Kreu Blog Faqe 1530

Adrian Krasniqi, pushka e UҪK-së, në 23 vjetorin e rënies!

Drini.us
-
0
Adrian Krasniqi, pushka e UҪK-së, në 23 vjetorin e rënies!
Në foto: Adrian Krasniqi
Nga: Sheradin Berisha
Adrian Krasniqi (Rexha) padyshim është njëri nga protagonistët kryesor të Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës. Ka lindur më 11 tetor 1972 në familjen e njohur të Sylerxhëve të fshatit Vranoc, të Pejës, nga babai Rexhepi dhe nëna Majremja. Në moshën tetëvjeçare Adrianit i vdes babai, dhe ai bashkë me të vëllain, Ilirin, (përveç nënës shëndetligë) rriten nën përkujdesjen e gjyshes Fanë, xhaxhait Xhafer Krasniqi dhe dajëve të tyre. Adriani mësimet e para i mori në shkollën fillore “Vëllazërimi” në Baran, ndërsa shkollën e mesme e kreu në gjimnazin “Bedri Pejani” në Pejë. Në vitet 1991 – 1993 studimet i vijoi në Fakultetin Ekonomik në Universitetin e Prishtinës, dhe pastaj në Fakultetin Ekonomik në Universitetin e Tiranës.
GRUPI ILEGAL ‘BESA’
Qysh si nxënës i shkollës së mesme (1988/89) ai u dallua në organizimin e demonstratave në qytetin e Pejës, përkundër kërcënimeve se mund të përjashtohet nga gjimnazi. Ndërkaq përpjekjet e para për një rezistencë të armatosur i ka nisur me formimin e grupit ilegal “Besa”, së bashku me shokët: Arben Kadriu, Gëzim Sejdiu, Sali Kelmendi, Qerim Kelmendi, Ramadan Kastrati etj.
Në gusht të vitit 1991 Adriani së bashku me anëtarin e grupit, Ramadan Kastrati, në Mal të Zi kishin siguruar 25 kg trotil për kryerjen e aksioneve kundër organeve policore të Serbisë! (Faton Mehmetaj, 2)
ADRIAN KRASNIQI – PUSHKA E UҪK-së
Gjatë vitit 1992 Adrian Krasniqi me anëtarët tjerë kanë shkuar disa herë në Shqipëri për të siguruar armatim – pushkën e UҪK-së! Në korrik – gusht të vitit 1993, kur në Kosovë u burgosën 173 veprimtarë të Lëvizjes, Adriani kalon në ilegalitet dhe pastaj shkon në Shqipëri. Gjatë viteve 1993-1996 Adrian Krasniqi me shokë (pasi kishin krijuar disa baza të fuqishme në zonën kufitare) kohë pas kohe vijnë në Kosovë për të kryer edhe aksione të armatosura. Në fund të vitit 1994 dhe fillim të vitit 1995 Adrian Krasniqi përmes Qerim Kelmendit bie në kontakt me Hysen Dreshajn – Besnikun, pastaj në vitin 1996 lidhet me Lahi Brahimajn – Maxhupin, Luan Haradinajn, Rexhep Selimin – Dhjetëshin, Zahir Pajazitin, Ilir Konushefcin – Mërgimin, etj. Adriani, nga Zahir Pajaziti, e merrë pseudonimin “Rexha”, ndonëse shokët e Dukagjinit atë e njihnin me pseudonimin “Flamur”. (Po aty)
VRASJA E STUDENTIT ARMEND DACI DHE AKSIONET E ARMATOSURA TË UÇK-së
Në vitin 1996 u kryn disa aksione të armatosura në Kosovë. Siç dihet, në natën mes së shtunës e së dielës, në orët e para të natës së 21 prillit 1996, Armend Daci vritet nga krimineli serb, Zllatko Jovanoviq, nga Prishtina, i cili e qëllon me snajper nga terraca e banesës së tij, sipas skenarit të shërbimit serb të sigurimit UDB-ës. Armendi u vra kur po kthehej në banesë nga një festë e dyfishtë, pasi kishte festuar me shokë ditëlindjen e 20-të të tij dhe dhënien e provimit të fundit të vitit të parë të studimeve. (Armend Selim Daci, radiokosovaelire, 10)
Vrasja e tij, ishte një kushtrim i luftëtarëve të UÇK-së për një mobilizim dhe reagim të përgjithshëm, por edhe një arsye më shumë për t’u hakmarrë për shokun e rënë, i cili ishte vrarë nga qarqet e shërbimeve sekrete serbe, për të mbjellë frikë e pasiguri te masat studentore. (po aty)
Vetëm një ditë pas vrasjes, pikërisht më 22 prill 1996, luftëtarët e radhëve të para të UÇK-së, në të njëjtën kohë, kryen aksionin e parë të përgjithshëm kundër postëkomandave të policisë serbe në disa qendra të Kosovës, që deri atëherë konsiderohej aksioni më i gjerë i UÇK-së.
Kryerja e këtij aksioni kishte për qëllim t’ia bënte të qartë secilit se durimit të shqiptarëve i kishte ardhur fundi dhe se Ushtria Çlirimtare e Kosovës si një forcë e lindur dhe e rritur në gjirin e popullit liridashës, do t’i mbronte me çdo kusht interesat e popullit të vet, duke organizuar një front të disiplinuar me një udhëheqje të denjë luftarake. (po aty)
Këso kohe, Adrian Krasniqi bashkë me një grup shokësh, krahas aksioneve të armatosura, bënin përpjekje të organizonin demonstrata masive kundër vrasjes kriminale të shokut e kolegut të tyre (Armendit) në Prishtinë. Për këtë qëllim, Adriani bashkë me një grup shokësh kishin biseduar me rektorin e Universitetit të Prishtinës, me strukturat e partive politike të kohës, Unionin e Studentëve të Universitetit të Prishtinës etj., për organizimin e protestave, por mjerisht nuk i përkrahu askush prej tyre, aq me tepër i fyen e i poshtruan. (Faton Mehmetaj, 2)
Në mungesë të përkrahjes së drejtpërdrejtë nga institucionet e lartpërmendura, Adriani dhe shokët e tij studentë, shokë edhe të Armendit, detyrohen të shkruajnë pamflete e të bëjnë thirrje për homazhe në vendin e vrasjes së shokut të tyre. Ata bënë thirrje që në mbrëmje të 26 prillit, në orën 21 në mbarë Kosovën të fiken dritat pesë minuta dhe njëkohësisht shpërndanë thirrjet për të bërë homazhe në vendin ku u vra studenti Armend Daci. (po aty)
Mirëpo pas shpërndarjes së kësaj thirrjeje LDK-ja me zëdhënësin e vet QIK-un, duke manipuluar edhe me një pjesë të studentëve, e bojkotuan dhe dolën kundër kësaj thirrjeje, të cilën e quajtën të “paidentifikuar” e me “qëllime të dyshimta” edhepse ishin të njoftuar paraprakisht me të dhe shpërndarësit e saj, shkuan aq larg saqë studentët e Këshillit Organizativ për Homazhe i quajtën edhe “njerëz të frustruar” e “dorë e zgjatur e Serbisë”. (Po aty)
Këshilli Organizativ Studentor për Homazhe për t’i demantuar këto akuza të rënda ka reaguar me një kumtesë të nënshkruar nga 97 studentë të UP-së, me titull: “Nuk jemi dorë e zgjatur e askujt”
Në kumtesë thuhet: “Thirrja jonë, që më 26.04.1996 të tubohemi dhe t’i bëjmë nderime shokut tona dhe birit tuaj, Armend Selim Daci, zhvleftësohet. Demanti i parmbrëmshëm i subjekteve universitare e studentore i emetuar në TVSH dhe i botuar dje në “Bujku” nuk përkon me realitetin dhe qëllimin tonë të shprehjes së indinjatës për vrasjen e kolegut dhe vëllaut tona. Gjithashtu kualifikimet në demant janë të pamatura dhe tendencioze. Njëherësh ju kërkojmë ndjesë dhe sqarojmë se ne nuk jemi të paidentifikuar, sepse kemi kontaktuar me rektoratin dhe me Unionin e (Pa)varuar, dhe se nuk jemi dorë e zgjatur e Serbisë, as e Lindjes e as e Perendimit, por dorë e shkurtuar e popullit tonë.” (Gazeta ‘Bujku’, Prishtinë, 27 prill 1996)
Më 28 gusht 1996, rreth orës 3 të mëngjesit, treshja guerile e Dukagjinit, Adrian Karsniqi, Hysen Dreshaj dhe Qerim Kelmendi kryen një aksion të armatosur kundër stacionit të policisë serbe në Ҫallapek të Pejës. Sulmi është kryer me automtakikë dhe bomba dore. Armatimin e nevojshëm për kryerjen e këtij aksioni e kanë sjellë Sokol Bashota dhe Burim Marmullaku nga fshati Dush i Klinës. (Faton Mehmetaj, 2)
Në këtë aksion nga shpërthimi i bombës plagoset Qerim Kelmendi, i cili ilegalisht nga shokët është dërguar për shërim në Prishtinë. Për këtë aksion ka njoftuar edhe Shtabi Qendror i UҪK-së, përmes Komunikatës nr.24. Në këtë Komunikatë thuhet se, “në fshatin Lupç i Poshtëm të Podujevës u bë atentat kundër kriminelit kolaboracionist Ejup Bajgora (oficer i Sigurimit Shtetëror të Serbisë), i cili me veprimet e veta antishqiptare ka shumë kohë që e kishte mbushur kupën”.
Më 31 gusht të atij viti, Adrian Krasniqi në Pejë kishte sulmuar me bomba dore shtëpinë e policit famëkeq Milorad Rajkoviq, në lagjen Berzhenik të Pejës. Pas këtyre aksioneve policia serbe i bie në gjurmë Adrian Krasniqit ndaj të cilit lëshohet edhe një fletarrest. (wikipedia, 4)
KALIMI I ADRIANIT NË SHQIPËRI DHE FORCIMI I BAZAVE TË FURNIZIMIT PËR ARMATIM
