Kreu Blog Faqe 1315

Pse Greqia kaq armiqësore me ne?

Drini.us
-
0
Pse Greqia kaq armiqësore me ne?
Shkruan: Fahri Xharra, Gjakovë
Është e çuditshme se si Greqia e sotme e perkundë djepin, në të cilin rriten të huajt. Grekët e vjetër me të cilët ne shqiptarët kishim rrënjë të perbashkëta pellazgjike janë zhdukur.
Por jo të gjithë, aty janë arvanitët të cilëve iu mohohet çdo gjë, edhe ata janë
” greqizuar ” gati të gjithë.
Kur jemi te djepi, kush perkundët aty? Turqit ortodoks, vllehët e Pindit, arvanitasit, turqit, sllavët. Por, grek nuk ka .
Kush janë turqit selgjuk?
Sollëm grekët nga Anadolli dhe dënuam çamët”. Kështu u shpreh për “CNN”-in grek më 12 qershor, Konstandinos Tsitselikis, eksperti i pakicave etnike dhe profesor i historisë ballkanike, sllavëve dhe të lindjes në Universitetin e Maqedonisë në Selanik.
“Gjërat janë tensionuar tej mase pas viteve 1925-1926, kur qeveria e atëhershme e udhëhequr nga Venizelos sekuestroi pronat e çamëve pa i kompensuar. Kështu, shpërtheu vala e dhunës midis grekëve (të ardhur nga Anadolli) dhe çamëve.
Pika kulmore arrin, kur një pjesë e çamëve bashkëpunuan me italianët dhe gjermanët.
Është artificiale ideja se të gjithë çamët ishin bashkëpunëtorë të gjermanëve, pasi pati një pjesë u rreshtuan në luftën antifashiste me ELAS mbi 500
Cilët ishin ata “grekë” që u kthyen në “atdhe” pas Traktatit të Lozanës?
Traktati i Lozanës i vitit 1923, iu dha shkas qarqeve drejtuese të Athinës që të vijojnë të dëbojnë me dhunë bashkë me turqit,  edhe shqiptarët çamë nga trojet e tyre stërgjyshore.
Vendin e tyre e zunë Karamanlidet që i përkasin kombit turk të Bozdoganit, i cili i përket popullit turk Oghous, një pjesë e kombit modern turk. Kjo është e zakonshme në Turqi dhe në pjesën tjetër të botës.
Karamanlidet ishin turq ortodoksë dhe nuk e ndryshuan kurrë fenë. Ata kishin një kishë ortodokse Turke dhe një udhëheqës të famshëm, patriarkun ortodoks turk EFTIM PASHA. Ai luftoi për popullin e tij, turqit ortodoksë që të mos deportoheshin në Greqi, pasi ata janë nga kombësia vetëm TURQ, të cilët nuk u konvertuan në islam, si pjesa tjetër e kombit turk (Teoman Ergene, İstiklal Harbinde Türk Ortodoksları [ortodoksë turq gjatë luftës së Independence](Stamboll, 1951), passim.// Macar, op.cit., 84-94 Patriarkana Ortodokse Turke).
Rreth 850.000 turq ortodoksë janë vendosur nga
” grekët”në “atdheun e tyre”  në vitin 1922 (e prapa), megjithëse ata nuk ishin “grekë”, por turq etnikë (4 dhjetor 1922, The New York Times” Faqe 16, Kol. 3).
GJUHA AMË E KARAMANLIDËVE ËSHTË GJUHA TURKE, E njëjta GJUHË QË ËSHTË ZYRTARE TANI NË TURQI (E.Z.Karal “Osmanli Tarihinde Turk Dili Sorunu”, “Problemi i gjuhës turke në historinë osmane) faqe 25). Ndaj edhe greqishten e kanë mësuar në shkollat e shtetit grek.( miti dashi )

La Tribune Juive (1935) / Në kërkim të hebrenjve nëpër Shqipëri – Detaje të rralla në rrëfimin e udhëtimit të Max Loeb

Drini.us
-
0
La Tribune Juive (1935) / Në kërkim të hebrenjve nëpër Shqipëri – Detaje të rralla në rrëfimin e udhëtimit të Max Loeb

Nga Aurenc Bebja*, Francë – 27 Maj 2022

“La Tribune Juive” ka botuar, me 29 nëntor 1935, në faqen n°845 të numrit të saj 48, rrëfimin e udhëtimit të gazetarit Max Loeb në Shqipëri, asokohe në kërkim të gjurmëve të komunitetit hebre, të cilin, Aurenc Bebja, nëpërmjet Blogut “Dars (Klos), Mat – Albania”, e ka sjellë për publikun shqiptar :

 Një mbretëri me 50 hebrenj !

Shqipëria, një vend i harruar në Evropë

Raporti i udhëtimit të Max Loeb

Burimi : gallica.bnf.fr / Bibliothèque nationale de France

Tiranë (Shqipëri), vjeshtë 1935.

“Ne nuk kemi antisemitizëm. Ne nuk kemi hebrenj!”

Pasi zbarkova në portin qendror shqiptar të Durrësit, mora këtë përgjigje të vogël ngushëlluese për pyetjet e mia për situatën e hebrenjve shqiptarë. Udhëtimet e gjata me kalë, në këmbë, me makinë e motoçikletë, nëpër të gjitha zonat e vendit të gjerë, që të çonin larg në Alpet veriore shqiptare pothuajse të pashkelura, të pakalueshme, dhanë mundësinë për të verifikuar këtë pohim. Në fakt : në të gjithë Shqipërinë veriore jeton vetëm një familje hebreje. Dhe kjo familje ndodhet në Shkodër, qyteti port në kufirin jugosllav, e cila emigroi nga Janina (Greqi) vetëm pak vite më parë.

Njëherë e një kohë kishte komunitete të lulëzuara !

Nuk duhej të dukej gjithmonë kështu në këto zona të gjera. Një sagë, e diskutueshme, por e thënë me një shkëlqim të vërtetë…

Gjatë sundimit venedikas, disa mijëra hebrenj jetonin në qytetin e Elbasanit, afërsisht në mes të Shqipërisë. Disa vite më parë, ambasadori amerikan në Tiranë, hebreu Bernstein, u përpoq të ndiqte këtë shteg, por pa sukses.

Pas një udhëtimi të mrekullueshëm me makinë në një rrugë të bukur, jashtëzakonisht romantike mbi një mur të lartë malor, i cili gjendet mes kryeqytetit Tiranë dhe Elbasanit, vijmë në qytetin, i cili thuhet se dikur kishte strehuar mijëra bashkëfetarë. Një ndjenjë e çuditshme më zvarritet në këtë qytet më të vjetër të vendit, në pazarin e gjallë e plot ngjyra. Me përjashtim të disa ndërtesave të varfra, gjithçka i ngjan Orientit më të zi. Kalojmë rrugicat, mes mureve prej argjili më të gjatë se njeriu, që shënojnë rrugën si palisada, që nuk na lënë të shohim nëpër shtëpi. Mendoj se po kthehem ngadalë në mesjetë. A mund të zgjasë mrekullia? Asnjë shenjë e kohëve tona moderne nuk shihet në mes të një kaosi njerëzish me veshje malësorësh, të gjithë të armatosur me musketa të gjata paradiluviane. Disa gra në mes : të gjitha janë të mbuluara pothuajse krejtësisht.

Papritur një fytyrë më bie në sy, me tipare të fytyrës së pagabueshme hebreje. Për fat njeriu kupton italisht. Ai tregon me dëshirë për vizitat e ambasadorit Bernstein, të cilit ai nuk mund t’i tregonte më shumë se unë.

Ne ngjitemi në një ndërtesë gjysmë të rrënuar. Tre gomerë të vegjël janë rehatuar në pjesën më të madhe. Një pjesë e çuditshme e mbushur me dritë të zbehtë. Një hapsirë në çati lë vetëm mbetjet e pakta të rrezeve të diellit. Shoqëruesi im tregon në heshtje një objekt të errët në një cep, një llambadar të thyer. Më pas shqiptari më jep një palë shkallë me të cilat ngjitemi në tavan. Ia vlen përpjekja: mund të deshifroj disa shkronja hebraike.

Një stallë gomerësh është ish-sinagoga e Elbasanit.

Thuhet se hebrenjtë kanë ardhur në vend me venedikasit. Ata vendosën marrëdhënie tregtare me Greqinë dhe shtetet ballkanike. Burra të guximshëm hynë edhe në malet e ashpra të Prefekturës së Dibrës së sotme, të cilat nuk ishin ende të rehatshme në atë kohë. Ligji i grushtit dhe hakmarrja e gjakut e ktheu vendin në ferr. Fisnikët ishin gjithmonë në grindje. Fshatra të tëra u therën për hir të gjakmarrjes.

Njëherë e një kohë – sipas gojëdhënave – njerëzit e një drejtuesi bande dibrane sulmuan beun e Elbasanit. Në betejë, përveç banorëve të tjerë, ranë edhe hebrenjtë. Ata pak të mbijetuar u masakruan me supozimin se hebrenjtë kishin qenë të lidhur me sulmuesit. A janë të vërteta këto legjenda? Mungojnë dëshmitë historike. Por hap pas hapi ndeshesh me njerëz me fizionomi hebreje. Ata duan t’ia atribuojnë këtë faktit se hebrenjtë u detyruan të konvertohen në fenë islame.

Sërish me bashkëfetarët

Një ditë në rrugën e fshatit shqiptar në një autobus të mbushur me njerëz është një kënaqësi që mund të çojë në dëshpërim një evropiano-qendror. Por në fund të fundit, makina është i vetmi mjet transporti krahas kuajve, mushkave dhe avionëve. Vend i çuditshëm që kapërcen 300 vjet zhvillim! Çdo ditë ka mbrëmjen e saj dhe ajo mbrëmje më bënte të ndjeja detin edhe pse isha në tokë! – në Vlorë, e njohur si qendër tregtare dhe si shtëpia e komunitetit “më të madh” hebre në vend.

