Kreu Blog Faqe 1349

Ndërtohet baza e NATO-s në qytetin e vjetër të Stalinit

Drini.us
-
0
Ndërtohet baza e NATO-s në qytetin e vjetër të Stalinit

Në një qytet shqiptar që mbante më parë emrin e liderit sovjetik Josef Stalin, i rrethuar nga avionë të vjetër nga Bashkimi Sovjetik dhe Kina, po ngrihet një bazë e NATO-s.

Baza që po ndërtohet në Kuçovë tregon qartë se Shqipëria është me orientim nga perëndimi. Dëshira e Shqipërisë për bashkëpunim të ngushtë – edhe ushtarak – me Perëndimin është rritur vetëm pasi Rusia sulmoi Ukrainën.

Në vitin 2018, Shqipëria dhe NATO vendosën së bashku të ndërtonin një bazë ajrore me një çmim prej disa qindra milionë koronash. NATO ka investuar tashmë 50 milionë euro (pak më pak se 500 milionë krona) në projekt.

Rreth Kuçovës, avionë të vjetër ushtarakë kinezë dhe sovjetikë po ndryshken në ajër të hapur. Këtu ndodhet një bazë e vjetër ajrore komuniste. Është kjo bazë që tani po përmirësohet. Pluhuri është i shtresuar trash mbi avionët dhe pajisjet ushtarake që nuk janë përdorur prej shumë vitesh.

Kuçova është një qytet i vendosur në Shqipërinë qendrore, me rreth 31,000 banorë. Qyteti historikisht është ndikuar më shumë nga Italia sesa nga fqinjët e saj në lindje, por në kohën sovjetike qyteti u shndërrua në një objekt të mbyllur ushtarak. Qyteti u riemërua gjithashtu, në Qyeti Stalin. Në norvegjisht do të thotë qyteti i Stalinit. NATO e kënaqur me bazënn.

Foto: ARKIV / FLORION GOGA / REUTERS

Pas rënies së Bashkimit Sovjetik, forcat ajrore shqiptare janë futur brenda. Në vitin 2005, megjithatë, ata ndaluan përdorimin e avionëve Mig që ishin furnizuar nga Bashkimi Sovjetik dhe Kina. Baza e re ajrore shënon kështu edhe një përmirësim të madh të forcave ajrore shqiptare.

Ndërtimi i bazës së re ajrore filloi në fillim të vitit 2022, disa ditë para fillimit të luftës së agresionit rus në Ukrainë më 24 shkurt. Ajo kohë ishte krejtësisht e rastësishme, por është pritur mirë si në vend ashtu edhe në NATO që baza po ndërtohet këto ditë.

“Situata e re e sigurisë globale ka krijuar një shtysë të rëndësishme për përfundimin e kësaj inovacioni bazë,” tha një zyrtar i NATO-s.

Baza është planifikuar të përfundojë në vitin 2023 dhe do t’i japë NATO-s një “bazë strategjike të rëndësishme në Ballkan, afër Mesdheut, Lindjes së Mesme dhe rajonit të Detit të Zi”, thekson zyrtari i NATO-s.

Sinjal për Rusinë

Foto: ARKIV / FLORION GOGA / REUTERS

Shqipëria u bë anëtare e NATO-s në vitin 2009. Vendi ishte më parë një nga më të izoluarit në botë. Diktatori komunist paranojak Enver Hoxha kishte lidhje të ngushta me Bashkimin Sovjetik dhe Kinën, por u pajtua me Moskën dhe Pekinin pasi besonte se ata nuk ishin më marksistë të vërtetë.

Shumë shqiptarë tani janë shumë të etur për t’u anëtarësuar në BE. Baza e vjetër sovjetike në Kuçovë përshkruhet si një kujtim i një të shkuare që shumë janë të lumtur ta lënë pas. Në të njëjtën kohë, rinovimi shihet si një sinjal për Rusinë, e cila ka shprehur dëshirën për të rritur ndikimin e saj në rajon.

“Ndërtimi i kësaj baze është një sinjal i qartë për lojtarët e tjerë që kanë qëllime të këqija në rajonin e Ballkanit Perëndimor”, thotë ministri i Mbrojtjes i Shqipërisë, Niko Peleshi. Fqinjët e Shqipërisë, Kroacia, Mali i Zi dhe Maqedonia veriore janë gjithashtu anëtarë të NATO-s.

Për Seit Putro, i cili ka punuar administrativisht në bazën ajrore për më shumë se 30 vjet, është vetëm pozitive që një bazë e vjetër sovjetike të bëhet një bazë e re e NATO-s.

– Më parë i përkisnim Lindjes, tani e kemi gjetur vendin pranë Perëndimit, që është një hap përpara për të gjithë ne, thotë ai.

Baza, e cila shtrihet mbi 3,500 hektarë, u ndërtua në vitet 1950 me mbështetjen e Bashkimit Sovjetik. Ai u ndërtua me një rrjet tunelesh dhe bunkerësh që mund të përdoreshin nëse vendi i nënshtrohej një sulmi bërthamor.

Kujtime të këqija

Pas rinovimit, baza ndër të tjera do të ketë një pistë të re prej më shumë se dy kilometrash. Baza do të jetë në gjendje të trajtojë avionë ushtarakë të teknologjisë së fundit dhe mund të përdoret gjithashtu si një ndalesë e ndërmjetme për avionët e NATO-s që janë në detyrë.

Shpresohet që baza do të krijojë vende të reja pune në rajonin e varfër. Ka ende rreth 75 avionë të vjetër luftarakë, kryesisht Mig, Antonov dhe Yak-18.

Çfarë do të ndodhë me avionët e vjetër është e paqartë. Autoritetet lokale po konsiderojnë nxjerrjen në ankand të avionëve, ekspozimin e tyre në muze ose përdorimin e tyre si hekurishte.

Avionët sjellin kujtime të dhimbshme të ish-pilotit Niaz Nelaj. Ai e quan një aksident historik kohën kur Shqipëria u kthye në lindje.

– Aleancat natyrore të Shqipërisë kanë qenë dhe do të jenë gjithmonë me Perëndimin, thotë ai.

Nga norvegjishtja: Gj. – B. Kabashi

_____

Bygger Nato-base i Stalins gamle by (aftenposten.no)

Shqipëria në rrugën drejt hendekut, na duhet unitet

Drini.us
-
0
Shqipëria në rrugën drejt hendekut, na duhet unitet

Nga Aurel Dasareti

Arti i të jetuarit është më i ngjashëm me një ndeshje mundjeje se një valle. Shqiptari duhet të jetë i përgatitur; i qëndrueshëm në këmbët e tij dhe i patundshëm si shkëmb kundër të gjitha sulmeve, edhe në qoftë se ato vijnë papritur. Kushdo që dëshiron të struket larg nga çdo luftë, nuk do të njohë kurrë ndonjë fitore.