Në këtë situatë të krijuar Adriani kalon në ilegalitet të thellë dhe në shtator (1996) kalon në Shqipëri. Në Shqipëri me kërkesën e shokëve, Adriani caktohet të punojë në forcimin e Sektorit të furnizimit për armatim, meqë me kohë (nga viti 1993) kishin krijuar bazat e furnizimit: në banesën e Adrianit në Tiranë, pastaj në Laprakë të Tiranës, në Golem tek Haxhi Baba, në Bajram Curr – në shtëpinë e Besnik, Agim dhe Lul Krasniqit (të afërmit e Adrian Krasniqit), në Prifç të Tropojës – në shtëpinë e Sylejman Berishës (krushqi e Familjes Krasniqi nga Bajram Curri dhe në Shishman në shtëpinë e Xhem Jakupit. (Faton Mehmetaj, 2 / Qerim Kelmendi, 3)
KTHIMI I ADRIANIT NË KOSOVË DHE RËNIA E TRE PJESËTARËVE TË UҪK-së!
Në dhjetor 1996, Zahir Pajaziti pasi ishte konsultuar me shokët e pushkës, Qerim Kelmendin e dërgon për shërim në Shqipëri dhe atje e kalojnë vitin e ri 1996/97. Në Shqipëri Adrian Krasniqi – Rexha, takohet me Zahir Pajazitin, për të bashkëvepruar me te edhe më përsëafërmi. Në gjysmën e dytë të janarit 1997, saktësisht më 19 janar, Zahir Pajaziti së bashku me Adrian Krasniqin dhe Qerim Kelmendin kthehen në Kosovë. Duke kaluar nëpër Shishman të Bokës bien në Gjakovë, përmes lidhjeve të cilat Zahir Pajaziti i kishte vendosur përmes Edmond Hoxhës në vitin 1996, e prej andej vendosen në Prishtinë. (Faton Mehmetaj, 2)
Më 31 janar 1997, (pak ditë pasi kishte nisur vala e arrestimeve dhe burgosjeve, pas atentatit të kryer kundër rektorit famëkeq serb të UP-së, Radivoje Papoviq) duke udhëtuar në drejtim të Vushtrrisë, në fshatin Pestovë bien në pritë dhe me këtë rast vriten tre pjesëtarët e parë të UҪK-së, Zahir Pajaziti, Hakif Zejnullahu dhe Edmond Hoxha.
Adrian Krasniqi rënien e tre bashkluftëtarëve e përjeton shumë rëndë.
ADRIAN KRASNIQI NË AKTAKUZËN E PROKURORISË SERBE!
Gjatë procesit të hetimeve kundër pjesëtarëve të burgosur të UҪK-së zbulohet edhe aktiviteti i Adrian Krasniqit, dhe në qershor 1997 prokuroria serbe krahas 21 emrave të akuzuar për “terrorizëm” kishte radhitur në aktakuzë edhe emrin Adrian Krasniqit.
Me këtë rast prokuroria serbe në Prishtinë kishte ngritur aktakuzën nr.25/97 kundër: Nait Hasanit, Agron Tolajt, Arif Vokshit, Hasan Zenelit, Qerim Kelmendit, Adrian Krasniqit, Alban Nezirit, Agim Makollit, Hamëz Panxhajt, Asllan Selimit, Eqrem Kastratit, Isak Shabanit, Bislim Zogajt, Ilir Gashit, Januz Zenelit, Ali Gjuliqit, Demir Limajt, Agim Hulajt, Selim Lokajt, Hajdin Ramës dhe Nezir Zogajt. (Zëri i Kosovës, 4)
KALIMI I ADRIANIT DHE MËRGIMIT NË SHQIPËRI!
Përkundër ndjekjes nga regjimi serbe, Adriani nuk e ndali aktivitetin e tij për asnjë çast. Në fund të javës së parë të shkurtit 1997 Adrian Krasniqi bashkë me Ilir Konushefcin – Mërgimin kalojnë në Shqipëri për të vazhduar veprimtarinë atdhetare.
LETRA E ADRIANIT PËR ILIRIN!
Në fillim të marsit 1997 Adrian Krasniqi i shkruan një letër vëllaut, Ilirit dhe e informon për veprimtarinë e tij në radhët e Ushtrisë Ҫlirimtare të Kosovës. (Kjo letër gjindet në arkivin e LPK-së)
LETËR E SHKRUAR PËR VËLLAUN
Mirëmbrëma i nderuari vëlla ILIR!
Së pari pranoni përshëndetjet e mia nga vëllau i juaj, ADRIANI, që të gjithëve ju do shumë, dhe mungesën e juaj e ndjen në çdo moment dhe në çdo situatë.
Me shëndet jemi mirë dhe besoj që kjo letër e imja t’ju gjejë edhe juve në pozitë shëndetësore të shkëlqyer.
Përmbajtja apo qëllimi kryesor i dërgimit të kësaj letre është informimi juaj për veprimtarinë time, duke e ndjerë veten si borxhli ndaj familjes, por edhe duke ju përgatitur edhe për të papriturat që mund të ndodhin në të ardhmen. Besoj që punën apo veprimtarinë patriotike që jam duke e zhvilluar unë do të kishit zhvilluar edhe ju, por fati deshi që unë njëherë për njëherë t’i përgjigjem thirrjes së atdheut, që bijtë e tij t’i dalin zot në këto momente të vështira dhe tejet kritike, duke mos kursyer as gjënë më të shtrenjtë “Jetën”.
Si anëtar i organizatës militante UҪK, për borxhin ndaj atdheut dhe për betimin e bërë para shokëve, më duhet të qëndroj besnik i kësaj “rruge deri në vdekje”.
E di, që RRUGA të cilën e kam filluar (jo sot) nuk është e shtruar me lule, por është plot rreziqe, plot e përplot pengesa, mirëpo ato nuk më pengojnë, sepse shpirti im është gatuar në atë formë që do t’i kalojë të gjitha, por ai bëhet më i fortë, më i pathyeshëm kur ka edhe përkrahjen tuaj (familjare) dhe kjo e di se nuk do të më mungoj.
Më vjen keq që për në Kosovë ika pa ju informuar. Mirëpo mendova se mosinformimi juaj është më i qëlluar, deku [menduar] se do t’ju shqetësoja.
Përfundimisht vendosëm që për një kohë jo të gjatë t’i ngjeshim radhët tona në mënyrë që goditja që do të pasoi nga ne (të jetë një grusht hekuri që do ta dridhë Serbinë).
Lufta jonë do të vazhdojë derisa ta detyrojmë pushtuesin të heqë dorë nga Kosova jonë e dashur.
Lufta do të jetë e vështirë, do të derdhet gjak, do të ketë viktima, por ne jemi të pamposhtur, të pathyeshëm në “Rrugën e Lirisë”.
I dashuri dhe kurrë i paharruari vëlla
Kam shumë gjëra për të shkruar, por besoj se do të takohemi së shpejti dhe do të çmallemi me njëri-tjetrin, prandaj, këtu po e mbylli këtë shkrim.
Dhe së fundi s’më mbetet gjë tjetër pos që t’ju uroj suksese duke thënë “dalshim faqebardhë ju në mesin tuaj e unë në timin.”
Vërejtje:
Memi në asnjë mënyrë të mos kuptojë ndonjë gjë, sepse e merr për tragjike, ndërsa ju jeni burrë dhe këto gjëra i kuptoni.
“Ju puthi të gjithëve unë dhe Merita”, sidomos dy mbesat e xhaxhit, “Tinën dhe Doruntinën”.
Me nderime, përgjithmonë i juaji gjer në vdekje,
Ushtari i Ushtrisë Ҫlirimtare të Kosovës
Adrian Rexhep Krasniqi
KONSOLIDIMI I GRUPIT TË FURNIZIMIT PËR ARMATIM
Në Kosovë meqë njësitë e UҪK-së nuk kishin armatimin e nevojshëm, me nismën e Adrianit dhe të Ilir konushevcit – Mërgimit në Shqipëri u konsolidua grupi i furnizimit për armatim në ato baza ku i kishte krijuar Adriani më shokë.
Më 6 maj 1997, Grupi i UҪK-së në krye me Fehmi Lladrovcin, gjatë rrugëtimit për të hyrë në Kosovë bien në pritë dhe me këtë rast vritet Luan Haradinaj, njëri nga drejtuesit e furnizimit me armatim. Pas vrasjes së Luanit, ngarkesën kryesore për furnizimin e UҪK-së me armatim e merr grupi i Adrian Krasniqit, në të cilin bënin pjesë, Ilir Konushevci, Qerim Kelmendi, Gezim Sejdiaj, Hysen Dreshaj etj. Në gjysmën e dytë të vitit 1997 rritet aktiviteti i grupit të furnizimit të Adrianit edhe me grupet tjera të furnizimit të Mujë Krasniqit, Rexhep Selimit, Daut Haradinajt, Lahi Brahimajt, etj. Në këtë kohë grupet e furnizimit në Kosovë për herë të parë fusin edhe disa mortaja kundër tanksave dhe mitralozë 12.7 mm, të cilat u përdorën në aksionin e përgjithshëm të shtatorit të atij viti. Një pjesë e këtij armatimi ka shkuar edhe në Prekaz për Adem Jasharin.
KTHIMI I ADRIANIT NË KOSOVË, RËNIA E TIJ NË FUSHËBETEJË!
Adrian Krasniqi për herë të fundit në Kosovë futet në tetor të vitit 1997. Faton Mehmetaj në librin e tij: “Adrian Krasniqi – Rexha (Një jetë e një vdekje për Atdhe), në faqen 66 shkruan: “Adrian Krasniqi hyri në Kosovë bashkë me grupin e furnizimit, rreth datës 10 tetor 1997.”
Në këtë rrugëtim “bartjen e armëve nga Shqipëria në Kosovë bashkë me Adrianin po e bënin edhe Sylejman Selimi, Mujë Krasniqi, Qerim Kelmendi, Ilir Konushefci etj., të cilët kishin vendosur që me të dërguar të këtij kontigjenti të armatimit brenda në Kosovë, të bëjnë organizimin e një varg sulmeve të rrufeshme anë e kënd Kosovës. Në kufi si shumë herë të tjera u kishte dalë përpara Lahi Brahimaj (Magjupi) me shokë. Këtë herë një sasi të madhe të armatimit, grupi i Adrianit janë detyruar ta lënë rrugës, duke e fshehur në Bokë, sepse u ishin prishur samarët e kuajve.
Qerim Kelmendi në një deklaratë dhënë autori të librit, Faton Mehmetaj, thotë se:” armët e lëna në mal (16 pushkëmitralozë, dy thas municion, dy thas karikatorë, barëra dhe mjete të tjera të luftës), një periudhë pas vrasjes së Adrianit, Gëzim Sejdiaj me një grup të Drenicës, i ka marrë dhe i ka sjellë brenda, të cilat janë dërguar në Prekaz.”
“Nga grupi i lartëpërmendur, Adriani me Ilirin e Qerimin bashkë me Lahiun bijnë deri te Suka e Cermjanit, ku mirren vesh që pasi njësia e UҪK-së nga Shqiponja (ish-Jabllanica) ta sulmon stacionin e policisë serbe në Ҫallapek, dy ditë më pas, Adriani me grupin e vet të sulmon ku të don. Prej andej kanë vazhduar rrugën me Rexhep Selimin për në bazën e UҪK-së në Açarevë të Drenicës tek Sylejman Selimi, për të çuar teknik luftarake.”