Është e premte. Dita kryesore e punës. Blerësit vendas janë grumbulluar tufë nga malet për të plotësuar nevojat e tyre. Pikërisht atëherë vura re se disa dyqane prestigjioze po mbyllnin qepenat në mes të rrëmujës. Një tabelë dyqani me emrin: “Raphael …” bie në pamje. Hebrenj!

Pesë familjet hebreje të qytetit kanë mjaft anëtarë meshkuj për të bërë një “Minian”. Në një shtëpi private, një dhomë shndërrohet në sinagogë. Burrat mblidhen aty për të falur Shabatin. Të çuditshme meloditë e ritit sefardik, pothuajse po aq monotone sa muzika shqiptare, por po aq tmerrësisht magjepsëse dhe tërheqëse.

Dikur, shabatët ishin festa të vërteta popullore këtu. Në qytet jetonin mbi 100 familje. Ata kishin emigruar nga Greqia dhe Azia e Vogël dhe shpejt arritën një prosperitet të konsiderueshëm. Për shumë dekada komuniteti jetoi në paqe. Derisa djali i një beu (konti) të fuqishëm ra në dashuri me vajzën e një tregtari hebre. Prindërit e vajzës nuk e donin këtë lidhje. Shqiptari e përsëriti kërkesën e tij për një kohë të gjatë para se të zhdukej përfundimisht i tërbuar.

Hebrenjtë me të drejtë prisnin më të keqen. U mblodh kapela(këshilli) e pleqve dhe vendosi të ikte menjëherë!

Me një unanimitet të rrallë, vendimi u miratua nga të gjithë. Dy anije morën të gjithë koloninë hebreje. Duke lënë pas shtëpitë dhe pasuritë, njerëzit u larguan. Por hebrenjtë nuk kishin harruar një gjë, rrotullat e Torës! Një legjendë e bukur thotë se pergamenat, të harruara me nxitim, i çuan dy engjëj në Janinë, një qytet në Greqi, ku rrotullat shihen edhe sot. Janë copa të vjetra, të zverdhura, jashtëzakonisht me vlerë, të cilat – sipas shkencëtarëve autoritarë – nuk mund të jenë aq të vjetra sa të kenë ekzistuar në kohën kur duhet të ketë ndodhur arratisja nga Vlora.

Para disa vitesh u shemb një shtëpi në Vlorë, e cila deri në atë ditë quhej sinagogë nga populli.

Zyrtarët e lartë thonë “Auguri”

Sot, hebrenjtë shqiptarë gëzojnë një vlerësim universal. Nuk guxova t’u besoja syve kur gjatë festës së Pashkëve u shfaq prefekti, zyrtari më i lartë i prefekturës dhe deputeti i mbretit për rrethin, i shoqëruar nga dy adjutantë, dy oficerë policie dhe një grup i fortë ushtarësh, për të uruar mikpritësin tim, një tregtar i pasur, më i miri për të përcjellë urimet më të mira për festën, “auguri” – siç thonë atje.

Hebrenjtë nuk janë të përjashtuar nga shërbimi i detyrueshëm ushtarak. Dhe hebrenjtë e rinj shqiptarë dinë të vlerësojnë që u lejohet t’i shërbejnë atdheut të tyre. Djali i shtëpisë në të cilën më pritën me bujari, sapo ishte kthyer nga akademia ushtarake në Tiranë me një kualifikim të lartë si aspirant oficer.

* Aurenc Bebja, Francë. Blogu © Dars (Klos), Mat – Albania): https://www.darsiani.com/la-gazette/la-tribune-juive-1935-ne-kerkim-te-hebrenjve-neper-shqiperi-detaje-te-rralla-ne-rrefimin-e-udhetimit-te-max-loeb/. 

Kush je ti Rexhep Qosja?

Drini.us
-
0
Kush je ti Rexhep Qosja?

Shkruan Fahri Xharra, Gjakovë
* Rexhep Qosja, i pari që i priu anarkisë morale shqiptare
“Nuk ka asnjë dyshim se Qosja është i madh. Nuk ka asnjë dyshim se në kohën e Jugosllavisë ishte kryefjala intelektuale shqiptare, siç nuk ka asnjë dyshim se pas vitit 2000, u shndërrua në Kallëzues kryesor, pra në denoncues. Nuk ka asnjë dyshim një pjesë e veprës së tij do të lexohet edhe më vonë. Nuk ka asnjë dyshim se në çerekun e fundit të shekullit të kaluar, ka qenë ndër personazhet kryesore të Kosovës. ( nga Lis Bukuroca )”
“Nihilizmi rrjedh nga fjala latine “nihil”, që do të thotë asgjë, ajo që nuk ekziston. Nihilizmi është qëndrim mohues ndaj botës e ndaj ekzistencës së njerëzimit, qëllimit, vlerës apo të vërtetës së kuptueshme.Nihilizmi pasqyrohet duke i mohuar vlerat e çdo strukture sociale, shtetit e ligjit, normave të vlerës dhe principeve të moralit. Këto orientime mund të çojnë kah dhuna dhe terrorizmi kundër një sistemi të vendosur edhe të rezulton në rezistencën dhe qëndrimin pasiv ndaj çdo gjëje pa kurrfarë alternative në mendje. Kur Demosteni (371-322 p.e.s.) e citon se “çka ai dëshiron të besojë duhet të jetë ajo që të tjerët të besojnë”, ai e parashtron natyrën e marrëdhënies së dijes.
Nihilizmi mund të kuptohet në rrugë të ndryshme, si: nihilzmi politik, ai etik apo moral, nihilizmi ekzistencial
“Ai do të përpiqet të bëhet romansier si Kadare, por nuk do të mundet, edhe pse Kadare do ta ndihmojë përkthimin e tij në Francë dhe do t’i shkruajë parathënien. Fakt mirëpo është se edhe në romanet e tij, narracioni ka ngjashmëri me publicistikën. Serbët do ta fshehin edhe sot racizmin e Ivo Andriqit, saqë asnjë akademik serb, nuk do të shkruajë për shovinizmin e nobelistit të tyre. Qosja do ta quajë Kadarenë racist për të penguar shpërblimin e tij me “Çmimin Nobel” dhe do të alarmohet kundër dy gazetarëve francez, dhe do t’i qortojë ata pse propozojnë Kadarenë për Nobelin (nga Lis Bukuroca )
“Kurse, për të realizuar qëllimet e tij të errëta, të pabindshme dhe të paarsyeshme, me shkrimet e tij krijon kushte për krijimin e anarkisë morale dhe që është mjeti i vetëm që e kanë njerëzit të cilëve u mungon logjika në kohë të caktuar.
Sipas koncepteve të njohura gjithmonë, në themel të bashkëveprimeve të shumëfishta në shoqëri qëndrojnë interesat. Interesat mund të jenë politike, të fuqisë në pushtet, ekonomike, morale e shpirtërore e, në rastin konkret tonin, më shumë se kurrë interesat gjithëkombëtare. Në rastin e Qosjes, normat morale përjashtohen nga rregullat e përgjithshme, duke vepruar me metodologjinë nihiliste të të menduarit dhe me metodologjinë absurdiste të të vepruarit. Rexhep Qosja nihilizmin dhe absurdizmin i përdor me qëllime dhe me interesa të caktuara, të cilat nuk mund t`i realizojë me mjete e forma të tjera të ndershme dhe të pranueshme për ne.
Të nihilosh margaritarët e kombit, Kadarenë, Nënën Tereze, Skënderbeun, të nihilosh çdo gjë të mbarë të këtij populli, nuk mund të quhet ndryshe vetëm se një idiotizëm i paramenduar me qëllime afatgjate antikombëtare të Qosjes. ( nga Fahri Xharra ) “
“Shqiptari mburret me historinë dhe traditën e vet. Religjionet i konsideron rezultate historike dhe jo zgjedhje. Ju nuk keni edhe aq shumë faj, sepse njihni vetëm politikanë shqiptarë dhe disa imamë që ju pëlqejnë. Politikanët shqiptarë janë zvarranikët dhe shkuma e këtij kombi, që manipulojnë edhe juve, edhe popullin. Nëse dikush i qorton ata nesër, ose nëse dikush paguan më shumë, do thonë se nuk ju kanë njohur kurrë. Disa imamë sot urrejnë kombin e vet. Politikanët tanë janë si edhe Edi Rama: në Tiranë ju këndojnë vargje xhihadiste, në Varshavë shpallin kushtrim kundër xhihadit, të cilin e keni sjellë ju tok me vëllezërit arabë. Mund të kuptohet dëshira juaj për të pasur ndikim në Ballkan dhe nëpërmjet tij, përforcimi i pozitës në Evropë dhe në skenën ndërkombëtare. Kjo mund të kuptohet sepse është në natyrën e hegjemonisë.
“Ajo që nuk kuptohet, është krenaria shqiptare me zhvillimin ekonomik turk dhe vendin e saj të 15. Nuk mund të shpjegohet çfarë mesazhi dërgon popullit ithtari juaj, komunist i djeshëm, Rexhep Qosja, kur duke u bazuar në librin që ka lexuar, beson se Turqia do të bëhet ndër dhjetë vendet e para me zhvillim ekonomik. A është ai mendim sugjestionim i popullit se me Turqinë e pasur, nuk duhet më të punojmë? Për çfarë arsye ofrohet ai si argument mburrjeje? Natyrisht se turqit mund të mburren me ekonominë e vet, me punën e vet, por çfarë e bën Rexhep Qosjen të mburret me suksesin e huaj? Pse Rexhep Qosja nuk mburret me ekonomitë perëndimore, por me Turqinë? Pse kjo mburrje selektive dhe joparimore? Çfarë kënaqësie na ofron neve zhvillimi ekonomik i Turqisë? Turqia nuk do të bëhet forcë rajonale siç beson Rexhep Qosja, por sot Turqia është forcë rajonale dhe derisa të jetë në NATO, do të jetë e sigurt edhe ajo. Në rast të daljes, në rast të krijimit të aleancave fetare çfarë i shtynë para Erdogani, atëherë copëtimi i saj, me ndihmën ruse dhe krijimi i shtetit kurd, do të jetë e pashmangshme. (Tani për tani kanë nisur amerikanët ndërtimin e shtetit kurd në Irakun e veriut.)
E drejtë e tij, le të mburret edhe me Erdoganin, të cilin Orhan Pamuk e kritikon, edhe intelektualët perëndimorë, por kurrë jo akademiku ynë. Ne jemi mik edhe me shtetet më të forta ekonomike, si SHBA, Gjermania, Franca, Anglia, Zvicra, por nuk mburremi as me ata. Ne mburremi vetëm me punën tonë dhe me sukseset tona. Ne mund t’i konsiderojmë miq të gjitha ato kombe që sot në Kosovë kanë ushtrinë e tyre dhe na mbrojnë nga ripushtimi serb. Nga shtetet e pasura perëndimore ka dekada që përfitojmë dhe jetojnë më shumë se 700.000 qytetarë të Kosovës, të cilët pastaj ushqejnë edhe një numër bukur të madh brenda. Ajo çfarë nuk duket logjike, është përpjekja për t’i imponuar popullit krenarinë për ekonominë turke. Jo për zhvillimin tonë, jo për punën tonë, por për të huajën!(nga Lis Bukuroca)”
“Çka duhet të bëjmë që të ndahet shapi prej sheqerit? A jemi fundamentalistë antiperëndimorë, apo jemi miq të SHBA-ve dhe të Evropës? Si guxon të heshtësh me gjithë atë “potencial mendor” që ke, para faktit që Jeremiqët e paraqesin veten si viktima si ato të natës së kristaltë, kur dihet se shqiptarët janë i vetmi popull që nuk i ka vrarë e as dorëzuar hebrenjtë gjatë Luftës së Dytë Botërore?
Kush je ti Rexhep Qosja? “Letërsia shqipe me të vërtetë nuk ka shumë tragjedi të shkruara”, por ka aktorë të tragjedisë kombëtare që nuk dinë të veprojnë ndryshe, pos me shkrimet e tyre.( nga Fahri Xharra )
Referencat :
-Rexhep Qosja, ky nihilist, që i prinë anarkisë morale August 24th, 2013 Nga Fahri xharra
-Lufta psikologjike kundër identitetit “ nga Lis Bukuroca
– Qosja locuta, causa finite “ nga Lis Bukuroca
– Rexhep Qosja, ky kacagjel nihilist” Nga Fahri Xharra, 2013

