ta bërë këtë, duhej mposhtur Arbërorët, të cilët ishim zotëruesit e Grykës së Otranto-s, të bregut lindor, prandaj lufta brutale osmane u drejtu kundër Arbërisë. E që Arbërorët në krye me Gjergj Kastriotin, përgjithmonë ia dështuan projektin Osman për pushtimin e Vatikanit. 

Me pushtimin e Konstantinopojës, fillon më e keqja!  

Sulltani duke pa që Gadishulli Ilirik, kishte në afërsi të vetes kryesisht të krishterët ortodoks, të cilët ishin treguar shumë më armiqësor ndaj katolicizmit-rrjedhimisht ndaj Arbërorëve, kurse ishin më miqësor ndaj pushtuesëve Osman, sa që disa herë ishin bërë vasal si në Betejën e Maricës, Bejetën e Kosovës dhe nuk kishin bërë luftë të ashpër antiosmane. Prandaj sulltanati Osman, aplikoi parimin “përçaj  e  sundo!” parim i trashëguar nga Bizanti. Veçmas pasi kishte vërejtë që Kisha Ortodokse( popullata ortodokse dhe klerikët e Kishës Ortodokse  ishin tejet të armiqësuar me katolikët, më shumë preferonin Islamin sesa Vatikanin), pranoi t’i  dorëzohej Sulltanit Osman, e jo të pranonte Vatikanin, me rastin e dorëzimit të Konstantinopojës, e këto e shtynë Sulltan Mehmetin që ta lejonte Kishën Ortodokse të kishte autonomi për të përfitu besnikërinë e saj. Sulltan Mehmet Pushtuesi e vendosi Genadius Skolarius si Partiark të Konstantinopojës, ndryshe quhej edhe Genadiusi II apo Georgios Kourtesios Scholarios, ishte  Partiarku më  anti-Perëndimor, kundërshtuesi më i madh i Bashkimit të Kishave dhe unifikues mes ortodoksëve( veçmas grekëve) dhe islamikëve( Osmanëve). Ky Patriark i përbetuar dhe mirënjohës për Autonominë e Kishës Ortodokse nën  Perandorinë Osmane, do ushtroj terror mbi besimtarët katolik nën këtë Perandori, madje edhe përmes besimtarëve ortodoks. Në ndarjen  e Perandorisë Osmane, sipas Mileteve, të krishterët ortodoks u quajtën “rum”. Prandaj në periudhën e bashkësundimit osmano-ortodoks, shumica e kulteve katolike Arbërore u konvertuan në ortodokse slave duke i’u dhuru sllavëve, pasoi asimilimi i Arbërorëve në sllav, derisa Arbërorët për të mos pranuar islamizmin, më lehtë e kishin për të pranuar krishterizmin ortodoks. 

 

Mozaiku  Sulltan  Mehmet  Pushtuesi  me  Genadiusin! 

Më 1 qershor 1453, vetëm 3 ditë pas rënijës së Konstantinopojës, Sulltan  Mehmet Pushtuesi, ia bleu rrobet fetare Genadiusit dhe zhvilloi procesionin e Patriarkut   të Konstantinopojës. Sulltan Mehmet Pushtuesi, e bëri aleancën që deri më sot do  vazhdoj. Pajtoi Islamin me Krishterimin Ortodoks, duke e thellu edhe më shumë ndarjen  mes Krishterimit katolik me atij ortodoks. Kjo aleancë qe më fatkeqja për kombin Shqipëtar, i cili i vetmi në Gadishullin Ilirik, është identifikuar si kufiri më skajor i Europës, gjë që bëri të gjitha rrebeshet e sulmeve pansllaviste dhe panislamiste të  godisnin mbi Arbëri.  

Prandaj 1 qershori i 1453, është data më ogurzezë që shënon de jure bashksundimin Osmano-Ortodoks, kundër Arbërorëve, e që kjo aleancë islamiko-ortodokse edhe sot vazhdon. 

 

 Më:01.06.2022 

Gjergj – Skender Jashari  i burgosur politik nga  EULEX, për   rastet  e sulmeve kundër policisë dhe xhandarmërisë  së Serbisë në  Dobrosin komuna e Bujanocit. Ky shkrim është  pjesë e  marrur nga  punimi i bërë  gjatë  qëndrimit në  burgimin politik!  

Master drejtimi juridiko-penal dhe studime joformale ushtarake. 

Shqiptarëve u mungon aftësia për t’u mbrojtur nga sekti kriminal i tradhtarit famëkeq Edvin Kristaq Rama

0

Nga Aurel Dasareti

Sa më i ulët të jetë vetëvlerësimi, aq më e dobët është aftësia për të mbrojtur veten. Kjo ndodh kur shtetet drejtohen nga burra të feminizuar ose një tufë pulash pa kokë, të cilët merren vetëm me mirëqenien e tyre. Forca nuk vjen nga aftësia fizike. Forca lind nga një vullnet i paepur. 

*** 

Arsyetimi i indiferencës së shqiptarëve për mos-reagime ndaj regjimit kriminel 

Nuk di asgjë më inkurajuese sesa aftësia e padyshimtë e njeriut për të ngritur cilësinë e jetës së tij përmes përpjekjeve të provuara.  

Ndonjëherë më “akuzojnë” se jam një nga ata që mundohen t`u japin shpresë atyre që nuk kanë shpresë. E konsideroj nder të krahasohem me dikë që është më i mirë se unë për sa i përket njohurive dhe përvojës. Mesazhi im për këtë temë është në thelb ky: Kuptoni se ekziston një aspekt ekstaze i ekzistencës suaj që nuk ju bën ta ndjeni. Dije se ky element i bashkëlindur është një pjesë e qenësishme e vetes suaj. Filloni t’i besoni natyrës suaj themelore duke u bërë i vetëdijshëm. Me fjalë të tjera – jo më justifikime. 

  • Kjo letër ju inkurajon të sfidoni modelet e vjetra dhe të lini veten të frymëzoheni nga një vetëdije e re e gjetur për jetën e fshehur nën justifikimet tuaja. Ftojeni veten të dilni nga modelet e vendosura të mendimit dhe kuptoni se asgjë nuk ju pengon të jeni në gjendje të jetoni në nivelin tuaj më të lartë.
  • Ju padyshim keni aftësinë për të hequr qafe justifikimet – ata ngrihen dhe ikin kur zbulohen si sistemet e besimit të rremë që janë. Nuk ka asgjë për t’u çuditur.
  • Ju e lartësoni jetën tuaj kur merrni përgjegjësinë për atë që jeni dhe çfarë zgjidhni të bëheni. Ju mund të kapërceni të zakonshmen, të përbotshmen dhe mesataren me mendime për gëzim dhe kuptim më të madh, mund të vendosni të lartësoni ekzistencën tuaj në vend që ta lini të ngecë ose të përkeqësohet përmes përdorimit të justifikimeve. Shtrihuni përtej aty ku jeni sot.
  • Ju mund t’i ngrini dëshirat tuaja në vetëdije duke shkëputur fuqinë e nënndërgjegjes në mënyrë që ajo të mos ketë mundësinë të vazhdojë të kontrollojë jetën tuaj. Mëkati juaj i keq-menaxhimit është në dispozicion, duhet vetëm për të zbuluar justifikimet që janë varrosur thellë brenda jush. Bëhuni të vetëdijshëm!

Inkurajohuni nga aftësia e padyshimtë që keni për ta ngritur këtë jetë përmes përpjekjeve të vetëdijshme. Mbani në mend këto katër fjalë ndërsa rishikoni listën e mëposhtme të disa prej justifikimeve më të zakonshme nga të cilat ndoshta do të dëshironit të hiqnit qafe. 

Kjo mund të duket gjithashtu si një arsye e mirë, por nëse “ato” ju bindin se diçka përfshin një rrezik më të madh nga sa jeni në gjendje të merrni përsipër ose keni forcën për ta trajtuar, ky është një justifikim i keq për të bërë diçka. Ajo që është e pamohueshme këtu është aftësia juaj për të zgjedhur atë që mendoni për mangësitë e ndërmarrjes (aktivitetit, veprimeve t`u kundërviheni atyre kriminelëve të kamufluar si politikanë të cilët punojnë që ju të mos ekzistonit).  

Me kalimin e viteve, shumë bashkëkombës të nderuar më kanë falënderuar që kam marrë kaq shumë shanse kur bëhet fjalë për të folur pa doreza për atë që besoj aq plotësisht dhe me vendosmëri. Gjithmonë habitem me shprehje të tilla mirënjohjeje – nuk e kam menduar kurrë se kam qenë trim, sepse them atë që dua të them. Edhe pse mendimet dhe deklaratat e mia mund të jenë perceptuar fare mirë si fyese nga shumë njerëz. Nuk më ka bërë kurrë përshtypje, nuk më ka shkuar kurrë mendja se që të jem vetvetja – do të thotë të rrezikosh. 

Unë nuk mendoj se dikush mund të jetë ndonjëherë 100 për qind i sigurt se diçka është plotësisht pa rrezik. Mbajtja prapa dhe heshtja nga frika e ndëshkimit dhe kritikës mund të jetë në fakt një sjellje e rrezikshme. Të folurit nga zemra jo gjithmonë ka pasoja negative. Reagimet e shumta që marr janë në të vërtetë pozitive dhe të ngrohta në 99 për qind të rasteve. 

Frika që është pjesë e pritjes së rrezikut shërben vetëm për t’ju penguar të ndërmerrni veprime. Nëse e bindni veten se është detyra juaj të shmangni rrezikun, mund të vazhdoni me zakonet e “mira” e të vjetra. Nëse jeni mësuar të mbroni veten duke u përpjekur të kënaqni këdo që takoni, jeni viktimë e justifikimeve tuaja, të cilat ju ndihmojnë të mbeteni përgjithmonë nën shtypjen e politikanëve mafioz të regjimit kriminal. 

Unë po ju them se e kaluara është një kovë me hi. Unë ju them se e djeshmja është një erë që ka gënjyer, një diell që ka zbritur në perëndim. Unë ju them se nuk ka asgjë në këtë botë përveç një deti mëngjesesh, një qiell mëngjesesh.  

*** 

O shqiptarë! Tregoni aftësinë tuaj mbrojtëse (luftarake) sepse fqinjët tuaj dhe e gjithë bota po tallet me ju se përgjithësisht nuk jeni guximtarë dhe të zgjuar por burra të feminizuar.  

Hiqni dorë nga besimi mendor se jeni shumë i dobët. Jini vigjilent dhe aktiv dhe tregoni një lloj të ri guximi. Pohoni se jeni çliruar nga zakonet e të menduarit që ju kanë bindur se nuk jeni një person i fortë. Këtu janë disa pohime (motivime): Nuk do të mendoj më kurrë se më mungon forca. Çfarë mendoni për mua nuk është puna ime. Forca ime është lidhja ime me burimin; nuk njeh dobësi.  

Duhet të kundërshtojmë fuqishëm ndikimin e viruseve serbe, greke dhe ruse në Shqipëri nëpërmjet këtij diktatori autokratik shqipfolës që mbi të gjitha urren shqiptarët me të cilët padyshim nuk ka asnjë lidhje gjenetike. 

Serbia dhe Rusia tashmë po përpiqen të shkatërrojnë vendin tonë dhe identitetin tonë kombëtar përmes “Ballkanit të hapur”, ndërsa Greqia përmes pushtimit të Butrintit, detit Jon, varrezave të tyre false në territorin tonë, kishave „greke“, falsifikojnë dhe përvetësojnë historinë tonë, qenien tonë pellazge-ilire. Kjo sepse Shqipëria është një fëmijë jetim, s`ka kush ta mbrojë nga rrugaçët e egër. Kanë mbetur vetëm të moshuarit. S`ka kush të mbrojë territoret tokësore dhe detare, qendrat arkeologjike pellazge-ilire-arbërore dhe popullsinë indiferente! Të rinjtë pervers, qyqarë e skandaloz janë shumë të zënë në paketimin e valixheve për ta braktisur atdheun, por edhe në luftërat e përgjakshme që zhvillohen në një shtëpi televizive ku “Për’Puthen”. 

Sipas Artit Luftarak, qasja më e mirë për veprim në luftën kundër kundërshtarit të dobët (siç është Shqipëria në raport me Serbinë dhe Greqinë) është të marrësh një shtet pa e prekur atë. Për të fituar mbi armikun pa përdorimin e forcës është kulmi i aftësive. 

Kushdo që mbështet tradhtarët, ose qëndron indiferent në këto çaste shumë të rrezikshme për Vendin dhe Kombin Shqiptar kërcënon unitetin, sovranitetin dhe integritetin territorial të Shqipërisë. Duhet theksuar se opozita politike e brendshme është gjithmonë e gatshme për të demonstruar një gamë të gjerë grindjesh për interesa vetjake. 

Gjithë shqiptarët: të shtetit amë, Kosovës, FYROM-it, Malit të Zi, Luginës së Preshevës, Çamërisë dhe diasporës duhet urgjentisht të përgatiten për të bërë diçka së bashku. Të jemi të gatshëm për të kryer ndonjë veprimtari të domosdoshme për të penguar dhënien e tokës ilire/shqiptare grekëve të vetëshpallur. Veprimtaritë armiqësore që “rilindësit” e Kuvendit me disa dylberë (ish anëtarë të PD) kryejnë kundër Shqipërisë, shtetit amë të të gjithë shqiptarëve, duhet ndaluar. Patjetër. Kaq mjafton. Shkelësit e Ligjit të tërhiqen zvarrë jashtë Kuvendit dhe drejtë në koshin e plehrave.  

Ka pak gjëra në botë aq të rrezikshme sa një tufë gjumashe. Shqiptarët kokëtul lejojnë që një nudist pervers e i droguar, një këlysh manipulues dhe mashtrues – të shes vendin dhe shkatërroj identitetin tonë kombëtar. 

Bastard, a ke thënë gjë deri tani dhe nuk ke gënjyer? 