***

Për të ndërtuar një të ardhme për pasardhësit tanë duhet bashkarish të ndryshojmë qasjen ndaj gjërave, ngjarjeve dhe sendeve. Lypset të bazohemi vetëm në forcat tona sepse bota nuk u ndihmon atyre që mohojnë vetveten. Shqiptarët kanë një admirim të çuditshëm për gjithçka të huaj dhe për të gjithë të huajt, duke përfshirë edhe armiqtë shekullor. Të mos presim asgjë pozitive nga politikanët, zyrtarët dhe pseudo-intelektualët shqipfolës brenda dhe jashtë murit të arbrit, janë ata këlyshët e grekëve, serbëve, rusëve, turqve, arabëve. “Politikanët” shqipfolës janë shumë të interesuar për interesat personale por aspak për interesat e atyre që i përfaqësojnë. Me dekada japin vetëm premtime por jo realizime. Megjithatë, problemi kryesor qëndron në faktin se popullata akoma nuk e ka kuptuar se Uniteti e bën forcën.
Sa më në jug të Shqipërisë që shkon, aq më jokombëtarë është përqindja e popullatës shqiptare dhe aq më tepër (për motive fetare) janë në gjendje të vdesin për grekun dhe serbin.
“Nuk kam asnjë ndjenjë për këngët shqipe, nuk më interesojnë fare. Kur dëgjojë këngë greke më ngrihen leshrat, të mrekullueshme, fantastike, folklori më i bukur dhe më i ëmbël në botë”, – më tha njëri prej tyre.
Ndërkaq, ata të Kosovës dhe FYROM-it janë pak më tepër kombëtarë. Por shumë prej tyre (për motive fetare) janë në gjendje të vdesin për turkun dhe arabin. Ata bile përloten dhe vdesin nga mallëngjimi edhe gjatë shikimit të përditshëm të “sapun operave” televizive turke/arabe, sidomos kur “heroi” i filmit vritet apo vdes.
Mediumet shqiptare kryesisht dominohen nga tregimet e rreme të njerëzve të rremë me besueshmëri të rreme. Në thelb janë joprofesionale, antikombëtare, servile që u shërbejnë armiqve tradicional dhe të paguar nga ata.
***
“Ne shqiptarët kemi nevojë për një identitet të fortë që është i mjaftueshëm që të dimë se kush jemi. Unë jam në rrugën për në përjetësi. Por, për sa kohë që kam fuqi, nuk do të lejojë shkatërrimin e Atdheut tim” – më thoshte gjyshi im, ish oficer i lartë.
Dhe, unë vazhdojë në rrugën e tij. Unë kam lindur në Sydney (Australi) nga fundi i vitit 1976 dhe nuk di shumë për kohën e xhaxhit Enver, ama shqiptari tipik i sotëm është kozmopolit, nuk ka asnjë krenari kombëtare, nuk ndjen gëzim, por as hidhërim apo vuajtje. Për ta bota është gri, qielli nuk është asnjëherë i kaltër, nuk ka shijen se jeton dhe shpesh do të parapëlqente të ishte i vdekur. Këta persona nuk kanë prirje për t`u vetë-akuzuar, për t`u ndjerë fajtorë, për t`u merakosur për dështimin e tyre.
Njerëzit e veçantë, ata me fantazi, ekzistojnë vetëm për hapin cilësor, për të ëndërruar të paimagjinueshmen, nga ku ndoshta një ditë prej peshkut do të ketë prejardhjen një kafshë tokësore, nga majmuni një antropoid.
Të presësh nga një individ i palidhur me të tjerët të veprojë sipas një sistemi të caktuar vlerash, është kontradiktore. Vlerat janë çështje përzgjedhjeje sa edhe gjithçka tjetër. Përzgjedhja mund të jetë e vetëdijshme dhe rezultat i një refleksioni apo lufte shpirtërore të gjatë, më shumë gjasa ka të jetë nga një vrull i brendshëm i çastit ose i mbështetur në ndikimin e traditës familjare, këshillave, reklamës apo ndonjë ndikimi tjetër të jashtëm. Përzgjedhjen e vlerave individët janë të detyruar ta bëjnë nën trysni të forta të jashtme. Po të ishte vetëm çështje përzgjedhjeje konsumi ose kurvëria, atëherë nuk do të kishte ndonjë vështirësi të madhe. Kur vjen puna për të vendosur çfarë cigaresh duhet blerë ose cilin bordel duhet zgjedhur për ta vizituar mund të shërbejë ndjenja e kënaqësisë. Por shoqëria shqiptare nuk mund të ndërtohet vetëm mbi parimin e kënaqësisë. Jeta ka edhe dhimbje, rreziqe, të papritura, dhe në fund vdekje. Po të ishte vetëm kënaqësia i vetmi standard i kombeve të përparuara, siç është me rastin e shqiptarëve, atëherë  nuk do të ndërtonin shtetet e tyre të forta, kurse shumë nga organizatat apo institucionet që përbëjnë shoqërinë nuk do të mbijetonin, gjithashtu nuk mund të realizoheshin as shumë nga zbulimet dhe krijimet artistike e teknike që përbëjnë qytetërimin e civilizuar.
***
Njeriu gjithmonë ka prirjen të kalojë nga personalja tek universalja. Shumë njerëz vijnë te parimet e tyre duke i nxjerrë nga përvoja vetjake, unë nuk bëjë përjashtim.
Kur ulem pranë kompjuterit dhe filloj shkrimin e ndonjë artikulli për mediumet e preferuara, më duket sikur mund të hidhem si të dua në krahët e imagjinatës e të fluturoj ku të dua, por imagjinata ime është të kontribuoj në përhapjen e idesë së shoqërisë së lirë shqiptare, nxitjes së nacionalizmit pozitiv, Unitetit mes shqiptarëve kudo që gjenden, dekolonizimit dhe ribashkimit të Atdheut të gjyshërve të mi, Shqipërisë Natyrale. Veçse në këtë pikë ndeshem me gabueshmërinë time, një pengesë së cilës nuk i shpëtoj dot.
Për të realizuar këtë projekt, për mua nuk mjafton vetëm të kesh besim në të; këtë besim duhet ta ketë gjithë shoqëria shqiptare. Pikërisht në këtë gjë jam zhgënjyer keqas, sidomos kohëve të fundit, ku edhe njëherë u konfirmua se nuk kemi të përbashkëta të njëjtat vlera. Shoqëria shqiptare vuan nga një mangësi vlerash, prandaj intelektualëve dhe atdhetarëve të mirëfilltë u nevojitet një ide origjinale për t`i frymëzuar.
***
Duhet të shemben të gjitha kishat ortodokse financimi i të cilave është bërë nga grekët, me qëllim të tjetërsimit të shqiptarëve dhe pastaj asimilimit të tyre në grek, kolonizimit.
Të shemben të gjitha xhamitë financimi i të cilave është bërë nga turqit, arabët, iranianët, me qëllim të tjetërsimit të shqiptarëve dhe pastaj asimilimit të tyre në “mysliman” turq, arab, kolonizimit.
Në të gjitha objektet fetare të trojeve shqiptare të flitet 100% shqip dhe vetëm shqip.
Të burgosen dhe të dënohen rëndë të gjithë priftërinjtë ortodoks dhe hoxhallarët mysliman që me dekada e kanë keqpërdorur lirinë fetare duke punuar kundër Shqipërisë brenda dhe jashtë murit të arbrit.
Të burgosen dhe dënohen rëndë të gjithë kriminelët, duke filluar nga politikanët, zyrtarët dhe intelektualët e korruptuar që përveç pisllëqeve tjera janë të zhytur në korrupsion dhe krimin e organizuar.
Kryeministri i Shqipërisë nuk duhet të merret me mendime të dëshiruara, por me propozimin dhe zbatimin e politikave. Probleme të mëdha bëjnë thirrje për masa të fuqishme. Ai duhet të jetë në gjendje për të trajtuar problemet.
***
Mos mashtrojmë më vetveten. Për të trajtuar si duhet një problem assesi nuk duhet të jemi politikisht korrekt, por domosdoshmërish ta shohim problemin ashtu siç faktikisht është e jo si dëshirojmë të ishte. Ne nuk mund t`i  zgjidhim problemet duke përdorur të njëjtët mendime që kemi përdorur kur i krijuam problemet.

Ashtu siç është e nevojshme të kemi ligje për të mbajtur një moral të lartë, kemi nevojë për një moral të lartë për të mbajtur/ruajtur ligjin.
***
PS: Fragmente nga ditari im luftarak: “Dera e pestë e ferrit”, Qershor 1994.
“Ne i premtuam njëri-tjetrit vëllazëri nën lisin e vjetër, duke prerë gishtat e njëri-tjetrit me thikën ushtarake që bartnim në rrip, dhe duke përzier gjakun.
(…) Fëmijët që qajnë, pleqtë që vuajnë nga pafuqia, gratë e masakruara në diellin e fundit të ditës së vdekjes. Mpiksjet e gjakut në rrokjen brutale të ngricës. Kurrë nuk do të harrohet gjaku i viktimave. I atyre që vuajtën më shumë në gjenocidin e fundit të kryer nga forca barbare.
(…) Kur fjalët u zhdukën, sidoqoftë kishte nga ata që i gjetën – fjalët që ngushëllonin, fjalët që frymëzuan,  
fjalët që jepnin shpresë. Kur guximi dështoi, ishin akoma disa që guxuan. Kur lotët rridhnin, kishte nga ata që i mbanin të vetët, dhe më me dëshirë i fshinin ato të mikut…”
***
Miqësia dhe uniteti nuk ishin vetëm fjalë të fryra për ne. Sot është sa zemërthyese aq edhe e bukur të dëgjosh të mbijetuarit vendas të flasin për mënyrën sesi ne vëllezërit e fushëbetejës, u kujdesëm për njëri-tjetrin kur e keqja doli në breg ku miqësia kishte zënë rrënjë.

Në shtator 2012, me disa miq-koleg dhe vëllezër të fushëbetejës që i përmenda më lartë, ishim në Shqipëri. Afër dy muaj u stërvitëm në bjeshkët madhështore dhe ujërat e kaltra të Ksamilit. Natën e fundit para ikjes, në ditarin tim shkrova:

“Fryrë zemrat dhe faqet me ngjyra të ndezura, homazh të dashurit Atdhe. Emri i shenjtë. Gjumi im është i heshtur, dhe askush nuk mund të ëndërrojë në mënyrë të lehtë dhe kështu të heshtur, kur malet dhe deti bie në gjumë, dhe askush nuk mund të buzëqeshë në mënyrë të qetë dhe të lumtur, kur zërat lundrues mbinatyror vdesin. Dhe, pyjet janë duke fjetur në luginë.
Shqipëri, Shqipëria ime, ma jep mua pranverën tënde, me diell mbi ujërat që lëkunden, por më dëgjo mua, më dëgjo mua kur ditët kalojnë dhe hijet e mbrëmjes mbulojnë ballin tim. Pastaj më mëso të zbehem, o Shqipëri moj nëna ime, dhe të hipi në një krevat në tokën tënde të shenjtë, kur vera e lënë vendin”.

____

  • Aurel Dasareti, USA, është ekspert i shkencave ushtarake-psikologjike

Pa nivelizim të pagave, pakoja sociale diskriminuese për qytetarët!

Drini.us
-
0
Pa nivelizim të pagave, pakoja sociale diskriminuese për qytetarët!