Si na qenka shkronja “t” kundër parimeve të islamit ?

Drini.us
-
2
Si na qenka shkronja “t” kundër parimeve të islamit ?

Shkruan: Fahri Xharra, Gjakovë

Mendime antishqiptare!

Se ç`më ra laku në fyt dhe gati ma zuri frymën; gati më ngulfati kur e pashë të shkruar që nuk paskemi vazhdimësi nga Ilirët ,se qenkemi të mbirë mbi këtë mijëra vjeqare nga farët e këpurdhave të sjellura nga Azia në një vend që i “kishte” banorët e saj që moti. E ne si ardhacak ,të vendosur si për “gjynaf” në malet dhe bjeshkët e Ilirisë “pritnim” leje që të vazhdonim jetën. “Mirësia e vendasve” si kundërshpërblim për shërbimet që i bënim na mundësoi të behemi ata që jemi. “Duhet të iu dijmë për falemnderim” që na dhanë pak tokë ,pak ujë dhe pak frymë’! A jemi ne në vehte?Pokush e pranon këte? Ne duhet të jemi plotësisht të shitur , plotësisht të pagjak që të alivanosemi nën ndikimin e aromës së joshjës për të mohuar çdo rrënjë t`tonën. Krim ! I madhi
Gjergj Fishta kishte për të thëne :
“O Perendi a ndjeve,po na lane pa Histori dhe e kishte për ta fajësuar Zotin: ”E Ti rrin e gjuen me rrfé,lisat n’per male kot ! “ Çudi!
Vërejtje e portalit Drini,
Shkrimi i Fahri Xharrës që botohet pas pothuaj tre vitesh në portalin www.drini.us , është shkruar në Gjakovë, më 7 gusht 2019. Drini e sheh të arsyeshme që ta botoj pas kaq kohe të kaluar pasi gjuha e tillë e marrëzisë njerëzore e antishqiptare, jo vetëm që ende nuk ka të sosur, por ajo është shtuar edhe më shumë.