 ________

  • Aurel Dasareti, USA, është ekspert i shkencave ushtarake-psikologjike 

The Chicago Tribune (1919) / Konferenca e Paqes në Paris – Kur Halil Pashë Alizoti i shkruante Woodrow Wilson-it

Conférence de paix de Paris en janvier 1919 à Versailles. Photo12/Ann Ronan Library/AFP

Nga Aurenc Bebja*, Francë – 1 Qershor 2022

“The Chicago Tribune” ka botuar, të shtunën e 7 qershorit 1919, në faqen n°2, shkresën e Halil Pashë Alizotit (delegat i shqiptarëve të Turqisë në Konferencën e Paqes në Paris) drejtuar asokohe presidentit amerikan Woodrow Wilson, të cilën, Aurenc Bebja, nëpërmjet Blogut “Dars (Klos), Mat – Albania”, e ka sjellë për publikun shqiptar :

Delegatët shqiptarë i kërkojnë ndihmë Wilson-it

Burimi : gallica.bnf.fr / Bibliothèque nationale de France

Woodrow Wilson

Zoti President,

Kohët e fundit shtypi ka thënë se Konferenca synonte t’i jepte Italisë një mandat për Shqipërinë; kemi nderin t’ju kujtojmë se për këtë çështje kemi dërguar një memorandum të datës 15 prill, për të shprehur dëshirën unanime të popullit shqiptar për t’i besuar Kombit Amerikan kujdesin për udhëheqjen e Atdheut në hapat e parë të jetës së tij politike.

Dëshira e popullit shqiptar përputhet absolutisht me parimin e pranuar nga Antanta, e cila deklaronte se do të merrte në konsideratë pikëpamjet e popullit shqiptar për të përcaktuar Fuqinë të cilës duhet t’i besonte drejtimin e tij.

Padyshim që populli shqiptar nuk mund të jetë aderues i italianëve, duke qenë se kjo do të ishte kundër zhvillimit të lirë të tyre dhe do të ngrinte pikëpyetje serioze për ekzistencën e tyre kombëtare. Ne shpresojmë sinqerisht që konferenca në dashamirësinë e saj të lartë, të marrë një vendim në favor të vendit tonë, që të sigurojë pavarësinë dhe rritjen e tij pa pengesë në rrugën e përparimit, nën mbrojtjen e Shteteve të Bashkuara.

Ne mbetemi sinqerisht tuajit,

Presidenti i Delegacionit Shqiptar :

Halil Pasha (Halil Pashë Alizoti)

(E komunikuar.)

_____

* Aurenc Bebja, Francë. Blogu © Dars (Klos), Mat – Albania), https://www.darsiani.com/la-gazette/the-chicago-tribune-1919-konferenca-e-paqes-ne-paris-kur-halil-pashe-alizoti-i-shkruante-woodrow-wilson-it/

Buxhovi në intervistën dhënë shërbimit rus të Radios Evropa e Lirë: “Jetojmë si në romanet e Markezit…”