Florim Zeqa  

Ditë më parë një mbështetës i qeverisë aktuale, më kërkoj ta bëjë një shkrim në mbështetje të Albin Kurit për moslejimin e mbajtjes së zgjedhjeve të Serbisë në Kosovë. Përgjigja ime ishte e shkurtër dhe e thjeshtë; “ashtu siq e kam mbështetur moslejimin e referendumit, e mbështes edhe moslejimin e zgjedhjeve, bashkë me pasojat”!

Veprimet populliste nuk e ndihmojnë të ardhmen e shtetit

Vendimi i fundit i qeverisë për ndarjen e “100 eurove për të gjithë”, pa u konsultuar me akterët e tjerë politik dhe profesional, me përfaqësuesit e punëtorëve (sindikalistët) dhe pronarët e firmave private, është pak më tepër se popullizëm, është autoritarizëm i llojit të vet!

Masat ekonomike të qeverisë për “zbutjen” e krizës ekonomike, përkatësisht ndarja në mënyrë lineare e 100 eurove pa kategorizim dhe pa nivelizim të pagave paraqet diskriminim të pastër social. Për shkak se 100 euro nuk e kanë të njëjtën vlerë për rastet sociale dhe për ata që marrin paga deri në 1 mijë euro.

I vetmi “kategorizim” në rastin e ndarjes së 100 eurove është deri në 1 mijë euro! Në këtë rast, kjo është pozitive, por jo e mjaftueshme, për shkak se nuk është e ndershme, e njëjtë dhe e dinjitetshme ndarja e 100 eurove për pensionistët dhe rastet sociale me ata që marrin rrogë deri në 999 euro!

Në anën tjetër, kjo ndarje e mjeteve financiare vetëm për një muaj dhe pa nivelizim pagash, e ka efektin e vogël social, për shkak se nuk mund të blihet paqja sociale në vend me 100 euro dhe atë vetëm për një muaj të vetëm.

Veprimi tjetër i pa matur i qeverisë, është ai përcaktimit të njëanshëm të pagës minimale pa e përcaktuar “tavanin” e pagës më të lartë në vend, e cila e shpërfaqë trajtimin diskriminues të qytetarëve të vendit.

Barazimi në ndihmë sociale, veprim i pamatur i qeverisë

Në asnjë rrethanë, paga më e lartë në sektorin publik dhe privat nuk guxon ta kalojë dyfishin e pagës minimale, kurse në vendin e paradokseve të quajtur Kosovë, deputetët dhe ministrat e marrin gjashtëfishin e pagës minimale, e të mos flasim për pozitat e nivelit më të lartë në vend të cilët e kalojnë dhjetëfishin e pagës minimale!

Prandaj, barazimi me ndihmë sociale i shtresave më të varfëra me shtresat më të pasura të shoqërisë paraqet pabarazi dhe diskriminim të skajshëm qytetar. Zbutja e varfërisë do të ndodhte me ndarjen e 100 milion eurove vetëm për shtresat e rrezikuara në proporcion me numrin e anëtarëve të familjes dhe kushtet e tyre momentale, kritere këto të aplikueshme në të gjitha shtetet e Bashkimit Europian.

Tendenca për blerjen e paqes sociale në këtë mënyrë, jo vetëm që nuk e zbutë aspak varfërinë, i ushqen iluzionet tek shtresat e hipnotizuara, por jo tek të gjithë qytetarët e vendit.

Për arsye se një ndihmë mujore sado e madhe që të jetë, është e pamjaftueshme në përballimin e ngritjes permanente të çmimeve!

Vetëm ngritja dhe nivelizimi i pagave do të ndikonte në zbutjen e varfërisë dhe arritjen e barazisë qytetare. Për aq kohë sa të vazhdojë lufta në Ukrainë, do të ketë ngritje të çmimeve dhe pasiguri globale. Na mbetët të shpresojmë në vigjilencën e qeverisë dhe ngritjen e vetëdijes qytetare në përballimin sa më të lehtë të krizës sociale.

Popullistët mendojnë se janë pak më tepër se njerëz të zakonshëm, se janë të pagabueshëm dhe të papërseritshëm. Në fakt kjo ka të bëjë me anti-intelektualizëm dhe autoritarizëm ekstrem e cila vjen si pasojë e mungesës së vizionit politik dhe ideve të qarta zhvillimore.

Luftanija ruse është fundosur: – Një disfatë shumë e madhe

Drini.us
-
0
Luftanija ruse është fundosur: – Një disfatë shumë e madhe

Anija Moska është flamurtarja e Rusisë në Flotën e Detit të Zi. Natën e të Enjtes së Madhe, sipas autoriteteve ukrainase, u goditë nga raketa ukrainase. Foto: Maxar Technologies, AP / NTB

Humbja e anijes Moska është një goditje e rëndë për Rusinë. Por kjo nuk e përcakton luftën, beson eksperti.

  • Åshild Langved , Gazetar

  • lde Bratland Hansen , Gazetar
  • Lufta në Ukrainë
    Të enjten mbrëma, një nga luftanijet më të rëndësishme të Rusisë u godit nga raketat ukrainase. Këtë e bënë të ditur autoritetet ukrainase. Guvernatori Maksym Marchenko në Odesa shkroi për sulmin në agjencinë e lajmeve Telegram. Aty ai theksoi se sulmi i kishte shkaktuar dëme shumë të rënda anijes ruse.
    “Rroftë Ukraina”, shtoi ai.

    Sipas BBC, anija ishte afër Slangeøya në Detin e Zi kur u sulmua. Të paktën 500 ushtarë rusë thuhet se kanë qenë në bord.

    Të enjten, pati raporte kontradiktore nëse anija ishte fundosur apo jo.

    Por të enjten mbrëma, Ministria ruse e Mbrojtjes tha se anija në të vërtetë ishte fundosur, sipas agjencisë ruse të lajmeve RIA.

    Ståle Ulriksen është një lektor kolegji në Akademinë Detare.
    Ai është hulumtues për politikën e mbrojtjes dhe beson se kjo është një humbje shumë e madhe për Rusinë.
    Luftanija Moska është më e madhja dhe më e rëndësishmja në Flotën e Detit të Zi të Rusisë.
    – Është e vetmja anije me mbrojtje ajrore me rreze të gjatë. Kjo do të thotë që anija mund të mbrojë veten dhe anijet e tjera kundër kërcënimeve nga ajri, thotë Ulriksen. –
    Si mund të ndodhte kjo?
    – Pyes veten edhe për këtë. Anija është e ndërtuar me një mbrojtje të fortë ajrore. Ajo ka raketa me rreze të gjatë veprimi me topa të shpejtë që mund të mbrojnë anijen.                                                                                                                                   
  • Ishte e paqartë nëse anija është fundosur                                                                                                                                                                                       
  • Oleksij Arestovych është një këshilltar i Presidentit të Ukrainës, Volodymyr Zelenskyj. Të enjten në mëngjes, ai tregoi se anija ishte fundosur.                                                   
  • – Ku është Moska? Ajo u mbyt, shkroi ai në Twitter të enjten në mëngjes.
  •  Rusia refuzoi deri të enjten mbrëma. Sidoqoftë, versioni ukrainas dhe ai rus janë të ndryshëm:                                                                                                               
  • Ukraina pretendon se luftanija u mbyt pasi mori flakë, si pasojë e goditjes nga raketat ukrainase.
  • Ministria ruse e Mbrojtjes njoftoi se po punonin për të tërhequr anijen në portin më të afërt pas një zjarri.                                                                                           
  • Duhet të jetë fundosur si pasojë e motit të keq, gjatë tërheqjes. Shtetet e Bashkuara mohuan gjithashtu të enjten më herët se anija ruse ishte fundosur siç njoftoi Ukraina. Ata nuk konfirmuan as pretendimet e Ukrainës se Moska u godit nga raketa.                 
  •  – Nuk jemi plotësisht të sigurt se çfarë ka ndodhur. Vlerësimi ynë është se ka pasur një shpërthim, të paktën një shpërthim në anije, gjithashtu mjaft i madh. Ai shkaktoi dëme të mëdha në anije. Zëdhënësi i Pentagonit John Kirby tha për CNN herët të enjten.         
  • – Vlerësimi ynë është gjithashtu se anija mund të vazhdojë të funksionoj . Tani duket se ajo po shkon drejt lindjes. Ne supozojmë se do të ankorohet në Sevastopol për riparime, tha Kirby.                                                                                                               
  • Por të enjten mbrëma, anija do të fundoset.                                                                                                                                                                                               
  • – Zhvillim dramatik                                                                                                                                                                                                                                 
  • Fakti që anija u godit nga raketa të prodhimit ukrainas mund të jetë për shkak të një dështimi teknik, beson Ulriksen. Anija është e vjetër dhe ishte planifikuar të zëvendësohej në vitin 2025.
  • Një shpjegim tjetër mund të jetë niveli i ulët i gatishmërisë në bord. Ekspertët kanë pyetur prej kohësh nëse forcat ruse do të sulmojnë qytetin port të rëndësishëm strategjik të Odesës.
  • Në atë rast, Moska donte të mbronte mjetet e uljes që mund të nxirrnin forcat tokësore në breg. Sulmi ndaj anijes luftarake mund të nënkuptojë një zhvillim dramatik në frontin jugor në Ukrainë, thekson Ulriksen:
  •  – Ukraina tani mund të tërheqë forcat e saj në Odesa më në lindje ose në jug drejt gadishullit të Krimesë.
  •  Atje ata mund të rrisin presionin mbi ushtrinë ruse, thotë ai.
  • Ai beson se sulmi është një goditje serioze për Rusinë:
  •  – Anija është jashtë veprimit. Kjo zvogëlon aftësinë e Rusisë për të sulmuar forcat ukrainase nga deti dhe portet.
  • Por kjo nuk do të vendosë luftën, thotë ai.                                                                                                                                                                                                    Nga norvegjishtja: Gj. – B. Kabashi                                                                         