Mrekullia e Izraelit

Drini.us
-
0
Mrekullia e Izraelit
Mali i Tempullit është një platformë e madhe dhe e lashtë e ngritur në qytetin e vjetër të Jeruzalemit me një rëndësi fetare shumëdimensionale.
Autor : Lirim Gashi, shkrimtar nga Prishtina
Për vetëm disa dekada, Izraeli është ngritur në një pozitë udhëheqëse në industrinë dixhitale. Pesë arsye e bënë të mundur këtë sukses të paparë.
Kur amerikanët dyshuan për një grusht shteti, vetëm pak orë më vonë, FBI i bëri të ditur botës se amerikanët, me ndihmën e një “partneri të jashtëm”, arritën të thyejnë kodin e iPhone.
Por vetëm pak orë pas publikimit të historisë së suksesit, qarkullonin zëra se hetuesit kishin marrë informacione të bollshme, nga një kompani izraelite e quajtur Cellebrite.
Ende nuk ka një deklaratë zyrtare nga izraelitët nëse ishin të përfshirë vërtet në zbardhjen e këtij rasti, gjë që nuk do të ishte befasi.
Sepse shteti i Izraelit mund të ketë shumë më pak banorë se Bavaria gjermane, por kur bëhet fjalë për teknologjinë e sigurisë, kompanitë nga ai vend kanë vite që luajnë në ligën më të mirë në botë.
Ka pesë arsye pse shteti dikur i varfër bujqësor i Mesdheut është bërë sot qendra e biznesit të botës.
1. USHTRIA
Check Point, FST Biometrics dhe Palo Alto Networks kanë dy gjëra të përbashkëta. Nga njëra anë, ato janë ndër liderët botërorë në tregun e aplikacioneve softuerike për sigurinë e rrjeteve dhe të dhënave. Nga ana tjetër, në krijimin e tyre u përfshinë të gjithë sipërmarrësit që kishin shërbyer më parë në ushtrinë izraelite.
Më saktësisht: ata shërbyen në njësinë elitare legjendare 8200 për telekomunikacionet dhe inteligjencën elektronike.
“Nuk ka pothuajse asnjë kompani udhëheqëse teknologjike në Izrael që nuk ka një ish-ushtar të njësisë 8200 në një pozicion drejtues ose që i njëjti nuk ka ndihmuar në themelimin e një kompanie tjetër.
Dekada më parë, forcat e armatosura izraelite kuptuan se luftërat nuk mund të fitoheshin më nga ushtarët e thjeshtë dhe armët konvencionale dhe për këtë arsye investuan shumë para dhe fuqi punëtore në përsosjen e teknologjisë dixhitale.
Ne jetojmë në një botë ku hapësira kibernetike është bërë një fushëbeteje e madhe. “500 milionë sulme kibernetike po kryhen çdo minutë”. Kjo i detyron ushtritë e kësaj bote të rishqyrtojnë strategjinë dhe taktikat e tyre të luftës.
Avionët luftarakë izraelitë rrëzuan një forcë të tërë ajrore armike brenda tre orëve gjatë Luftës Gjashtë Ditore.
Tani mund të supozojmë se në luftërat e ardhshme gjëra të ngjashme do të jenë të mundshme me shtypjen e një butoni të vetem për përdorimin e armëve kibernetike.
Megjithatë, njohuritë teknike dhe aftësitë analitike promovohen jo vetëm tek ushtarët e kësaj njësie elitare, por edhe në shumë fusha të tjera të ushtrisë, sigurisë, industrisë dhe biznesit.
Shërbimi ushtarak u jep shumë izraelitëve mundësinë për të provuar veten në projekte të mëdha teknologjike qysh në rininë e tyre të hershme, ndaj pas përfundimit të shërbimit ushtarak, shumë të rinj përdorin njohuritë e marra për të nisur bizneset e tyre.
2. ARSIMI
Kreu i parë i qeverisë së shtetit hebre, Golda Meir, mbajti një marrëdhënie ambivalente me profetin hebre Mojsiun gjatë gjithë jetës së saj: “Ai na tërhoqi zvarrë nëpër shkretëtirë për 40 vjet për të na çuar në të vetmin vend në Lindjen e Mesme ku nuk ka naftë. “, qe ankuar ajo në një rast.
Megjithatë, rezerva të konsiderueshme të gazit natyror u zbuluan disa vjet më parë në brigjet e Izraelit, duke dëshmuar se zemërimi i Meirit ndaj Moisiut ishte i pabazë. Megjithatë, lënda e parë për zhvillimin e Izraelit në një vend të teknologjisë së lartë nuk është as gazi, as nafta, por arsimi.
Për vite me radhë, shteti hebre rregullisht zinte vendin e parë në garat ndërkombëtare. Sipas një raporti të Organizatës për Bashkëpunim dhe Zhvillim Ekonomik (OECD), shpenzimet për arsimin në vitin 2015 ishin 6.5 për qind të bruto-prodhimit të brendshëm.
Në krahasim, Gjermania arriti në 5.4 për qind, ndërsa mesatarja e OECD është 5.2 për qind.
Megjithatë, këto investime u paguan. Sipas OECD, pothuajse gjysma e izraelitëve midis moshës 25 dhe 65 vjeç kanë një diplomë universitare – me një notë shumë më të lartë se mesatarja e OECD (35 përqind), dhe ekonomia ndërkombëtare ka qenë prej kohësh e vetëdijshme për këtë potencial.
Nuk ka rëndësi nëse bëhet fjalë për Microsoft, Google, IBM, Cisco, Siemens apo Intel: të gjitha kompanitë më të mëdha të teknologjisë në botë tani kanë qendrat e tyre kërkimore në Izrael.
Megjithatë, politikanët nuk janë ndalur në shpenzimet e larta për arsimin, por kanë krijuar gjithashtu sisteme nxitëse për të lidhur ngushtë industrinë dhe kërkimin. Të gjitha fijet janë bashkuar në zyrën e të ashtuquajturit kryeshkencëtar që punon nën kujdesin e Ministrisë së Ekonomisë.
Ndaj të gjitha programet e financimit, koordinohen dhe financohen nga Qeveria.
Në Izrael ka një lidhje shumë të ngushtë mes fillimit të bizneseve të reja dhe institucioneve kërkimore, por mbi të gjitha atyre industriale.
3. MËRGATA
Ata që vijnë në Jerusalem mund të bëjnë dolli për presidentin rus me një gotë vodka në “Putin Bar” dhe ata që përfundojnë në Ashdod do të zbulojnë në çdo cep petë, borsht dhe specialitete të tjera ruse. Nuk është rastësi që qyteti i vogël bregdetar njihet mes izraelitëve edhe si “Moska e Vogël”.
Shteti i Izraelit ka përjetuar shumë valë emigracioni në shtatë dekadat e ekzistencës së tij, por kryesisht nga Evropa Lindore. Nuk është çudi: që nga fundi i Luftës së Ftohtë, më shumë se një milion njerëz kanë emigruar në Izrael nga Rusia dhe vendet e tjera të ish-Bashkimit Sovjetik gjë që ka ndikuar në një rritje prej 15 për qind të popullsisë.
Megjithatë, integrimi i të ardhurve fillimisht paraqiste një sfidë të madhe ekonomike për vendin e vogël: vetëm gjatë viteve 1990, fluksi çoi në një rritje prej 15 për qind të popullsisë në moshë pune. Prandaj, shkalla e papunësisë mes të ardhurve ishte fillimisht e lartë; Në vitin 1990, më shumë se çdo i dyti emigrant ishte pa të ardhurat e veta.
Veprimet e ndërmarra nga qeveria, kurset e gjuhës dhe shumë programe të tjera të integrimit publik kanë bërë të mundur përballimin e migrimit të qytetarëve të rinj. Që nga viti 1992, shkalla e punësimit të emigrantëve rusë dhe të popullsisë së lindur në Izrael ka qenë pothuajse identike.
Përpjekjet e politikanëve për ta lehtësuar integrimin nga nivelet e larta të arsimit të emigrantëve janë treguar shumë të frytshme. Dhjetëra mijëra mjekë dhe inxhinierë e kanë bërë Izraelin shtëpinë e tyre të re për 30 vitet e fundit dhe kanë ndihmuar në transformimin e vendit në qendrën kryesore të teknologjisë në botë.
Sipas Ministrisë së Çështjeve Ekonomike, produktet nga industria e teknologjisë tani përbëjnë rreth gjysmën e të gjitha eksporteve izraelite. Në të njëjtën kohë, 20 për qind e punëtorëve në këtë sektor janë emigrantë nga vendet e ish-Bashkimit Sovjetik, sipas të dhënave të Ministrisë së Imigracionit izraelit.
4. MENTALITETI
Ishte pikërisht mentaliteti i njerëzve që mundësoi mrekullinë izraelite të teknologjisë së lartë. Të paktën për këtë është i bindur fizikani dhe nobelisti Dan Schechtman, i cili, përveç kërkimeve bazë akademike, ka tre dekada që i mëson dhe këshillon studentët se si të hapin kompani të reja.
“Ne izraelitët jemi një popull i patrembur,” thotë ai. “Kjo është arsyeja pse ne jemi të suksesshëm në shkencë, dhe kjo është arsyeja pse kaq shumë kompani janë themeluar në këtë vend. Ne nuk kemi frikë nga dështimi, apo frikë se mos turpërojmë veten apo familjet tona.” “Nëse e ngatërrojmë profesionin në Izrael, atëherë i themi vetes, në rregull, ndodhi çfarë ndodhi, ne po fillojmë nga e para”. Kjo është ajo që unë u mësoj studentëve të mi prej vitesh.”
Shechtman duket se ka qenë i suksesshëm me mësimet e tij.
“Nënat hebreje dikur donin që vajzat dhe djemtë e tyre të bëheshin mjeke apo avokate”. Por kjo ka ndryshuar.
Sot, nënat izraelite luten që pasardhësit e tyre të shfaqen në zyrën e ekonomisë dhe tregtisë menjëherë pasi t’u pritet kërthiza.
Ndaj kushdo që qëndron në arkën e një supermarketi izraelit sot dëgjon nënat krenare që raportojnë se fëmijët e tyre janë vazhdimisht të zënë me hapjen e bizneseve të reja.
5. PATRIOTIZMI
E fundit, por jo më pak e rëndësishme
Nuk ka asnjë komb në këtë botë që ka paguar një çmim kaq të lartë sa hebrenjtë, për shkak të origjinës së tyre etnike që nga kohët e lashta parahistorike dhe biblike e deri në ditët e sotme.
Hebrenjtë paguanin vetëm për faktin se ata ishin gjithmonë më të suksesshëm në pothuajse çdo gjë se kombet e tjera.
Ata ishin thjesht në krye të gjithçkaje, madje edhe në krijimin e fesë monoteiste abrahamike dhe ideologjive konservatore, liberale, komuniste, socialdemokrate, sioniste, mjedisore dhe laburiste, duke shkaktuar një kompleks pavlefshmërie për pothuajse të gjitha kombet fqinje dhe duke ndërlikuar bashkëjetesën e tyre me ato.
Si rezultat, pothuajse të gjitha kombet fqinje i persekutuan dhe i dëbuan ata nga vatrat e tyre të lashta dhe i detyruan të vendosën në të gjitha anët e botës.
Shumë prej tyre u vendosën në Gjermani, ku vuajtjet e tyre individuale dhe kolektive kulmuan me ardhjen në pushtet të psikopatit dhe sociopatit Adolf Hitler, i cili fillimisht me ndihmën e policisë dhe ushtrisë së tij partiake që më vonë u bë shtetërore filloi një spastrim etnik dhe gjenocid të paparë në historinë njerëzore, të njohur sot si holokaust.
Vlerësohet se më shumë se gjashtë milionë hebrenj u masakruan jo vetëm në kampet e përqendrimit dhe dhomat e gazit, por edhe gjatë përpjekjeve për arratisje.
Dhe jo vetëm në territorin e Gjermanisë së atëhershme, por kudo ku ushtria naziste mbante nën pushtim territoret e vendeve të tjera.
Megjithatë, hebrenjtë e mbijetuar i dhanë vetes dhe njëri-tjetrit fjalën e nderit (besën) se do të ktheheshin në tokën e tyre të shenjtë, domethënë në vendin ku ata janë padiskutim autoktonë, dhe se nuk do të lejonin më askënd që t’i dëmtonte si ushtria gjakatare e Hitlerit.
Dhe jo vetëm kaq, por se do të hakmerren ndaj të gjithë kriminelëve mizorë që kryen gjenocid ndaj tyre, siç dëshmon edhe fakti se para publikut gjerman rrëmbyen kriminelët gjermanë të luftës dhe i çuan me avionë ushtarakë në Izrael, ku ata u përballën me krimet e tyre të paimagjinueshme para gjykatave vendase.
Rrëmbimet e kriminelëve të ndryshëm nëpër botë vazhdojnë edhe sot e kësaj dite, sepse nuk ka shërbim sekret më të fuqishëm në botë se MOSAD-i.
Megjithatë, më e rëndësishme është përgjigja në pyetjen se çfarë e karakterizon dhe e bën të veçantë patriotizmin e tyre.
E bën vullneti, forca dhe energjia e jashtëzakonshme për të qenë më të mirë se kombet e tjera në çdo gjë, gjë që ata e dëshmuan dhe po e dëshmojnë në çdo mënyrë.
Sot ata janë të paarritshëm në shumë fusha, sepse në vend që të ankohen dhe të qajnë vazhdimisht se sa të pikëlluar janë që kanë vuajtur aq shumë, ata pikëllimin e tyre e kanë kthyer fillimisht në zemërim dhe më pas në dëshirë të zjarrtë për t’u dëshmuar të tjerëve se sa më të vlefshëm, më inteligjentë dhe më të fuqishëm janë.
E unë, me gjithë zemër ju them “urime heronjtë e mi” dhe na dërgoni mundësisht disa nga patriotët tuaj modernë, për të na dhënë mësim se si ta duam atdheun dhe sa e rëndësishme është Forca e Diasporës dhe Shtetit, që ai të lulëzojë.

Në Malmå të Suedisë promovohen dy libra të Qerim Kryeziut

Drini.us
-
0
Në Malmå të Suedisë promovohen dy libra të Qerim Kryeziut

Zymer Kuqaj, Suedi

Në promovimin e parë të librave të Qerim Kryeziut që u mbajt në Ambasadën e republikës së Kosovës në Stokholm në fillim të muajit prill, mes shumë folësve më tërheqi vëmendjen fjalimi i poetës shkodrane Entela Tabaku. Ajo tregoi një episod nga jeta e saj që ishte edhe takimi I parë më autorin e librave “Reflektime letrare e shënime kulturore nga mërgata” dhe “Dy poetë një univevers frymëzimi”. Ishim të ftuar, vazhdoj ajo në një tribunë në Vetlanda nga “një zonjë grua poete që është Zyrafetja” (Kryeziu).
Papritmas në skenë doli qifti që prezantonte programin. Përveç që ishin të hijshëm, ajo që më bani përshtypjet ishte “dashnia e tyne për ne” të ftuarit në këtë tribunë. Ata kishin lexue secilin nga ne pjesëmarrësit. Në prezentimin e tyre për folësit e radhës, ata tregonin diçka nga jeta ose hobi i tyre. Ky respekt, kjo konsideratë dhe kjo dashni për ne më bani që edhe unë ti dua ata, përfundojë fjalimin poetja shkodrane.
Është diçka shumë normale që dashuria sjellë dashurinë. Ky fjalim i Entela Tabakut ishte një refreskim për mua, pasi edhe unë isha pjesëmarrës në atë tribunë.
Autori i dy librave që po promovojmë sot i don njërzit. I don njerëzit më të cilët shoqërohet, në mënyrë të veçantë i don bashkëkombasit e vet.