Adrian Krasniqi bashkë me Ilir Konushefcin dhe Qerim Kelmendin kishin vendosur që ta sulmojnë stacionin policor të Kliçinës.
Mirëpo me të arritur në Shtabin e UҪK-së në Açarevë, rrethanat fillojnë të ndërlikohen. Forca të shumta të policisë serbe kishin rrethuar fshatrat Jabllanicë, Bardhaniq e Zhebel të komunës së Gjakovës, sepse pas kryerjes së sulmit të paraparë mbi stacionin e policisë serbe në Ҫallapek, gjurmët kishin çuar në drejtim të Jabllanicës. “Rrethimi i këtyre tri fshatrave dhe bastisjet e keqtrajtimet e qindra banorëve në fshatrat Bardhaniq e Zhebel, ishte alarmuese për të gjithë ne që gjendeshim në Shtabin e Açarevës. Për këtë arsye shokë të Shtabit të Përgjithshëm të UҪK-së kanë dhënë urdhër që përkohësisht të ndalet sulmi mbi stacionin e Kliçinës.
Edhe përkundër kësaj, Adriani bashkë me Qerim Kelmendin do të këmbëngulë për të sulmuar stacionin e Kliçinës, sipas marrëveshjes paraprake. Ndërsa një variant i dytë ishte që të shkonin për t’i ndihmuar shokët e rrethuar në Jabllanicë, Zhebel e Bardhaniq për ta çarë rrethimin në mënyrë që ata të tërhiqen. Dikur, pasi me propozimin e dytë nuk bien në ujdi, vendosin që ta kryejnë aksionin në Kliçinë, në njërën anë për t’ua tërhequr vëmendjen forcave serbe se njësitë e UҪK-së janë tërhequr nga fshatrat e rrethuara dhe në anën tjetër, Adriani i mbushur mllef për lansimet e pabazuara se kinse aksionet e UҪK-së po i kryenin vetë forcat serbe, kishte insistuar me çdo kusht që të sulmohet stacioni policor i Kliçinës, duke thënë se: “Du me shkue me dekë aty dhe le ta din populli se kush është duke i sulmuar forcat serbe.”
Në orët e vona të 15 majit 1997, para udhëtimit Mujë Krasniqi u thotë se pasi po niseni nga vendi im për të kryer aksion do të vij edhe unë me ju. Pra drejt Kliçinës u nisën Adrian Krasniqi, Ilir Konushefci, Mujë Krasniqi dhe Qerim Kelmendi.
Kliçina ishte sulmuar edhe shumë herë përpara dhe këta kannë sulmuar nga ana e prapme.
Në librin e Bardh Hamzajt “Rrëfimi për luftën dhe lirinë (dialog me komandantin Ramush Haradinaj).
Ramush Haradinaj lidhur me vrasjen e Adrian Krasniqit sipas tregimit të Mujë Krasniqit, deklaron: “Muja thoshte se, kur kanë mbërritur në një kodër të vogël përmbi stacion, 100-150 metra larg ndërtesës, u ka propozuar të ndalen se nga aty kishin sulmuar edhe më parë. Adriani e kishte shikuar vendin dhe iu kishte dukur shumë larg. Ai dhe Muja kushin mortaja 150-tëshe, kurse Iliri dhe Qerimi automatikë. Qerimi dhe Iliri janë pozicionuar nga krahët për t’i mbrojtuar, ndërsa Adriani dhe Muja kannë shkuar më afër. Bile, Muja thoshte se është ndalur më larg se Adriani dhe është pozicionuar, por nuk ka guxuar të gjuaj sepse Adriani ende ofrohej.
Në momentin kur Adriani është ndalur – thoshte Muja – dhe ka rënë në gjunj për të gjuajtur me mortajë, është kthyer edhe një herë dhe ia kam bërë me dije se “po i mëshojmë” dhe kam gjuajtur i pari. Adriani ka gjuajtur në një makinë, ku kishte parë se ka njerëz të cilën e kishte marrë policia serbe nga shqiptarët. Kur e ka mbushur për herë të dytë, kam shikuar edhe një herë nga Adriani, se çka po bënte ai.E kam parë se ka bërë një lëvizje sikur deshi ta merrte një predhë dhe ka rënë përmbys, thoshte Muja. Domethënë e ka marrë plumbi nga krahu, nga ndonjë polic që kishte qenë në ndonjë shtëpi tjetër. Pastaj ka filluar breshëria e forcave serbe nga të gjitha anët. Muja ka përfituar dhe ka zbrazur edhe një predhë, është munduar të shkoj te Adriani, por ka qenë e pamundur dhe ka filluar të tërhiqet në pozicion të ri. Në një moment është takuar me Qerimin dhe me Ilirin dhe u ka treguar se Adriani ka mbetur dhe është plagosur.
Muja thotë se Qerimi i ka thënë se nëse Adriani ka mbetur gjallë e di terrenin dhe do të nxirret, kurse ata duhet të largohen se do të vriteshin të gjithë. Muja më ka treguar që u ka thënë atyre se njeriu është plagosur dhe se duhet të bënin diçka për ta tërhequr atë. Bile më ka thënë se ka menduar të shkonte edhe vetëm, por nuk ka hasur në përkrahje dhe, duke u tërhequr, thotë se Qerimi vazhdimisht ka thënë se Adriani tash e ka kapërcyer asfaltin dhe se së shpejti do të takohemi dikund. Natyrisht, më vonë doli se Adriani kishte mbetur i vrarë aty. (Bardh Hamzaj, 1)
Disa orë pas këtij aksioni të UҪK’së, në vendin e ngjarjes ka shkuar një ekip televiziv, dhe me këtë rast ka filmuar ambientin ku ishte zhvilluar aksioni, si dhe trupin e pajet të Heroit Kombëtar Adrian Krasniqi. (Rënia e Adrian Krasniqit, ?
KOMUNIKATA PËR AKSIONET E UҪK-së DHE RËNIEN E ADRIAN KRASNIQIT
Me rastin e rënies së Adrian Krasniqit dhe kryerjes së disa aksioneve singjirore të UҪK-së kundër objekteve të policisë serbe, më 19 tetor 1997 – Shtabi Qëndror i UҪK-së e lëshon një komunikatë, si vijon:
USHTRIA ҪLIRIMTARE E KOSOVËS
Për mjetet e nformimit
KOMUNIKATË NR.37
Me urdhër të Shtabit Qëndror të UҪK-së, në zonën operative nr.1, gjegjësisht në nënzonat e Dukagjinit, Karadakut dhe Drenicës, u kryen sulme zingjirore kundër objekteve të policisë pushtuese serbe.
Sulmet u kryen në fshatin Gërlicë të Ferizajt, Balincë të Klinës, Baballoç të Deçanit dhe Ҫallapek e Kliçinë të Pejës. Në orët e vona të natës në mes 15 e 16 tetorit, në krye të detyrës, gjatë një shkëmbimi zjarri në mes të pjesëtarëve të njësitit të UҪK-së dhe forcave të policisë serbe, ra heroikisht luftëtari Adrian Krasniqi. Familjes së Adrianit i shprehim ngushëllimet tona të sinqerta dhe i zotohemi se do të luftojmë edhe më me forcë për çlirimin e vendit dhe se për Adrianin dhe shokët tjerë të rënë do të hakmerremi shumëfish.
Në pamundësi për të kapur njësitë e Ushtrisë sonë, okupatori po hakmerret me dhunë e terror të paparë në popullsinë civile të pambrojtur dhe të paarmatosur. Me këtë veprim barbar, Serbia po i shkel ligjet ndërkombëtare të luftës. Për këtë, qendrave ndërkombëtare të vendosjes u bejmë thirrje që të ndërmarrin masa konkrete kundër këtij terrori serb mbi popullsinë civile.
Prishtinë, më 19. 10. 1997
SHTABI QENDROR I USHTRISË ҪLIRIMTARE E KOSOVËS (“Zëri i Kosovës”, 7)
VARRIMI I ADRIAN KRASNIQIT
Adrian Krasniqi varroset në fshatin e tij të lindjes, në Vranoc, më 18 tetor 1997 me pjesëmarrjen e 15 mijë shqiptarëve nga të gjitha viset e Kosovës. Në ceremonin e varrimit të Adrianit kanë marrë pjesë edhe disa bashkëluftëtarë të tij: Lahi Brahimaj, Gazmend Mehmetaj, Naser Brahimaj, Shkëlzen, Daut dhe Bujar Haradinaj. (Faton Mehmetaj, 2)
ILIR KONUSHEFCI PASUESI I ADRIAN KRASNIQIT
Pas rënies së Adrian Krasniqit detyrën e Shefit të Sektorit të Logjistikës të UҪK-së e merrë Ilir Konushefci – Mërgimi. Mërgimi këtë detyrë do ta kryen me përkushtim deri më 9 maj 1998, kur së bashku me mjekun Hazir Malaj vriten pranë fshatit të vogël Miliskajë, në aksin rrugor Qafë Mali-Bajram Curri. (Sheradin Berisha, 9)
Qoftë i përjetshëm kujtimi dhe lavdia për Adrian Krasniqin dhe gjithë dëshmorët tjerë të Kombit!
_____________
Referencat:
1. Bardh Hamzaj “Rrëfimi për luftën dhe lirinë (dialog me komandantin Ramush Haradinaj), Prishtinë 2001,
2. Faton Mehmetaj: “Adrian Krasniqi – Rexha (Një jetë e një vdekje për atdhe, botues “Zgjimi”, tetor 2001,
3. Qerim Kelmendi: Thesari kryesor i logjistikës së UÇK-së! Pashtriku.org, 12 maj 2017,
4. wikipedia, Adrian Krasniqi,
5. Zëri i Kosovës, organ i Lëvizjes Popullore të Kosovës, nr.30, 7 gusht 1997, Zvicër,
6. Letra e Adrian Krasniqit në arkivin e LPK-së,
7. Zëri i Kosovës, organ i Lëvizjes Popullore të Kosovës, Viti 15, nr.39 – 23 tetor 1997, Zvicër,
8. Rënia e Adrian Krasniqit, më 16 tetor 1997, Pashtriku,org, 15.02.2014)
9. Sheradin Berisha: Misteri i vrasjes së Ilir Konushevcit – Mërgimit, më 9 maj 1997 (Letra e Ilir Konushevcit), Pashtriku.org, 8. 6. 2016,
10. Armend Selim Daci (20.4.1976 – 21.4.1996), radiokosovaelire – 21.04.2014.