0
Pjesë nga intervista e historianit e shkrimtarit Jusuf Buxhovi dhënë shërbimit rus të Radios Evropa e Lirë
Jusuf Buxhovi është historian dhe publicist nga Prishtina, i njohur më së shumti jashtë ndër shkrimtarët e gjuhës shqipe të Kosovës, autor i bestsellerit postmodern të Ballkanit “Nata e shekujve”, “Koloneli i vdekjes”, “Kujtimet e zonjës von Braun”, “Kodi i dashurisë”, “Libri i Gjakovë “,” Jeniçeri i fundit “. Romani i tij “Shënimet e Gjon Nikollë Kazazit”, i botuar në vitin 1982 dhe shumë herë i ribotuar, i përkthyer në vitin 2010 në Francë me titullin “Kush i bën ballë murtajës, i shpëton edhe djallit”, ka provokuar një debat të gjallë në qarqet intelektuale të Parisit. Por, debate shumë më të nxehta intelektuale si dhe provokime ka ngjallur “Kosova” e Buxhovit në pesë vëllime, e para vepër në studimin e albanologjisë rreth historisë së Ballkanik nga antikiteti i hershëm e deri në fund të shekullit XX. Në opinion u shfaq një shumëllojshmëri komentesh – nga ato entuziaste e deri te kritikat e ashpra që erdhën nga Serbia, Shqipëria, po edhe Kosova, Ballkani dhe më gjerë.
Buxhovi hedh përpara një hipotezë shkencore të guximshme, duke nxjerrë etnogjenezën e popullit shqiptar nga Pellasgët e lashtë, të cilët, sipas disa versioneve, banonin edhe në këto hapësira edhe para tre mijë vjetësh dhe si tö tillë ishin djep i qytetërimit antik që me pa të drejtë u atribuohet grekëve të sotëm . Kështu, Buxhovi i konsideron shqiptarët më të moshuarit nga kombet ekzistuese evropiane, duke insistuar në vazhdimësinë e qëndrimit të shqiptarëve (ose paraardhësve të tyre) në hapësirën e Kosovës (Dardanisë antike) gjatë gjithë historisë së rajonit. Vendosjen e shtetit serb në Kosovë në shekullin XX (nga luftërat ballkanike e këndej), Buxhovi e quan pushtim. Por, periudhën e Titos, me theks nga Plenumi i Brioneve e këndej, për shqiptarët e Kosovës, e konsideron gjithashtu një periudhë të rëndësishme të zhvillimit shkencor, arsimor dhe kulturor. Në këtë mënyrë, nga këndvështrimi historik dhe zhvillimet politike shtetformuese, Buxhovi Kosovën e quan Qendër të zhvillimit të ndërgjegjes kombëtare shqiptare. Kur deklaron kështu Buxhovi, duket se kjo nuk i pëlqeu shumë Tiranës.
Historiani i suksesshëm Buxhovi, kombinon gazetarinë (në kohët jugosllave thuajse një çerek shekulli ishte korrespondent i gazetës në gjuhën shqipe “Rilindja” nga Prishtinë në Gjermani) dhe aktivitetet shoqërore. Në vitet 1980-1990, Buxhovi ishte shumë aktiv në radhët e opozitës intelektuale kundër regjimit të Sllobodan Millosheviqit, gjë që jo rastësisht ishte edhe bashkë-themelues i Lidhjes Demokratike të Kosovës, parti kjo që ishte në krye të rezistencës jo të dhunshme institucionale ndaj politikave shtypëse të Beogradit.
Ashtu si pothuajse të gjithë shqiptarët e Kosovës, Buxhovi përshëndeti pavarësinë e vendit të tyre, por mbeti njëri ndër kritikët e ashpër të klasës politike, e cila doli nga radhët e guerilës, që sipas tij, shumë prej tyre, shfrytëzuan pushtetin për qëllime private – pasurim e të tjera, gjë që i bënë dëme vendit dhe kauzës së shtetësisë së saj.
Shkrime për historinë e e Kosovës në përbërje të asaj shqiptare ka pasë edhe përpara, por shumica e librave në këtë temë janë të njëanshme në aspektin ideologjik ose politik. Puna e Buxhovit (versioni i tij në gjuhën angleze në tre vëllime) shfaqet e shkruar nga një këndvështrim shqiptar dhe në përputhje me kritere objektive shkencore pse ai flaki klishetë ideologjike dhe ato të limiteve nga historia e Beogradit nga të cilat vuajnë librtat paraprake. Si kthesë të rëndësishme në këtë drejtim Buxhovi e konsideron punën e madhe të historianit britanik Noel Malcom, në vitet 1999 me librin “Kosova: një histori e shkurtër”, me të cilën, thotë, iu hap rruga demistifikimit të historiografisë serbe rreth shqiptarëve.
– Noel Malcolm ka shkruar një libër të mirë, veçanërisht i rëndësishëm, që erdhi në një kohë kur klasa politike në Serbi po ia hapte rrugën politikës së njohur nacionaliste dhe luftënxitëse të Sllobodan Millosheviqin – tha Jusuf Buxhovi.
– Së pari Malcolm tregoi se qasja e historianëve të fundit komunistë të Kosovës është jo-shkencore. Megjithqë Malcomi sjell disa argumente dhe konkluzione që kundërshtojnë mitomaninë serbomadhe rreth Kosovës dhe shqiptarëve, stereotipi i Kosovës si “tokë serbe” nuk është shkatërruar sa duhet meqë ai pranon “Shtetin mesjetar” serb te konvertuar nga dinastia Nemanjane, që për shumë autorë antikë, ajo shfaqet me origjinë tribale, pra e lidhur me botën ilire. Puna ime, megjithatë, konsiston që miti serb për Kosovën të demistofikohet në tërësi, si një gënjeshtër historike për qëllime hegjemoniste, që ka prodhuar shumë fatkeqësi në këto hapësira jo vetëm për shqiptarët, por edhe për të tjerët.
Por, Buxhovi, thotë se përkundër këtyre demistifikimeve, mitologjia mbetet një ngarkesë e madhe në vetëdijen e ballkanasve. Atë sikur e bën edhe më fuqishme “karizma e komunizmit”, paçka se zhvillet e para njëzet vjetësh, me ndryshimet e mëdha atë e hoqën nga skena politike. Te ne në Kosovë, thotë Buxhovi, komunizmi u shkatërrua ndër të parët, por mentaliteti komunist është ende këtu. Ende ka një trashëgimi të vështirë staliniste ndër shqiptarët, por edhe tek të tjerët. Ajo vërehet veçmas te mbetjet e kruzhoqeve marksiste-leniniste, shumë prej të cilëve kanë ardhur në pushtet me ndihmën e tranzicionit dhe në emër të pluralizmit demokratik! Nuk përjashtohet mundësia që “hibridi i Kremlinit” të ketë serish kokën te qendra oligarke e Putinit dhe projektet “rreth kriminalitetit ndërkombëtar”, kur dihet se lëvizjet e tilla globale (të djathta ose të majta), përherë janë drejtuar nga njëra qendër botërore (Uashington ose Moskë)?
“Këtyre çështjeve i dedikohet romanit im i fundit “Dosja B”, vepër kjo që brenda një kohe pati tre botime dhe hë për hë ndodhet në top listën e librave më të shitur të vendit. Ky libër flet për zhgënjimin ndaj një “fuqie të re”, e cila nën flamurin e demokracisë kombëtare, me metoda kriminale, ka ardhur në pushtet”.
Në realitet, sipas Buxhovit, kjo “fuqi e re”, shumë prej të cilëve lidheshin me krahun komunadues të luftës (krah politik i Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës), përkundër faktit se morën pjesë në një luftë të drejtë, pas luftës, u përfshinë në politikë kriminale, siç ndodhi me strukturat e ngjashme në Shqipëri dhe Serbi.
– Sa e madhe është shkalla e mosmarrëveshjes shkencore mbi historinë e Kosovës? A ka historianë serbë me të cilët ju mund të zhvilloni një dialog të frytshëm për çështjet e diskutueshme?
J. Buxhovi: Në Serbi ka shumë e shumë historianë objektivë, të cilët i ka anashkaluar politika hegjemoniste. Fjala është për dijetarë dhe shkencëtarë të cilët lidhen me traditën objektive në albanologji dhe historiografi. Në së mund të thuhet se në shekullin XIX, themelet e shkencës së albanologjisë u vendosën nga gjermanët, shumë shkencëtarë serbë dhe jugosllav më vonë ndoqën këtë traditë edhe përkundër faktit se shkolla serbe e historisë ka vuajtur gjithmonë nga idetë hegjemoniste në të. Këtu mund të përmenden emrat e studiuesve të njohur serbë dhe jugosllavë që i ndihmuan shumë albanologjisë si Milan Budimir, Shuflaj, Tucoviq, Aleksandër Shtipqeviq, N. Garashanin, Banjac, Katiqiq , Papazogllu e të tjerë. Punën e tyre edhe unë citoj në librin e tim dhe e vlerësoj si të rëndësishme. Kjo ka të bëjë, sidomos me periudhën e historisë së lashtë dhe mesjetës së hershme, deri në kohën në shekujt VI-VII kur në Ilirik shfaqen sllavët. Për fat të keq, në 20 vitet e fundit, sikur u janë mbyllur rrugët këtyre zhvillimeve pozitive. Përkundazi, gjërat kanë marrë kah të kundërt: shumë shkencëtarë janë kthyer në shërbëtorë të politikës ditore.
– Ju shkruani romane, kërkime historike dhe po ashtu me profesion mbeteni gazetar. Çfarë për ju është parësore: letërsia, gazetaria apo historia?
J. Buxhovi: Me pak fjalë – unë jam dhe mbetëm krijues, emancipimi i të cilit u zhvillua në hapësirën e ish Jugosllavisë, kryesisht në gjuhën serbokroate dhe më vonë edhe atë gjermane. Asokohe, shumë nga burimet e rëndësishme dhe librat mund të gjendeshin vetëm në gjuhën serbo-kroate. Pra, fillet e emancipimit tim, por edhe të brezit tim lidhen me këtë gjuhë. Kjo bëri që ne ta njohim mirë letërsinë dhe kulturën serbe, mbase shpesh edhe më mirë se shumica e serbëve. Por, më kohë, krijuesit tanë, hapësirën jugosllave dhe realitetin e saj shoqëror dhe politik, veçmas pas plenumit të Brionve, pra atë nga vitet 1970 e këndej, kur me ndryshimet e atëhershme kushtetuese u zgjeruan të drejtat e Kosovës, filluan ta shfrytëzonin për një emancipim të përgjithshëm politik dhe shoqëror, drejt një barazie me republikat tjera prej nga e ka burimin edhe kërkesa për republikën e Kosovës, e shfaqur haptas në demonstratat e nëntorit të vitit 1968. Meqë Jugosllavia asokohe, krahasuar me regjimet tjera komuniste, ishte një vend liberal, kjo kanalizoi edhe orientimin tonë politik, nëpër të cilin do të kalojë rrugëtimi ynë i shtetndërtimit. Pra, pa reformat kushtetuese të Titos të viteve të gjashtëdhjeta dhe të shtatëdhjeta dhe përkushtimit të klasës politike shqiptare që ato të shfrytëzohen sa më shumë për t’u avancuar pozita e shqiptarëve aty ku mundej, pra të largimit të saj nga tutela serbe drejt federatës jugosllave, rruga e Kosovës për pavarësi do të ishte edhe më e vështirë.
– Me sa di unë, në mesin e viteve 1970 ju keni marrë pjesë në krijimin e libretit të veprës së parë kosovare, “Goca e Kaçanikut”, në temën e luftës anti-turke të popullit shqiptar. Si e mbani mend këtë punë?
J. Buxhovi: Epo, natyrisht që nuk mund ta quaj veten një shkrimtar profesionist i librave të operës. Kompozitori Rauf Dhomi, një shok gjenerate, më pyeti për ta bërë këtë punë. Autori i muzikës kishte parasysh një vepër që lidhej me këtë problematikë. Meqë kisha nëpër duar tregimet e shkrimtarit shqiptar Milto S. Gurra, i propozova diçka të tillë, me të cilën ai u pajtua. Duhej që fabula e tregimit të kthehej në vargje, gjë që pas një kohe edhe u krye. Opera, së pari e paraqitur në vitin 1978 në Prizren, me rastin e kremtimi të 100 vjetorit të Lidhjes Shqiptare , me pjesëmarrjen e këngëtarëve nga Shqipëria, në kuadër të programit të bashkëpunimit kulturor me Jugosllavinë. Një vit më vonë, në Tiranë, opera u luajt nga Teatri i Operës dhe Baletit të Shqipërisë, me shumë sukses. Si e tillë, kjo vepër mbetet, ndër të parat e muzikës shqiptare.
– Në Ballkanin Perëndimor, në dekadën e fundit janë në modë trendët “për gjuhët e reja”, ndër të cilat tani janë dhe ajo boshnjake dhe malazeze. Gjuha shqipe, për aq sa dimë, u standardizua së fundi në fillim të viteve 1972, bazuar në dialektin jugor, atij toskë, ndërsa në Kosovë flitet dialekti gegë. Besohet se dialekti toskë “fitoi” sepse erdhi nga jugu i Shqipërisë, prej nga ishte elita komuniste e Tiranës. Pse edhe Kosova nuk duhet të ketë gjuhën e vet, kur dihet se ju flisni një dialekt tjetër, që është anashkaluar?
J. Buxhovi: Që të heqen moskuptimet si ai që “Kosova duhet ta ketë gjuhën e vet”, duhet thënë se Kosova e ka gjuhën e vetë dhe ajo është gjuha shqipe, ku gegnishtja, si dialekt është pjesë e saj ndonëse jo gjithaqë i prezantuar në të. Ndërsa sa i përket gjuhës së standardizuar, duhet thënë se ajo u arrit në vitin 1972, në Tiranë, një konventë e veçantë, me pjesëmarrjen e gjuhëtarëve të të gjitha trevave gjuhësore shqiptare , ku u miratua një standard i përbashkët letrar për të gjithë shqiptarët. Mesiguri se asokohe dhe më vonë ka pasë dilema se cila duhet të jetë baza e standardit të një gjuhe, por kjo nuk e konteston nevojën që shqiptarët duhet të kishin një gjuhë të përbashkët, e cila duhej të mbështetej diku. Në çdo gjuhë duhet të jetë një bazë e unifikuar qoftë edhe e njëanshme ose e rastësishme pa përjashtuar këtu edhe aspektet politike ose “lokaliste”. Reformatori serb Vuk Karadzic, në fund, gjithashtu, mori si bazë vetëm një të folme të rrudhur të gjuhës serbe, atë të një krahine të Bosnjes (Tershiq), të pazakontë për zona të tjera të banuara nga serbët dhe kroatët. Vendimi i vitit 1972, pa dyshim paraqet një fitore të madhe shoqërore, kulturore dhe politike të shqiptarëve, me të cilin ata u unjësuan në përputhje me synimet e tyre kombëtare. Me këtë u përjashtua edhe mundësia e përçarjes në grupe të ndryshme, sipas programeve të huaja. Sigurisht, gjithmonë do të ketë të kënaqur dhe të pakënaqur në këtë rast, por duhet pasë parasysh se gjuha është e gjallë dhe ajo duhet të lejojë mundësi për reforma të vazhdueshme, me çka edhe dialekti gegë të pjesmarrë në këtë proces, veçmas kur kihet parasysh se gegnishtja ka një fjalor të pasur dhe fonetikisht është e rrënjosur në histori me veçoritë (foljet njërrokëshe dhe paskajorja me operatorët aktivë në shqipe nga gjendja e pasive në gjuhët tjera), që atë e nxjerrin si fundament të gjuhësisë së përgjithshme që lidhet edhe me sanskritishten. Gjuha standarde ka për detyrë që të unifikojë gjuhën dhe veçoritë e saj t’i kthejë në një thesar të përbashkët kulturor kombëtar, gjë që këtu, ka vend për plotësime dhe ndryshime të vazhdueshme sidomos tash kur shqiptarët gjenden në një pozitë tjetër shoqërore dhe politike nga ajo e viteve të shtatëdhjeta të shekullit të kaluar kur politika diktonte disa procese qofshin ato edhe kulturore. Natyrisht se shkrimtarët ndihen më të lirë në këtë drejtim. Ata mund ta pasurojnë gjuhën me trajtat dialektore dhe veçoritë tjera, pa marrë parasysh çfarë parashtron standardi si dhe dogma e tij. Në të vërtetë kështu edhe ndodhë. Në veprat e mia letrare ruaj paskajoren e gegnishtes dhe disa forma të tjera dhe ato thuajse “po rikthehen sërish” . Ndërsa në veprat historike i përmbahem standardit gjuhësor.
– Shqiptarët e Kosovës, i takojnë kombit shqiptar, apo një etnie kosovare, që mund të kthehet në identifikim të ri shtetëror deri te “kombi kosovar”?
J. Buxhovi: Para së gjithash unë jam shqiptar, i takoj kombit shqiptar dhe si shkrimtar, me veprat e mia, ndjehem pjesë e kulturës së gjithëmbarshme shqiptare. Sigurisht se shqiptarët e Kosovës, me disa veçori etnike, dalin paksa “me ndryshe” nga ata të jugut shqiptar, dhe kjo është fare e natyrshme. Këto “ndryshime” etnike duhet parë si të natyrshme, veçmas kur lidhen me zhvillimet e caktuara shoqërore dhe politike, po edhe kulturore siç ishin ato gjatë perandorisë osmane, kur vilajetet shqiptare paraqitnin një pjesë të identiteteve rajonale. Por, këto “identitete” ndiqnin edhe kahun e “nënidentiteve” lokale , ku, ta zëmë, një pejan ishte ndryshe nga gjakovari, siç ishte ndryshe shkodrani nga shkupjani dhe të ndryshme dhe siç vazhdojnë të jenë “ndryshe”… Këto diversitete, megjithatë, janë laryshi të brendshme kulturore, që e pasurojnë identitetin e përgjithshëm shqiptar. Ndaj, ato do të ekzistojnë edhe në rrethanat e dy shteteve shqiptare: Kosovës dhe Shqipërisë, gjë që ekzistenca e tyre nuk është arsye për të ndarë kombin në dy, aq më pak që prej tij të krijohet kombi “kosovar” pasi që kemi edhe shtetin e Kosovës si një realitet të ri shoqëror dhe politik, që shikuar historikisht, paraqet të arriturën më të madhe të shqiptarizmit në këtë shekull. Pra, nuk duhet ngatërruar përkatësia shtetërore me atë kombëtare. Sepse, shqiptarët do të mbesin shqiptarë edhe në Kosovë edhe në Shqipëri, siç do të mbesin serbët serbë edhe në shtetet tjera jashtë shtetit serb pa marrë parasysh se dikush do të të dëshironte që, në përputhje me paragrafet alogjike të pakos së Ahtirasit rreth qytetarisë, komponenten shtetërore të Kosovës ta lidhte me identitetin e “kombit kosovar”, si një “zhvillim të natyrshëm” që prodhon realiteti i kontratës së qytetarisë me shtetin…
Megjithatë, realitet politike në Ballkan janë të tilla se tashme kemi dy shtete shqiptare në të: Kosovën dhe Shqipërinë shfaqen si faktor stabiliteti në rajon dhe më gjerë dhe se qytetarët e tyre të jetojnë në shoqëri demokratike, siç është e rëndësishme që të gjitha shtetet e dala nga republikat e ish Jugosllavisë të lënë prapa përgjithmonë konfliktet ushtarake dhe gjakderdhjet e shumta. Sepse, historia e ish-Jugosllavisë, edhe pse ishte me dhunë dhe hegjemonizëm serbomadh dhe unitarist, veçmas koha e Millosheviqit, megjithatë ajo ishte edhe një kohë e një emancipimi pozitiv kulturor jugosllav, nëpër të cilin kemi kaluar edhe ne shqiptarët si qytetarë të RSFJ-së. Pra, pasi që këto realitete kanë ndryshuar, ne duhet të bëjmë përpjekje që si shtete, me anën e ndërveprimit kulturor, të afrohemi dhe të bashkëpunojmë që hapësirës së dikurshme t’i kthehet lira, paqja dhe demokracia. Dhe kjo vlen jo vetëm për Kosovën, por edhe për zona të tjera të federatës së mëparshme.
– Por, ideja e bashkimit të të gjithë shqiptarëve në një shtet mbetet opsion i shumicës së shqiptarëve? Si e shihni ju këtë?
J. Buxhovi: Kjo ide është legjitime nga aspekti kulturor, shoqëror dhe historik edhe pse shikuar nga këndvështrimi politik ajo është ideologji e tejkaluar e shekullit të kaluar, që mund të thuhet, se pas realiteteve të reja, ia ka lëshuar vendin unionit të shteteve shqiptare. Por, tash për tash, hapi më i rëndësishëm yni është forcimi dhe stabilizimi i shtetit të Kosovës dhe i faktorizimit të mëtutjeshëm të Shqipërisë në konfigurimet rajonale, përfshi BE-në dhe NATO-n. Vetëm pasi që kjo të kryhet mund të shkohet një hap tutje, por gjithnjë në rrethana demokratike dhe në bashkëpunime me miqtë tanë SHBA-të dhe NATON, e ku, siç thashë, si opsion shfaqet unioni i shteteve të barabarta shqiptare. Por, edhe në rrethanat tona, kufijtë ndërshqiptar janë fare të parëndësishëm. Asgjë nuk na pengon për të udhëtuar në Shqipëri, për të tregtuar dhe për të bashkëpunuar me Shqipërinë. Pra, për ne, tash për tash, në vend të përhapjes së tezave nacionaliste që rëndom përhapen nga politikanë të dështuar, të lidhur me skemat e brendshme kriminale të jashtme dhe të brendshme dhe të etshëm për pushtet të kësaj natyre, është më e rëndësishme të ndërtojmë një shoqëri demokratike, të bëhemi qytetarë të lirë të Ballkanit dhe të gjithë Evropës, ku mund të gjendemi bashkarisht.
– Më thuaj, ka të paktën një serb, që shtetin e Kosovës e sheh si të vetin?
J. Buxhovi: Nuk e di. Ndoshta është politika hegjemoniste e Beogradit, e cila edhe sot e gjithë ditën luanë me idenë e një Serbi të Madhe, ajo që parandalon çdo mundësi të tillë. Kjo ka një efekt negativ në politikat tona, sepse edhe në Kosovë ka kriminelë të mjaftueshëm, të cilët shpjegojnë veprimet e tyre shkatërruese për shqiptarët duke manipuluar “me rrezikun serb”. Është e qartë se serbët do të jenë në gjendje të ndihen rehat në Kosovë vetëm nëse ata vërtetë marrin pjesë në jetën politike dhe shoqërore të vendi dhe respektojnë ligjet e shtetit në të cilin jetojnë. E di që shumë serbë ndjehen në Kosovën e sotme keq, por edhe shqiptarët mund të thonë të njëjtën gjë, meqë në pushtet sot janë edhe kriminelë dhe nacionalistë të të gjitha ngjyrave që manipulojnë shumanshëm dhe bëjnë çmos që shteti i Kosovës të dështojë.
Natyrisht se në këto rrethana, intelektualit krijues, siç është rasti im, nuk i mbetet tjetër pos të mbrojë reputacionin krijues si shkrimtar dhe historian, edhe pse dikur isha i angazhuar në themelimin e Lidhjes Demokratike të Kosovës. Meqë nuk kam interesa të caktuara në politikë, dua të kritikoj edhe miqtë tanë nga Evropa dhe Shtetet e Bashkuara, të cilët prioritetet e angazhimit të tyre në Ballkan më shumë i vendosin kah stabiliteti se sa demokracia. Ju nuk mund të keni një hajdut dhe bandit për partner vetëm sepse me anën e tyre mbani nën kontroll gjendjen! Kjo logjikë, për fat të keq, ende vlen në Kosovë dhe në Maqedoni, ngaqë atje, më me dëshirë bashkëpunohet me partnerë “të besueshëm”, qofshin edhe kriminelë, se sa me intelektualët që duan lirinë dhe demokraci dhe jo gjithnjë pajtohen me ato që ofrohen. Dhe, përderisa do të jetë kështu, këtu nuk do të ketë qytetarë të lirë, as serbë e as shqiptarë…
– A jeni i sigurt se reputacioni i shkrimtarit dhe historianit mund t’ju mbrojë? Orhan Pamuk – një fitues i çmimit Nobel, u detyrua të largohet nga Stambolli, pasi pranoi gjenocidin që u ushtrua ndaj armenëve në Perandorinë Osmane. A nuk keni frikë?
J. Buxhovi: Nuk do të tërhiqja paralele me Turqinë dhe realitet e saj politike. Pikëpamjet e mia, ndjenjat e mia janë të një krijuesi me reputacion të gjatë intelektualë dhe krijues, që me të drejtë shqetësohet për të tashmen dhe të ardhmen e vendit. Pra, si të tilla ato janë legjitime dhe korrespondojnë me pjesën më të madhe të qytetarëve të këtij vendi, të cilët janë kthyer në peng të elitave kriminale politike dhe ndihamçarëve të tyre nga jashtë, që siç e thashë më parë, që pushtetin e kthyen në mjet për ta plaçkitur vendin. E di se qëndrimi im kritik mund t’u pengojë këtyre strukturave mafioze dhe kriminale dhe padronëve të tyre të fuqishëm nga jashtë, por nuk çaj kokën për to, e as që do të ma ndalin zërin tim kritik në mbrojtje të një projekti historik, siç është liria, demokracia dhe përkatësia jonë qytetërimit perëndimor, me të cilin lidhet qenia jonë edhe si njerëz…
– Ta ndryshojmë temën: cila është literatura moderne shqiptare e Kosovës?
J. Buxhovi: Ajo ndan fatin e letërsive të gjitha vendeve post-komuniste si dhe të tranzicionit, ndonëse ajo nuk e pat ngarkesën ideologjike të përmasave socreliste, siç ndodhte në vendet tjera dhe veçmas në Shqipëri. Megjithatë, realitetet e reja, ato të tranzicionit të çoroditur, që po ndodhin te ne, në njëfarë mase pasqyrohen edhe në letërsi, gjë që mund të thuhet se ajo ndodhet shumë afër realitetit aktual. Personalisht, si shkrimtar, në dy-tri veprat e mia të fundit, (Dosjën e hapur dhe Dosjen B), merrem shumë me këtë realitet të trishtë. Si të tilla ato janë shumë kritike, pasi që ndryshimet politike jo vetëm që nuk sollën lirinë e pritur, por ato abuzuan edhe me idealet e saj, gjë që sot më shumë se kurrë, nga një frustrim, hetohen edhe nastolgjitë edhe për “kohët e vjetra”. Në të vërtetë, ne po jetojmë në një kohë të ngjashme me atë që ndeshet në romanet e Gabriel Garcia Marquezit, ku edhe idetë e mëdha shihen të diskredituara nga metodat e papërshtatshme të zbatimit të tyre. Njerëzit që erdhën në pushtet, të interesuar vetëm për pasurim personal, shkelën idealet e shtetit të lirë të Kosovës. Kështu, që shumë nga “çlirimtarët” e djeshëm u kthyen në pushtues të sotëm! Ndodhi kështu ngaqë ata i dehi pushteti dhe paraja… Ajo i përçudnoi aq saqë disa prej tyre u kthyen edhe në mafiozë dhe vrasës madje. Natyrisht se letërsia nuk mund t’i shërojë këto deformime as t’i ndryshojë njerëzit e pushtetit, por mund të ndikojë në vetëdijen e përgjithshme drejt ndryshimit të gjendjes, që njerëzit të kuptojnë cili është mashtrimi, cili është heroi, e cili vrasësi, i cili vazhdon të mbetet në kuadër të skemave të caktuara historike, të cilat, te ne kanë sjellë tragjedi të përsëritshme, siç janë ato ideologjike ose religjioze… Dhe, siç u pa, lufta e fundit dhe ato që ndodhën gjatë këtij tranzicioni, nxorën në pah edhe sindromin ideologjik të puçeve të brendshme me metoda revolucionare në një raport absurd kur disa nga patriotët të dëshmuar gjatë rezistencës insitutcionale , por edhe luftëtarë aktivë gjatë rezistencës së armatosur, u desh të vriten mbi këto baza, siç ndodhi edhe pas luftës së dytë botërore, kur fitoi komunizmi… Në fakt, te ne mund të flitet edhe për fitoren e ndërgjegjes revolucionare, të ngjashme me atë që mund të hetohet edhe te proza e Isaac Babelit dhe te Pasternaku. Andaj, nuk është e habitshme që tranzicioni te ne u përcoll edhe me kriminalizimin e ndërgjegjes së një pjese të mirë të elitës politike, e cila rrënoi thuajse çdo vlerë, së cilës i ndihmuan edhe disa intelektualë vasalë, të cilët me vetëdëshirë hoqën dorë nga morali intelektual… Dhe meqë jetojmë në një ambient të tillë, nuk është e habitshme që gjëja më e rëndësishme është “modeli i njeriut të suksesshëm” me çdo kusht, paçka se ai, siç ndodh me personazhet e Markezit nga bota e Makondos, mund të jetë një kriminel, që me duar të pista dhe me magjinë e mashtrimit arrin të gjitha! Kësaj gjendje, iu desh, në radhë të parë , inskenimi i “kultit të heroizmit të rremë”, shpallja e shumë patriotëve “tradhtarë” si dhe rrënimi i arsimit me anën e shitjes së diplomave dhe marifetet tjera, ku matrapazët dhe të padijshmit fitojnë pushtet të plotë. Nuk është ngushëlluese që kjo epidemi murtaje ndodh sot kudo, meqë Kosova është një vend i vogël dhe pasojat janë rrënuese…
-Çfarë mund të pritet tash e tutje prej jush: më shumë letërsi apo historiografi?
J. Buxhovi: Shkruaj pareshtur në dy drejtime: në letërsi dhe në historiografi, edhe pse qasja është e ndryshme. Te unë ato sikur ndërthurën, si uji me bukën, ku ato plotësohen pareshtur. Hë për hë, po merrem me edhe me dy vëllime të tjera të “Kosovës”, ato që kanë të bëjë me kohën e protektoratit ndërkombëtar dhe të shpalljen së pavarësisë, në mënyrë që projekti im historik të përmbyllet. Por, nuk do të resht të plotësoj konceptin tim për shkatërrimin e gënjeshtrës historike serbe rreth Kosovës dhe shqiptarëve, të mbështetur në mitomani. Do të vazhdoj edhe me letërsinë, meqë ajo mundëson që krijuesi të çlodhet nga pragmatizmi shkencor, e ku edhe realiteti i zymtë, zëvendësohet me atë të imagjinatës së pakufijshme…
-A keni ndonjë idhull letrar? Dëshironi të shkruani si dikush?
J. Buxhovi: Çdo shkrimtar duhet të jetë një model i vetvetes, që si individaualitet dallohet nga të tjerët. Për mua, një model i tillë shëmbëllesë paraqesin shkrimtarët latinoamerikanë: Marquez, Ernesto Sabato, Borges si dhe shumë gjermanë (Getë, Man, Hesse e deri te Gras). Në filozofi parapëlqej Schopenhauerin dhe Nietzsche. Nga shkrimtarët bashkëkohorë gjithsesi se Orhan Pamuku paraqet një vlerë të veçantë. Edhe letërsia ruse, me interpretimin e praktikës së totalitarizmit komunist dhe dramës së tij, po ia del të ruajë namin që e kishte nga klasicizmi.
– Letërsia shqipe sot në botë njihet kryesisht nga shkrimtari Ismail Kadare në saje të romaneve “Gjenerali Ushtrisë së vdekur”, “Dimrit të madh” dhe “Prillit të thyer”?
J. Buxhovi: Kadare, një shkrimtar shumë i mirë, ka një problem kur e konsideron veten disident, gjë që nuk është e vërtetë. Kadare ka shkruar dy ose tre libra të shkëlqyer, por pjesa tjetër e tregimeve dhe romaneve të tij është hija e trashë ideologjike, që atë do ta ndjek përherë pa marrë parasysh deklarimet e tij si dhe sukeset, që arrin jashtë, e të cilave ne u gëzohemi. Letërsia shqipe ka edhe shkrimtarë të tjerë të rëndësishëm, për shembull, postmodernistin Kasem Tribishina, Fatos Konfoli, Besnik Mustafai, Ben Blushin dhe të tjerë, të cilët kanë sjellë një frymë të re në letërsinë tonë.
Andrei Shary
Drejtor i shërbimit rus në Radion Evropa e Lirë
Maj, 2017