Në librin “Reflektime letrare e shënime kulturore nga mërgata” vërehet qartë kjo dashuri. Vërehet së njërzit që i don edhe i lexon. Disa nga shkrimet e tyre, e disa nga shkrimet e të tjerëve për veprimtarinë e tyre që kanë lënë gjurmë në profesionet dhe vendet ku jetojnë.
Qerim Kryeziut sikur nuk i mjafton të lexoj personazhet e vet. Ai shkruan për ata, ai i interviston ata. Shkrimet dhe intervistat duken të jenë dhunti e autorit që i kanë rrënjët në profesionin e tij të parë si gazetar në RTP.
Dhuntia e shkrimit për njërzit që në një mënyrë janë të veçantë duket së vie edhe nga vendi ku është rritur autori. Fshati Mleqan është i njohur si fshat i rapsodëve. Rapsodët që në vend shkrimeve kanë pas këngën. Këngë për heroizma dhe atdhedashuri. Këngë për bukuritë e vendit dhe këngë për hijeshinë e djalit apo vajzës dhe dashurisë së tyre. Zëri i një rapsodi të Mleqanit më këngë u jepte zemër dhe vullnet edhe ushtarëve të UÇK-së. Cilit shqiptar nuk i dridhen telat e zemrës, kur dëgjon dridhjen e telave të qiftelisë të shoqëruar më zërin e Beqës dhe Mujës, që lartësojnë deri në lavdi Kreshtatë e Kosovës.Mleqanasi tjetër më emrin Qerim Kryeziu shkruan reflektime letrare nga Suedia. Ai shkruan për jetën kulturore të shqiptarëve në Suedi ku edhe ai është pjesë e kësaj jete kulturore. Ai shkruan edhe për vendasit suedez dhe shkrimet e tyre rreth çështjes shqiptare. Në reflektimet letrare të autorit shënohen edhe emra tjër të diasporës shqiptare që kanë bërë emër në vendet ku jetojnë në profesionet e tyre, më të ndryshme të mundshme. Shkrimtari Shqiptar Oseku thotë së në librin Reflektime letrare janë përfshirë gjashtë nga shtatë gjinitë e artit, mungon vetëm arkitektura. Në vështrimin tim për librin nuk mungon as kjo degë fisnike e artit.Qerim Kryeziu më librin ,”Reflektime letrare e shënime kulturore nga mërgata” ka ndërtuar një kullë tradicionale ku do të ruhen gjurmë shqiptare nga kultura dhe jo vetëm nga kultura të diasporës tonë në  fillimvitet të këtij mijëvjeçari që po jetojmë.

Libri i dytë në këtë promovim, “Dy poetë një univevers frymëzimi” përmban dy kritika letrare dhe dy intervista më dy personalitete që kanë bërë emër në fushën e artit dhe kulturës shqiptare në diasporë. Dy personalitetet më emrin Entela Tabaku dhe Shqiptar Oseku kanë lënë gjurmë edhe në kulturën e vendit ku jetojnë. Ata kanë lënë gjurmë dhe vazhdojnë të lënë gjurmë më artin e tyre por edhe punën e tyre në profesionet respektive.

Dy personazhet e Qerim Kryeziut janë pjesë e diasporës shqiptare. Ata vijnë nga dy qytete padrejtësisht të ndara më kufi shtetëror. Ajo që nuk ndahet më kufi shtetëror dhe as më vendime të kancelarive shteteve të mdha është dashuria e Shkodrës për Gjakovën dhe e Gjakovës për Shkodrën. Të dy qytet kanë nga një shënjtëri identike që i bashkon më një mit të përbashkët.
Kështjella e Rozafës dhe Ura e fshejtë kanë si brum, viktimën e besnikërisë. E kush tjetër mundet më pësua pos gruas shqiptare që bëhet pre e fjalës së dhënë më emrin Besë. Hyjnia më emrin Besa shqiptare shpesh herë në historinë tonë bëhet e kundërta e hyjnisë. Besimi qorr në shënjtëri ka pasoja katastrofale, e kush më mirë së shqiptarët e din këtë gjë. E kush më shumë së gruaja shqiptare ka pësuar nga kjo shenjtëri.
Tema e gruas/femrës dhe veçanërisht asaj shqiptare është temë edhe në poezitë e Entelës dhe Shqiptarit. Shqiptari është më i zëshëm në këtë temë. Ai në poezitë e tij edhe rebelohet karshi padrejtësive të gjinisë femërore.

Të dy poetët pos që vin nga dy qytete, ata vin nga dy sisteme politike. Të dy sistemet politike ishin diktatoriale. Secili sistem autokrat në mënyrën e vet.

Njëri sistem është mohues i lirisë dhe të drejtave elementare të njeriut dhe nga ky aspekt mbillte frikën e çdo gjëje që vie nga jashtë. Kjo frikë e mbjellë nga propaganda shtetërore bënte që njërzit të mendojnë si diçka të keqe mërgatën, si mërgatë të qyqeve.

Sistemi tjetër politik, pos që ishte mohues i lirive dhe të drejtave njerëzore ai shquhej për shtypjen dhe luftimin e çdo gjëje që kishte të bënte më identitetin e etnisë shqiptare. Aparati shtetëror i këtij sistemi shkonte deri në eliminimin fizik përmes atentateve, të atyre që publikisht në mërgatë guxonin të kritikonin dhe propagandonin kundër këtij sistemi. Njërzit që vriteshin në mërgatë, ishin idhuj në vendin nga vinin. Si përfundim, mërgata ishte vet shpresa për lirinë e ëndërruar.
Entela Tabaku që kurrë nuk e ka imagjinue jetën jashtë Shkodre, bëhet vet mërgatë në mesin e viteve të 90-ta. Migrimi i ndryshon pikëpamjet më të cilat ishte edukue së mërgata është diçka e keqe. Mërgata nuk çënka diçka e keqe së edhe unë jamë mërgatë, “e unë nuk jam e keqe” thotë shkodranja. Entela e rritur më identitetin e krijuar si vajzë e familjes Tabaku dhe e qytetit të humorit, këngës dhe poezisë siç është Shkodra, në emigrim bëhet shqiptarja më kaçurrela. Askush në emigrim nuk njeh Tabakët as qytetin e Shkodrës. Entela vitet e para të emigrimit i përshkruan si çrrënjosje. Gati 10 vite të vetmin kontakt më shqipen kishte familjen në Shkodër. Më vonë shqiptarja më kaçurrela do të udhëheqë katedrën e gjuhës shqipe në  universitetin e Uppsalës.  Do ti kthehet pas shumë shumë viteve shkrimit të poezisë. Është e natyrshme që temë kryesore e poezive të saj është, kurbeti. Entela Tabaku shkruan poezi në dialektin e Shkodrës, dialektin gegë. Ajo shkruan ashtu siç e ndjen. Në punën shkencore dhe profesionale Entela përdor standardin e gjuhës shqipe.

Personazhi i dytë i librit të Kryeziut Sgqiptar Oseku është një djalë nga Gjakova i edukuar më krenarinë e të qenurit shqiptar. Ai tregon së edhe në momentin e ikjes nga vendi kujdeset për rrënjët e identitetit kombëtar. Familja e tij gropos në oborrin e shtëpisë librat, më qëllim që libri të ruhet më ëndrrën së në një ditë të bardhë do të kthehen përsëri. Shqiptar Oseku në intervistën e tij shpalos pikëpamjet e tij për mërgatën tonë, për ëndrrën e madhe që Kosova të jetë e lirë por edhe për lirinë që kemi pritur të na gëzojë më shumë.
Shqiptari shkruan prozë dhe poezi. Një ndër temat kryesore në shkrimet e tij janë kurbeti, atdhedashuria e sidomos barazia gjinore. Ai shkruan sipas standardit të gjuhës.
Entela Tabaku në një intervistë thotë së për shqiptarët e Kosovës dhe të viseve tjera jashtë Shqipërisë zyrtare, standardi i gjuhës është më shumë së standard. Ai është vet Shqipëria.

Qerim Kryeziu në librin “Dy poetë një univevers frymëzimi” sikur plotëson veten e vet. Një, si kritik letrar më një përkushtim dhe analizë të thellë por të kapshme edhe për lexuesin e thjeshtë. Dy, si gazetar/intervistues i talentuar i cili i njeh dhe i ka lexuar të intrvistuarit e vet.

Promovimi i romanit “Rrusha” në librarinë “Dukagjini” të Prishtinës

Drini.us
-
0
Promovimi i romanit “Rrusha” në librarinë “Dukagjini” të Prishtinës
Prishtinë, 27.05.2022
DHUNIMET NË LETËRSI
Në ambientet e librarisë “Dukagjini” në Prishtinë u bë promovimi i romanin “Rrusha”, botuar këto ditë nga “Faik Konica” dhe “Jalifat Publishing” i Houstonit.
Redaktori dhe botuesi i librit Nazmi Rrahmani, theksoi se ky libër është vepra e parë në letërsinë tonë, e cila trajton dhunimin e femrave shqiptare gjatë luftës së fundit nga forcat paramilitare serbe në përputhje me strategjinë e njohur të Beogadit që gjeonocidi ndaj shqiptarëve të përcillet edhe me formën më të rëndë, që krahas kodit moral, për qëllim kanë edhe prekjen e kodit gjenetik të një popullate. Kjo praktikë është përdorur në Bosnje dhe Hercegovinë për vite të tëra, ndërsa në Kosovë, ka kulmua gjatë fushatës ushtarake të NATO-s nga marsi deri në qershor të vitit 1999.
Sipas Rrahmanit, autori ka kombinaur faktet me imagjinatën që ta pasqyrojë dimensionin morbid të kësaj tragjedie. Kjo arrihet nëpërmes dramës së një dhunuesi të penduar, i cili bie në dorë të forcave ndërkombëtare dhe prej andej dërgohet në një klinikë psikiatrike në Suedi, ku edhe zë filli një ditar, mbi të cilin autori e mbështet rrëfimin. Dhunuesi i penduar, pos tjerash tregon se i gjithë veprimi i njësitit përdhunues nën kodin “Simonida” është bekuar dhe mbikëqyrur nga një prift otodoks. Kjo duhet të jetë edhe arsyeja pse dhunuesit të penduar i humbin gjurmët në Suedi si dhe një mjeku, që ka pasë njohuri për ditarin e dhunusit, pjesë të të cilit, megjithatë, përhapen në opinion. Rrahmani, vlerëson se kjo vepër si e tillë, ia del që të kthehet në një dëshmi letrare të njërit ndër aktet më barbare që përdori regjimi i Millosheviqit ndaj shqiptarëve. Sipas Rrahmanit, në këtë vepër, drama e dhunimeve përcillet edhe me pasqyrimin e dramave të tjera paralele, që në çdo luftë, sado e drejtë të jetë, janë të pashmangshme. Në këtë aspekt, Zeka i Zi, shfaqet prototipi i përfitueseve të shumtë të luftës, që si i tillë është edhe shkaktarë i faktekqësisë së Rrushës, ndonëse në kohë paqeje, kremtohet “hero”!
Duke u ndërlidhur me ato që tha botuesi Rrahmani, autori bëri të ditur se romani “Rrusha”, pas “Dosjes B” dhe “Monës”, përmbyll “Trilogjinë e luftës”. Trilogjia do të botohet së shpejti si tërësi, në mënyrë që të pasqyrohet e tragjika e luftës me dramat e saj tepër të rënda, që e përcollën atë.