Adrian Krasniqi dhe Ilir Konushevci-Mërgimi

Kryeministri Albin Kurti, Mytaher Haskuka, deputet dhe kandidat për këshilltar komunal, turr e vrap në Këshillin e Bashkësisë Islame të Prizrenit!

Drini.us
-
2
Kryeministri Albin Kurti, Mytaher Haskuka, deputet dhe kandidat për këshilltar komunal, turr e vrap në Këshillin e Bashkësisë Islame të Prizrenit!

KBI-Prizren, 14 tetor 2021

Kryetari i KBI-Prizren, mr. Besim ef. Berisha, së bashku me kryeimamin dr. Orhan ef. Bislimaj, sekretarin dr. Faruk ef. Ukallo, zyrtarin e financave, z. Elmedin Mexhiti dhe zyrtarin për shërbime fetare, z. Erol ef. Raka, e priti në takim kryeministrin e Republikës së Kosovës, z. Albin Kurti, së bashku me kryetarin e komunës së Prizrenit, z. Mytaher Haskuka e drejtorin Islam Thaqi, si dhe deputetët Artan Abrashi e Arbër Rexhaj.
Kryeministri Kurti, shprehu konsideratën e tij të lartë për Bashkësinë Islame, si një institucion që i ka dhënë shumë vendit, në të gjitha proceset kombëtare, e sidomos në luftën e fundit, duke dhënë dhjetëra dëshmorë. Si e tillë, ka qenë pjesë aktive e proceseve për lirinë, pavarësinë dhe shtetndërtimin e Republikës së Kosovës.
Nga ana e tij, kryetari Berisha, në emër të KBI-Prizren e falënderoi shumë kryeminsitrin z. Kurti për vizitën e tij, gjatë qëndrimit të tij në Prizren.
Takimi ishte mjaft konstruktiv!

Këshilli i Bashkësisë Islame – Prizren

KBI-Prizren, 15 tetor 2021
Kryetari i KBI-Prizren, mr. Besim ef. Berisha e kryeimami dr. Orhan ef. Bislimaj, së bashku me disa imamë, e pritën në takim dr. Edib Abazi, nga Prizreni, njëkohësisht kandidat për asamblenë e Prizrenit në zgjedhjet komunale 2021.
Dr. Edip Abazi shprehu respektin e thellë për institucionin e Bashkësisë Islame, duke thënë se ndjehet pjesë e këtij institucioni pavarësisht se ku do të jetë në të ardhmen. Bashkësia Islame është shtëpia jonë e përbashkët, deklaroi ai.
Kryetari Berisha e falënderoi z. Abazin për vizitën dhe i uroi shumë suksese në zgjedhjet komunale.
Vlen të përmendet se Edip Abazi është kuadër i Medresesë së Prizrenit dhe ka shërbyer imam në xhaminë e “Bamirësave” plot 10 vjet (2010-2020). Ai, ishte edhe anëtarë i KBI-Prizren për një mandat (2016-2020), kurse tani vazhdon drejtimin e tij si profesor universitar.
Takimi ishte tejet vëllazëror!
Mevludi – Dita kur u lind Pejgamberi a.s.
“Gjithë sa zerre që është n’xhihan thirrte me za – Tue i thanë t’gjithë pejgamberit merhaba”.
Janë këto, dy vargje nga teksti i mevludit, që i kushtohen ardhje së Pejgamberit a.s., në këtë botë.
Të hënën, më 18 tetor 2021 (12 Rebiul Evvel 1443), të gjithë i themi Merhaba Pejgamberit a.s., në xhaminë ‘Sinan Pasha’, në Prizren, pas jacisë.
#Vendos maskën!
#Mbaje distancën!
Ingen bildebeskrivelse er tilgjengelig.

Këshilli i Bashkësisë Islame – Prizren

KBI-Prizren, 08 tetor 2021
Kryetari i KBI-Prizren, mr. Besim ef. Berisha së bashku me kryeimamin dr. Orhan ef. Bislimaj, sekretarin dr. Faruk ef. Ukallo, dhe imamët e anëtarët e Këshillit, Valon ef. Ibrahimi, hfz. Daut ef. Lezi e Erol ef. Raka, e pritën në takim kryetarin e komunës së Prizrenit, prof. dr. Mytaher Haskuka, njëkohësisht kandidat për kryetar të komunës së Prizrenit, i cili shoqërohej nga deputetët znj. Labinotë Demi Murtezi, z. Ardian Gola, z. Artan Abrashi dhe drejtori i urbanizmit, dr. Beni Kizolli.
Kryetari Haskuka, sikurse edhe në takimet e kaluara e vlerësoi lartë punën e Bashkësisë Islame për shoqërinë dhe vendin, në të gjitha periudhat. “Me Bashkësinë Islame kemi bashkëpunuar ngushtë në shumë pika gjatë këtij mandati, po edhe do të bashkëpunojmë edhe në të ardhmen, aty ku Komuna ka hapësirë dhe mundësi për ndihmesë”, deklaroi Haskuka.
Nga ana e tij, kryetari Berisha e falënderoi shumë kryetarin Haskuka për bashkëpunimin e mirë gjatë mandatit të kaluar, si dhe për vizitat e vazhdueshme për t’u njoftuar nga afër me preokupimet e KBI-Prizren dhe besimtarëve islamë.
Vlen të përmendet se kryetari Haskuka, përveç aspekteve infrastrukturore, i ka mundësuar qytetarëve zgjidhjen e shërbimeve të varrimit përmes Bashkësisë Islame, e që përbën një lehtësim të madh për familjet që janë goditur me sprovë, në momentet e tyre emocionale.
Takimi ishte mjaft konstruktiv!

Këshilli i Bashkësisë Islame – Prizren

KBI-Prizren, 05 Tetor 2021
Kryetari i Këshillit të Bashkësisë Islame në Prizren, mr. Besim ef. Berisha, së bashku me sekretarin dr. Faruk ef. Ukallo, referentin për shërbime fetare, Eroll ef. Raka dhe anëtarin e Këshillit, hfz. Daut ef. Lezi, dje me datë 04 tetor 2021, pritën në takim z. Mustafa Yelek, Kryetar i (Tidef) Federatës së Shoqatave për Ndihmë të Arsimimit të Medreseve më Turqi, së bashku me disa profesor të Medresesë Fatih në Stamboll.
Kryetari Berisha i falënderoi për vizitën dhe në të njejtën kohë i informoj për punën e KBI-Prizren, sfidat dhe zhvillimet e ndryshme në këtë institucion.
Mysafirët shprehën falënderimet e tyre për pritjen e bërë në Prizren, gjithashtu, u ndien shumë të lumtur me praninë e shume monumenteve Osmane e Islame në Prizren. Gjë që i bëri ta pëlqejnë dhe duan Prizrenin edhe më shumë.
Miqt tanë nga Stambolli na ftuan pët vizitë të ndërsjelltë në Turqi, për të parë nga afër praktikat dhe punën e tyre.
Vizita ishte e ngrohtë dhe tejet vëllazërore!

Këshilli i Bashkësisë Islame – Prizren

KBI-Prizren, 27 Shtator 2021
Kryetari i Këshillit të Bashkësisë Islame në Prizren, mr. Besim ef. Berisha, së bashku me kryeimamin, dr. Orhan ef. Bislimaj, sekretarin, dr. Faruk ef. Ukallo dhe juristin z. Zahir Smaili, pritën në takim kryetarin e KDTP-së (Partia Demokratike Turke e Kosovës) Dega në Prizren, z. Levent Buş, i cili shoqërohej nga disa kandidatë për asamble komunale të kësaj partie.
Kryetari Buş, falënderoi dhe çmoi lartë punën e Bashkësisë Islame në Prizren, njëkohësisht ofroi bashkëpunim të pa rezervë për çdo nevojë të KBI-Prizren.
Kryetari Berisha u shpreh mirënjohës ndaj KDTP-së dhe kryetarit të saj, z. Fikrim Damka, për ndihmën dhe gatishmërinë për përkrahje nga ana e tyre.
Takimi ishte i ngrohtë dhe tejet miqësor!