Kryeministri Kurti: Të mbijetuarat e të mbijetuarit e dhunës seksuale gjatë luftës së fundit në Kosovë do të kenë përkrahje të vazhdueshme

Drini.us
-
0
Kryeministri Kurti: Të mbijetuarat e të mbijetuarit e dhunës seksuale gjatë luftës së fundit në Kosovë do të kenë përkrahje të vazhdueshme

Prishtinë, 14 prill 2022

Kryeministri i Republikës së Kosovës, Albin Kurti, priti në takim znj.Shyhrete Tahiri –Sylejmani, e mbijetuar e dhunës seksuale gjatë luftës dhe përfaqësuesit/et e organizatave që mbështesin të mbijetuarit e dhunës seksuale gjatë luftës në Kosovë.

Dita e të mbijetuarve të dhunës seksuale, kjo ditë veçanërisht na përkujton dhembjen e madhe që nuk kalon, dhe një plagë të madhe që shteti e ka obligim që ta shërojë, tha Kryeministri Kurti në fillim të takimit.

Ai shtoi se të mbijetuarat e të mbijetuarit e dhunës seksuale gjatë luftës së fundit në Kosovë kanë në krah shtetin e tyre dhe do të kenë përkrahje të vazhdueshme.

U vlerësua roli i pazëvendësueshëm i të mbijetuarave që kanë folur publikisht për rastet e tyre, e veçanërisht Vasfije Krasniqi-Goodman që vazhdon të jetë avokuese e zëshme, me forcën e saj të pashembullt.

Gjatë takimit u bisedua për angazhimin e përbashkët të institucioneve, organizatave të shoqërisë civile dhe shoqërisë, për të adresuar të shkuarën e për të përmirësuar mirëqenien e të mbijetuarve në Kosovë. U theksua rëndësia e mbështetjes së të mbijetuarve për procesin e aplikimit në Komisionin Qeveritar për njohjen dhe verifikimin e statusit të personave të dhunuar gjatë luftës në Kosovë, që të gëzojnë të drejtat e garantuara me ligj.

Në këtë takim të përbashkët me Kryeministrin, morën pjesë edhe Nënkryetarja e Kuvendit të Republikës së Kosovës, Saranda Bogujevci, Kryeshefja Ekzekutive e Agjencisë për Barazi Gjinore në Zyrën e Kryeministrit, Edi Gusia, dhe përfaqësuesit/et e organizatave joqeveritare Qendra Kosovare për Rehabilitimin e të Mbijetuarve të Torturës (QKRMT), Medica Kosova, Medica Gjakova, Qendra për Promovimin e të Drejtave të Grave – Drenas dhe “Drejtësi për të gjithë”.

Shqipëri turpi i zotit raft mbi ty, po a shitet historia e kombit ?

Drini.us
-
1
Shqipëri turpi i zotit raft mbi ty, po a shitet historia e kombit ?


shkruan Fahri Xharra

Më falë Shqipëri që të rëndova ndoshta edhe të lëndova ! Më fal ! Por i pezmatuar nga ato që po lexoj për ne e mbi ne, ta mbushin zemrën plot vaj. Si lejohet që çdo kush të shkordhet mbi ne, e ne të heshtim? Si lejohet, e gjithë ajo energji e mohuesve të shkarkohet mbi ne?
Dhe Shqipëria heshtë, nuk bëzanë!

Që nga koha e Ismail Qemalit, neve nuk patëm njerëz të denjë të politikës që ti dalin zot atdheut. Na erdhi Esat Pasha me dum`babën, e pastaj deri te mbreti Zog, sa qeveri i ndërruan, pastaj mbreti, pastaj fashizmi, pastaj Enveri që me çdo kusht donte të futej në sqetullat e Jugosllavisë, e harroi lashtësinë e kombit sepse donte të hyj në histori me marksizëm – leninizmin e tij, donte ta rrënojë “ imperializmin” dhe “revizionizmin “ në botë . Pastaj Ramiz Alija, Sali Berisha, Fatos Nano dhe tani Edi Rama, asnjë nga këta, asnjë për komb. Le ta shikojnë historinë e tyre udhëheqëse te gjallët dhe kurse për ata që na i kanë marrë të ligat, le të hapin sytë trashëgimtarët dhe të na tregojnë një sukses kombëtar. Asnjë !
se ç’e shempnë derbederët,
mercenarët dhe bejlerët,
se ç’e shtypnë jabanxhinjtë,
se ç’e shtrythnë fajdexhinjtë,
se ç’e pren’ e se ç’e vranë,
Ç’e shkretuan anembanë,
nënë thundrën e përdhunës
anës Vjosës, anës Bunës, ( Fan.S Noli )

Prapë, historia nuk shitet or të pa fytyrë !

“Butrinti, ashtu si shumë qendra të tjera të rëndësishme arkeologjike në Shqipëri, u shpall Monument Kulture, që në vitin 1948 me një Akt të Parë rregullues për Monumentet e Kulturës. Në vitin 1981, zona e pyllëzuar përreth Butrintit u shpall gjithashtu Monument Kulture sipas ligjeve ekzistuese, për mbrojtjen e zonave arkeologjike me rëndësi mjedisore. Në rrafshin ndërkombëtar, rëndësia e qytetit antik u njoh dhe u konfirmua si e tillë në vitin 1992, kur ai u përfshi në Listën e pasurive Botërore të UNESCO-s. Kjo u bë nga Komiteti i Trashëgimisë Botërore, duke iu referuar Konventës së vitit 1972, “Për mbrojtjen e Trashëgimisë Botërore Kulturore dhe Natyrore”. Parku Kombëtar i Butrintit u krijua nga Ministria e Kulturës, duke përfshirë një sipërfaqe toke shtetërore prej 29 km/katrorë. Kufijtë e këtij Parku, shtrihen në daljen e fshatrave përreth tij, si Ksamili, Vrina, Shëndëllia dhe Xarra.”

“Qendra më e njohur arkeologjike në Shqipëri, qyteti antik i Butrintit, pritet të menaxhohet për dhjetë vitet e ardhshme nga një agjenci e re. Në ligjin e miratuar së fundmi, ajo njihet si “Fondacion”, por për të nuk ka shumë hollësi, me përjashtim të faktit, që do të jetë një partneritet mes Ministrisë së Kulturës dhe një partneri strategjik. Ndryshimi është pjesë e “Planit të Menaxhimit të Integruar për Parkun Kombëtar të Butrintit”, një dokument prej 300 faqesh, miratuar nga qeveria shqiptare dhe hartuar nga kompania angleze “Prince and Pearce”, kontraktuar dhe mbështetur financiarisht nga Fondacioni Shqiptaro Amerikan për Zhvillim (AADF). Kjo do të ishte hera e parë që në menaxhimin e qytetit antik të Butrintit do të përfshihej drejtpërdrejt edhe një subjekt jo-publik.’ ( VOA)
“Në fakt pas kërkimeve të faxweb.al, përpos mënyrës së si është përzgjedhur kjo kompani e cila në asnjë moment nuk është përmendur nga autoritetet, janë kapacitetet e saj për të menaxhuar dhe investuar në një park me përmasat dhe rëndësinë e Parkut Kombëtar të Butrintit. Sipas të dhënave të opencorporates.com, Prince and Pearce’ zotërohet nga David Robert Prince dhe Simon Francis James Pearce, shtetas anglezë, ndërsa të dhënat e tyre financiare janë updatuar së fundmi në gusht të vitit 2016. Dhe këtu nis pjesa më interesante e historisë: Po sipas opencorporates.com kompania angleze e cila ka ndërruar emër 2 herë, në fund të gushtit 2016 ka pasur në llogari bankare vetëm £1,692. Gjithashtu pas disa denoncimeve të mbërritura në redaksinë e Faxweb.al dhe pas verifikimeve kjo kompani në vitin 2016 ka xhiruar rreth 20 mijë paund ndërsa rezulton se ka të punësuar vetëm 2 punonjës në kompaninë e cila ka marrë përsipër të menaxhojë parkun arkeologjik më të madh në Ballkan.” (https://www.faxweb.al/koncesioni-i-butrintit-nje-tjeter-afere-skandaloze )

Ore a është qeveria shqiptare në vete ? Ligji i ri i aprovuar në parlamentin e Shqipërisë është shumë i rrezikshëm :” Nëse kjo do të ndodhë, atëherë ne do të mund të kemi shumë mirë një fondacion grek që mund të marrë Gjirokastrën, Tepelenën, apo Krujën. Nuk mund t’u jepen të huajve. Nuk kemi një model tjetër në Europë. Ose do të pranojmë që Butrinti ka falimentuar, dhe i jepet një pale të huaj.”


