Kreu Blog Faqe 1598

Edi Rama, kryeservili i serbosllavizmit

2

Eshref Ymeri

Në Portalin “Voal” të ditës së sotme, 24 gusht, lexova shënimin me titull “Rama për Bregoviçin: Muzikant i jashtëzakonshëm, ata që e sulmojnë janë kategoria më e ulët njerëzore”.

Në këtë shënim, lexuesit me vetëdije të lartë kombëtare, njihen me përpjekjet e dëshpëruara të Ramës për t’u prezantuar shqiptarëve një tjetër Bregoviç, i cili, sipas tij, na përfaqësuaka “simbolin” e bashkëjetesës së popujve në gadishullin tonë. Me sa duket, Ramës nuk i paska bërë fare përshtypje Eseja e shkëlqyer e gazetarit dhe e publicistit të talentuar Skënder Buçpapaj, me titull “Ftesa për Bregoviçin është politike”, e botuar po në Portalin “Voal”, të datës 18 gusht. Mbështetur në fakte konkrete, autori i ka bërë “rezonancën magnetike” figurës së Goran Bregoviçit, i cili, siç theksohet në Esenë në fjalë, “është tashmë zyrtarisht Hero i Popullit i Serbëve, pra, ai vjen në këtë veprimtari si hero i popullit të tij. Ai është fare i freskët nga marrja e Urdhërit të Yllit të Karagjorgjeviçit, dekretuar e dorëzuar nga presidenti Aleksandër Vuçiç. Lexojmë te zëri përkatës enciklopedik se ky urdhër është dekorimi më i lartë civil dhe ushtarak i Serbisë. U themelua në Mbretërinë e Serbisë dhe fillimisht iu dha ekskluzivisht qytetarëve serbë në këmbim të shërbimeve të kryera ndaj monarkisë serbe, popullit serb dhe shtetit serb”.

Në të njëjtën kohë, autori i nderuar i Esesë, i ka bërë “rezonancën magnetike” edhe vetë Ramës, mikut të përzemërt të Bregoviçit, duke theksuar:
“Vështirë të gjejë shpjegim tjetër inferioriteti i Ramës ndaj Bregoviçit, kur kryeministri i Shqipërisë, prej 24 vjetësh në pushtet e prej 31 vjetësh në politikën aktive, nisur nga statistikat e internetit, është dymbëdhjetë herë më i famshëm se i ftuari i tij në festivalin e Korçës. Ndërsa Vuçiçi, sipas këtyre statistikave, është dhjetë herë më i famshëm se Bregoviçi.Nga ata fëmijë të çmeritur të Bllokut dhe të periferive të tij, që iu ka mbetur i rrënjosur në tru Bregoviçi dhe jugosllavi i viteve 1970 e 1980, mund të jetë kryeministri aktual i Shqipërisë”.

Goran Bregoviç

Domosdo, duke qenë vetë viktimë e kompleksit të inferioritetit, Rama e ka truallin të gatshëm për të qenë inferior ndaj të huajve, të cilët, në rastin konkret, për mjerimin e tij, janë armiq të kombit shqiptar. Sepse Bregoviçi, paçka se nuk ka vrarë shqiptarë me dorën e vet, nuk ka ndonjë dallim nga kriminelët serbë, për të cilët ka kënduar, këndon, ka ushqyer dhe vazhdon të ushqejë simpati nën maskën e neojugosllavit.
Duke provokuar rëndë Prishtinën me ftesën që i bëri Bregoviçit, Rama dëshmoi fare shkoqur se është një kryeservil i regjur i serbosllavizmit, se është përçarës shembullor i kombit shqiptar, se është vazhdues i sprovuar i trashëgimisë serviliste të kryekriminelit të popullit shqiptar Enver Hoxha, i cili, siç dëshmon intelektuali i njohur me brumosje të admirueshme nacionaliste, inxhinieri kimist nga Çamëria, Sali Bollati, kishte dhënë porosi që, në librin e Abetares së fillores në vitet 1945-47, në faqen e parë, të botohej fotoja e mareshalit Tito, e shoqëruar me vjershën:


Tito luftëtar,
Tito Çlirimtar,
Tito Shpëtimtar i Popullit Tonë!
Ashtu si kryekrimineli Enver Hoxha, i cili, i brumosur deri në pore me kryeservilizmin e pështirë ndaj Titos, s’e kishte për gjë të shkelte mbi gjakun e dëshmorëve që dhanë jetën për çlirimin e vendit, edhe Rama s’e ka për gjë t’i fyejë rëndë të gjithë shqiptarët atdhetarë që ishin kundër ftesës për Bregoviçin dhe t’i vlerësojë ata si “kategoria më e ulët njerëzore”.
Të gjithë ata bashkëkombas të nderuar dhe të respektuar, që Rama i fyen publikisht për qejfin e Vuçiçit dhe të këngëtarit të tij, të cilin e ka dekoruar me dorën e vet, të mos e ndiejnë veten aspak të fyer. Përkundrazi, duhet ta ndiejnë veten krenarë. Le të lexojnë materialin e avokatit, shkrimtarit dhe publicistit të njohur Ilir Malindi, me titull “Edi Rama një i sëmurë psikik tepër i rrezikshëm. Ka diagnozën “skizofren agresiv”” (Faqja e internetit “Albaniapress”. 26 maj 2020). Le të lexojnë, gjithashtu, artikullin bukur të goditur, me autor A. Morina, me titull “Edi Ramës i vjen një ‘goditje’ e rëndë: Ti je turp kombëtar, mohove gjenocidin serb mbi shqiptarët” (Faqja e internetit e gazetës “Bota Sot”. 24 gusht 2021).

Feniks, Arizona
24 gusht 2021

Dashuria për atdhe është besim dhe shpresë për ndryshim!

0

Florim Zeqa 

Mbajtja e premtimeve elektorale nga ana e pushtetarëve, përveqse obligim është edhe detyrim moral ndaj qytetarëve të ndershëm, të cilëve ua grabitën votën duke iu premtuar publikisht mirëqenje dhe sigurime shëndetësore, zhvillim ekonomik dhe punësim në sektorin publik dhe privat, liberalizim vizash dhe barazi qytetare, luftim të korrupsionit dhe krimit të organizuar, nepotizmit dhe të gjitha dukurive tjera negative në vendin tonë.

Çfarë po shohim për këta pesë muaj të qeverisjes “Kurti 2”!?

Po e shohim vazhdimësinë e qeverisjeve paraprake, po e shohim vazhdimin e dialogut me Serbinë pa kushtin e njohjes reciproke dhe pa reciprocitetin e premtuar, po i shohim investimet qindra milionëshe dhe ndërtimet e shtetit serb në veri të vendit pa asnjë pengesë nga ana e pushtetarëve të rinjë, me disa zëra vajtues dhe qyqarë të pushtetarëve paraprakë!

Po e shohim kapjen e tmerrshme të shtetit përmes nepotizmit me punësime familjare dhe partiake nëpër institucione, borde dhe agjencione, kompani publike dhe përfaqësi diplomatike.

Pushtetarët e rinjë po sillen me komoditet sikur t’i kenë mbajtur të gjitha premtimet elektorale, duke harruar se mosmbajtja e premtimeve elektorale dhe fjalës së dhënë qytetarëve, përveqse mosmirënjohje, është dhe tradhti, e cila pashmangshëm do t’u kthehet bumerang në zgjedhjet e radhës.

Pushtetarët e rinjë po sillen njëjtë sikurse pushtetarët e paraprakë, të cilët manipuluan dhe abuzuan me votën e qytetarëve. Madje me retorikë dhe gjuhë populliste ua kaluan të gjitha pushteteve të pasluftës, duke injoruar rezistencën paqësore dhe luftën çlirimtare, duke injoruar sakrificat sublime të familjeve shqiptare, gjakun e dëshmorëve dhe heronjëve të vërtetë të lirisë së atdheut!

Po ndodhë pikërsiht kështu për faktin se pushtetarët e rinjë po mendojnë dhe veprojnë sikur gjithçka ka filluar me ta!

Ky është pak më tepër se një (vetë) mashtrim!