Pse nuk ndalet ezani në trojet shqiptare?

Drini.us
-
0
Pse nuk ndalet ezani në trojet shqiptare?

Arben Çokaj, Shkodër

Sepse na pushtoi turku pas një rezistence të gjatë dhe na islamizoi. Pas ardhjes së demokracisë, dy palët politike nē parlanent, si në Shqipëri, si në Kosovë nuk janë për ta ndalur këtë shurdhim publik me altoparlante në gjuhën arabe. Do civilizim kjo punë.

Besimtarët janë të sëmurë nga neurozat obsesionale fetare, dikujt ma parë ia heqë loqet se fenë, kaq të marrë janë nga frika e pavetëdijshme e vdekjes. Unë kam qenë e jam dhe kam shkruar për ndalimin e shurdhimit publik me këtë adhurim të zhurmshëm për një zot të huaj, por jam tërhequr disi, që të mos bëhem i sëmurë si ata…

Le të shkruajnë sa të duan Mustafa Nano, Bajram Kabashi etj. në lidhje me këtë, nëse dy krahët e politikës shqiptare, pozitë dhe opozitë, për shkak të votave etj., nuk janë për ta ndalur këtë shurdhim publik, nuk ka sukses kjo punë! Arabizini i trojeve shqiptare vazhdon, turp për ne! Prandaj lodhemi kot! Politikanët shqiptarë nuk bëjnë përpjekje që ta mbrojnë popullin e tyre nga shkretimi fetar! E kanë me të futme!

51% e shqiptareve në Shqipëri sipas statistikave nuk duan të dinë për fenë – pse u dashka të shurdhohemi kështu?

Lamtumirë, Naser Berisha

Drini.us
-
0
Lamtumirë, Naser Berisha
Naser Mehmet Berisha
 
Idriz Zeqiraj
     Në harkun kohor tre mujor, qyteti i Ludwigshafenit, në Republikën e Rheinland Pfalzit gjerman, përcolli 4 (katër) mërgimtarë, në arkmorte, për t`u prehur, në Kosovën e tyre, përjetësisht: Sefer A. Zeqiraj, Ahmet Gorçaj, nga Studenica, Ibrahim Blakaj nga Vrella dhe, së fundi, Naser Berishën nga Volljaka e Klinës. Tre të parët ishin punëtorë ekonomikë, që nga fillim-vitet `70-a. Ndërsa Naseri, pasi u shënjestruar në demonstratat studentore të vitit 1981, edhe pse mbaroi studimet me kohë, nuk gjeti rehatinë dhe qetësinë e nevojshme, për jetë normale në Kosovë. Në vitet `90-a, bëhet ikanaku i radhës nga Kosova, duke gjetur strehë në Gjermaninë zemërmadhe, pikërisht, në qytetin e Ludwigshafenit.
     Qyteti me 170 mij banorë, falë dy ndërmarrjeve të mëdha: Kombinati BASF, me një sipërfaqe gjatësore 15 kilometra, me 70 mijë punëtorë, dikur, çdo mëngjes hyjnë 60 mijë vetura në qytet, dhe Ndërmarrja e Lëndës Izoluese, kanë mundësuar punësimin dhe pagat e majmë. Janë këto arsyet, që qyteti ka një kumunitet shqiptarësh të madh në numër.
     Naser Berisha shpejt u mjedisua me qytetin dhe organizimin, që kishin bërë mërgimtarët e hershëm dhe të vonshëm. Ai u bë pjesë e aksioneve të shumta në ndihmë të Kosovës, përfshi edhe aksionin 9 (nëntë) vjeçarë, për begatimin e Fondit Shtetëror 3%-shit.
     Në hollin e Ndërtesës 15 katëshe të Qeverisë të Qytetit Ludwigshafen, ishte lokali anësor, i hapur, kryesisht, me ushqime mëngjesore, vetëshërbim. Oda pa dyer, me divane dhe tavolina me karrike, shqiptarët e konsideronin si odë të tyre dhe zhvillonin, kresisht, biseda politike. Naseri ishte gjithëherë i zjarrtë në debate. Kjo odë, tashmë, është mbyllur, ngaqë është planifikuar shëmbja e godinës dhe të urave ndërlidhëse.
     Naseri ishte njeri i dashur, shumë i sinqertë dhe rrezatonte pozitivitet në rrethin shoqëror. Ishte shumë emocional dhe kur kishte hezitim apo kundërshti, nga individ apo grupe, për t`u përgjegjur, në aksionet ndihmëse për Kosovën, ngushtohej e nevrikosej, deri në shpërthim vaji. Kjo ndodhi edhe me rastin e vizitës të profesor Zekirja Cana, më vonë të akademik Fehmi Aganit dhe të tjerë.
     Naseri me nusen Eminën lindën dhe rritën 6 fëmijë, 5 (psë) vajza dhe djalin e dëshirit. Naseri u përball me një ndërhyrje operacioni të komplikuar në zemër. Shkova për ta vizituar, por, gjendja pandemike, Kovid 19, ishte e pamundur vizita.
     Tri javë më parë udhtova nga Mynihu në Ludwigshafen, në – Pamjen – e organizuar për Ahmet Gorqaj. I telefonova, por, pa përgjgje, ngaqë ishte në dializë, e cila ia rëndoi edhe më shumë gjendjen shëndetësore. Pasdite më telefonoi Naseri: “Sot jam i lodhur nga dializa, por, a ka mundësi t`ju takoj nesër paradite”? Me caktoi lokalin, orën dhe shokët, që ai i kishte ftuar: Tefik Ramadanin, Elez Berishën, Nexhmedin Sylën dhe kryetarin e Nëndegës të LDK-së vendore, Alush Zeqiraj. Naseri shtroi një drekë, e cila rezultoi e lamtumirës, mjerisht! Pas ndejes, u ndamë nga mysafirët tjerë, ndërsa unë e shoqërova Naserin ke autobusi. Koxha do plane i bëmë për verën e pritshme. Një nga këto ishte edhe vizita në Redaksinë Radio-Televizionit “FONTANA”; në kompleksin hotelier e turistik “Trofta”.
     Me atë rast, i dorëzova kopjen e një shkrimi, që kisha botuar ato ditë për Naserin, marrë shkas nga kujtimet e Azem Vllasit, për demonstratën e 26 marsit 1981, me ç`rast përmend vetëm dy emra studentësh: Ali Lajçin dhe Naser Berishën. Zoti Vllasi habitet me të vetmën pyetje politike-publike të Naserit: “Pse Kosova nuk mund të bëhet Republikë”?!
      Duke qenë pjesë e dhimbjes të madhe, për shuarjen fizike të parakohëshme, të Naser Berishës, përfitoj nga rasti, për të shprehur ngushëllimet e dlira Familjes Berisha në Gjermani dhe Volljakë; miqve dhe dashamirëve të Naserit; komunitetit shqiptar në Ludwigshafen; Radio-Televizionit -FONTANA-, me drejtorin Zeqir Mehmetaj dhe ekipin e tij të mrekullueshëm, ku Naseri ishte dëgjues dhe komunikues i rregulltë dhe me një konsideratë të veçantë, për mediumin në fjalë, të cilin e kishte përzgjedhur si të vetmin medium, për t`u çmallur me Atdheun Kosovë.
     Sinqerisht, po e ndjejmë ikjen e hershme nga kjo botë, mungesën Tënde fizike.
     Lamtumirë, miku ynë i dashur – Naser Berisha!
     Me këtë rast, po sjellim vetëm një fragment nga shkrimi në fjalë, si homazh për mikun tim të mirë, Naser Berishën:
     Azem Vllasi, në kujtimet  për demonstratën e 26 marsit 1981, flet për grumbullimin e studentëve në mes konvikteve nr. 5 dhe nr. 1, që përkonte edhe me përcjelljen e stafetës të rinisë, për ditëlindjen e Titos. “Mahmut Bakalli, kryetar i LK të Kosovës, në mëngjez, më njofton se ka informata, për lëvizje të një grupi të studentëve.
     Shkova aty, rreth orës 20.oo, pashë disa qindra studentë. Ishte aty rektori i Universitetit, Prof. Dr. Gazmend Zajmi, nënkryetari i Qeverisë të Kosovës, Prof. Dr. Pajazit Nushi, disa profesorë dhe aktivistë të tjerë. Ali Lajçi dukej aty si koxhabash.
      “Në një moment, shikoj drejt para meje, në anën tjetër një djalosh i ri e ngre dorën lart dhe thotë se ka një pyetje, për neve, që kemi ardhë nga udhëheqja e Kosovës. Të tjerët afër tij e qetësojnë, nuk donë që ai të flet. Ai është këmbëngulës, do të bëjë një pyetje. Unë insistoj që ta lejojnë. Të gjithë dëgjojnë. Ai, paksa i kthehet Gazmend Zajmit dhe thotë: 
 