“Dhënia me koncesion e Parkut Kombetar te Butrintit është akti i fundit i shitjes së identitetit dhe vlerave tona Kombetare nga kjo Qeveri.

Çdo veprim per ta paraqitur si konsulte publike eshte mashtrim pasi ky vendim tashme eshte marre dhe ne funksion te tij eshte zhvilluar edhe nje takim i fshehte ne Korfuz, faktuar kjo nga dalja nga Porti i Sarandes ne dt.25.08.2019 i nje automjeti “Toyota” me targe AA..7.F, me te cilin udhetonin 4 shtetas te huaj qe jane pjese e tryezes per “shitjen” e Butrintit”. (https://sarandaweb.net/denoncimi-shitja-e-butrintit-u-gatua-ne-korfuz-kush-ishin-pjesa-e-tryezes/ )
Publikun e gjërë e lodhin me Ramën , Salën dhe Bashën , kurse në fshehtësi gatuhet shitja e historisë nga hasankaleshët e rijn.

Edhe akademikët , arkeologlogët, historianët e Shqipërisë janë për tu fajsuar, kurr nuk iu doli një fjalë e ëmbël për lashtësinë tonë pellasgjike.
E ne, na qoftë për marre e për turp , kënaqemi me një ideologji antikombëtare, i lejomë krymbat e huaj t`i lëshojnë larvat e tyre që vështirë çrrënjosen.

Gjakovë, 14.04.2022

Mejë dhe Bishtazhin, vende të krimit dhe të tmerrit për junikasit

Drini.us
-
0
Mejë dhe Bishtazhin, vende të krimit dhe të tmerrit për junikasit

MSc. Adem Lushaj, Deçan

Mejë dhe Bishtazhin, ishin vende të krimit për banorët e Junikut, fshatrave Dobrosh, Pacaj, Rracaj, Sheremetaj, e vende të tjera. Në këto vende, nga krimi serbo-sllav, humbën jetën dhjetëra qytetarë, si dhe qindra të maltertuar, plaçkitur, torturuar dhe plagosur.
Rrëqethës është rrëfimi i Zoje Krasniqi, e cila tregon për vrasjen e burrit dhe të tre fëmijëve të saj. Ajo ndër të tjera tregon edhe për vrasjen e vjehrrës dhe dhjetëra personave të tjerë, si dhe për plagosjen e saj dhe të tre fëmijëve.
Zoje (Adem) Krasniqi, e lindur më 10 dhjetor 1960, nga Juniku, në dëshminë e dhënë më 2 shtator 1999, ka rrëfyer për tmerrin e 14 prillit 1999, për plagët e rënda trupore e shpirtërore, për plagosjen rëndë të saj dhe humbjen e burrit dhe të tre fëmijëve të vet.
“Ditën e shtunë të 27 marsit të vitit 1999, diku rreth orës 10.00, erdhi vëllai e na tha se duhet sa më parë t’i lëshojmë shtëpitë. Kemi shkuar këmbë deri tek lagjja “Gaxherri”, aty kemi hipur në traktor të Sadri Shalës dhe kemi shkuar në fshatin Pacaj. Vëllai shkoi në fshatin Sheremetaj. Në fshatin Pacaj kemi qëndruar deri më 14 prill 1999. Serbët kishin filluar t’i djegin shtëpitë në fshatin Dobrosh. Ne iu bashkuam banorëve që iknin, të cilët kalonin nëpër fshatin Pacaj dhe morëm rrugën për në Sheremetaj. Gjatë rrugës, në fshatin Rracaj, pamë tre policë duke djegur shtëpitë, kështu që nuk bëmë ballë të ndaleshim askund dhe vazhduam rrugën për në Gjakovë. Kur mbërritëm në Mejë u ndalëm për të kërkuar ujë për fëmijët. Aty ndodhi tragjedia jonë. Ende pa zbritur nga traktori kemi dëgjuar zhurmën e aeroplanëve që kanë gjuajtur në afërsi të vendit ku ishim ndalur. Nga shpërthimet u vranë dhe u plagosën shumë persona. Unë u plagosa rëndë, dhe nga plagët që kam marrë në këmbë dhe kraharor kam humbur vetëdijen. Pos plagëve më janë djegur flokët dhe fytyra. Në mesin tonë kishte shumë të vrarë e të plagosur. Pasi erdha në vete e pashë burrin tim, Shkëlzenin dhe tre fëmijët, Vlorën, Sabrijen dhe Blendin të vdekur. Po ashtu pashë të vdekur edhe vjehrrën, Shkurtën, dhe shumë persona të tjerë përreth. Plagë nga këto bombardime morën edhe dy djemtë e mi, Mehmeti dhe Sundimi, si dhe vajza, Vjosa”,- ka treguar Zoja, që së bashku me dy djemtë dhe disa të plagosur të tjerë ishte dërguar për shërim në spitalin e Gjakovës. Aty kishte qëndruar deri në kohën kur kanë hyrë në Kosovë forcat paqeruajtëse të NATO-s.
Safet (Hysen) Shala, i lindur më 10 prill 1971, ishte plagosur rëndë, së bashku me gruan (Valbonën) dhe dy fëmijët (Hyseni 4-vjeçar dhe Elida 5- vjeçare).
“Ishte 14 prill 1999, kur morëm rrugën për Shqipëri. Në traktorin të cilin e vozisja, ishim mbi tridhjetë persona. Me të mbërritur në Mejë, jemi ndalur që të merrnim ujë dhe gjësende tjera. Papritmas ra një granatë në afërsi të traktorit. Aty mbeten shumë të vrarë dhe të plagosur. Unë u plagosa rëndë, deri në atë shkallë sa kam humbur vetëdijen. Po ashtu, u plagosen edhe gruaja me dy fëmijët. Kurse nëna ime (Ajmoni), kishte mbetur e vdekur. As tash nuk e di se kush më ka dërguar në spitalin e Gjakovës. Me pastaj, e kanë sjellë edhe gruan time. Me fëmijët jemi takuar pasi kanë hyrë forcat e NATO-s, të cilët janë kthyer nga Shqipëria me kushëririn, Sadri Shala”,- ka treguar Safet Shala.


Dita e 14 prillit e vitit 1999, ishte dita më e rëndë e jetës së Have (Imer) Maloku, e lindur më 13 maj 1939. Para syve të saj kriminelët serbë ia kishin rrahur djalin, Artonin dhe burrin, Ramën, të cilët edhe i kishin vrarë. Ata janë gjetur të vrarë dhe të varrosur në varrezat e Gjakovës. Në dëshminë e saj të dhënë me 30 gusht 1999, Hava ka thënë: “Më 14 prill 1999 policia serbe na ndaloi te “Ura e Tabakëve”. Ata e rrahën djalin tim, Artonin, pastaj e morën burrin tim, Ramën 80-vjeçar dhe Malë Bajramin (Malë Krasniqi), kurse ne të tjerët na urdhëruan që ta vazhdonim rrugën për në Shqipëri. Derisa po largoheshim dëgjova të shtëna që vinin nga drejtimi i urës, zemra ma ndjeu se djali e burri nuk do të gjinden më të gjallë. Kur u kthyem nga Shqipëria i gjetëm të vrarë dhe të varrosur në Gjakovë”

NATO shpëtoi zhdukjen e 2 milionë shqiptarëve

Drini.us
-
0

Vullnetarët shqiptarë vëzhgojnë Novi Pazarin e sapo çliruar

Albanski dobrovoljci posmatraju tek oslobođen Novi Pazar
– E drejta e autorit: SZ Photo/Süddeutsche Zeitung 1941
Foto e huazuar nga http://sandzakpress.net

Nga Xhafer Leci

Në historinë tonë mbi 2 mijë-vjeçare, për herë të parë u ndihmuan shqiptarët e Kosovës, në luftën e vitit 1999.
Pse shqiptarët përherë kanë luftuar, për të tjerët dhe asnjëherë nuk janë ndihmuar, shpërblyer nga ata?!
(Shqipnia  Etnike më 74 mijë  km. katror gjatë Luftës së Dytë Botërore)