“Rasti Simon Mirakaj”, pasqyrë e një politike të pamoralshme dhe të korruptuar

0
Nga Frank Shkreli* Ish-Drejtor i VOA-s për Euro-Azinë

 

“Simon Mirakaj po persekutohet për herë të dytë, 32 vite pas “rënies” së diktaturës, e cila e internoi dhe e burgosi për pothuaj një gjysëm shekulli. Sipas lajmeve, deputeti socialist, Taulant Balla pranoi kërkesën e “demokratit” Gazment Bardhit, me miratimin e “demokratit” tjetër, Enkelejd Alibeaj, për të rrëzuar kandidaturën e Simon Mirakajt si anëtar i (AIDSSH).”

Z. Simon Mirakaj duke folur me rastin e promovimit të tre vëllimeve të autorit, “Demokracia nuk pret”, 11, Shtator, 2018 në Tiranë. Uroj që Z. Mirakaj dhe mijëra ish-të përndjekur e të burgosur nga regjimi komunist i Enver Hoxhës, ndonëse gjithnjë të përjashtuar dhe të lënë pas dore, të mos humbasin besimin në demokracinë dhe vlerat e vërteta të lirisë dhe demokracisë perëndimore.

Pa dashur të futem në hollësi se si e tek ndodhi  “rasti” Simon Mirakaj i ditëve të fundit – përfundimi është se dy “demokratë”, Gazment Bardhi e Enkelejd Alibeaj, në bashkëpunim me socialistin Taulant Balla, rrëxuan kandidaturën e Z. Simon Mirakaj si anëtar të Autoritetit për Informim mbi Dokumentet e ish-Sigurimit të Shtetit, 1944÷1991, (AIDSSH): me pretendimin se kandidatura e tij ishte nënshkruar nga Sali Berisha.

Siç dihet, Simon Mirakaj rrjedh nga njëra prej familjeve më të njohura dhe më të vuajturat nën regjimin komunist të Enver Hoxhës. Vetë Simoni ka vuajtur burgjet dhe kampet e internimit për gati një gjysëm shekulli; pothuaj rritë e plakur në internim, larg nga vendlindja e tij.

Për Simonin, vëllain e tij Sokolin dhe mbarë familjen Mirakaj, të internuar e të burgosur, në disa zona të Shqipërisë, por edhe për ata anëtarë të familjes Mirakaj të arratisur në perëndim, përfshirë babain, të parin e familjes, të ndjerin Palë Mirakaj, të cilin e kam njohur si një prej burrave më të dalluar të komunitetit shqiptaro-amerikan. Gëzimet në jetën e tyre familjare ishin të pakTa dhe mjerimet në internim sikur nuk mbaronin kurrë.

Madje as në ditët e sotme, 30-vjet “post-komunizëm”, fatkëqësitë po e ndjekin Simonin. Duket sikur njollosja e familjes Mirakaj nga regjimi i Enver Hoxhës, po e ndjek atë edhe sot. Siç tregon edhe rasti i fundit që ka të bëjë me një rast përjashtimi politik të ditëve të fundit. Simon Mirakaj po persekutohet për herë të dytë, 32 vite pas “rënies” së diktaturës, e cila e internoi dhe e burgosi për pothuaj një gjysëm shekulli. Sipas lajmeve, deputeti socialist, Taulant Balla pranoi kërkesën e “demokratit” Gazment Bardhit, me miratimin e “demokratit” tjetër, Enkelejd Alibeaj, për të rrëzuar kandidaturën e Simon Mirakajt si anëtar i (AIDSSH).

“Ky regjim dhe këta përfaqësues të Kuvendit shqiptar e përdorën rastin e Simon Mirakës për t’u “futur lepurin në bark” të tjerëve, duke i paralajmëruar të gjithë se po të merreni me Sali Berishën, as bukë nuk do hani , duke i hedhur në rrugë të madhe, pa punë.  Do hani bar!”

E gjetën pretekstin e rastit për të përjashtuar një ish-të përndjekur të komunizmit, duke mos votuar emrin e Simon Mirakajt, si anëtar të Autoritetit për Informim mbi Dokumentet e ish-Sigurimit të Shtetit, 1944÷1991.

Fajin e ka Saliu! Sali Berisha, në kompetencën e tij si deputet paska nënshkruar rekomandimin e kandidaturës së Simon Mirakajt për anëtar të Autoritetit të Dosjeve. Por për inatin dhe urrejtjen që kanë këta djema ndaj Z. Berisha, sipas gjykimit të tyre, Simon Mirakaj duhet të “paguajë”, se Berisha është “non grata”. Kush më mirë se Simoni, një ish- i përndjekur për t’u përdorur si anëtar i një klase të shoqërisë, për të cilët as qeveria as shteti nuk çajnë fort kokën për ta as për familjet ose sakrificat e tyre për të dërguar një mesazh më domethënës. Ky regjim dhe këta përfaqësues të Kuvendit shqiptar e përdorën rastin e Simon Mirakës për t’u “futur lepurin në bark” të tjerëve, duke i paralajmëruar të gjithë se po të merreni me Sali Berishën, as bukë nuk do hani – duke i hedhur në rrugë të madhe, pa punë. Do hani bar! Kriteri, pra, për refuzimin e kandidaturës së Z.Mirakaj si anëtar i (AIDSSH), ku ka punuar për 5 vitet e fundit, ishte nënshkrimi i Sali Berishës në mbështetje të Z. Mirakaj, krejtësisht brenda të drejtës së tij si deputet i Kuvendit të Shqipërisë. Jo more, jo, ata nuk e morën këtë vendim kundër Z. Mirakaj, me premisën se ai nuk mund të bënte punën, por sepse e mbështeti Sali Berisha.

Në një program televiziv, Z. Mirakaj tha se ai vet vlerëson lirinë mbi të gjitha duke u shprehur se, “E kam për nder që ka firmosur lideri historik i PD, Sali Berisha. Liria (ime) i ka rrënjët hershëm tek Kryengritja e Malësisë së Madhe, Kryengritja e Postribës, më pas revolta e Spaçit, familjet e internuara, të syrgjynosurit nëpër burgje”,- ka thënë Simon Mirakaj, në një reagim në televizion.

  1. Mirakaj njihet si një ish i internuar i regjimit komunistnë Shqipëri, i cili jetoi në internim për 44 vite. I ati i tij është arratisur nga Shqipëria pas ardhjes në fuqi të regjimit komunist, ndërsa familjarë të tjerë janë pushkatuar për shkak të mospajtimit dhe rezistencës së tyre ndaj komunizmit.

Mënyra se si u morën përfaqësuesit e kësaj klase politike me votën kundër kandidataturës së Simon Mirakajt, një i përndjekur dhe i internuar i regjimit komunist, më kujton një thënje të Vladimir Leninit, të cilin po e perifrazoj të ketë thënë se: ne duhet të veprojmë, të flasim e të shkruajmë me një gjuhë që përhap sa më shumë urrejtje, neveritje dhe përbuzje në popull, sidomos ndaj atyre, që nuk pajtohen me ne.

Nxënës të mirë të Leninit janë përfaqësuesit e klasës politike e tranzicionit “post-komunist”, në Shqipëri! Fatkeqësisht, jo vetëm shpresa e humbur për demokracinë në atë vend, por më duket si një gjeneratë e humbur, nga pikëpamja politike, për të ardhmen e Shqipërisë dhe të kombit!