Është një tendencë e hapur për të mohuar epokën e lavdishme të historisë mbi 30 vjeçare të Kosovës për çlirim, shtetformim dhe shtetndërtim, është tendencë për të mohuar rezistencën aktive paqësore të viteve të ’90-ta apo siq e parapëlqejë ta quaj ‘Viteve të Krenarisë Kombëtare’.

Është tendencë e hapur për të mohuar sakrificat e panumërta të popullit dhe luftën çlirimtare, për të mohuar shtetformimin dhe shtetndërtimin e deritanishëm të Kosovës.

Këto tendenca deformuese të pushtetarëve të rinjë me proklamimin e “Republikës së Tretë” shumë lehtë mund ta vënë në pikëpyetje ekzistencën e shtetit dhe kthimin në pikën zero (0) para vitit 1999!

Ndëshkim i merituar, besim i gabuar

Populli i Kosovës në zgjedhjet e fundit më 14 shkurt 2021, në mungesë të një alternative të re politike, me të drejtë i ndëshkojë partitë që keq-qeverisën për dy dekada në Kosovën e pasluftës, por njëkohësisht edhe gaboi rëndë që u besoj verbërisht figurave të dështuara dhe ricikluara politike që ndërruan flamujt partiak duke u shitur si reformator dhe “çlirimtar” të korrupsionit dhe krimit të organizuar, pjesë e të cilit ishin dhe janë edhe sot!

Tani po shihet qartë se mbështetja e sinqertë e popullit dhe intelektualëve të ndershëm dhe patriotë për ndryshime pozitive është duke u tradhtuar nga pushtetarët e rinjë.

Pushtetarët e rinjë në vend të mbajtjes së premtimeve ndaj qytetarëve, këtyre të fundit ua kanë kthyer shpinën! Rreth vetës kanë tubuar pseudo-intelektual, servil dhe lakmitarë pushteti.

Intelektualët e mirëfilltë dhe atdhetarë jo vetëm që nuk i ofrojnë, i konsiderojnë si kërcënim për pushtetin e tyre autokratik.

Paranoja nga forca intelektuale dhe dhe egoja për pushtet të pakufishëm e pushtetarëve aktualë tashmë ka prodhuar urrejtje me tipare të një sisetmi totalitar, e cila fare lehtë mund të kthehet hakmarrje primitive të forcave politike kundër njëra-tjetrës!

Këto vërejtje dhe sugjerime qëllim-mira janë vetëm një paralajmërim për pushtetarët e rinjë për përmirësime dhe korrigjime të gabimeve, ndryshe shumë shpejtë mund të harrohet 14 shkurti i vitit 2021.

Qytetarët tashmë e kanë kuptuar se Lëvizja Vetëvendosje nuk është më lëvizje dhe as parti poltike që reflekton shpresë për ndryshim, por është një organizatë e tejkaluar për kohën në të cilën jetojmë, me ide dhe koncepte të vjetëruara politike të shekullit XX-të.

I ftojë të gjithë qytetarët e vendit për mobilizim të përgjithshëm rreth forcës së re politike në ardhje, për t’i larguar një herë e mirë nga skena politike të gjithë kusarët dhe matrapazët politikë që manipuluan me votën tuaj.

Ndryshimet nuk bëhen me figura të njëjta politike dhe me emërtime të reja kozmetike, por me emra të rinjë dhe gjak të pastër kombëtar, të papërfshirë në skenën politike të para dhe pas luftës në Kosovë.

Për forcën e re politike në ardhje të gjitha partitë politike pa dallim pushtet dhe opozitë janë të njëjta dhe si të tilla do të jenë kafshatë e lehtë në zgjedhjet e ardhshme nacionale.

Dashuria për atdhe është besim dhe shpresë për ndryshim!