     “Po ju pyes juve, shok Rektor, ngase jeni i pari i Universitetit, e ne jemi studentë, por, mund të përgjigjën të tjerët, që janë këtu. Na intereson: “PSE KOSOVA NUK MUND TË BËHET REPUBLIKË”?!
Disa aty prezent, paksa duatrokasin dhe, më shumë insistojnë për heshtje, për të dëgjuar përgjigjën. Gazmendi paksa habitet dhe thotë se “vet nuk është kompetenti, që të përgjigjet në këtë pyetje, pasi që këtu janë politikanët”. Dhe, disi shikon në drejtim timin, paksa dorën e drejton kah unë. U ndjeva si i thirrur që Gazmendit paksa t`ia lehtësoi punën dhe përgjigjëm:
 
     “Me 11 mars ju kemi lutë, që të shkojmë në një ambient të përshtatshëm dhe të bisedojmë për çfarë të doni. Ju nuk pranuat. Tashti, ju lusim, ju sërish refuzoni. E ti, nëse mendon se këso pyetje mund të shtrosh kështu, në rrugë dhe të marrish përgjigjën, kështu në këmbë, më duket se edhe vet nuk e ke seriozisht” , – i dha përgjigje Azem Vllasi, studentit të Fakultetit të Shkencave të Natyrore-Matematikore, Katedra e Gjeografisë, Naser Mehmet Berisha, i lindur më 25 maj 1959, në fshatin Volljakë, komuna e Klinës.
           Mbizotëron arsyeja: Interesat serbo-shqiptare, në dëm të Kosovës!
     “Pse Kosova nuk mund të bëhet Republikë”, e bërë si pyetje, nga studenti Naser Berisha, ishte hera e parë, gjatë atyre ngjarjeve, e thënë dhe e dëgjuar publikisht, – shkruan, i habitur, në kujtimet e tij, Azem Vllasi. Që këtu, kërkesa për Kosovën-Republikë, u bë temë e debateve legale kudo, pavarësisht represionit, dhunës enormë, të organeve policore dhe gjyqësore të Federatës jugosllave.

      Protesta e 11 marsit 1981, e filluar në Menzën e studentëve, me hedhjen për tokë të pjatës së parë me ushqim, siç thuhet, nga studenti Zymer Adem Kuqaj, i fshatit Studenicë, të komunës së Istogut, e pasuar nga dhjetra pjata të tjera të hedhura, ishte nisma, për të vazhduar më demonstratën e 26 marsit, e deri më 1 dhe 2 prill 1981, që përfunduan përgjakshëm.

      Kanë kaluar 31 vjet nga demonstratat studentore, të vitit 1981 dhe ende nuk ka marrë përgjigje të saktë, pyetja: “Kush i organizoi, realisht, këto demonstrata, pikërisht, një vit pas vdekjes së Titos? Pse këto nuk u bënë në gjallje të tij dhe a ishte momentumi i duhur të bëhen tani? 
      Në mesin e shumë arsyeve, të lakuara në debate, mbizotëron ajo se zhvillimin e hovshëm, politik dhe ekonomik të Kosovës, ishin të interesuara ta stoponin Serbia dhe Shqipëria. E e para, Serbia, kishte arsye politike, sepse Kosova po pavarësohej, gjithnjë e më shumë, politikisht dhe natyrshëm e heshturazi, po e braktisnin serbo-malazezët. E dyta, Shqipëria, ishte në kolapsin ekonomik. Dhe, gënjeshtra e madhe se Shqipria është vendi më i pasur dhe populli shqiptar më i lumtur në botë, ishin sllogane cinike e bajate!
       Përrallisjet fyese, përgjatë propagandës lehaqene, të Hoxhës me polit-byronë e tij, për ikanakët nga Kosova, se pakot me rroba e gjësende, i dërgon UDB-a dhe jo familjet e tyre, sepse “kosovarët hanë bukë me qepë”. Tashmë, pas një hapje të kontrolluar, këto gënjeshtra, nuk i besonin më shqiptarët vendorë. Andaj, në konspirimin e koordinuar, qeveritë e dy vendeve, i bënë gjëmën Kosovës. 
 
     Veç arsyeve tjera, kryesisht, ekonomike, që, realisht, nuk ishin më keq se ato të rajonit, është hedhur ideja se në organizimin e tyre, “pati dorë” edhe Shqipëria. Në Kosovë, këtë dyshim e hodhi Azem Vllasi, por, pa e shpjeguar pse-në. Pro këtij mendimi ishin edhe intelektualët në Shqipëri, si informacion i rrjedhur nga Sigurimi i Shtetit, të cilët do ta pësonin, me plumb dhe burg, së bashku me krerët dhe kuadrin e lartë të Ministrisë së Brendshme. Ata ishin më konkret, duke i përmendur shkakun se ecejakët, në mes dy shteteve, u përditësuan dhe “agjitacioni figurativ”, në shëndet, veshje e vetura, sfidoi standartin e përtokshëm në Shqipëri. 
 
     Bashkëvuajtës me rishtarët e dënuar dhe të sjellur në Burgun e Burrelit, më  1981, ishte e trishtme dhe skajshëm kriminale, atë që mësova nga ata, deri ku arrinte bashkëpunimi i Sigurimeve Informative Shqipëri-Jugosllavi, gjithëherë në kurriz të popullit të Kosovës. Pleqtë shqiptarë, nacionalistët që vuajtën kalvarin e Luftës së Dytë Botërore dhe pas saj, thonin: “Komunizmi është si bari i magarit, i ka rrënjët thellë”. Vërtet, këtë e provuan shqiptarët në dekada dhe ende nuk janë liruar nga kjo dogmë fatale kombëtare!

Kush po gënjen më tepër lidhur me “vizat për Kosovën”, Europa a personazhi i Ezopit?

Drini.us
-
8
Kush po gënjen më tepër lidhur me “vizat për Kosovën”, Europa a personazhi i Ezopit?

Akademik Prof Dr Hakif Bajrami, historian, Prishtinë

Europianë të nderuar, është tragjedi që na i keni coptuar trojet tona copa copa, nepër kongrese e konfernenca. Por, si duket do të jetë edhe më tragjedi që jeni kah na gënjeni për vizat dhe shumëçka tjetër, me aq elegancë, sa që më duket se nga kjo telenovelë e gënjeshtrave, më në fund shqiptarët e Kosovës e kanë një dobi të shekullit. E ajo dobi është se i kanë mësuar rrenat e jueja dhe më nuk ju besojnë. Po ka fakteqsi edhe më të mëdha përtej kësaj, nëse e rrejmë vetvetën, siç po veprojnë disa individë të kompleksuar, duke përhapur të paverteta, krejtë me qëllim “le të flitet për mua”. I tillë ishte këto ditë, një takim për një person pronazist shqiptar. E kush foli, më ulët se poshtë ka rënë katundi do të duhet. Po, për këtë një ditë opinioni do të kuptoj me dokumente gjemrane në detaje. E rrenat e tilla nuk mbetën vetëm rrena, por thellojnë mosbesimin ndaj neve, sidomos mosbesimi do të vije nga ata që ishin viktima, me të cilët lidhëm miqësi kur ishte shumë vështirë.
Janë nja 40 vjetë që e pata lexuar një fabulë të Ezopit famëlartë. E mbaj në mend një skenë që e përshkruan shkrimtari famshëm i anekdotave, se: Nëna e kishte lindë fëmiun të verbët. Një ditë nëna dhe fëmiu do të llafosën. Kundërshtia në mes fëmiut dhe nënës do të shkoi deri aty , sa që Nëna i drejtohet fëmiut në një gjendje të hidhëruar me këto fjalë:     ”Nuk është tragjedi që të kam lindur qorr (të verbët). Por është tragjedi që po rrenë”!.
Kuptone këtë realitet lexues të nderuar dhe pyetnie vetën, se deri kur do të na rrejnë këta demokratët evropian, sidomos për VIZAT e “famëshme”, duke menduar se jemi të verbët, duke mos ditur se nja një mijë vjetë së pakut para tyre, kemi hequr dorë nga besimi pagan. E këta evropianët duke na trajtuar si “popull i verbër”: 1.na rrejnë për viza;2. na rrejnë për pranim në Këshillin e Evropës, e na vejnë jashtë agjendës për vitin 2023; 3. na rrejnë për demarkacionin; 4.na rrejnë për veriun e Kosovës; 5. na rrejnë për “Mini Shengenin”; 6. na rrejnë për Gjykatën Speciale se “do të hetohen e gjykohen individët, e në realitet po hetohet dhe denohet Ushtria Çlirimtare e Kosovës, që është bima më sublime, bima më e shenjët shqiptare, që shumë plagë i ka mbyllë nga e kaluara, nga tragjeditë tona të kurdisura një pas njëje, për dy shekuj 1877-1999.

Madje, këto ditë Kristofer Hill, ambasador i SHBA në Beograd, na i preu teshat e “reja”, duke na udhëzuar se BE do ta drejtojë e zgjidhë çështjën e dialogut Kosovë –Serbi. Mendon ky diplomat me “namë”, se nuk i dijmë lidhjet e tij me Beogradin; mendon ky përfaqsues i Amerikës së shenjët për neve se, nuk i dijmë OPCIONET e tij nga vitet 1998/1999 për Kosovën. Mendon ky diplomat se nuk i dijmë kohërat kur ky ishte korrespodent i SHBA në Beograd; Mendon ky Kris Hilli, që nuk e dijmë se Krisi e dinë serbishtën më mirë se “Vuk Karagjiqi e Dobrica Qosiqi” si shok i tij dhe shumë miqë në Beograd. Madje mendon ky ende se nuk e dijmë se së pari shkonte nga Shkupi në Beograd. Atje i merrte instruksionet dhe pastaj vinte në Prishtinë, për t` u takuar së pari me Veton Surroin dhe Blerim Shalën e pastaj me Ibrahim Rugovën dhe disa satelit minor rreth tij.

Krejtë në fund vinte për të u takuar me Adem Demaçin, natyrisht për të na e diktuar draftin e tij se: “Kosova ka mundësi nëse pajtohet Beogradi që ta fitojë një AUTONOMI SUBSTANCIALE, për të cilën janë pajtuar edhe përfaqsuesit shqiptarë në Kosovë. (i numronte me emra, që nuk është zakon në diplomaci, por….”. Madje këtë opcion, na thoshte e ka nxjerrë si “mik u juej” se , përdryshe, Millosheviqi ka ushtri dhe polici dhe ka mundësi të diktojë. Baca Adem Dema vetëm e shikonte.