Fushatë zgjedhore e qetë, me ofertë të pasur programore, por me neglizhencë të masave anti-COVID

Drini.us
-
0
Fushatë zgjedhore e qetë, me ofertë të pasur programore, por me neglizhencë të masave anti-COVID

Misioni vendor për vëzhgimin e zgjedhjeve – Demokracia në Veprim (DnV), përmes një konference për media, sot ofroi vlerësimin për fushatën elektorale për zgjedhjet lokale që do të mbahen nesër në Kosovë, duke u fokusuar në çështjet si respektimi i masave kundër përhapjes së pandemisë, ofertat programore dhe mënyra e shpalosjes së tyre, kandidaturat dhe shpenzimet e kandidatëve të subjekteve politike.

Tridhjetë ditët e fushatës zgjedhore treguan se mënyra tradicionale e të bërit fushatë me tubime të mëdha, është eklipsuar nga fushata dixhitale. Transformimin dixhital të fushatës padyshim e imponuan masat kufizuese anti-COVID, por edhe fakti që platformat ‘online’ ofruan një potencial shumë më të madh, më efikas e më ekonomik në arritjen e masave dhe votuesve. Platformat “Facebook” dhe “Instagram” janë shfrytëzuar masivisht nga kandidatët për kryetarë të komunave dhe për ata për kuvendet komunale për plasim të informatave, shpalosje të ofertave programore, shpalosje të aktiviteteve e thirrjeve për votim. Ndonëse shumica dërrmuese e këtyre postimeve ishin të sponsorizuara, transparenca për koston financiare të fushatave dixhitale mungon.

Edhe pse në fillim të fushatës disa subjekte politike u zotuan për shkurtimin e ditëve të fushatës, në praktikë kjo nuk ka ndodhur. Fushata zgjedhore nisi me takime me grupe të vogla të qytetarëve dhe me respektim relativisht të kënaqshëm të masave anti-COVID. Megjithatë, respektimi i masave dhe i kufizimeve për numrin e pjesëmarrësve në takime pothuajse u braktis në të gjitha takimet e ngjarjet e organizuara në javën e fundit të fushatës. Në këtë përshkallëzim të situatës kanë pasur ndikim edhe kontrollet dhe inspektimet e pamjaftueshme të institucioneve përkatëse.

Ndryshe nga fushatat e kaluara zgjedhore, kësaj here shpalosja e programeve politike është bërë që në fillim të fushatës, element të cilin kandidatët duket se e kanë vlerësuar si përparësi konkurruese në garë. Ofertat e qarta programore, një pjesë e madhe e së cilave kanë qenë të qasshme për publikun, kanë qenë tipar pozitiv i kësaj fushate për shumicën e kandidatëve. Debatet televizive janë organizuar me kandidatët për kryetarë të të gjitha komunave me shumicë shqiptare, ndërsa debatet kanë munguar në komunat me shumicë serbe. Po ashtu, debate janë zhvilluar edhe në mes të kandidatëve për kuvendet komunale, duke përfshirë bartësit e listave, si dhe në disa raste vetëm me kandidatet gra për kuvendet komunale. Forma e organizimit të debateve televizive, me pjesëmarrje të shumë kandidatëve dhe diskutimit të temave të ndryshme në një periudhë të kufizuar kohore, nuk ka mundësuar elaborim të thukët të programeve nga kandidatët apo “përballje” përmbajtësore të pikëpamjeve midis tyre.

Investimet kapitale ishin kryefjala e programeve politike të shumicës së kandidatëve, me programet me potencial transformues që ishin karakteristikë e shumë komunave, posaçërisht shtatë qendrave të mëdha. Sidoqoftë, në disa raste kanë munguar detajet për planin e zbatimit të programeve, koston dhe burimet financiare për realizimin e tyre. Vlerë e shtuar e programeve të një pjese të kandidatëve janë projektet ambientaliste, duke përfshirë ndërtimin e parqeve të reja, shtigjeve për biçikleta dhe promovimin e transportit alternativ, si dhe projektet e karakterit zhvillimor në fushën e teknologjisë informative, të tilla si ‘lab’-et e qendrat për IT.

Edhe pse shumica dërrmuese e premtimeve të kandidatëve janë brenda fushëveprimit dhe kompetencave që kanë komunat, edhe në këto zgjedhje nuk kanë munguar rastet kur kandidatë të caktuar kanë dhënë premtime apo kanë përfshirë në programet e tyre çështje që janë kompetencë e nivelit qendror. Këto premtime kanë ardhur kryesisht nga kandidatët në radhët e subjektit politik që udhëheqë me Qeverinë, të cilët kanë ndërlidhur zbatimin e projekteve të caktuara me ndihmën potenciale të ofruar nga ekzekutivi. Edhe në këtë fushatë nuk kanë munguar premtime të dhëna nga ana e kandidatëve për kuvendet komunale, të cilat shpeshherë janë jashtë përgjegjësisë dhe kompetencave të kuvendeve komunale.

Fushata përgjithësisht është karakterizuar me një gjuhë të relaksuar mes kandidatëve, e pa ndonjë rast serioz të përdorimit të gjuhës së urrejtjes mes kandidatëve. Megjithatë, gjatë ditëve të fundit ka pasur një tendencë të ashpërsimit të gjuhës mes kandidatëve, por që ka mbetur në suaza të rasteve të izoluara.

Sa i përket fokusit në raport me kandidaturat, DnV vlerësonqë, sikur edhe në proceset e kaluara zgjedhore, ka pasur një koncentrim dukshëm më të madh të aktiviteteve të fushatës në promovimin e kandidatëve për kryetarë komunash, duke lënë në hije kandidatët për kuvendet komunale. Kandidatët për kuvende komunale janë parë më shumë si “dekor” gjatë aktiviteteve apo takimeve të subjekteve politike. Gjithsesi, vlen të theksohet se është shënuar avancim i konsiderueshëm sa i përket hapësirës mediale që u është ofruar kandidatëve për kuvendet komunale, me të cilët janë organizuar vazhdimisht debate televizive. Grave u është ofruar hapësirë optimale për pjesëmarrje në debate, në proporcion me numrin e kandidateve. Kurse, përfshirja e grave gjatë aktiviteteve të subjekteve politike ka qenë në nivele jo të kënaqshme. Karakteristikë e kandidaturave në këto zgjedhje është edhe garimi i kandidatëve për kryetarë njëkohësisht edhe si bartës të listave për kuvendet komunale. Rreth një e treta e kandidatëve për kryetarë komunash, përkatësisht 50 sosh, janë edhe bartës të listave për kuvendet komunale.

Edhe në zonat me shumicë serbe, sikur edhe në mbarë vendin, nuk u organizuan tubime të mëdha me qytetarë për shkak tësituatës me pandeminë. Në dhjetë komunat me shumicë serbe, fushata dixhitale ishte ndër format më të shprehura të të bërit fushatë. Mirëpo, edhe në këto komuna, subjekti politik Lista Serbe por edhe kundër-kandidatët e tyre, nuk kanë munguar takimet derë më derë dhe takime me grupe të targetuara. Në takimet e mbajtura me prani fizike, ka pasur respektim relativisht të kënaqshëm të masave anti-COVID. Sa i përket ofertave politike, fokusi i programeve të subjekteve dhe kandidatëve në komunat me shumicë serbe ka qenë çështja e punësimit, kurse shumica e problemeve të adresuara ishin të nivelit lokal.

Pas një gare zgjedhore me një ofertë relativisht të pasur programore, DnV fton të gjithë qytetarët me të drejtë vote të dalin në zgjedhje për të votuar institucionet e tyre lokale për katër vitet e ardhshme, duke u kujdesur që votimin t’a bëjnë në përputhje me masat anti-COVID. DnV po ashtu kërkon që masat anti-COVID të respektohen në mënyrë strikte edhe nga stafi zgjedhor.

DnV do të përcjellë procesin zgjedhor përmes 110 vëzhguesve, të cilët do të shpërndahen në nivel vendi, bazuar në një mostër të bazuar statistikore.

Filmi Mbijetesa dhe shkolla në DEA OPEN AIR FILM FESTIVAL 2021 në Tiranë

Drini.us
-
0
Filmi Mbijetesa dhe shkolla në DEA OPEN AIR FILM FESTIVAL 2021 në Tiranë

Nuhi Bytyçi

Filmi dokumentar  “Mbijetesa dhe shkolla”

Mirëpritet  edhe në DEA Open Air International Film Festival në Tiranë

Filmi dokumentar “Mbijtesa dhe shkolla”, me skenar e producent Nuhi Bytyçi, me regji të Ilir Kabashit dhe drejtor fotografie Bekim Qyqalla, u prezantua me sukses edhe në kuadër të DEA Open Air Internacional Film Festival në Trianë. Ky projekt filmik u shfaq sot në ambientet e Universitetit të arteve në kryeqytetin shqiptar në Tiranë. Filmi u mirëprit nga shikuesit e shumtë dhe nga kineastë të shumë vendeve që po marrin pjesë në këtë festival.  Krahas luftës për liri, populli shqiptar i Kosovës arriti që të organizojë mësimin për fëmijët edhe në malet e Berishës  gjatë luftës në Kosovë. Fokus i këtij filmi dokumentar është pikërisht “Mbijetesa dhe shkolla”, sakrifica e luftëtarëve të lirisë, prindërve, arsimtarëve dhe e organizatave humanitare ndërkombëtare për mbajtjen e mësimit në shkollën e najllonit jo fort larg pozicioneve të forcave ushtarake e policoe serbe. 

Të përkujtojmë se  filmi “Mbijetesa dhe shkolla” deri tani ka marrë pjesë me sukses në 21 festivale me renome ndërkombëtare të filmit dokumentar. Në një konkurrencë të madhe ndërkombëtare, filmi është vlerësuar lartë nga juritë profesionale të festivaleve të filmave dokumentarë në vende të ndryshme të botës, ku ka marrë 11 çmimin e parë, duke u shpallur filmi më i mirë dokumentar i metrazhit të shkurtër.

Gjatë muajve të ardhshëm ky film do të prezantohet edhe në disa festivale të njohura në mbarë botën.