Për bombardimet e NATO, kundër Serbisë pushtuese, disa studiues, si Prof. Dr. Enver Bytyçi, publicisti Idriz Zeqiraj, gazetar profesionist, e tjerë, këtë meritë më së shumti ja dedikojnë aftësive të urtakut, Presidentit Dr. Ibrhim Rugova, vizionar lagpamës, i cili, me mençurinë e Tij, nuk pranoi ta fillonte një luftë të pabarabartë me Serbinë pushtuese, para Kroacisë dhe Bosnje Hercegovinës, në vitin 1991-1992. Këto ishin Republika dhe ushtarakisht ishin më të përgatitura se Kosova, sidomos Kroacia. Rugova e dinte se ne, shqiptarët do ta pësonim keq!
Për pos rezistencës me mjetet paqësore, presidenti Dr.I.Rugova,arriti një marrëveshje me presidentin e Shqipëri Ramiz Alinë,për ushtrimet-stërvitjet e dy gruprve të para ushtarake në Shqipëri me1991.
Pra,Rugova në heshtje përgatitej,që pas shterrjes së bisedimeve me Serbinë pushtuese, për një luftë të aramtosur…
Për çlirimin e Kosovës, UÇK është ngjarja-meritore më e lavdishme e historisë tonë, përjshto plaçkitësit e pasurive tona të përbashkëta,cilët fshiheshin pas emblemës së UÇK-së…!
Gjatë historisë mijëra-vjeçare të ekzistencës së vet, në Siujdhesën Ilirike, etnisë shqiptare, i është dashur të përballet me valë të shumta pushtimesh, të cilat, që nga lashtësia parahistorike dhe deri në shek. XX, numërohen 26 syrësh. Por etnia shqiptare, mundi t’i përballojë, këto dyndje pushtuesish të huaj dhe sot vazhdon të qëndrojë më këmbë, falë vitalitetit të saj të jashtëzakoshëm për mbijetesë.
Profesori i nderuar Aleksandër Lambert, i cili i kujton Evropës se duhet të jetë krenare me shqiptarët, për historinë e tyre të lavdishme.
Shqiptarët përherë kanë luftuar dhe kanë dhënë figura-përsonalitete të mëdha, të ngritura në poste udhëheqëse të perandorive, të njohura historikisht për shumë vende të huaja, pushtuese të trojeve të Gadishullit Iiirik- Ballkanit të sotëm, por edhe të disa vendeve,të cilat nuk kanë qenë pushtuese, si Egjipti,Spanja etj.
Nuk jam historian, por e dua dhe lexoj për historinë.
Përpos popullit shqiptarë dhe atij boshnjak musliman, në Sanxhakun e Novi Pazarit, historia nuk njehë të tjera vende, të jenë falënderuar, për të mirat që kanë pasur nga ilirët-shiptarët! Bile, disa as që e pranojnë origjinën shqiptare, si bie fjala grekët, për Marko Boçarin, por duan ta përvetësojnë si personalitet me përkatësi greke!
Lidhjet e mira të cilat i kishte lideri-udhëheqës kryesor i Sanxhakut, Aqif Blyta, merr kontaktet me liderët shqiptarë, si Rexhep Mitrovcën, Xhafer Devën, Pajazit Boletinin, Shaban Polluzhen etj.
Kanë bërë mobilizimin e mbi 3 mijë vullnetarëve shqiptarë nga Kosova, për mbrojtjen e Novi Pazarit, nga sulmet çetnike në vitin 1941.
Populli i Sanxhakut, e njeh si Komandant kryesor Shaban Polluzhën, për çlirimin e Novi Pazarit.
Në shenjë respekti që ruajnë, për Komandantin hero i kombit, Shaban Polluzha, me  rastin e 71 vjetorit të rënjes së Tij, një delegacion zyrtarë nga Këshilli Nacional i Sanxhakut, kanë vizituar dhe, bërë homazh te varri iTij në Polluzhë të Drenasit të Drenicës, në shoqërim me Ismet Azizin, profesor, njëherit kryetar i Shoqatës “ Kosova për Sanxhakun“.
Po ashtu, Dr.Sulejman Uglanin, kryetar i SDA, (Partia për Veprim Demokratik), ka vizituar varrin e Komandantit legjendar Adem Jashari dhe,familjen Jashari në Prekaz të Drenicëc, në shoqërim me Ismet Azizin, profesor, njëherit kryetar i Shoqatës „Kosova për Sanxhakun“. Për këtë vizitë pushteti dhe shtypi serb kanë kritiukuar ashpër…
Në luftën e fundit, në vitet 1990-ta, shqiptarët kanë marrë pjesë, në Kroaci dhe Bosnje, në luftën kundër ushtrisë serbe. Andaj, kroatët dhe boshnjakët muslimanë, u janë mirënjohës shqiptarëve. Me armë dhe logjistikë, thuhet se na kanë ndihmuar shumë, për çlirimin e Kosovës, por nuk kam dëgjuar,apo lexuar të kenë ardhur me luftuar, kundër forcave serbe, për çlirimin e Kosovës, asnjë kroat e as boshnjak musliman!

Fjalimi i Shaban Polluzhës dhe Mulla Ilaz Brojës në Sanxhak, në vjeshtën e vitit 1941

Foto e huazuar nga http://sandzakpress.net

Pamje nga “Kufiri gjermano-italian në kohën e Luftës së Dytë Botërore
Për kryetar i komunës Crkvine zgjidhet Hasan Bozaj, i cili asnjë fjalë nuk ka ditur serbisht, ka punuar me përkthyes. Ndërsa këtu, poshtë, tek ky burim-çeshme, ka qenë dogana gjermane. Crkvine, gjendet 12 km., nga Tutin-i, rruga që e lidhë me Novi  Pazar-in.
Marrë nga libri: “Gluhavica kroz vekove” -Glluhavica ndër shekuj-Të autorit me origjinë shqiptare-Husein Habiboviç (Shqipnia  Etnike me 74 mijë  km. katror, gjatë Luftës së Dytë Botërore).

Gjermani, Wendlingen,14.04.2022

Dëshmi shkencore për përkatësinë iliro-Shqiptare të Epirit

Drini.us
-
0
Dëshmi shkencore për përkatësinë iliro-Shqiptare të Epirit

Nga: Nail  Draga, Ulqin

Sherif Delvina, E vërteta mbi Epirin, Botoi:”Fllad”, Tiranë, 1999 

Trajtimi i çështjeve që kanë të bëjnë me hapësiren etnogjeografike shqiptare sidomos asaj jugore ka vite që është  bërë objekt studimi për personalitete të shkencës dhe kulturës  shqiptare. Ne veçanti kjo çështje fitoj një dimension tjetër pas dështimit të monizmit sepse ne pluralizëm u krijuan rrethana të tjera  të favorshme duke mos pasur tema tabu, apo qasje ideologjike siç ishte më parë në Shqipëri. Nder studiuesit më të zellshëm dhe serioz ne këtë gamë bën pjesë Sherif Delvina, i cili ne këtë aspekt ka dhënë një kontribut më peshë për historiografinë kombëtare shqiptare.  

Ne shek.XIX, tek fqinjët tanë na u paraqiten dy projekte politike të cilat ishin tërësisht ekspansioniste  në dëm të popujve tjerë për të realizuar endrrat e tyre mesjetare. Fjala është për “Megaliidenë” greke(1843) dhe “Naçertanien” serbe(1844) ku si qellim final kishin rimbëkëmbjen e perandorive të tyre  mesjetare  ate të Bizantit dhe të Car Dushanit. Dihet historikisht se pasojat e këtyre projektëve i kanë përjetuar në mënyrë të drejtpërdrejt shqiptarët duke filluar nga Kongresi i Berlinit(1878) dhe Konferenca e Londrës(1913) sepse  më së dy të tretat e hapësirës etnogjegrafike shqiptare u aneksua  nga fqinjët tanë sllavet dhe grekët.  

Por, megjithë këto përfitime territoriale oreksi i tyre nuk ka të ngopur që dëshmohet me politikën e tyre shtetërore të zhvilluar ne vazhdimësi, duke shpifur e trilluar ne lidhje mbi autoktoninë iliro-shqiptare dhe hapësiren etnogjeografike shqiptare në Siujdhesën Ballkanike.  

Ne këtë gamë të qasjeve janë të njohur në veçanti disa struktura klero-shoviniste greke, të cilët ende trumpetojnë për jugun e Shqipërisë, duke shpikur dhe krijuar sajesa te ndryshme  territoriale. Ne këtë aspekt ato shpiken sajesen Vorio Epiri që është aspiratë territoriale ndaj shtetit shqiptarë. E tërë kjo politikë ne rrethana të reja shoqërore pas dështimit të komunizmit është transparente dhe nga ana e tyre bëhët gjoja për mbrojtje te të drejtave të minoritarëve grekë në Shqipëri, ku këto qarqe të tillë i konsiderojnë të gjithë  shqiptarët ortodoksë. 

Duke qenë dëshmitarë i të gjitha këtyre akrobacionëve politike më pasoja për popullin dhe shtetin shqiptarë, intelektuali dhe studiuesi i zellshëm Sherif Delvina  opinionit shqiptarë i dhuron  librin “E vërteta mbi Epirin”.Është ky një libër i veçantë për nga lënda e trajtuar dhe  me një qasje analitike dhe argumente shkencore që demaskon politikën shoviniste greke ndaj aspiratave dhe falsifikimëve të realitetit historik dhe gjeografik të jugut shqiptar.  

Libri paraqet një përmbledhje të artikujve të botuar nga viti 1992-1999 ne gazeta të ndryshme në Shqipëri. Nuk ka dyshim se ne saje të tyre artikujve  të cilët për nga përmbajtja janë shkencorë, analitikë dhe publicistikë autori ka bërë sensibilizimin e opinionit shqiptarë ne lidhje me disa çështje të cilat ose kanë qenë tabu apo të panjohura për opinionin e gjërë. 