Kapacitetet ushtarake të Talebanëve

0

Kolonel Dritan Demiraj, SHBA
Fatkeqësisht tërheqja e shpejtë dhe dorëzimi i të gjithë zinxhirit komandues të ushtrisë dhe policisë kombëtare afgane mundësoi që Talebanët afganë të kenë në duar disa dhjetra bilionë dollarë armatime të dhuruara për 19 vite nga administrata amerikane dhe aleatët e saj.
Pjesë e kësaj asistence ushtarake përfshin mijëra mjete Toyota, Ford, mjete të blinduara HUMVEES, MAX PRO MRAP, mbi 120 dronë survejimi ku përfshihen dronet ScanEagle dhe avionët e zbulimit PC-12, rreth 211 mjete ajrore, 166 nga të cilat kanë qënë operacionale në muajin gusht 2021.
Këtu mund të përmendim avionët e sulmit amerikan/brazilian Embraer A-29 dhe Cessna AC-208, shumë helikopterë amerikanë UH-69 Black Hawk, UH-60 A, UH-1H, MD-530 F dhe avionët e transportit amerikane C-130H, C-208BB dhe Boing 727 etj të dislokuara në bazat ajrore Bagram, Mazar-e Sharif, Shindand, Kandahar dhe në Kabul. Gjithashtu, përveç amerikanëve mjete ajrore ka dhuruar edhe India, konkretisht disa helikopterë sulmi MI-35, MI-24 dhe MI-17 dhe disa helikopterë transporti M-8 ruse të vjetra, të cilat mirëmbaheshin nga kontraktorët amerikanë.
Një rrezik i madh për të ardhmen janë edhe qindra mjete të artilerisë së rëndë 122 mm dhe 152 mm, armët moderne kundërajrore dhe kundërtanke, keqpërdorimi i të cilave krijon komplikacione dhe përbën rreziqe e kërcënime për të ardhmen e perëndimit, të vendeve të Azisë juglindore dhe sigurinë globale.
Kompletimi i Talebanëve me dhjetra mijëra armë këmbësorie moderne ku përfshihen pistoletat Beretta 92 FS, Glock Mod-17 dhe Mod-19, automatikët amerikanë M-4, M-16, mitralozët M-60, M-248, M-50 Brownning, armët moderne sniper, etj mjetet e zbulimit, vëzhgimit, mjetet dhe pajisjet moderne të ndërlidhjes, etj kanë rritur tek mase kapacitetet ushtarake të Talebanëve afganë.
Në shtesë të këtyre kapaciteteve mund të përmendim si rrezik eminent edhe programet moderne, programet stërvitore, kurrikulat e programeve të Akademive Ushtarake, Forcave Tokësore, Ajrore, Shkollës së Forcave Speciale dhe Komando në Wardak, etj të cilat prej vitesh kanë qënë nën drejtimin e ushtrisë Amerikane dhe të NATO-s. Një pjesë e madhe e këtyre Akademive dhe njësive speciale janë stërvitur dhe pajisur me CAVEAT-tet e NATO-s dhe SOP-të e forcave speciale të aleancës, një pjesë e mirë e të cilave do të merren studiohen dhe përdoren kundër forcave tona në konfliktet e ardhshme nga ushtria e Iranit, Kinës, Rusia dhe Pakistani.
Një shqetësim i madh për perëndimin është edhe investimi afatgjatë për krijimin, stërvitjen, mbështetjen dhe aktivizimin e celulave, organizatave, grupeve dhe njësive të inteligjencës afgane, të cilat prej kohësh veprojnë në zonat dhe organizatat e interesit (të cilat nuk mund t’i përmend). Duhet theksuar se në këtë drejtim, një dëm i madh për sigurinë operacionale është marrja nën kontrollin nga Talebanët dhe agjentët e ISI-it të Pakistanit i rrjeteve, qëndrave, organizatave, bazave sekrete, rrjeteve të inteligjencës dhe bashkëpunëtorëve të tyre, operatorëve, teknikës dhe pajisjeve të Drejtorisë së Sigurimit Kombëtar (NDS), të ngritura me shumë vështirësi dhe të mbështetura nga SHBA, Britania, Franca, Gjermania dhe India.