“Kanibalizmi” i Nikolla Selakovkiçit në OKB

Drini.us
-
0
“Kanibalizmi” i Nikolla Selakovkiçit në OKB

Afrim Caka, Gjakovë

Kori i veteranëve të Milloshit në OKB. Europa kurv e plakë na do pa identitetin kombetar. Thirrja vjen nga shpellat e karpateve, plot u mbush Serbia… kur filluan tragjeditë në trojet shqiptare! Rracë e barbarësh bythëngrisur që e dimë se nga doli. Doli nga gjiri i popullit të dhjerë serb që vjedhinë Historinë, do të tërhiqte mbi shqiptar rrufe të dyfishta! Doli ky i fundit me emrin Selakoviç… Në pushtet e solli politika barbare. Veç barbarë në Qeveri që mallkojnë shqiptarët – mbeti veç Vuçiçi e Selakoviçi… me Moskën e Putinit mik. Në shekullin e 14-të barbarët sllav vini nga një tjetër shtratë kulturor sikurse espanikët që shkatërruan çdo gjë që gjetën përpara. Tokat iliro – dardane i shndërruan në toka të djegur. Duke u kthyer te barbaritë: patjetër që nuk mund të mos them se ajo nuk përbëhet vetëm nga doktrinatë e shtartit tjetër kulturor të vjetër por edhe nga kanibalizmi i serb. Pritet, padyshim, që unë flas dhe shkruaj për doktrinën e shtretërve kulturor – ajo pjesë e kanibalizmit mbi të cilën Selakoviçi dhe Vuçiçi kanë shprehur gjykimin: “Duam gjak shqiptari…!” Në hapsiratë e luftës në Dardani ka shumë tingujë foshnjashë që u therrën dhe i varën në shtylla elektrike, sikur në Gjakovë më, 2 prill 1999, ndaj familjes Deda etj… Kriminelët e kësaj lagjeje kishin varur në shtyllën elektrike trupin e pajetë të Argjend Demjahës – 6 vjeçar, të cilin më parë katilët e kishin therur në shtëpinë e tij. Nga ato që shkrova, shihet qartë se të gjithë barbarët e formave të ndryshme të qeverisjes flasin vetëm për një pjesë të barbarisë së tyre me thika në fyt. Sot do të shohim sa të tmerrshëm mund të jetë universi i barbarëve sllav përmesë disa fakteve të tmerrëshme të kanibalizmit serb. Kanibalizmi serb drejtë për drejtë duke i kërkuar krimet e viteteve 1945 – 1999, nuk janë të ndodhë vetëm bishat të hanë njëri tjetrin, ka shumë raste në kulturën e tyre të hanë dhe të kërkojnë të hanë përseri mish njeriu shqiptarë dhe të pinë gjakun në vendë të ujit. Në shumë rastë ka ndodhur që kokat e këputara të shqiptarëve i zijnë dhe i shndërrojnë në llampa ndriçuese. Në çdo luftë dalin në sipërfaqe grupe të mëdha barbarësh mes kombësive sllave, të cilët janë tepër frikacak, frikacak për t’u ndezur ballazi dhe të pavlerë për të luajtur ndonjë rol xhelatësh të mëvetësishëm, megjithatë mjaftueshëm të pamoralshme sa për të pranuar rolin e xhelatëve me pagesë. Në këtë luftë një rol të tillë barbarët serb dhe malazez e kanë luajtur në Dardani. Ky dyshim rritej në përpjestim të drejtë me përparimin e trupave të Milloshit e të Vuçiçit në thellësi të territoreve shqiptare dhe ia linte vendin optimizmit kur Selakoviqët vrisnin, nën kërcënimin me vdekje, të gjithë gëzofët në pronësi të shqiptarëve.

Terminalet doganore shtetërore do të shtrihen në tërë vendin

Drini.us
-
0
Terminalet doganore shtetërore do të shtrihen në tërë vendin
Foto nga takimi
Kryeministri Albin Kurti, bashkë me ministrin e Financave, Punës dhe Transfereve, Hekuran Murati, kanë takuar drejtorin e Doganave të Kosovës, Agron Llugaliun.

Sipas komunikatës qeveritare, drejtori Llugaliu e njoftoi kryeministrin Kurti për nënshkrimin e marrëveshjes me Trepça Sh.A. për rikthimin e terminalit doganor shtetëror në hapësirat e Trepçës në Mitrovicë, dhe ndikimet pozitive që kjo do të ketë.

Siç thuhet në komunikatë, nga Drejtori i Doganave u kërkua që të vazhdojë me punën e mirë.

Ata u dakorduan që deri në mesin e vitit të ardhshëm në gjithë territorin e vendit të shtrihen terminalet doganore shtetërore.

Fjala e Aleksandër Xhuvanit në varrimin e At Gjergj Fishtës

Drini.us
-
1
Fjala e Aleksandër Xhuvanit në varrimin e At Gjergj Fishtës

Aleksander Xhuvani zyre

(Ne foto Profesor Aleksander Xhuvani ne zyre ne vitin 1960)

Zotnij të ndershëm Si vetëtimë u-perhap an’e kand të Shqipnisë lajmi i idhët i vdekjes së poetit t’onë kombëtar At Fishtës dhe e mahnitun mbetet sot mbarë bota shqiptare, tue kujtue emnin zâmadh t’auktorit të Lahutës së Malcisë, që ka këndue, si dikur Omeri, burrnin’e besën e fisit t’onë, që ka ndezë zemrat e Shqiptarëvet, si dikur Tirteu i vjetërsisë. E me të drejtë i kanë thanë Fishtës Tirteu i Shqipnisë, se sikurse ai me elegjit’ e tij ndezi zemrat e Spartanëvet për luftë, njashtû edhe epopeja e Lahutës, odet edhe elegjit’e Mrrizit të Zanavet e të poezivet të tjera kanë mbjellë në zemër të djelmnisë s’onë dashunin e pamasë për truellin e të parëvet dhe për gjuhën amtare. Nji këto dy ideale, atdhedashtënija dhe ruejtja e gjuhës si dritën e synit, lavrimi e përparimi i saj kanë qenë polat, rreth së cilëvet shtrihej gjithë vepra e çmueshme e Fishtës. E s’ka kush tjetër veç neve arsimtarëvet që kemi pasë e kemi ndëpër duer edhe ua kemi mësue nxanësvet poezit’e tij, që e çmon mâ mirë veprën zâmadhe të Fishtës, e cila si nji far i math dritëdhanës ka ndriçue mendjen e djelmënisë s’onë, si nji Ungjill shkëndimath morali ka zbutë e ka edukue zemrën e saj.

Nuk ka qenë pra Fishta për ne vetëm nji poet kombëtar epik, lirik, dramatik e satirik, por edhe nji edukator i rinisë s’onë. Nuk kanë mësue e shijue nxanësit e shkollavet t’ona vetëm artin e tij poetik, bukurin’e harmonin’e vargut, rrjedhshmnin’e dlirsin’e stilit e të gjuhës së tij, që âsht nji thesar i pashterun frazeologjije e leksikologjije të kulluet, por kanë thithë prej veprës së tij, si nji nektar të hyjnueshëm të bletës attike, idealet mâ të nalta të njerëzimit: urtinë, burrninë, besën, drejtësinë e dashuninë për të mirën, të bukurit, të drejtën e të vërtetën. Nuk jam unë, o burra, i premë sot që të mund të thuri imne për veprën lavdimadhe të At Fishtës. Âsht historija që ka për të zbukurue faqet e saj me emnin zâmath të tij; âsht letërsija e jonë që do të mburret për veprat e tij grat-plota e të pavdekshëme; janë Zanat e malevet t’ona, që ai ua përcillte vallet me lahutën e tij, që kanë me këndue me katrime kumbim-randa deri te froni i Empirit, veprën e kangatorit zâ-ambël të tyne; âsht djelmënija shqiptare që ka për t’u-ushqye e për t’u-vaditë me manën hyjnore të tij; së mramit âsht Shqipnija mbarë, Gegë e Toskë, malsi e qyteta, që do të kujtojnë, deri sa të ndrisë e diellit rrota, emnin e njenit prej bijvet të mëdhej të saj, që e deshi, e lavdoi dhe e nderoi për gjithë jetën. Na të gjithë lavdimtarë të veprës së tij, shokë e nxanës të tij, të pikëlluem e të mallëngjyem thellë, kah kujtojmë veprat e tij, fjalët e ambëla e plot atdhedashtëni e këshillat e tij, le t’i lutemi Fuqimadhit Perëndi, që t’i caktojë pranë fronit nji vend të meritueshëm, si në kët dhe, prej kah të vijojë me i lutë për lumnin e Shqipnisë. Shkoder 31 dhjetor 1940

Nga Ardian Klosi në gazeten SHEKULLI me 14.03.2010

Në sheshin “Nënë Tereza” në Shkoder mungon monumenti i Marin Barletit

Drini.us
-
0
Në sheshin “Nënë Tereza” në Shkoder mungon monumenti i Marin Barletit
Paul Tedeschini

Në sheshin “Nënë Tereza” në Shkoder ku asht monumenti i Nënë Terezes dhe monumenti i Luigj Gurakuqit duhet të shtohet edhe monumenti i historianit të madh shqiptar Merin Barletit.

Marinus BarletiusNë qënder të qytetit 2500 vjeçar të Shkodres gjendet “Sheshi Nanë Tereza” në të cilin asht vendosë monumenti i humanistes së madhe dhe nobelistes së parë shqiptare Nanë Tereza (1910-1997) . Kjo grue e madhe shqiptare ia ka perkushtue jeten e vet BAMIRSISË të varfenve pa shikue perkatesinë etnike apo të bindjeve fetare. Asht per këtë arsye që kjo grue shtatvogel dhe me zemer të madhe nderohet nga e gjithë bota. Asht kjo grue shtatvogel me zemer të madhe që e ka nxjerrë populli shqiptar të rritun dhe të edukueme me traditat fisnike të gjakut shqiptar dhe që njikohësisht e ka ba të njoftun në mbar boten popullin e vet.