Taulant Balla
Enkelejd Alibeaj
Gazment Bardhi

Shikoni fytyrat e këtyre tre liderëve të rinj politikë. Këta nuk janë përfaqësues të elitës së vjetër post-komuniste. Mund të jem gabim, por në vitin 1990 – me shembjen e Murit të Berlinit- këta duhet të kenë qenë në shkollë të mesme, ndoshta. Me fjalë të tjera jo të regjur në komunizëm si disa të tjerë, por fatkeqësisht sot sillen si komunistë pa librezë, ndërsa me fjalë dhe vepra përhapin urrejtje, neveritje dhe përbuzje, sidomos ndaj atyre, që nuk pajtohen me ta. Sali Berisha me të drejtë ose pa të drejtë, është i zoti të mbrojë veten prej këtyre politikanëve të rinj, por pyetja është kush e mbron Z. Simon Mirakaj  dhe shumë të tjerë si ai, ish- të përndjekurin dhe ish-të internuarin e regjimit komunist? Si nuk del një nga këta polikanët e rinj “modernë”, që e quajnë veten, “pro-perëndimorë” e veçanërisht “ pro-amerikanë” e të pyesë, more çfarë përfaqësie kanë ish-të përndjekurit e regjimit të Enver Hoxhës në qeveritë shqiptare dhe në entet shtetërore në përgjithësi, këto 30-vitet e fundit. Sa prej tyre ka sot në qeverinë aktuale???!!! Çfarë mund të bëjmë që qeveria të duket sa më përfaqësuese që të jetë e mundur, duke mos përjashtuar asnjë grup, siç janë të përndjekurit e komunizmit?

Po diplomatët perëndimorë në Tiranë, shohin gjë se çfarë po ndodhë me këtë shtresë të shoqërisë shqiptare, krejtësisht të përjashtuar nga jeta politike e vendit? A është kjo vlerë perëndimore të mbyllni sytë ndaj përjashtimit të 50% të popullsisë së një vendi nga jeta politike? Do lejohej një gjë e tillë në cilindo vend anëtarë të NATO-s dhe të Bashkimit Evropian, që ju përfaqësoni në Tiranë, siç ndodh në Shqipëri? Pse tolerohet deri në këtë shkallë, keqtrajtimi dhe përjashtimi nga jeta politike e vendit të ish-përndjekurve politikë të regjimit diktatorial të Enver Hoxhës? Është detyrë e juaja , të nderuar përfaqësues të Perëndimit demokratik, që një vend aleate si Shqipëria të jetë edhe një aleate vlerash që ndajmë me atë vend, për ndryshe cili është ndryshimi midis këtij regjimi dhe ish-regjimit të Enver Hoxhës që ka burgosur, internuar, ose në një mënyrë ose një tjetër përjashtonte më shumë se gjymën e popullsisë nga jeta politike dhe shoqërore?

Për Simon Mirakaj si dhe shumë e shumë të tjerë kundërshtarë të komunizmit, të përjashtuar atëherë, të përjashtuar edhe sot. Për ta situata nuk ka ndryshuar shumë.

Ç’na duhet të festojmë 100-vjetorin e marrëdhënieve amerikano-shqiptare, kur në Shqipëri edhe sot pas 30-vjet tranzicion kemi të bëjmë me regjime që me dashje ose pa dashje kanë përjashtuar dhe izoluar gjysmën e popullsisë nga pjesëmarrja në jetën e vendit. Në rastin e Simon Mirakajt, i internuar dhe i persekutuar, vetëm e vetëm se babai Palë Bib Mirakaj ishte shtetas amerikan, madje një shtetas shembullor amerikan. Sjellja zyrtare e tre përfaqësuesve të klasës aktuale politike ndaj emërimit të Simon Mirakaj për anëtar të (AIDSSH), -djalit të një shtetasi amerikan – për nga mënyra se si u zhvillua ditët e fundit, vetëm e vetëm se mendon ndryshe. Është absolutisht e papranueshme.  Kjo nuk është vlerë amerikane!

Simon Mirakaj është mësuar të vuajë persekutimet dhe përjashtimet. Ai di edhe të mbijetojë.  Me ndihmën e Zotit, Simoni do të dijë edhe të triumfojë mbi të keqen. Fatkeqësia është se me një klasë politike si kjo aktualja: moralisht e korruptuar dhe ideologjikisht e hutuar kam drojë se Shqipëria nuk do të mund të triumfojë mbi të keqen e trashëgimisë së regjimit të Enver Hoxhës dhe nostalgjikëve të tij.

Mërgata Shqiptare në Botë, me seli në New York, kërkon llogaridhënie për fondet e “3 përqindëshit” dhe “ Vendlindja thërret”

4

MËRGATA SHQIPTARE NË BOTË
NJU-JORK  – SHBA

Për:

-PRESIDENCËN E REPUBLIKËS SË KOSOVËS
-QEVERINË E REPUBLIKËS SË KOSOVËS
-PARLAMENTIN E REPUBLIKËS SË KOSOVËS
-KRYEPROKURORINË E REPUBLIKËS SË KOSOVËS
-GJYQËSINË E REPUBLIKËS SË KOSOVËS

Kërkesë

Mërgata Shqiptare në Botë, më Seli në Nju-Jork, kërkon llogaridhënie për fondet e “3 përqindëshit” dhe “ Vendlindja thërret”.
Të nderuar, Shkëlqesia e juaj, Mërgata Shqiptare në Botë, më Seli në Nju-Jork, kërkon me këmbëngultësi hapjen e procedurës së hetuesisë për Fondet e “ 3 përqindëshit” dhe “ Vendlindja Thërret”.
Ky kontribut financiar, i ndarë nga mërgimtarët, për ta ndihmuar Vendlindjën dhe Luftën në Kosovë në baza vullnetare – shumë e nevojshme për kohën.
Nga mërgimtarët kontribuan kush si e sa mundi, kush me financim dhe pjesëmarrje në luftë, kush vetëm me pjesëmarrje në luftë dhe kush vetëm me ndihmë financiare.
Dihet mirë se pa një financim çfare ka qenë, nuk do të mund të zhvillohej as lufta me sukses, prandaj, u jemi mirënjohës të gjithë atyre që kontribuan. Mirëpo, me sa është thënë, dikush edhe ka keqpërdorur, për çka jemi tepër të zhgënjyer, jo pse është financuar, por pse nuk kanë shkuar ku e si duhet, dhe, krejt kjo është ajo që na detyron të kërkojmë zhvillim të hetimeve se ku e si kanë shkuar mjetet financiare.
Faktet janë, njerëzit përgjegjës janë në jetë, andaj kërkojmë urgjentisht të hapet procedura për hetimin e mjeteve të lartshënuara, të bëhet ekspertizë nga ekspertë të lëmisë përkatëse, dhe, keqpërdoruesit – përgjegjësit të hetohen, të ndiqen penalisht dhe të dënohen sipaë ligjit keqpërdoruesit.
Kërkojmë që çdo cent i paguar nga këto fonde nga mërgata, të gjenden dhe të arsyetohen në mënyrë transparente.
Deri atëherë Mërgata Shqiptare në Botë nuk do të ndalet së kërkuari dhe nuk do të heqë dorë nga kërkesat e veta për kontributin e vetë financiar për ta ndihmuar Vendlindjen dhe Luftën e Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës. Hetimi dhe ndjekja penale e përgjegjësve të këtyre dy fondeve, rritë përkushtimin e Mërgatës që në çdo rast që do të paraqitet nevoja ta ndihmojë Vendlindjen dhe Atdheun në të ardhmen.
Me shpresë se kërkesa jonë do të realizohet, sinqerisht, ju përshëndesim!

Bahri Ramadani

Nju-Jork Për Mërgatën Shqiptare në Botë,
Më 31 Maj 2022
________________________
Bahri Ramadani

Pse duhet të heshtim për bashkimin kombëtar …?

1
Afrim Caka, Gjakovë
Copat e tokave shqiptare kullojnë gjak. Tradhëtia nuk paguhet me asgjë!
Unë pyes veten se përse realiteti duhet të jetë aq i thjeshtë. Mjaft me shpërthime ndjenjash. Thashë me vete se do ta rrëfeja këtë fotogarfi greke duke qenë sa ma i paanshëm, dhe ashtu do ta bëj.
Kjo ishte, është dhe do të mbeten përgjithmonë kërkesë e popullit shqiptar për të gëzuar të drejtën e vet legale e legjitme, si gjithë popujt e qytetëruar, që të jetojë i bashkuar, i lirë dhe vendosë vetë fatin e vet. Politika dhe shteti, ndonjë parti politike a edhe ndonjë individ, një regjim a një sistem jo çdoherë janë në shërbim të interesit, në mënyrë të veçantë të programit kombëtar shqiptar. Prirë nga motive utilitare, në të shumtën e rasteve, nga lakmi të sëmura lideriste dhe dëshira të ruajtjes së posteve e të pushtetit (ata që i kanë), këta edhe marrin guximin t’i bishtojnë intesit dhe programit kombëtar shqiptar, herë-herë madje edhe të jenë kryekreje në kundërshtim me të dhe të veprojnë kundër tij, duke bërë lloj-lloj zhonglerimesh e pehlivanllëqesh gjoja për të mirën e kombit.
Mirëpo, rrallë të gjendet shqiptar i ndërgjegjshëm, edhe më rrallë intelektual i mirëfilltë, shqiptar e intelektual me mendje të shëndoshë dhe me ndjenja të pastra shqiptarizmi, që do të mund të pushonte së lakmuari e së luftuari për bashkimin kombëtar shqiptar dhe që do të pajtohej ndonjëherë të jetojë (edhe më tej) i ndarë nga shteti amë.
Filozofia e pritjes dhe amullia e sotme politike dolën shterpe. Pritja mund të jetë, akumuluese, por edhe shkatrruese. Dhuna serbo-greke po zhvillohet para syve tanë. Në qoftëse nuk arrijmë të ndikojmë dhe ta ndalim, nesër nuk do të ishte plotësisht e drejtë të të akuzonim vetëm historinë për njerkërinë e saj proverbiale ndaj nesh, pa dënuar edhe mungesën e gatishmërisë së përpjekjeve adeukate dhe aftësisë sonë, si pjesëmarrës të drejtpërdrejt në hapsirat mbarë shqiptare. Me këtë veprim regjimi Maqedon tregoi fytyrën e vet shovene se është kundër përparimit e zhvillimit të përgjithshëm të popullit shqiptar. Këto akte, krahas shkallëzimit të represionit policor në të gjitha fushat e jetës, janë veprime të paramenduara që kanë për qellim dhe zhdukjen e qenies kombëtare shqiptare. Protestojmë kundër politikës së dhunës e terrorit greko – serbe dhe kërkojmë nga subjektet politike e kombëtare të Shqipëris dhe të Dardanisë të alarmojnë opinionin ndërkombëtar përr rrezikun që u kanoset shqiptarëve në trojet e tona.
Pa zgjidhjen e çështjës shqiptare s’mund të ketë paqe. Shqiptarët nuk pranojnë të jenë kundra Evropës. Pushtuesit fqinjë bëjnë elaborate më çnerëzore të na asimilojnë, të na ndjekin dhe të na zhdukin nga trojet etnike. Ata eksperimentojnë me fatin tonë, kurse ne shqiptarët jemi bërë durimtarë të zellshëm. Durimit mund t’I vijë fundi si çdo gjëje në jetë. Është rrezik t’i përmbahemi vetëm durimit. Prandaj, është i domodoshëm hartimi i Programit Kombëtar, ku në menyrë shkencore do të shtroheshin rrugët e zgjidhjes së çeshtjës sonë kombëtare. Pra nuk mund të silllemi brenda një rrethi të mbyllur. Duhet të hulumtojmë rrugët që na çojnë në zgjidhjen e problemit ÇAMË që na krijuan të tjerët.
Nuk mund të merrmi me vetëm me pasojat që na shkakton armiku. Duhet t’u prijmë gjërave e proceseve, e jo të shkojmë verbërisht pas tyre. Këtë mund ta bëjmë, sepse kemi akademi, universitete dhe të gjitha institucionet shkencore. Jendja ekzistuese e shqiptarëve, veçanarishtë e shqiptarëve Preshev, Maqedoni, Mal të Zi, Çamëri etj., e zhbërë, është shumë e rëndë dhe nuk na jep të drejtën të bëhemi vetëm vështrues e përshkrues të thjeshtë të problemeve, që po e rëndojnë qenien ekzistenciale të shqiptarëve. Këtë duhet kuptuar me një ndjenjë të thellë kombëtare, se vërtet po na kanoset një e keqe e madhe. Për ta pamundësuar këtë duhet të dëshmohemi të mençuri për një organizim më të mirë, për një përgjegjësi më të madhe ndaj realitet tragjik.