Dhe në takimin e parafundit, Baca na u drejtua:

“E dinë ky njeri që ne po e kuptojmë se po luan MAJTAP me neve. Madje ka ndie se çka i ka ndodhë Dinsbirit dhe taktika e tij është më e shkolluar dhe po na sugjeron autonomi substanciale. Ne i kemi rrokë armët për çlirim dhe ia kemi treguar botës ÇMIMIN. Por, këta po mendojnë se UÇK e ka me rrenë sikurse me ata që po bisedon. Por ne do ta durojmë këtë diplomat për shkak të respektiit, deri në ekstrem, sepse të paktën nuk po na thot se: “UÇK është terroriste”, siç po i thonë edhe këta tanët shumë kujtë dhe këtu sikur jemi të mbështetur për muri. E dinë ky diplomat se LDK, jo vetëm në Kosovë, por edhe nepër klubet e veta nepër diasporë ka reaguar që: “NUK GUXOHET TË DEMONSTROHET DUKE E PËRKRAHË EPOPENË ÇLIRIMTARE TË JASHARËVE NË PREKAZ më 5-7 mars 1998”.

Këtu jemi ende, me tesha të vjetra, me vese të vjetra dhe prova të mykura te disa bajraktarëve politik, që vijnë nga arsenali i kongreseve dhe konferencave “paqësore” sikurse më 1878, 1913, 1919, 1946, 1992.

Po, po mirë më kujtohet kur vinte Krisi (Hilli ) nga Shkupi dhe drejt e së pari në Beograd. Prej andej na sillte opcionin se: “Asociacioni i komunave serbe dhe Asociacioni i komunave shqiptare, duhet të funksionojnë në Kosovën me autonimi substanciale, si dy forca politike paralele, sikurse u gjymtua Bosnja Hercegovina me dy entitete, madje duke avansuar një Republikë serbe, që nuk ka ekzistuar kurrë. E kjo ka ndodhë me të vetmin qëllim që të paralizohet kombi Boshnjak, që është i rreligjionit islam.

Po ne shqiptarët, çfar faji kemi, duhet të bëhemi se nuk po e dijmë asgjë. Megjithëkëtë, disa faje që po i bëjmë përmes mjekrroshave të importuar, fama frigën, thot populli. Megjithë atë, dikush frikën edhe vet e trillon sa për të na mabjtur në maje të thikës, sa për të na e shkatërruar shpresën.
Të kthehemi paksa prapa ku zë vend pasiviteti jonë total në politikë

Po, po më 24 maj 1992 u mbajtën zgjedhjet parlameare dhe presidenciale në Kosovë, prej të cilave zgjedhje doli një rrenë, drejtuar vetveti. Parlamenti i “famshëm” nuk u tubua kurrë, nuk e prodhoi as edhe një rregullore, për pastrimin e bërllogut nepër qytete, as edhe një rregullore se duhet mbjellë toka , se politika nuk hahet.

Po, po shkruhet se: “kemi pasë pushtet paralel e kemi pasë President historik Ibrahim Rugovën”. E po shumë mirë. Atëherë le të dihet, se edhe PËRGJEGJËSIA për tragjedinë e Kosovës 1989-1999 është paralelel me atë të okupatorit. E pse mos ta kuptojnë gjeneratat që so ti kanë 30 vjet, se LDK (Kryesia e saj) ka vepruar tërë kohën publikisht, nja 200 metra larg zyreve të UDB-ës serbiane. Madje, nga ajo barakë është ndie se: “ në Kosovë ka element të frusturuar”, dhe që një ditë do të kërkohet prej atyre elementëve të çaramtosen (qershor 1998) dhe të demobilizohen (shtator 1998), dhe më në fund më 19 nëntor 1998 edhe të hetohen , sikurse okupatori. Përgjegjësi e pushtetit paralel i thonë kësaj me gramatikën ambivalente në stilin “jus poetica”, ku fjalia ka një kryefjalë dhe një kallëzues, por nuk ka lidhësa, por ka kundrina, që mund të konvertohen në fundrrina. Prandaj, ata dhe këta patën shkuar shumë largë.

Ja fakti:

“Duke u mbështetë në nenet 25 alineja 1 dhe nenin 27 alinaje 4 të Statutit të LDK-ës,duke pasur para sysh gjendjen e rëndë në Kosovë dhe krimeve të kryera nga forcat serbe, vrajsjeve ENIGMATIKE dhe kercënimeve të aktivistëve të LDK-ës, në bazë të kompetencave të tij, Kryetari i LDK-ës mori këtë

VENDIM

Për caktimin e një komisoni për hulumtimin e krimeve të luftës

1.Eqrem Kryeziu (Kryetar, 2. Agim Krasniqi, 3.Firmë e nënshkruar e palexuar!,4.Fatmir Rexhepi, 5.Firmë e nëshkruar e palexuar!,6.Hajzer Krasniqi, 7.Faruk Spahiu, 8.Ramë Maraj dhe 9. Edi Shukriu

Ky komison obligohet të krijojë në të gjitha degët e LDK-ës nënkomisionet përkatëse. Kordinimi i punëve bëhet me Kryetarin e Komisionit Eqrem Kryeziun.

Zbatimi i këtij vendimi fillon menjëherë.

Prishtinë 19. 11. 1998

Kryetarë i LDK , Dr Ibrahim Rugova

Histori delikate por kur i ke argumente është sikur një thyes matematikore me tri të panjohura , e që janë: Liria sigurohet me premtime boshe; çlirimi sigurohet me pozita të fallit , varësisht ku janë të sistemuar yjët dhe pushteti paralel mbahet në saje të egersisë okupatorit.

Shtrohet pyetja, ky komsion ka raportuar ndonjëherë para Kuvendit fiktiv të 24 majit 1992, që kurrë nuk mbajti asnjë senancë. Por, ai Kuvend fiktiv, pa asnjë nderprerje i mori pagat shumë të majme për kohën. Së dyti, ai raport nuk është vonë, nëse ka pasë raport, duhet të botohet, tash në rrethana kur askujt nuk i kërcënohet askush. Dhe së treti, mos ai raport ka ngjashmëri nga ai që është sot në Hagë, e me dyshimet e të cilit po hetohen dhe dënohen ata që me armë dhe me vargonj gjaku na sollën lirinë.

Sa u takon beneficioneve ato kanë qenë evidenete, por faji bije mbi deputetët e të gjitha legjislaturave edhe pas çlirimit, të cilët bënë turrë për ta shitë e stërshitë pasurinë e Kosovës, për ta shitë pasurinë atyre që kishin grumbulluar para, e dikush nuk kishte as buk me ngrënë dhe duhej punuar punë krahu për të mbetur gjallë. Madje, dikush e kapitalizoi robërinë dhe fëmijët e vet arrijti t`i shkolloj edhe jashtë vendit, sepse në Kosovë për ta nuk kishte nivel. Pra, pse mos të mësohet se ka pasë mundësi të shkollohen në Kosovë vetëm ata që ishin me origjinë nga plebsi, nga masa së cilës demokracia ia solli obligimet e reja, por jo edhe të drejta të merituara, nga pushteti paralel.

Për fund një lutje për moskrahasim të çështjes së Kosovës me çëshjen e Ukrainës. Sepse, sot Ukrainës së dërmuar nga fashizmi rus, po i jipet ndihmë financiare, po i jipet ndihmë në armatim, po i jipet shpresë se do të pranohet në BE e në NATO dhe kjo do të ndodhë. Por neve që nuk na jepte askush qoftë edhe një cent, neve që bartnim armatim klasik me gomar dhe në krah, na sanksioninin pa mëshirë. Madje, atë sasi armatimi, nëse hetohej se po bartim, ka pasë raste që është konfiskuar në tërësi.

Madje, dëmet e luftës po thuhet se Rusia do t` i paguej sepse Ukraina është antare e OKB. Ndërsa Kosova me që nuk është anëtare e OKB, nuk ka gjasa që Serbia t`i paguaj reperacionet. Në këtë drejtim , nuk ka rëndësi se në Ukrainë deri tash janë vrarë afro 4800 civilë, kurse në Kosovë janë vrarë e maskaruar 13000 civilë, prej tyre 1350 fëmijë.

Dallimet pra janë të mëdha , por një fakt duhet shënuar se Rusët nuk po bartin kufoma, ndërsa serbët kanë bartë kufoma deri në Beograd, për të humbur gjurmë. Në këtë drejtim edhe disa shkroalgji po defilojnë nepër televizione dhe po flasin, pale mos do ta plasojmë ndonjë rrenë me sukses dhe për një kohë do të flitet për ta nepër oda e kafene. Të kompleksuar, por dinak janë këta të “Tanjugut”, me lista të hapura.

Një enigmë shumë delikate na e ka zgjidhë “historiani” me biografi të Xhafer Devës, duke theksuar se më 1981 e paska paraparë shkatërrimin e Jugosllavisë. Ky ligjërim kësi soji, vjen nga shkolla e LDK-ës, që provon ngjarjet historike t`i nxjerr si fantazma, ashtu si e kanë skalitë kudo biogrfainë e Ibrahim Rugovës. Ky lloj i shkrimit fantazmologjik vjen jo nga respekti, as nga dashuria, as nga përkushtimi kombëtar, por vjen e ngritët në maje të sanës, për interes.

E në historinë e mirëfillët, mësohet se si disa personalitete provojnë dhe ia arrijnë qëllimit, që nga intelektuali mesatar, ta nxjerrin politikanin “brilant”, sepse është në llagerin e përfitimeve kulmore, në stilin e premtimeve të Europës për Kosovën, dhe në aromën e tregimit të Ezopit, kudo dhe kurdo për ta RREJTË një popull, shumë të vuajtur dhe të nepërkëmbur me shekuj. Çka është mjaftë. Fundi duhet t`i dihet.

Prishtinë, më 26 .05. 2022

1...1,3141,3151,316...1,730Faqja 1,315 nga 1,730