Po në këtë shesh asht vendosë edhe monumentit i birit të famshem të Shkodres Luigj Gurakuqit (1879-1925), per të cilin mund të flitet me faqe të tana qoftë per patriotizmin e Tij, per ndershmeninë e Tij dhe si perhapes i kultures dhe edukimit të brezit të ri.Por në këtë shesh mungon edhe nji figurë tjeter shumë e randësishme që ka nxjerrë populli i Shkodres, i cili ka dhanë kontribut teper të madh jo vetem per Historinë e Shkodres, por edhe per Historinë e mbar popullit shqiptar. Pra mungon monumenti i humanistit të shquem, historianit, të parit autor të njohur dhe një nga më të mëdhenjtë e letërsisë së vjetër shqiptare Marin Barletit  (lindun në Shkoder rreth viti1460 – vdekur ne vitin 1512/1513 ).

Veprat e Marin Barletit qëndrojnë si një burim i dorës së parë e të pazëvendësueshmit për historinë e shek.XV të Shqipërisë, si dhe të Evropës Juglindore. Veprën e vet ai e mendonte si një përmendore që ia kushtonte luftës për liri të atdheut dhe popullit të vet; ajo nuk do të kishte një funksion thjesht estetik, por do t’i shërbente së vërtetës, si mësuese e jetës, që do t’i mësonte njerëzit për të hapur sytë e për të drejtuar si duhet punët e njerëzimit.

“Historia e Skënderbeut” e Barletit u bë burimi ma i rëndësishëm, nga ku patriotët shqiptarë mësojshin historinë e luftërave të lavdishme të popullit tonë nën udhëheqjen e Skënderbeut dhe frymëzoheshin për përpjekjet e tyne për shpëtimin dhe lirinë e Shqipërisë. Me librin e Tij Marin Barleti qëndron në fillimet e letërsisë shqiptare, e cila e nis udhën e saj me një vepër të përmasave të mëdha. Kjo vepër është shkruar në latinisht, që asokohe ishte gjuha e kulturës në Evropë, por ajo i përket kulturës shqiptare, jo vetëm se është shkruar nga një shqiptar, por se është bota shqiptare që i ka dhënë jetë këtij argumenti madhështor të kulturës së hershme të këtij populli të lashtë.

Nji veper tjeter e ketij shkodranit të madh Marin Barletit asht edhe “Historia e jetës dhe e  bëmave të Skënderbeut” (Historia de vita et rebus gestis Scanderbegi, Romë midis 1508 dhe 1510). Është vepra madhore e Marin Barletit. Ajo e tregon autorin si një shkrimtar të nivelit të nartë dhe si historian që përpiqet të ndërtojë kuadrin e saktë të jetës së heroit dhe, me gjithë vështirësitë objektive për të siguruar burimet, jep njohuri të gjana për “Ç’ka ngjarë në shek.XV dhe çfarë zhvillimi ka pasur në atë kohë shoqëria jonë, fshatarësia shqiptare, jo vetëm nga ana historike, por edhe nga ana kulturore, ekonomike dhe drejtime të tjera”.

Autori mbron të drejtën e një populli për të jetue i lirë, himnizon njeriun dhe forcën e tij, heroizmin njerëzor dhe dashurinë e natyrshme për trojet e të parëve. Duke qenë një vepër historike, libri i Barletit ka rëndësinë për të dhënat dhe faktet që sjell. Pa këtë vepër historiografisë për Skënderbeun do t’i mungonin burimet e para, që e kanë ushqyer dhe vazhdojnë t’a ushqejnë edhe sot.

Vepra tjeter me randësi të madhe asht edhe “Rrethimi i Shkodrës” (De obsidione Scodrensi, Venedik 1504). Në këtë veper Ai jep historinë dramatike të luftës për jetë a vdekje të banorëve të Shkodres së rrethuar për një vit nga tuqit osman në vitin 1478–79. I mbështetun në shënimet dhe kujtimet e veta si dhe të pjesëmarrësve të tjerë, libri jep një tregim të saktë të ngjarjeve politike-ushtarake, por sidomos të aspektit të brendshëm, të vetëdijes së lartë patriotike të banorëve të qytetit.

Shkruar në latinisht dhe e botuar në Romë rreth viteve 1508-10. Kjo vepër në kohën e vet u ribotua latinisht tri herë dhe u përkthye në disa gjuhë evropiane. Kjo veper u perkëthye ne shqip nga profesori i latinishtes nga Shkodra Henrik Lacaj dhe u botue në Tiranë vitin 1962. U përkthye në anglisht për herë të parë në vitin 2012 si “The Siege of Shkodra” nga intelektuali i mirefillte amerikan me banim ma se 20 vjeçar ne Shkoder zotni David Hosaflook.

Marin Barleti bir madh i Shkodres dhe i mbar popullit shqiptar me veprat e tij i ka dhanë shumë Shkodres dhe shqiptarve, prandej Shkodra ia ka borxh nderimin tue i vendosë nji monument në sheshin qendror “Nanë Tereza”.

Itali, 27-10-2013

Gjon Gjevelekaj: Krijimtaria jonë muzikore, shpëtoi nga asgjësimi, por jo e tëra!

Drini.us
-
0
Gjon Gjevelekaj: Krijimtaria jonë muzikore, shpëtoi nga asgjësimi, por jo e tëra!

Gj. Gjevelekaj,  gjithmonë i gatshëm, të shënoi një notë të re, në pentagram!

Nga: Bajram Sefaj

Bisedë e rastësishme                                    

Gjon Gjevelekaj: Krijimtaria jonë muzikore, shpëtoi nga asgjësimi, por jo e tëra!

(Kompozitor ynë i shquar që,  prej vjetësh, jeton dhe krijon, në qytetin Nicë, në jug të Francës).

Kjo bisedë (virtuale) rasti, me mikun tim dhe të gjithë atyre që adhurojë artin muzikor, Jon Gjevelekaj. lindi (u ngjiz) rastësisht. Kjo blic-bisedë, me këtë kompozitor tonin të shquar, nisi pa ndonjë qëllim të caktuar më parë. U çelë ashtu siç çelin (spontanisht e vetvetiu), lulet në stinën e pranverës, që nuk vyshkën kurrë. “Rrofsh sa malet, o i dashuri Gjon”, ishte fitili që kalli flakën e këtij kuvendimi. Ashtu, pra, siç nisin aq shpesh, bisedat midis miqsh që jeta,  i ka ndarë dhunshëm dhe i bëri pikë e pesë, si “zogjtë e qyqes”, anëve të ndryshme të dynjasë.

Gjon Gjevelekaj , i vyer e modest, kur, vjeshton ditët e jetës, njësoj i syrgjynosur, në qytetin e bukur Nicë, të Mesdheut (méditerrané) të Francës, në dy-tri fjalët e mia miqësore, -“Rrofsh sa malet, o i dashuri, z. Gjon”,  ai me dredh përgjigje me nota të forta mallëngjimi: “ I nderuari miku im Bajram, e mora mesazhin e dërguar dhe iu falënderoj shumë për të gjitha ato shkrime profesionale që ia keni kushtuar artit dhe kulturës shqiptare dhe asaj botërore. Kemi kaluar shumë kohë së bashku në Prishtinë, në festivalin e filmit në Pulë, në festivalin e njohur të filmit, në Cannes dhe… Më vjen shumë mirë që ndajmë të njëjtat vlera, shqetësime dhe brenga tona,  për rrezikun e  humbjes së pa kthim, të frytit të punës dhe përpjekjeve  tona, vetëmohuese pesëdhjetë vjeçare, të krijimtarisë muzikore. Krimi serb, mbi kulturën artin shqiptar në përgjithësi, iu kanos edhe zhdukjes totale të NOTOTEKËS MUZIKORE, “arkës” (thënë figurshëm) të  Prodhimit muzikor të TVP-së. Mirëpo, në saje të punës së zellshme,  këmbëngulëse, profesionale sa edhe të rëndësisë e kombëtare,  punonjësit e vyeshëm të Radio Kosovës, arritën ta shpëtojnë, ruajnë dhe profesionalisht e mirë të trajtojnë, këtë audio material.. Një pjesë të madhe e këtij materiale arkivor, tanimë është  digjitalizuar dhe, shpresoj, dëshiroj shumë, të bëhet edhe të finalizohet digjitalizimi komplet i gjithë krijimtarisë të Prodhimit Muzikor të TV Prishtinës, e cila gjë, edhe si popull e komb, do të  na bënte të krenohemi, para botës. Duke përfshirë këtu edhe veprimtarinë e të gjithë ansambleve tona shembullore, te angazhuar në këtë prodhimtari.  Në emër të gjithë kompozitorëve shqiptarë të Kosovës, u shprehi falënderimet e mia, drejtuar punonjësve të Radio Kosovës. Falë incizimeve të huazuara nga ana e kësaj radioje, kemi arritur që, një pjesë të konsiderueshme (të madhe), të krijimtarisë muzikore ta rishkruajmë, dhe, në këtë mënyrë, të lëmë gjurmë modeste në krijimtarinë muzikore botërore, thënë me kusht. Shqetësimet e mia dhe kolegëve të mi është shuarja e Prodhimtarinë Muzikore të RTV Prishtinës. Një brengë e madhe mbetët mbyllja e Shoqatës së kompozitorëve të Kosovës, e cila nuk iu nënshtruar apetiteve shumë vjeçare të Serbisë, të fuzionohet dhe asimilohet. Lokalet e Shoqatës së kompozitorëve të Kosovës, regjimi i egër serb, i shndërroi në restorant!  –  Bashkë me  z. Menan KISERI, kompozitor, instrumentist dhe njohës i mirë i informatikës muzikore, përpos HIMNIIT TË JETËS, bazuar në tekstin e Nënës Tereze, jemi duke punuar në një projekt madhor, “Imazhe zanore (sonore) nga Shqipëria”. Pra, i nderuari miku im Bajram, tani ne kompozitorët, kemi një privilegj të madh, të veçantë që, veprat tona të dëgjohen dhe të korrigjohen, më parë se të vijnë deri të realizimi final, me kor e orkestër. Pas dy vjetësh në Paris, specializimit në muzikën simfonike dhe muzikën e filmit, tri vjetësh në qytetin Bordo, specializimit në lënin e muzikës elektro-akustike, dhe nëntë muajsh specializimi të regjisë, puna te Opera e Nicës, mund të them se, para meje shfaqet një obligim tjetër: rrugëtim i madh, për një sukses sado të vogël. Në kohën e sotme, kompozitori duhet, medoemos, të ketë njohuri shumë të madhe nga informatika muzikore, instrumenti i pianos, kompozimi, orkestrimi, analizat muzikore, harmonia dhe zënia e të dëgjuarit të shumë veprave muzikore, në mënyrë që, çdo herë e, në çdo rrethanë, vital e në shërbim të artit. Dëshiroj shumë që, arti dhe kultura të këtë me shumë asete, të rëndësishëm në Kosovë. Të na ndihmojnë të gjithëve që të kontribuojmë dhe të pasurojmë kulturën tonë me vepra madhore artistike. Shumë të fala i nderuari miku im Bajram,  si dhe të gjithë tjerëve që kanë kontribuar dhe kontribuojnë në pasurinë intelektuale dhe mirëqenies së të gjithëve. Me nderime Gjon Gjevelekaj”.