Një letër për një shok të vjetër

0

Foto e Sankt Petersburg, Rusi

Eshref Ymeri, Kaliforni

Kur isha student në Bashkimin Sovjetik, në Leningrad, në vitet 1959-1961, isha njohur me një student shqiptar, i cili studionte po në Leningrad në një shkollë ushtarake për oficer marine. Tre muaj para se studentët shqiptarë të largoheshin përgjithmonë në atdhe pas prishjes së marrëdhënieve me Bashkimin Sovjetik, ai kishte rënë keq në dashuri me një vajzë ruse. U largua për në atdhe me një peng të madh në zemër. Pas disa vjetësh, krijoi familje, i patën lindur dy djem, por dashuria për atë vajzën ruse paskej hedhur rrënjë të thella në qenien e tij, për pasojë, edhe dashnuria për Rusinë. Me familjen jetonte në Vlorë. Sa herë që shkoja me pushime në atë qytet, takoheshim dhe kuvendonim gjatë, por ai, pa tjetër, do ta nxirrte fjalën te simpatia për Rusinë dhe biseda ndizej më shumë, aq më tepër që kishim mendime krejtësisht të kundërta për atë vend Para dy javësh më dërgoi një e-mail nga Vlora dhe më pyeste se si e vlerësoj luftën në Ukrainë. Ia ktheva reagimin tim, duke nënvizuar se është një luftë agresive, fashiste, që Rusia ka nisur kundër një vendi sovran dhe që do të mbulolet me turp. Çuditërisht, më shkruante:
“Me Rusinë nuk hahesh dot, or shok, është shtet i fuqishëm se ka rezerva të pallogaritshme në ekonomi dhe në armatim. Prandaj, pavarësisht se Ukraina po mundohet t’i bëjë ballë me armatime të huaja, ka për të dështuar dhe autoriteti i Rusisë do të ngrihet edhe më lart pas përfundimit të kësaj lufte. Kujtoni për një çast se ç’pësoi Napoleoni dhe Hitleri me sulmet që ndërmorën kundër Rusis gjigante”.
Gjykimi i tij më tingëlloi naiv, aq më tepër që nuk i shkon për shtat një njeriu të moshës së tretë.
I ktheva përgjigjen në vijim.
“I nderuar shoku im,
Ju flisni për luftërat që ka bërë Rusia kundër atyre që e kanë sulmuar dhe kundër të cilëve ka fituar. Po sigurisht që do të fitonte se bënte luftë mbrojtëse dhe vendimtar për fitoren e saj është territory I saj shumë i madh, çka i krijon përparësi për t’u tërhequr dhe për t’u përgatitur për kundërsulm. Kini parasysh, se gjatë viteve 1939-1940, Moska kishte përqendruar armatat e veta në perëndim të vendit, duke i tërhequr drejt kufijve perëndimorë edhe ato armata që i kishte në Lindjen e Largme dhe po bëhej gati për ta sulmuar Gjermaninë nga territori polak më 06 korrik 1941, territor ky, të cilin Moska dhe Berlini e kishin pushtuar dhe ndarë në mes, sipas Paktit Molotov-Ribentrop, të nënshkruar në Moskë, në prani në Stalinit, më 23 gusht të vitit 1939. Për fillimin e sulmit rus kundër Gjermanisë ditën e diel, më 06 korrik 1941, dëshmohet fare qartë në burimin në vijim:
“Ekzistojnë jo pak udhëzime për faktin se afati i fillimit të operacionit sovjetik “Shtrëngata” qe lënë për më 06 korrik të vitit 1941…Zhukovi (si edhe Stalini) kishte qejf t’i jepte goditjet e veta të dielave në mëngjes. 06 korriku i vitit 1941 ishte e diela e fundit para përqendrimit të plotë të trupave sovjetike (në kufijtë perëndimorë të Bashkimit Sovjetik – E. Y.). Gjeneral-armatë S.P. Ivanov e përmend këtë datë pa dorashka: “…trupat gjermane arritën të na e merrnin iniciativën nga dora dy javë më përpara” (Citohet sipas: Viktor Suvorov. “Akullthyesja. Kush e filloi Luftën e Dytë Botërore”. Shtëpia Botuese “Novoje vremja”. Moskë 1993, f. 333).
Fjalët e gjeneralit Ivanov i ka përforcuar edhe më shumë Molotovi – 1890-1986), i cili, në vitin 1970, shkrimtarit Ivan Stadnjuk (1920-1994) i pati deklaruar:
“Befasia e sulmit nënkuptohej, por vetëm taktikisht. Hitleri na la në bisht të urës” (Citohet sipas: “Enigmat e 22 qershorit 1941”. Faqja e internetit “BBC News. Russkaja Slluzhba”. 22 qershor 2016).
Faktin që ushtria sovjetike do ta sulmonte Gjermaninë, e ka pohur edhe vetë Hitleri, i cili ka pasë deklaruar, duke iu drejtuar popullit gjerman:
“Ne do ta sulmojmë Bashkimin Sovjetik vetëm me qëllim që të shmangim goditjen e tij, ne do të goditim të parët se ky është i vetmi shans për ne për të mbijetuar”
(Citohet sipas: Ish-zbuluesi sovjetik, i arratisur në Britaninë e Madhe, ku u bë shkrimtar i njohur në gjithë botën, Viktor Suvorov: Hitleri për mua është maskara, kriminel, xhelat, kanibal, por në qoftë se ai është kanibal, kjo nuk do të thotë se Stalini ishte vegjetarian”. Faqja e internetit “Bulevardi i Gordonit”. 19 tetor 2010).
Por, çuditërisht, ato armatat sovjetike ushtria gjermane i vuri përpara si kope lopësh, të cilat u tërhoqën në panik që nga kufiri perëndimor deri në afërsi të Moskës, për t’u përgatitur për kundërsulm.
Kurse unë kam parasysh luftërat pushtuese të Rusisë, si, fjala vjen, lufta me Finlandën që prej 30 nëntorit 1939 deri më 13 mars 1940 (atëherë Rusia u përjashtua nga Lidhja e Kombeve). Në një burim, të botuar në internet, thuhet:
“Gjatë 105 ditëve “të luftës së dimrit”, trupat sovjetike patën pothuajse 127 mijë ushtarë të vrarë dhe të zhdukur pa lënë gjurmë, 246 mijë ushtarë qenë plagosur, lënduar dhe me pjesë të ngira të trupit nga të ftohtit në gjendje të rëndë ose mesatare” (Citohet sipas: Jefim Shuman. “Ç’duhet të dimë për luftën sovjeto-finlandeze.Faqja e internetit “DW Made for minds”. 12 mars 2020).
Kam parasysh luftën pushtuese të Rusisë në Afganistan, ku, iu vranë 30 mijë ushtarë dhe 60 mijë iu sakatuan. Logjika e ngjarjeve, përgjithësisht në mbarë botën, tregon se ai vend që ndërmerr luftëra pushtuese, zakonisht ka pësuar disfatë. Amerika ishte vërtet një fuqi e madhe ushtarake kur filloi luftën në Vietnam, por ajo luftë përfundoi me dështim të plotë, pikërisht ashtu siç u largua edhe nga Afganistani. Ti vazhdo të qëndrosh në bindjet e tua për forcën “e pamposhtshme” të Rusisë, por praktika e deritanishme e sulmit të saj fashist kundër Ukrainës, vërtetoi açik se Rusia është një ngrehinë e kalbur, e cila mundohet të reklamohet në botë me Peterburgun dhe Moskën, si edhe me paradat “madhështore” në Sheshin e Kuq, ndërkohë që banorët në brendësi të vendit jetojnë në kushte varfërie. Humbja e aq shumë ushtarëve në luftë me Ukrainën, logjistika e saj për ibret, vrasja deri tani e 12 gjeneralëve, dëshmojnë më së miri se lufta nuk bëhet me tanke të ndryshkur, nuk vazhdohet lufta me rekrutimin, me kontratë, të pleqve deri në moshën 65 vjeç, sipas dekretit të fundit të Putinit, të njeriut me komplekse të tmerrshme inferioriteti, siç e ka përshkruar Juri Shvec, shoku i tij i klasës në shkollën e kundërzbulimit, duke theksuar se sipas testit që u bëhej atyre që pranoheshin në atë shkollë, Putini pati rezultuar me intelekt poshtë mesatares. Merreni me mend, sa u zgjodh president në vitin 2000, kërkoi të emëronte ministër të mbrojtjes një servilin e tij, i cili kundërshtoi, duke thënë: “Unë s’kam shërbyer asnjëherë në ushtri, dy vitet e fundit kam pasë punuar shofer në Moldavi”. Tani ka ministër mbrojtjeje një njeri me emrin Sergej Shojgu, ish-çoban drerësh. Tamam si kryekrimineli Enver Hoxha që na bënte anëtarë të Byrosë politike njerëz të kalibirit të askushit.
Në këndvështrimin tim, me atë sulm fashist që ndërmori kundër një vendi sovran, Rusia është bërë turpi i botës mbarë dhe po e paguan shtrenjtë. Por unë, para së gjithash, kam urrejtje për Rusinë (e kam fjalën për rusopolitikën) se ajo ka qenë dhe mbetet armike e betuar e kombit shqiptar, e cila luajti një rol të poshtër, vendimtar, për copëtimin e trojeve tona etnike në Kongresin e Berlinit të vitit 1878, në Konferencën e Londrës të vitit 1913 dhe në Traktatin e fshehtë të Londrës të vitit 1915 kërkoi zhdukjen krejtësisht edhe të asaj ngastre Shqipërie (që kishte mbetur nga trojet tona etnike) nga harta e Evropës. Ti je i bindur se Rusia do ta fitojë luftën me Ukrainën se Putini kërkon të rikrijojë Bashimin Sovjetik, i cili iku nga skena e historisë si shtet i kalbur. Unë mendoj se nëse ndodh kjo, pra, po të pushtojë Ukrainën, për dijenin tënde, Putini do të përgatitet për të sulmuar Kazakistanin, sipas frymëzimit që ka pasur edhe nga shkrimtari shovinist Sollzhenicin, i cili pati deklaruar se pjesa më e madhe e territorit të Kazakistanit “i takon” Rusisë. Ti je i bindur se Rusia do të dalë më e fortë nga kjo luftë. Kurse unë mendoj ndryshe: Rusia do të dalë shumë e turpëruar nga kjo luftë, me autoritet përtokë dhe me humbje të rënda në radhët e ushtrisë së vet pushtuese dhe në armatim ushtarak. Fondi prej 40 miliardë dollarë që Kongresi amerikan aprovoi për Ukrainën për pajisjen e ushtrisë së saj me armatim modern, nuk do të jetë pa pasoja të rënda për Rusinë. Gazetari i shquar ukrainas i medias elektronike, Dimitri Gordon, në njërën nga daljet e tij në youtube, deklaroi:
“Ne i jemi “mirënjohës” Putinit se e forcoi si asnjëherë tjetër unitetin e popullit tonë”.
Sigurisht, se gjatë gjithë historisë, kombi ukrainas ka dëshmuar se shquhet për aftësi vetorganizuese shembullore, si rrallë kombe të tjera.
Me këtë rast, dëshiroj të të përcjell tre citime në vijim:
Çurçilli (Winston Churchill – 1874-1965) ka lënë për brezat e ardhshëm një citat mjaft të goditur:
“Nëse një vend, mes luftës dhe turpit, zgjedh turpin, atëherë atij i mbetet në derë edhe lufta, edhe turpi.
Xhohar Dudajev (1944-1996), ish-President i parë i Çeçenisë gjatë viteve 1991-1996, ka thënë:
“Kur të lindë dielli i Ukrainës, Rusia ka për t’u shpërbërë si Federatë”.
Bashkëshortja e tij e njohur, zonja Alla Dudajeva (1947), ka deklaruar për mizoritë e rusëve në Çeçeni:
“Barbarët rusë janë më të liq se egërsirat”.
Vetë shkrimatri rus Maksim Gorki (1868-1936) e ka pasë pohuar shkoqur se ç’është populli rus, çka vërteton se zonja Alla Dudajeva ka shumë të drejtë. Maksim Gorki ka thënë:
“Shenja më e rëndësishme e suksesit të popullit rus është egërsia e tij prej sadisti”.
Kur ushtarët fashistë rusë bënin masakra në Çeçeni, gjithë mediat e huaja patën botuar një fotografi, në të cilën dy ushtarë-kriminelë rusë, hipur në një tank, po tërhiqnin zvarrë pas tankut, lidhur me litar, kufomën e një luftëtari çeçen. Një skenë me të vërtetë mizore që të ngjethte mishtë. Prandaj ka shumë të drejtë zonja Alla Dudajeva, e cila i quan rusët barbarë të kalibrit të egërsirave. Faktet që, në Ukrainë, ata kanë shkatërruar objekte të popullsisë civile, si pallate banimi, shkolla, çerdhe dhe kopshte fëmijësh, spitale, teatro, kinema etj., që kanë vrarë dhe vazhdojnë të vrasin gra, pleq dhe fëmijë, duke i groposur në varre masive, si në qytetin Buça, që kanë përdhunuar gra ukrainase dhe i kanë vrarë në prani të fëmijëve, dëshmon më së mirë se ushtria fashiste ruse përbëhet nga egërsira të tërbuara që kanë urrejtje të papërmbajtur ndaj Kievit, si kryeqendra e kulturës sllavianolindore. Më 28 maj u mbushën 1540 vjet që nga dita e themelimit të Kievit në shek. V, në vitin 482, kurse Moska është themeluar 665 vjet më vonë, në vitin 1147, po nga një princ ukrainas, Juri Dollgoruki. Kjo dëshmon shkoqur fare se rusët i ha përbrenda kompleksi i inferioritetit para kombit ukrainas. Domosdo, se gjatë krimeve që kryejnë në Ukrainë, shikojnë me sytë e tyre se familjet ukrainase kanë një nivel të mirë jetese dhe rrëmbejnë gjithçka nga apartamentet e tyre, deri të brenshme grash, për t’i dërguar në familjet e veta në brendësi të vendit, ku niveli jetesës është i shek. XVIII.
Lufta e agresorëve fashistë në Ukrainë nxori në pah edhe më mirë fytyrën e vërtetë të shumicës dërrmuese të delepopullit rus, i cili, me flamuj shpalosur nëpër manifestime në perkrahje të sulmit kundër Ukrainës, e nderon kryekriminelin Putin njëlloj si bujkrobërit në kohën e carizmit që tërhiqeshin zvarrë para çifligarit të tyre.
Para dy ditësh ndoqa në youtube në gjuhën ruse një emision televiziv, në të cilin qe intervistuar një nënë ruse, së cilës i qe vrarë djali 19-vjeçar në Ukrainë. Mes lotve që s’i pushonin, çuditërisht, tha: “Ra për atdheun”. Të njëjtat fjalë, mes lotve që i rridhnin faqeve çurg, përsëriti edhe e motra për vëllain e vrarë. Po për cilin atdhe ra, moj të mjera! Rusinë s’po e sulmonte kush që ai të binte dëshmor për mbrojtjen e saj. Djali dhe vëllai juaj u bë kurban, si mish për top, në radhët e një ushtrie fashiste që ndërmori një sulm barbar kundër një vendi të pavarur.
Në fjalët e asaj nëne dhe të asaj motre të atij ushtari të vrarë në një luftë agresive, del më së miri në pah natyra nënshtruese e popullit rus para sundimtarëve të vet kriminelë. Ato fjalë të sjellin ndër mend dy personalitete të kulturës ruse, poetin dhe shkrimtarin e shquar Mihail Lermontov (1814-1841, dhe filozofin, shkrimtarin dhe publicistin e njohur Ivan Iljin (1883-1954). Ata janë shprehur:
Lermontovi me katër vargje poetike:
“Tumir, Rusi, moj palarane, / Vend skllevërish, me agallarë, / Ju, uniforma kaltërane / Dhe popull, ti, q’u hiqesh zvarrë.
Ivan Iljin:
“Kuti i zvarritjes së rusëve para pushtetit vlerësohet si kuti i besnikërisë ndaj vendit”.
Inteligjencia ruse, për turpin e saj, nuk u bë fare e gjallë kundër kryekriminelit Putin për agresionin fashist kundër Ukrainës. Ky qëndrim të kujton letrën që Lenini i dërgonte Maksim Gorkit më 13 shtator 1919, në të cilën shkruante:
“Inteligjencia është jo truri i kombit, por jashtëqitja e kombit” (Citohet sipas: V.I. Lenin. Vepra të plota, botim i pestë në gjuhën ruse, 1978, vëllimi 51, f. 49).
Duke pasur parasysh qëndrimin nënshtrues të rusëve ndaj pushtetit, kreu i bashkësisë moskovite të tatarëve të Krimesë, Ernest Kudusovi (1934-2021), ka pasë deklaruar publikisht se rusët janë skllevër brez pas brezi (Faqja e internetit “Vojenoe obozrenjije”. 24 shurt 2014).
Sigurisht që me fjalën “skllevër”, Ernest Kudusovi nuk ka pasur parasysh skllevërit në kuptimin klasik të fjalës, si në periudhën e lashtësisë romake. Ai ka pasur parasysh faktin që, gjatë periudhës së bujkrobërisë, prej vitit 1649 deri në vitin 1861, fshatarët ishin në pronësi të çifligarëve, të cilët kishin të drejtë t’i blinin, t’ shisnin apo edhe t’i vrisnin. Peridha 212 vjeçare e bujkrobërisë, në formatin psikologjik të popullit rus, ndikoi dukshëm për rrënjosjen e frymës së nënshtrimit ndaj autoriteteve që ishin sipër tij.Figura e carit në periudhën e bujkrobërisë, por sidomos që kur erdhi në krye të Rusisë dinastia e Romanovëve në vitin 1613, propagandohej si zëdhënësi i Zotit. Prandaj që asokohe, në gjuhën ruse janë ngulitur dy shprehje me kuptim mjaft domethënës:
“Zoti është lart, cari është larg”. Pra, sipas natyrës nënshtruese të popullit rus, në vetëdijen e tij është rrënjosur ideja se sikur Zoti të ishte në Tokë dhe cari të ndodhej këtu afër, punët do të shkonin shumë mirë. Domethënë, sipas kësaj psikologjie prej skllavi, cari nuk paskej asnjë faj për gjendjen e mjeruar të popullit të thjeshtë.
“Shefat janë më të zgjuar se ne”, një shprehje vetëposhtëruese kjo për njeriun e zakonshëm dhe një himnizim i neveritshëm për ata që janë lart, që drejtojnë, që sundojnë.