Autori librin e ka   konceptuar në atë mënyrë  që përbëhët prej nëntë pjesëve të cilat paraqesin një unitet të qasjeve të autorit për hapësirën etnogjeografike shqiptare nga koha antike e deri në ditët tona. 

Në këtë botim më vlerë  autori ofron të dhëna më interes për hapësirën etnogjeografike shqiptare, duke theksuar së para Kongresit të Berlinit(1878), Shqipëria e kishte sipërfaqen 110.000km2, më popullsi kompakte shqiptare dhe më pakica kombëtarë të parëndësishme. Kongresi i Berlinit u quajt nga rilindasit më të drejt varrimi i Shqipërisë, por ky nuk kishte qenë ende varrimi i Shqipërisë, sepse  pas atij kongresi në Shqipëri ngeli Kosova, ngeli Maqedonia, Çamëria, Grebeneja, Kosturi, dhe sundimi osman ishte i përkohshëm, kurse pushtimi nga fqinjët ishte i përhershëm. 

Por, më 1913, kinse në luftën kundër turqëve, me përkrahjën e Fuqive të Mëdha, këto toka u quajtën “turke” dhe hapësira etnogjeografike shqiptare u zvoglua gjithnjë. Madje nëse analizohen të dhënat nga viti 1491 kur janë bërë regjistrimet e Ballkanit të pushtuar nga osmanët, në Ballkan del se janë mbi 266 mijë familje në trojet shqiptare, duke filluar nga veriu e deri në Artë.Ne atë kohë ne kemi pasur popullatë më të madhe se grekët dhe territor më të madh se grekët e serbët, Shqipëria është rrudhur dhe është bërë mbi tre herë më vogël se çka qenë. 

Delvina është i qartë ne konstatimet e tija kur ceken pa hezitim  se duhet thënë e vërteta duke u bazuar ne dokumentet e kohës pamvarësisht se tash jemi ne rrethana të reja shoqërore dhe politike me fqinjët tanë. Andaj më të drejt cekën se nuk duhet heshtur për spastrimin etnik të territorëve shqiptare  në shek.XIX, siç është rasti  për 300.000 shqiptarët e shpërngulur më dhunë nga Sanxhaku i Nishit, po ashtu për historinë e Artës, të cilët grekët e morën pas 1878-ës, pastaj për Sulin etj. I brengosur për prezantimin dhe falsifikimin e të kaluarës sonë  historike ne tekstet shkollore tek fqinjët grek, ai na ofron shembullin e  suliotëve. Ato   thekson Delvina grekët i kanë  në çdo tekst shkollor, ku në to thuhet se suliotët janë hedhur nga shkëmbi i Zallongut për të ruajtur nderin. Këtë ngjarje heroike të vjedhur nga heroizmi shqiptar grekët e kanë kthyer nga vetja dhe i mbajnë si heroizmin më të madh të tyrin! S’ka tekst grek ku nuk është Marko Boçari, Bubulina etj. Ne ruhemi se mos na prishet politika me grekun.Ne duhet ta dimë se ç’na kanë marrë e ç’na kanë ngrënë vazhdimisht fqinjët tanë konstaton më të drejt Delvina. 

Ne këtë botim më vlerë autori trajton ne detaje “Megaliidenë” si dhe sajesen e shovinstëve grek “Vorio Epir” e cila ka të bëj më pretendimet territoriale ndaj Shqipërisë së Jugut, duke dëshmuar në mënyrë shkencore për përkatësinë iliro-shqiptarë të Epirit. Ndërsa duke bërë fjalë për minoritarët grekë ai më të drejt konstaton se ato  janë shumë vonë të pranishëm ne territoret shqiptare, gjegjësisht janë  ardhacakë, argatë të sjellë këtu në kohën e Ali Pashë Tepelenës dhe përbëjnë një enklavë në viset shqiptare. 

Duke marrë kompleksin politik te grekëve për këto territore dhe ndaj   popullatës shqiptare ortodokse falsifikimi i të dhënave historike dhe i statistikave demografike kur është në pyetje numri i minoritarëve shqiptarë në Greqi dhe i minoritarëve grekë në Shqipëri është bërë dëtyre patriotike dhe shtetërore numër një e shovinizmit grek. Nga ana tjetër me qellim heshtet numri i mbi dy milion arvanitasve ne Greqi. 

Dhe në fund duhet thënë se një libër i tillë është i mirëseardhur jo vetëm për studiuesit dhe individet që iu intereson çështja kombëtare dikur dhe sot, por edhe për  opinionin e gjërë. Botuesit shqiptarë mendoj se do të bënin një punë më vlerë nëse ketë botim do ta  përkthenin në gjuhën angleze në tërësi apo apo në formë të sintetizuar. Sepse vetëm ne këtë formë do të informojmë opinionin ndërkombëtar në lidhje mbi realitetin shkencor, autoktoninë dhe vazhdimësinë historike iliro-shqiptare të kësaj pjesë të hapësirës etnogjeografike shqiptare. Të dhënat e ofruara ne saje të konsultimit të një literature selektive shkencore, hulumtimit të dokumentave te trajtuar  në sinkroni dhe diakroni bëjnë që libri “E vërteta mbi Epirin” të jetë një enciklopedi ne vehte për këtë regjion gjeografik i cili ka pasur një të kaluar të bujshme  historike nga koha antike e deri në ditët tona.Dhe një libër të tillë ka mundur të na ofrojë vetëm Sh. Delvina i cili është padyshim   studiuesi më  i zellshëm dhe erudit  i kësaj çështjeje në kohën tonë. 

In memoriam 

 

 Sherif  Delvina 

(1932-2022) 

 Në Tiranë me 7 pill 2022, në moshën 90-vjeçare vdiq Sherif Delvina, historiani, studiuesi, përkthyesi, dramaturgu, intelektuali dhe  publicisti i shquar, autor i disa botimeve shkencore nga fusha  e historisë. Ai rridhte nga një familje e shquar intelektualësh  dhe patriotësh, me ndikim në historinë e Shqipërisë. Si rrallë kush mblodhi dhe dëshifroi e interpretoi harta të disa autorëve europianë nga antikiteti e dei në vitin 1913, kur më së gjysma e hapësirës etnogjografike shqiptare  nga vendimet e padrejta të Konferencës së Londrës iu  dhuruan fqinjëve(sllavë  e grekë). 

Prof.Sherif Delvina  është autor  i 14 librave, 18 libra me bashkëautor, ndërsa ka publikuar  me qindra  artikuj e studime  në shqip dhe gjuhë të huaj. 

Nga botimet veçojmë:E vërteta mbi Epirin(1999), Kosova një mit serb, apo një realitet historik shqiptar(2000), Mid`hat Frashëri: minister fuqiplotë në  Athinë,1923-1926(2002),  Udhëtarët e huaj në Shqipëri-gjerë në fund të shekullit XIX nga Lumo Skendo(2012) etj. 

Në nderim të autorit më këtë rast po ribotoj recensionin për librin “E vërteta mbi Epirin”të shkruar në vitin 2004. 

Dëshmorët e Kombit vëllezërit Skënder e Agron Ferizaj dhe babai i tyre veterani i arsimit Haxhi A. Ferizaj

Drini.us
-
0
Dëshmorët e Kombit vëllezërit Skënder e Agron Ferizaj dhe babai i tyre veterani i arsimit Haxhi A. Ferizaj