*

Gjersa miku im Gjon, rrëfente, nga larg, gjithnjë përmes fscebok-ut, mu kujtua se, ky kompozitor i shquar, sa herë që takoheshim, kurdo e kudo qoftë, kurrë nuk harronte (kalonte), pa përmendur (ripërtërirë), çështjen e një demi të madh që i është bërë trashëgimisë sonë muzikore, e jo vetëm asaj: humbjes a  asgjësimit të qëllimshëm, i  një fondi apo arkivi të rëndësishëm… Se për çka ishte fjala, saktësisht (au juste), nga ana kompozitorit tonë (tani niçean!), marrim lajm të mirë, shpjegim përimtues e sqarues, lidhur me këtë problem “misterioz” që, me gjasë, atëbotë, nuk ishte i vogël dhe se, do të kishte pasoja të pandreqshme, të thella e të parikuperueshme, për muzikën, por jo vetëm, por edhe, për artin tonë, kulturën dhe  pasurinë shpirtërore shqiptare, në përgjithësi, sikur në finale, gjithçka të mos përfundonte mirë e mbarë. Ashtu si njofton, kompozitor ynë, në këtë komunikim facebook- ian!

*

Gjentil, i  dashur dhe i kujdesëm, siç është ghthmonë, kompozitori Gjon Gjevelekaj, bashkë me këtë pusullë: “I nderuari miku im, po iu dërgoi këtë artikull që iu falënderoi shumë për mesazhin e dërguar të gjithë neve”, ma trazon kujtesëndhe ma terheq verejtje ese, atë ditë sot,s’e kam hetuar se emri im, për aq, paska qenë Bajam e jo Bajram!

Fjalën e ka, facebook u:   Gjon Gjevelekaj është autor i njohur këngësh. Mbaroi shkollën e mesme muzikore në Prizren (1966–70), vazhdoi studimet për teori dhe pedagogji muzikore në Akademinë e Muzikës në Zagreb (1972). Ai gjithashtu kaloi studime të larta për dirigjim dhe kompozim në Akademinë e Muzikës në Sarajevë (1972–6). Diplomoi në temën Josip Magdic (1981). Filloi studimet pasuniversitare për kompozicion në Francë (në Paris, më 1982/83), të cilat më pas i vazhdoi në Shkup nën udhëheqjen e Toma Prosev (1986–7). Pas përfundimit të studimeve, Gjevelekaj filloi të punojë si mësues në një shkollë fillore të Sarajevë (1972–6) dhe, më vonë në shkollën e mesme të muzikës në Prizren (1976–7). Ishte drejtor i orkestrës simfonike në Radio Televizionin e Prishtinës. Në vitin 2002 filloi të jepte mësim në Konservatorin e Muzikës në Grasse, Francë. Punimet e tij janë interpretuar në të gjitha viset e ish -Jugosllavisë dhe më gjerë, dhe kanë marrë disa çmime. Vendbanimi i tij në Francë ia mundësojnë njohjen e stileve që zhvillohen në Evropë, ku veprat e tij kanë ndikimin në muzikën moderne, bashkëkohore të Evropës Perëndimore.

Për librin “Bastardët” të Çun Lajçit

Drini.us
-
1
Për librin “Bastardët” të Çun Lajçit

Nga: Ilir Canhasi, Suedi

”Bastardët” quhet libri i shkrimtarit, muzikantit, aktorit të teatrit dhe filmit z.Çun Lajçi. Sa shumë i dua këta shpirtëra që kurrë nuk u ndalën për të luftuar vetëm për të drejtën, njerëz intelektual dhe guximtar. Mos harroni ishin të pakët intelektual që ngritën zërin ndaj padrejtësive që i bëheshin vendit dhe njerëzve të tij. E mu heshtja e këtyre intelektualëve bëri që ne të dështojmë si shoqëri para krimit, korrupcionit, faljes së tokave e të tjera. Për ju të dashur miq po i shkëputi disa fragmente nga libri i tij . Memli Krasniqi, Isa Mustafa, Hashim Thaçi, Ramush Haradinaj ” Ju kujtohet ai Memli, patrioti i madh, ish-ministri i kulturës, s’më ktheu në teatër mbas luftës! Jo, m’tha, je plakë, s’e ke larg pensionin! Mos i thashë, se m’ka përzanë Stojanoviqi ’93-tën, e t’shkon ftyra, kur t’iu them njerëzve se krahu i luftës nuk më ktheu! Punë e madhe, tha! Ky Isa, ma plak se unë, s’më la me i recitua Ibrahimit, kur iu vu shtatorjs! S’dua me ma idhnua Hashimin, m’tha! Dhe u ba kryeministër! Hasha, n’kinemanë Jusuf Gërvalla, n’Pejë, n’skenë më nxori e më tha : Recito artist se Rugovën tande sot po baj Komunë! Trembëdhetë katunde i rrejti! Mushi m’thirri n’zyrë. Flej rahat artist, mos shkruaj ma për Çakorrin, se kurrë n’Parlament s’ratifikohet! M’thoni, ku mbeten 8 kilometra bjeshkë?” Isa Mustafa, Ramush Haradinaj, Hashim Thaçi ”Krroçet, Mushat e Hashat, i ndrrojnë ngjyrat tri herën n’ditë, për me shpëtua nga fajet që s’iu falen! Ata janë lugë xhehnemi, që s’pritojnë me qenë sa me Erdoganin, sa me Putinin, e Trampit me ia puthë duert e për ty me i thanë: Ja bolsheviku i vogël, naleti që po don me na prishë me ty!” E Albinin e këshillon: ”Por me Amerikën kujdes.” Agim Veliu Në vitin 2002 në Podujevë: ” Asht shqiptari i vetëm, që nuk m’la me dalë në skenë, me 2002 n’Podujevë, n’fushatën zgjedhore, i caktuem nga vetë Ibrahimi! Ti nuk del n’skenë, m’tha organizatori, sepse kryetari ka thënë kështu! Cili kryetar? E pyeta. Agim Veliu! M’u përgjigj. Po djalosh po, me Gimën i çove korbat e komandantat n’kamë, e ata shkuen n’kryeshnosh te baba. O krroçe, jemi ata që thojshe: Këta vrasin, vjedhin e rrjepin, ikni prej tyre o popull, se janë hajna! Pronto mafia jemi, me t’clët ke hangër 20 vjet o Krroçe! A po e sheh se s’mundesh pa neve. Na i kemi zagarët e shpejtë! E sheh djalosh se sa shpejt këta bëhen bashkë, e sa vetëm mbetesh ti? A s’asht e tmerrshme?!” Hashim Thaçi, Baton Haxhiu ”Edhe për do tuxharë tokash, që po shesin patriotizëm, me kufij, po thonë kemi luftua krah për krah me Ademin. Por, kur po akuzohennga ”specialet” po thonë kurrë n’luftë s’kemi qenë! Për do gazetarë, do shokë t’shokëve tu, që kërkojnë t’harrohen masakrat, t’harrohen faljet për gjenocid. T’harrohen t’pagjetunit! Thonë, edhe ushtarët tu kanë vra civilë serbë, e shokët tu i mbrojnë, sepse fitimet i ndajnë bashkë! Njëzet vjet janë ba, ka skadua afati, kështu trumpetojnë! Deshta me të kallxua se kët grimë Kosovë po duen me nda, e ne gjithçka dimë, por s’flasim, sepse po na blejnë lirë, e sa na shesin s’dimë!” Vjosa Osmani ”Dhe gurgulloi lumi Vjosa! S’flas me juve, u tha. Me popullin tim flas. Me ata që më zgjodhën, dhe ata nuk i mashtroj! Popullit i premtuem mos me lidh besë me hajna, hijena, ujq që kafshojnë! Me kriminela miqësi s’bajmë. Ata duhet të largohen. S’baj me ta koalicion! Dhe mori fund gjithçka!” Pushtetarët ”Po shkrove keq për tuxharët e pushtetit, që vrajnë e prejnë n’emën t’popullit, e s’mëtziten, pse i falin do bjeshkë e ara, ke m’u sha deri n’kërcnim me vdekje, prej zagarëve, që janë ba brumë tue hangër n’sahanat e tyne! S’përtojnë me vjellë n’ty: Çka po t’intereson ty a shitet a falet ndonji megjë! A je artist i popullit? Pse s’merresh me zanatin tand? Po pate taksiratë e shkrove për nji mendim ndryshe, për nji çasje t’re, kanë me ta ba gjamën, me t’vajtua ma zi se Ali Podrimja Lumin!” Për ju që nuk e njifni mirë poetin Çun Lajçi përveq shpërblimeve të shumta që ka marrë, ky aktor që kishte luajtur për 10 vite Hamletin, kishte marrë çmimin e parë, si aktori ma i mirë në Serbi per vitin 1972. Emrat e pushtetarëve që u përmenden më lartë u zhdukën pothuajse të gjithë nga politika dhe atë me humbje të mëdha. Të gjitha shkrimet e autorit dolën të vërteta.

Shkrimet e Çunit i rrezoi të gjithë për toke. Të gjithë i zuri mallkimi i popullit dhe autorit. E si mos të përkulem para veprave tuaja i nderuari poet Çun Lajçi. Intelektual- guximtar i kohërave të vështira. 

1...1,5291,5301,531...1,716Faqja 1,530 nga 1,716