Konspiracionet për Hebrenjt, si njerëzit më të rrezikshëm në botë!

0
Lirim Gashi, shkrimtar nga Prishtina
PSE JANË TRILLIME TENDENCIOZE TEORITË KONSPIRATIVE PËR ÇIFUTËT SI NJERËZIT MË TË RREZIKSHËM NË BOTË ?
Më duket se kur i marr shembull hebrenjtë se si respektohet dhe duhet atdheu, për shumë njerëz është e paqartë pse e bëj këtë.
Nuk pres që të më kuptojnë të gjithë, por të paktën ata që nuk janë të pasqaruar politikisht.
Dhe faktet që mbështesin tezën time se hebrenjtë janë njerëzit nga të cilët mund të mësojmë më së shumti në botë janë aq të qarta sa ne mund t’i shohim me sy të lirë nga avioni dhe jo t’i kërkojmë në tokë nën mikroskop si mikroorganizma.
Nëse analizojmë pak më thellë do të shohim se hebrenjtë kanë qenë gjithmonë më të mirët në kuptimin individual, por ata kanë treguar shkëlqim kolektiv vetëm pasi kanë përjetuar Holokaustin, pra pas Luftës së Dytë Botërore kur të gjithë ishin në prag të zhdukjes biologjike për shkak të nivelit të paparë të së keqes së përjetuar nga ushtria dhe gestapoja naziste e Hitlerit .
Para kësaj, ata shkëlqenin në kuptimin individual kudo që jetonin, por në kuptimin kolektiv, ata ishin të ekspozuar ndaj terrorit dhe persekutimit si asnjë komb tjetër në botë.
Çfarë i dallon hebrenjtë nga kombet e tjera?
Ata i dhanë të gjitha shtresave të shoqërisë në mbarë botën ushqimin shpirtëror dhe intelektual që meritonin.
Ata u dhanë besimtarëve të devotshëm fenë abrahamike, njerëzve inteligjentë filozofinë dhe shkencën më të mirë, njerëzve të interesuar për politikë të gjitha ideologjitë e mundshme politike dhe njerëzve krijues letërsinë, artin, pikturën dhe muzikën më të mirë në botë.
Pse shkëlqyen kolektivisht vetëm pas luftës së dytë botërore ?
Sepse e kuptuan se pa një shtet të fortë nuk janë askush dhe asgjë, apo më saktë vetëm viktima dhe shërbëtorë të të tjerëve, ndaj i dhanë njëri-tjetrit fjalën e nderit (premtimin, besën) se do ta bënin Izraelin agrar eksportuesin më të madh të mendjes së ndritur në botë, e cila jo vetëm që do t’i bëjë ata si komb dhe shtet partnerë të barabartë me të gjitha superfuqitë botërore, por edhe udhëheqës dhe krijues të politikave dhe ekonomive të tyre.
Ku qëndron enigma e suksesit të tyre?
Investimet e paimagjinueshme të shtetit në arsimin më cilësor në botë, i cili nxjerr dhe eksporton ekspertë të pazëvendësueshëm në të gjitha fushat e rëndësishme të jetës shoqërore, arsimore, shkencore, kulturore, filozofike dhe politike.
Nuk ka asnjë vend tjetër në botë që pasqyron kontraste që bashkëjetojnë pothuajse në mënyrë të përsosur me njëra-tjetrën si Izraeli.
Vetëm në Izrael do të gjeni fanatikë fetarë që jetojnë në harmoni të plotë me njerëzit më të përparuar.
Pra që bashkëjetojnë me ta në formën e tyre burimore, pa asnjë paragjykim dhe me tolerancë të plotë.
Çfarë e mundëson këtë bashkëjetesë?
Demokracia kombëtare më avangarde në botë.
Prandaj, përkundër dallimeve dhe mosmarrëveshjeve të herëpashershme kur bëhet fjalë për atdheun dhe shtetin, çifutët bashkohen me shpejtësinë e dritës dhe bëjnë çmos për ta mbrojtur dhe lulëzuar në kuptimin e vërtetë të fjalës.
Çfarë flet kundër teorive të ndryshme konspirative për hebrenjtë si njerëzit më të rrezikshëm në botë ?
Kombi dhe feja e tyre nuk ishin ekspansioniste dhe nuk u përhapën kurrë.
Pra, hebrenjtë nuk bënë luftëra të përgjakshme si të krishterët dhe muslimanët për të përhapur besimin e tyre me forcë, dhe as nuk u përpoqën ta bënin këtë në një mënyrë misionare paqësore.
Përkundrazi, rrallëkush mund të bëhet çifut pa një rrënjë hebreje të shkallës së dytë ose të tretë.
Sepse sinqeriteti i vërtetë që garanton devotshmëri cilësore dhe besnikëri të vërtetë është shumë më i rëndësishëm për ta, sesa numrat që mund të sjellin qëllime të papastra dhe të pandershme.
Pse janë kaq të urryer?
Nga zilia, sepse janë më të mirët në çdo gjë.
Kaq e thjeshtë është kjo punë.
____
* Autori është kryetar i Forca e Diasporës për Kosovë, me seli në Prishtinë.

Akademia e Shkencave nuk u pyet kurrë për dialogun, thekson Akademik Mehmet Kraja

0
Intervistoi: Berianë Mustafa/ Radio Kosova

 

Foto: RTKlive

Kryetari i Akademisë së Shkencave dhe Arteve të Kosovës, Mehmet Kraja, në një intervistë për Radio Kosovën, thotë se Shqipëria nuk duhet të përkrahë Serbinë në projektin “ Ballkani i Hapur” në dëm të Kosovës. Ai thotë se bashkësia ndërkombëtare, veçmas Brukseli, ka përkrahur Serbinë në dëm të Kosovës, për sa i përket dialogut ndërmjet dy vendeve. Kraja tha se ASHAK-ut nuk iu kërkua asnjëherë mendim për këtë proces.

Radio Kosova: Zotëri Kraja, nga koha kur ju jeni kryetar i Akademisë së Shkencave dhe e Arteve të Kosovës, çfarë ka ndryshuar dhe nëse do të bënit një bilanc për punën e saj brenda kësaj periudhe, çfarë do të veçonit?

Mehmet Kraja: Institucionet siç është akademia nuk ndryshojnë shpejt, dhe në natyrën e tyre është që lëvizjet të bëhen më të ngadalshme dhe më të matura. Në këtë sens mendoj që akademia duhet të ndryshojë aq shpejt dhe nuk mendoj që do të ndryshojë. Megjithatë atë që jam përpjekur të bëj gjatë kësaj periudhe, sa jam kryetar, është që akademia ta intensifikojë programin e punës dhe akademinë ta hapë ndaj një audience më të madhe.

Radio Kosova: Ka një stigmatizim nga qarqe të ndryshme qoftë intelektuale, qoftë nga shtresat e tjera shoqërore, përfshirë dhe politikanët, që kritikojnë ASHAK. Si do të përgjigjeshit ju ndaj këtyre kritikave?

Mehmet Kraja: Kritikat e politikanëve nuk i marr parasysh, sepse qëllimi i tyre është që ta përdorin këtë institucion për interesat e tyre dhe prandaj ato nuk i marr fare as si serioze. Për sa i përket opinionit të përgjithshëm dhe qarqeve intelektuale, të them vetëm një gjë, qarqet intelektuale, pjesa më e madhe e tyre e synojnë akademinë, veçmas ajo pjesë që merret me qarqet universitare. Pastaj mos pranimi në akademi shkakton nervoz, refuzim dhe kritika. Kurse në opinion ekziston një mendim, që për mua është i gabuar për akademinë, sepse është krijuar modeli i akademisë serbe në mendjen e njerëzve, e cila do të marrë vendime të mëdha për kombin. Akademitë nuk kanë mandate të tilla dhe sa herë që përzihen në punë të tilla, e çojnë vendin në drejtim të gabuara.

Radio Kosova: Zakonisht kritikat drejtohen kur bëhen krahasime me Akademinë e Serbisë, e cila ka mbështetur nacionalizmin serb.  Zakonisht thuhet se Akademia jonë ka mundur të bëjë më shumë, të përfshihet më shumë në zhvillimet në vend?

Mehmet Kraja: Zakonisht nuk ka asnjë paraqitje publike të akademisë serbe të cilave nuk i është kundërvënë akademia kosovare. Mirëpo, problem qëndron që çdo paraqitje në formën e reagimit nuk e ka vlerën e asaj që thuhet fillimisht. Ne nuk mundemi, e as që e kemi komoditetin e tillë që të tërhiqemi nga Akademia e Serbisë. Ne kemi punën tonë  dhe nuk mendoj që duhet të merremi çdo ditë me akademinë serbe. Ajo është e vërtetë që është prijëse e madhe e nacionalizmit serb dhe në anën tjetër i ka shkaktuar tragjedi të mëdha popullit serb. Ne nuk kemi mandate, por as që duam të marrim model akademinë serbe. Në anën tjetër ne nuk kemi nevojë që ta amortizojmë aktivitetin e akademisë, në kundërvënie të akademisë serbe.

Radio Kosova: Ka vite që Kosova është në dialog me Serbinë. A ka kërkuar ndonjë prej udhëheqësve të shtetit të Kosovës ndonjëherë ndihmë, apo këshillat e Akademisë së Kosovës për temën e dialogut? A ka dhënë ASHAK një qëndrim të artikuluar për dialogun me Serbinë?

Mehmet Kraja: Shumë e qartëmë duhet ta them prerazi se nuk është kërkuar asnjëherë mendimi i akademisë për këtë dialog. Por ka një gjë, ne nuk mund të jemi indiferentë në këtë proces dhe ne kemi marrë dokumentet e miratuara nga dy palët e përfshira në bisedimet e Brukselit dhe i kemi botuar ato. Kemi bërë një analizë të tyre dhe i kemi prezantuar publikisht. Ka qenë i pranishëm edhe ish kryeministri Avdullah Hoti,  dhe po, nga Hoti kemi kërkuar që të bëhen grupet e ekspertëve për fusha të caktuara ku do të përfshihej akademia.

Radio Kosova: Atëherë z. Kraja, cili është qëndrimi zyrtar i ASHAK-ut rreth dialogut Kosovë-Serbi?

Mehmet Kraja: Akademia nuk merr qëndrime zyrtare, por shprehet në momente të caktuara. Ne jemi shprehur që dialogu është i domosdoshëm, mirëpo po ashtu jemi shprehur se bashkësia ndërkombëtare me pa të drejtë është rreshtuar gjatë tërë kohës, veçmas Brukseli, në anën e Serbisë. Prandaj, ne nuk mund ta mohojmë dhe anashkalojmë këtë fakt. Kosova ka qenë palë e dëmtuar jo vetëm gjatë luftës, por edhe gjatë dialogut, sepse Serbisë i është lejuar që të mbajë qëndrim rreth rezolutës 1244, që të mos lëshojë pe nën vendimet e asaj rezolute, në një kohë që Kosovës i është kërkuar vazhdimisht të bëjë kompromise. Kompromiset e Kosovës kanë qenë të dhimbshme sepse përveç që është palë e dëmtuar gjatë luftës, ajo po del e dëmtuar edhe nga këto bisedime. Ky është qëndrimi i akademisë.

Radio Kosova: Cili është sot bashkëpunimi me Akademinë e Shqipërisë?  Në kuadër të ithtarëve të bashkimit kombëtar ka ide për unifikim, bilës edhe vetë kryeministri i Shqipërisë njëherë para parlamentit të Kosovës, gjatë një fjalimi ka folur për një president të përbashkët. A ka ide për bashkimin e dy akademive në një akademi të vetme?