Shkruan: Autor: Dr. sc. Bekim Vishaj

  • Në vend të përkujtimit

Populli ynë ka dhënë shumë dëshmorë për lirinë e vendit. Dëshmorë ka dhënë Kosova, Dukagjini, Deçani, por edhe Kodralia si një fshat i vogël por me një histori të madhe gjatë historisë ka dhënë shumë për lirinë e Kosovës. Nga ky fshat kanë dalë ndër breza shumë intelektualë të kohës, por Kodralia në luftën e fundit në vitet 1998/1999 ka dhënë shumë dëshmorë për lirinë e atdheut. Në fshatin Kodrali ka familje të ndershme dhe patriotike ku ndër breza i dhanë atdheut djemtë më të mirë për lirinë e vendit tonë.
Vëllazëria (vllaznia) e Ferizajve është një familje e gjerë dhe e respektuar në këto anë. Familja e ngushtë e Adem Bajramit (Ferizaj) nga Kodralia, ishte një familje e respektuar. Nga kjo familje në vitin 1984 u vra në Ushtrinë Jugosllave Agron Haxhi Ferizaj dhe në vitin 1999 ra dëshmorë Skënder Haxhi Ferizaj (ushtarë i UÇK-së), këta të dy ishin djemtë e mësuesit Haxhi A. Ferizaj.
Haxhi Adem Ferizaj (29.05.1929-15.08.1997), si i ri fillon shkollimin e tij, ishte njëri ndër mësuesit e parë në komunën tonë, punoi si mësimdhënës në disa shkolla të Rajonit, ishte veteran i arsimit, por njëkohësisht përveç punës si mësimdhënës ishte edhe pjesëtar i lëvizjes ilegale të kohës, veçanërisht i lëvizjes kombëtare në vitet ’50-të për të vazhduar deri vonë. Për shkak të punës në arsim, veprimtarisë dhe qëndrimeve nacionaliste, Haxhiu ishte halë në sy për regjimin titist, për çka (disa herë) ishte përjashtuar nga procesi mësimor. Njëkohësisht dy djemve të tij, Skënderit e Agronit nuk iu lejua shkollimi i lartë në Kosovë. Por, Haxhiu duke e ditur rëndësinë e shkollimit për djemtë e tij, vendosi që t’i dërgojë për shkollim në Sarajevë. Skënderi dhe Agroni, vazhduan arsimimin e tyre dhe rrugën e trasuar nga i ati, si aktivist të lëvizjeve ilegale të kohës. Skënderi me vëlla Agronin dhe me motrat e tyre po rriteshin me mund dhe sakrifica nga prindërit. Prof. Haxhi Ferizaj dhe jeta e tij ishin sfidë e vërtetë, sinonim i shumë familjeve shqiptare, me plot vuajtje e sakrifica, sidomos pas vrasjes së djalit të tij Agronit dhe burgosjes së Skënderit, por ai gjithmonë qëndroj i paepur, i fort dhe ballëlart për kombin e vet, për djemtë e vet që tani janë dëshmorë të kombit.
Skënder Ferizaj (12.08.1956 – 13.04.1999), ishte djali i madh i familjes, shkollën fillore dhe atë të mesme i kreu në Pejë, ndërsa studimet e larta i filloj dhe i vazhdoi në Universitetin e Sarajevës, drejtimi i shkencave matematikore, nuk arriti t’i përfundojë sepse para diplomimit, në janar të vitit 1981, pushteti e detyroi të shkonte në shërbimin ushtarak. Fillet e veprimtarisë atdhetare të Skënder Ferizajt janë që në ditët e hershme të rinisë së tij. Atëherë, kur ai vijonte mësimet në shkollën e mesme (atëherë -“11 Maji”)e sot “Bedri Pejani” në Pejë. Nga viti 1977, ai i kishte vënë kontaktet e para me veprimtarë patriotë të kohës, kontakte kishte edhe me anëtarët e organizatës së njohur ilegale Lëvizja Nacional Çlirimtare e Kosovës dhe Viseve Shqiptare nën Jugosllavi, lëvizje këto të udhëhequra nga figura të njohura atdhetarësh dhe patriotike të kohës, siç ishin Jusuf Gërvalla, Adem Demaqi etj. Në vitin 1981, në pranverën e madhe studentore, Skënderi gjendej me shërbim në armatën jugosllave, por ai mori pjesë në disa prej këtyre demonstratave, pasi kishte rastisur që ato ditë të gjendej me pushim në familjen e tij. Sapo ishte kthyer në shërbim, së bashku me disa nga shokët e tij ushtarë shqiptarë në kazermën e Shkupit, kishin marrë vendimin që të vetorganizoheshin para çdo situate, nëse APJ, do tentonte ta përdorë ushtrinë kundër protestuesve shqiptarë në Kosovë, atëherë ata nuk do ta zbatonin urdhrin, por do t’i kundërviheshin me armë ushtrisë jugosllave. Skënderi ishte arrestuar nga shërbimi sekret ushtarak. Gjykata ushtarake e dënoi me7 vite burgim për veprimtari armiqësore kundër RSFJ-së. Pasi i’a vranë të vëllain e vetëm Agronin, në nëntor të vitit 1984 pas më shumë se katër vjetësh si i burgosur, Skënderin e liruan nga vuajtja e dënimit, kinse për shkaqe lehtësimi të dhembjes që kishte familja!
Por, Skënderi nuk ndalej asnjëherë në përpjekjet për liri, ishte pjesëmarrës edhe në protestat dhe demonstratat gjithë popullore të viteve 1989 e deri 1999, ai mori pjesë aktivisht dhe shpeshherë ishte njëri ndër organizatorët kryesor në fshat dhe më gjerë.
Skënderi, kishte për pasion këngën dhe poezinë. Gjatë kohës së lirë merrej edhe me aktivitete kulturore, e donte dhe kultivonte bukur muzikën folklorike, adhuronte rapsodët Dervish Shaqa e Shaqë Avdia, kishte prirje për shkrim poezish (te gjitha shënimet iu dogjen nga lufta), kishte shpirt artisti, me të tjerët organizonte dhe ndihmonte të rinjtë në aktivitete te ndryshme kulturore, organizonte dhe udhëhiqte grupin artistik dhe muzikor, sidomos gjatë viteve të 90-ta.
Pas fillimit të luftës frontale në Gllogjan me 24 Mars 1999, udhëhequr nga vëllezërit Haradinaj, e cila datë shënon betejën e parë frontale në Dukagjin. Edhe Kodralia si fshat, do të formojë celulat dhe organizimet e para të Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës, njësite këto për t’i dalë zot atdheut, pra itërë fshati,i madh e i vogël, plak e iri do te rreshtoheshin në radhët e UÇK-së. Edhe Skënder A. Ferizaj, pa u hamendur fare u radhit në radhët e Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës. Që nga 24 prilli, ai u rreshtua në UÇK,në kuadër të Shtabit Lokal të UÇK-së në Kodrali, kreu shumë detyra me nderë dhe përkushtim. Skënderi mori pjesë edhe në luftimet e zhvilluara në Carrabreg, në luftimet tjera si në Gerdaja, Llukë e Epërme, Pozhar, Kodrali etj. Nga dhjetori i vitit 1998, ai u sistemua në sektorin e logjistikës të Brigadës 131 “Jusuf Gërvalla” të ZOD, ku veproi me përgjegjësi të lartë në furnizimin me armatim e municion dhe me mjete tjera të nevojshme për luftëtarët e kësaj brigade të përqendruar në vijat e frontit në Rrafshin e Dukagjinit.
Më 13 prill 1999 në fshatin Kodrali, Skënderi bashkë me kushërinjtë e tij, Ismetin, Bylbylin dhe Bashkimin, ishte zënë në befasi në pritën e vënë nga militarët dhe paramilitarët serbë. Po atë ditë ishin zënë nga armiku edhe Shaqë, Njazi, Ramadan e Halit Ferizaj dhe Isë Hasaj, nga i njëjti fshat. Nga forcat serbe, të gjithë ata ishin torturuar barbarisht dhe pastaj ishin ekzekutuar,trupat e tyre ishin zhdukur. Deri në vitin 2003, Skënderi konsiderohej i zhdukur pa gjurmë, eshtrat e tij u identifikuan në një varrezë individuale në Çabrat të Gjakovës, u rivarros me nderime të larta ushtarake, më 8 janar të vitit 2003 në vendlindjen e tij, në Kodrali.
Agron Ferizaj (30.09.1957-23.08.1984), shkollën fillore dhe të mesme i kreu në Pejë, edhe përkundër vështirësive të mëdha materiale dhe tjera, kishte arritur që më 1983 ta kryente Fakultetin e Veterinarisë, në të njëjtin vit u kthye në vendlindje, Agroni u punësua në Istog, njëkohësisht krahas punës së tij primare, për një kohë të shkurtër punoi edhe si mësimdhënës në Gjimnazin “Luigj Gurakuqi” të Klinës. Më 6 janar 1984, atë e dërguan me urgjencë në shërbimin ushtarak në Novi Sad, e lëvizin vazhdimisht me shërbim,nga Baçka Topollë e Vojvodinës, më 23 gusht 1984, me përcjellje ushtarake e sollën në shtëpi te vdekur, të mbyllur në arkivol të hekurt me arsyetimin se “kishte bërë vetëvrasje”. Organet ushtarako-policore serbe nuk lejuan që t’i bëhej obduksioni nga ekspertët shqiptarë. Familja e tij pat ngritur akuzë penale kundër eprorëve të Garnizonit në fjalë, nga Gjykata Supreme Ushtarake, u kërkua shpjegim rreth vrasjes së të birit. Familjes iu tha se, ky ishte një “sekret ushtarak”, duke e “këshilluar” të mos e vazhdonte më tej këtë çështje, fat i rëndë për familjen dhe Agronin si i ri, fat i njëjtë si shumë djem tjerë shqiptarë, që gjendeshin asokohe në armatën jugosllave e që po vriteshin mizorisht dhe që pastaj i arsyetonin me arsyetime “vetëvrasje” të njëjta të gjithë ata.
Në shenjë nderimi, vëllezërit dëshmorë Skënderi dhe Agroni janë përjetësuar në lapidar, me shokët tjërë dëshmorë dhe martirët e fshatit Kodrali pushojnë të qetë në varrezat e fshatit.

***

Kodralia i kujton gjithmonë me respekt dhe mburret me trimat e vet që i dha lirisë. Lavdi për Skënderin dhe Agronin, për Salihun dhe Përparimin, për Valin dhe Naserin, për Nimonin dhe Bashkimin, për Ismetin dhe Bylbylin, për bacën Shaqë dhe profesor Njaziun, për Shpendin, Zeqën dhe Hajdarin, për martirët Halitin, Ramdanin dhe Isën.Lavdi të gjithë dëshmorëve dhe martirëve të kombit !

1...1,3481,3491,350...1,726Faqja 1,349 nga 1,726