Mehmet Kraja: Ne kemi një bashkëpunim shumë të mirë me Akademinë e Shqipërisë. Kemi nënshkruar protokollet e bashkëpunimit çdo dy vjet dhe kemi programe të përbashkëta. Aty përfshihen projektet dhe botimet e përbashkëta si dhe promovimet e përbashkëta. Tani sikur po të ndiqej ky model  edhe në nivelet e tjera, do të ishte shumë mirë.  Unë mendoj që pika ku kemi ngecur shumë janë programet kulturore dhe arsimore. Ato do të duhej të avanconin. Ndërkohë në pikëpamje politike gjërat kanë shkuar keq. Patriotizmi i shprehur qoftë nga ne, qoftë nga pala e Shqipërisë, nuk shërben për asgjë tjetër vetëm për të mbuluar defektet. Nuk mund të diskutojmë sot në stilin që duhet të bëjmë një president ose duhet të bashkohemi, e në anën tjetër bëhesh zëdhënës i Serbisë për çështjen e “Ballkanit të Hapur.” Në këtë pikë udhëheqja e Shqipërisë duhet të jetë më konsistente, më e qartë në punët e veta. Unë mendoj që ende është koha për dy shtete sovrane, të cilat e respektojnë njëra-tjetrën, zhvillojnë bashkëpunim në të gjitha fushat, atë ekonomik, politike e kulturore, sepse kemi të njëjtat interesa dhe të njëjtin identitet. Por përkundër kësaj po ndodh ajo që Shqipëria shpesh po shkon një hap më tej se vetë Serbia në këto punët rreth “Ballkanit të Hapur.” Të mos harrojmë se në Davos të Zvicrës vetë presidenti i Serbisë, Aleksandër Vuçiq, e tha se e kemi mbështetjen e Shqipërisë më shumë se të çdo vendi tjetër. Nuk ka asgjë të keqe në mbështetjen që një shtet ia bënë shtetit tjetër, por kjo mbështetje nuk mund të kalojë në kurriz të Kosovës.

Radio Kosova: Si e komentoni idenë për bashkimin ndërmjet Kosovës edhe Shqipërisë në një shtet?

Mehmet Kraja: Është një projeksion krejt normal për një popull, mund të bashkohen, por njëherë për njëherë, edhe për shkak të rrethanave ndërkombëtare, por edhe rrethanave të brendshme, dy shtetet ende  kanë shumë gjëra të paqarta për njëra tjetrën. Duhet t’i kalojmë dallimet, duhet t’i kalojnë anomozitetet dhe vetëm pastaj duhet të vendosim, në mënyrë shumë demokratikë që mund të bëhet bashkimi eventual, por edhe kështu siç janë Kosova dhe Shqipëria, mund të funksionojnë shumë mirë.

Radio Kosova: Ju jeni akademik, por së pari jeni shkrimtar. Cili është raporti sot i politikës dhe  pushtetit me shkrimtarin dhe me intelektualin  përgjithësisht?

Mehmet Kraja: E drejta do të ishte që shkrimtarët veçmas, por edhe intelektualët në tërësi, veçmas intelektualët krijues, sepse definicioni  i intelektualit është mjaft i paqartë, të mos përfshiheshin në jetën politike ose të mos bëhen liderë politikë. Sa herë që shkrimtarët ose intelektualët e fushave të tjera bëhen liderë politikë, shkaktojnë problem ose shpesh janë të paqëndrueshëm, bëhen liderë karizmatikë, por jo pragmatikë, jo teknokratë. Në rrethanat tona unë mendoj që për sa i përket intelektualëve krijues nuk shoh që i kanë sjell ndonjë gjë të vlefshme politikës, përkundrazi e kanë dëmtuar punën e tyre intelektuale. Kjo për shkak se partitë politike në rrethanat tona nuk janë shumë të qëndrueshme dhe nuk janë shumë të profilizuara. Janë parti të cilat në shumicën e rasteve ndjekin interesa të ulëta dhe në të cilat kur futen krijuesit, e devalvojnë veten dhe asgjë të mirë nuk i sjellin vendit.

Radio Kosova: Z. Kraja, duket që në Kosovë kemi parti që lidhen shumë më logjikën fisnore ose me klane interesi?

Mehmet Kraja: Janë instrumente që realizojnë interesa, qoftë familja, qoftë grupi apo fisi. Janë rrethe, qarqe, të cilat instrumentalizohen dhe përmes të cilave realizohen interesa të caktuara të grupeve politike. Kosova është shumë e vogël që të mundë të durojë një shumësi kaq të madhe interesash të grupacioneve. Ajo që mendoj tani që Kosovës i mungon është një idealizëm më i madh, një unitet më i madh për qëllime të përbashkëta dhe një mënjanim i asaj që është personale. Pra, Kosova ka nevojë më shumë për një idealizëm dhe që ta duan më shumë njerëzit.

Radio Kosova:  U bënë më shumë se 20 vjet nga përfundimi i luftës, a nuk ju duket se po kalojmë nëpër një fazë tepër të gjatë tranzicioni? Duket sikur kemi ngelur te rrethi vicioz.

Mehmet Kraja: Të gjitha shtetet lindore, ish komuniste vazhdojnë tranzicionin me pak ndryshime, madje edhe ato që duket se janë afruar, apo edhe janë pjesë e Bashkimit Evropian. Kjo për shkak se mentalitetet e vjetra nuk tërhiqen aq lehtë dhe e dyta, për shkak se shtresimet shoqërore, mentalitetet e vjetra nuk ua lënë lehtë vendin pikëpamjeve më të avancuara. Në shumicën e vendeve, shtetet e Lindjes kanë po këto probleme, natyrisht disa e kanë tranzicionin më të lehtë dhe më të suksesshëm, por disa janë po kaq keq sa edhe Kosova. Është rasti i Shqipërisë. Nuk mendoj që diçka më e mirë ndodh në Shqipëri sesa në Kosovë, ndonëse Shqipëria është shtet qe 110 vjet dhe tranzicionin e ka filluar 10 vjet parash nesh.

Radio Kosova:  Një temë aktuale viteve të fundit  në Kosovë duket se është islami politik. Ka edhe intelektualë me emër që po flasin për gjoja islamofobi në Kosovë, derisa një pjesë tjetër po flet për tendenca shkombtarizuse dhe topitje të identiteti kombëtar duke vënë në rend të parë identitetin fetar?

Mehmet Kraja: Jo nuk ka islamofobi në Kosovë. Unë mendoj që ka tolerancë të mjaftueshme fetare dhe për pikëpamjet ndoshta pak më të avancuara fetare, siç janë ato vehabiste. Megjithatë unë mendoj se Kosova ka nevojë për një qartësi më të madhe për sa i përket çështjeve të religjionit. Qartësia më e madhe është që feja është ajo që është, besimi është ai që është. Në punë të besimit nuk mund t’i ndërhyjmë askujt. Besimi është shumë personal. Instrumentalizimi i fesë për qëllime politike është gabimi më i madh të cilën ne shpesh nuk dimë ta bëjmë apo ta diferencojmë, ndonjëherë pa ndonjë qëllim, por shumicën e rasteve me prapavijë. Fundamentalizmi islamik në Kosovë është i pranishëm, unë mendoj që nuk kërcënon askënd aq shumë aktualisht. Ka pasur periudha kur ka qenë më i ashpër, më i theksuar, siç ishte koha e shkuarjes së njerëzve në radhët e ISIS-it. Tani mendoj që është një situatë më e qetë, por ka një gjë që mendoj unë,  se emancipimi i përgjithshëm shoqëror, avancimi në të drejtat dhe në çështjet ekonomike, avancimi në jetën sociale e kulturore, arsimimi i mirë, të gjitha këto besoj që mund të çojnë në drejtimin e duhur dhe nuk lënë hapësirë për manipulime të natyrës se religjionit fundamentalist.

Radio Kosova: Z. Kraja, a mund të flitet për dominim të identitetit fetar mbi atë kombëtar në Kosovë?

Mehmet Kraja: Ka një ngatërresë të herëpashershme ndërmjet identitetit fetar dhe atij kombëtar. Mendoj që pjesa dërmuese e shqiptarëve i kanë të qarta këto gjëra. Janë disa rrymime fetare të periudhës pas vitit 2000. Para vitit 2000 Kosova ka qenë një vend ku islami tradicional nuk i  ka njohur  rrymat radikale, madje as në vitet 90-ta kur ka pasur mungesë pushteti, mungesë institucionesh. Pas të 2000-tave, gjërat filluan të ndryshojnë, kryesisht nën ndikimin e trendëve në botë, por edhe nën ndryshimin e asaj pjesë të bashkësisë ndërkombëtare që u instalua në Kosovë, por edhe të fondacioneve të ndryshme. Të gjitha këto pas të 2000-tave  bënë që Kosova të ndryshojë në disa pika strukturën e vet mentale për sa i përket religjionit. Tani më nuk ka enigmë në këtë punë, ne të gjithë e dimë. Është keqpërdor feja, janë keqpërdor fondet dhe fondacionet. Janë përdor për të tërhequr njerëz në drejtimin e gabuar. Nuk është çështje e diskutimit ajo rreth identitetit, sepse ku e di unë, cili është identiteti më i qëndrueshëm ai fetar, apo kombëtar, apo cili është i pari, apo cili është i dyti. Problemi është më shumë tek utilitarizmi. Ka edhe raste kur identiteti kombëtare duket i pamjaftueshëm dhe kërkohet një identitet tjetër. Ose kur ideali kombëtar nuk funksionon dhe atëherë kërkohet një ideal përtej tij. Mendoj që Kosova ka një stabilitet për sa i përket anës religjioze. Ndonjëherë shfaqen fenomene që janë të natyrshme, por mendoj që deri tani situatën e religjionit dhe atë të fundamentalizmit, Kosova e ka menaxhuar mirë.

Radio Kosova: Se fundi në Kosovë ka pasur zëra, fatmirësisht të vetmuar, që kanë bërë dallime ndërmjet shqiptarëve mbi baza të prejardhjes gjeografike. Njëri prej tyre, ka shkuar aq larg sa ka theksuar se institucionet politike dhe kulturore në Kosovë janë uzurpuar nga shqiptarët e Malit të Zi, Maqedonisë së Veriut dhe Luginës së Preshevës. A keni një koment për të tillët?

Mehmet Kraja: E keni fjalën për këta “emigrantët,” kjo është qesharake. Megjithatë ekzistojnë budallaqe të tilla, sepse brenda një kombi asnjëherë nuk bëhen kufizime të kësaj natyre. Lokalizmat janë mbeturina primitive të mentalitetit fisnor. Në një shoqëri bashkëkohore nuk mund të ketë marrëdhënie të tilla të cilat i kufizojnë të drejtat, liritë, mundësitë, prosperitetin e një individi, i cili mund të jetë i pranishëm në jetën qytetare të një vendi, vetëm pse një person mund të jetë i këtij vendi apo i asaj krahine. Nëse më pyetni se çfarë ka qenë Kosova së paku  në 50 vitet e fundit, mund t’ju them se ka qenë faktor integrues i shqiptarëve  në ish-Jugosllavi, pavarësisht a kanë ardhur nga Mali i Zi, Maqedonia e Veriut apo Lugina e Preshevës. Pra, Kosova ka qenë një faktor integrues dhe emancipues. Këtë rol e ka edhe aktualisht, pavarësisht se tash kufijtë janë bërë kufij shtetërorë, e atëherë kemi pasur kufij administrativë. Pra, Kosova duhet të luajë rolin e një integruesi të shqiptarëve që jetojnë jashtë Shqipërisë. Unë mendoj se Kosova vazhdon ta ketë këtë rol, por ndonjëherë paraqiten ide, të ashtuquajtura shtetërore, të cilat e anashkalojnë idenë kombëtare dhe mendojnë se politika e Kosovës tash duhet të jetë shtetërore. Pra, të mos merret më me idealizma kombëtare, por të vendosë kufizime për njerëzit të cilët  janë gjeografikisht jashtë kësaj. Në shumicën e rasteve mendoj se këto janë periferike dhe nuk paraqesin ndonjë problem për shoqërinë kosovare.

Radio Kosova: Cili është mendimi juaj lidhur me standardin dhe nivelin e arsimit në Kosovë, duke filluar nga ai bazik e deri te niveli i lartë akademik. Nëse Kosova krahasohet me vendet e tjera, del se shumë pak buxhet jepet për hulumtime shkencore?

Mehmet Kraja: Nuk mund të kërkohet më shumë se që bëhet. Për punët shkencore janë të ngarkuar të gjitha institucionet e arsimit të lartë. Unë nuk mendoj që duhet të bëhet një ndarje këtu se sa duhet të ketë buxhet për arsim dhe sa duhet të jetë për hulumtime shkencore. Në arsimin e lartë janë të përfshira edhe hulumtimet shkencore. Tani a i afrohemi BE-së, se sa ndahen për projekte shkencore, normalisht që ne nuk mund të jemi të kënaqur, megjithatë një punë shkencore bëhet, unë nuk e shoh si problem këtë. Unë më shumë e shoh si problem arsimimin, sepse këtu gjërat janë të lidhura, sepse pa një arsimim cilësor nuk mund të kesh as kuadër cilësor për hulumtime cilësore nga shkenca. Arsimi është Alfa dhe Omega e secilës shoqëri dhe institucion që synon të bëjë hulumtime shkencore. Tani për sa i përket arsimimit nuk jemi mirë si shoqëri. Ne si akademi kemi bë një platformë për arsimin para një ose dy viteve. Këtë e ka marrë Ministria e Arsimit dhe  nuk e di se çka janë duke bërë rreth kësaj platforme, por në përgjithësi punët në arsim te ne kanë ngecur keq. Nuk është problemi te Ministria, ASHAK-u apo te cilido institucion veçmas, por problemi është te ne si shoqëri. Nëse nuk krijojmë një vetëdije shoqërore se ne duhet ta ndryshojmë arsimin, duhet të ndryshojmë shkollën  e universitetin, pra të ndryshojmë të gjitha instancat arsimore, dhe pa një vetëdije të tillë shoqërore vështirë se ne do të mundë ta tejkalojmë gjendjen që e kemi.