Kjo drejtori, një pjesë e të cilës është zhvendosur në Luginën e Panjshir-it për organizimin e rezistencës, ka qënë një nga agjensitë më të financuara, mbështetura dhe të suksesshme në luftën kundër terrorizmit, në konfliktin kundër Talebanëve dhe grupeve terroriste me të cilat ata bashkëpunojnë. Ata kanë qënë në pararojë për të denoncuar dhe provuar me fakte dhe prova për përfshirjen dhe mbështetjen e fuqishme që shërbimi sekret pakistanez ISI ka dhënë për Talebanët afganë që në krijimin e tyre në vitin 1991-1992 dhe deri në përfundimin me sukses të ofensivës kundër Kabulit.
Marrja nën kontroll e informacioneve të tilla, kapja, arrestimi, marrja në pyetje me të gjitha llojet e formave i agjentëve dhe bashkëpunëtorëve të Drejtorisë së Sigurimit Kombëtar Afgan (NDS), do të sigurojë për elementët kundërshtarë dhe shërbimet inteligjente jo partnere me SHBA-ve dhe NATO-n informacione të cilat do ta dëmtojë ndjeshëm në të ardhmen veprimtarinë e tyre dhe aksesin e informacioneve në kohën e duhur për agjensitë e inteliugjencës së perëndimit. Në të njëjtën kohë, do të rrezikojë edhe jetën dhe sigurinë operacionale të agjentëve në terren ose të rrjeteve dhe grupeve informative që veprojnë në zonat e tyre të interest.
Interes të madh në këtë drejtim kanë padyshim shërbimet kineze të inteligjencës civile dhe ushtarake, Irani konkretisht forcat speciale al-Quds, agjentët e MOIS-it, agjentët e GRU-së e të FSB-së dhe padyshim agjentët e ISI-it pakistanez. Prandaj në gjykimim tim, është shumë e domosdoshme që vëmendja e agjensive amerikane dhe partnere të inteligjencës duhet të përqëndrohet pa humbur asnjë minutë në mbështetjen e rezistencës afgane në Luginën e Panjshir-it, me të gjithë format (haptazi ose fshehtazi) me qëllim që në bashkëpunim me rrjetet e tyre të jenë në kontakt me çdo zhvillim, të shmangim të papriturat si në rastin e rënies së Kabulit për 3-6 muaj (që në fakt ra për katër ditë), pasi kanë përgjegjësi për informimin e saktë dhe në kohë të lidershipit më të lartë politik dhe ushtarak të SHBA-ve dhe vendeve partnere.
Meqënëse bashkë me Talebanët afganë në përbërje të tyre pjesë e ofensivës ishin edhe mijëra xhihadistë, terroristë dhe militantë të grupeve terroriste/xhihadiste si: LeT, LeJ, LeI, LeO, JEM, AQA, AQP, HQN, TTP, IMU, ETIM, ISIS Khorasan, etj kjo nënkupton se shumë shpejt territori i Afganistanit do të rikthehet në atë që gjatë viteve 1996-2001 njihej si “Universiteti i Terrorizmit Ndërkombëtar” për shkak të kampeve të shumta terroriste të stërvitjes në këtë vend (për të cilat do të flas me detaje në shkrime të tjera).
Si përfundim, fitorja gjatë ofensivës së Operacionit “Anakonda” të Talebanëve afganë dhe përshëndetja që asaj i kanë bërë edhe “partnerë” seriozë të SHBA-së në luftën kundër terrorizmit si psh kryeministri i Pakistanit Imrad Khan i cili theksoi se: “Talebanët më në fund këputën zinxhirët e skllavërisë”, së bashku me disa drejtues të tjerë të grupeve terroriste si emiri i TTP-së Nur Valih Mehsud nga provinca e Pakistanit Khyber Pakhtunkwa (KP) se: “Fitorja e Talebanëve afganë është fitore e Islamit kundër SHBA-ve”, etj janë tepër shqetësuese, të cilat paralajmërojnë rreziqet dhe kërcënime të cilat i analizuam më sipër në lidhje me vendet e Azisë juglindore dhe jo vetëm.
Shënim: Ky shkrim është krejtësisht ekskluzivitet i autorit D.D*.
Dritan Demiraj, Ph.D. Ish ministër i brendshëm dhe autor i librave: “Al-Qaeda Tri Dekada Terror” (2020), “10 Komandat Strategjike të Al-Qaedës në Botë”, “Al-Qaeda në Afganistan-Pakistan” (2021), “Forcat Speciale dhe Lufta Asimetrike” (2021), “Afganistani-Një Paqe e Vështirë” (2014), “Ngritja dhe Rënia e Shtetit Islamik” (2017), “Nëpër Labirintet e Shtetit Islamik” (2015), “Al-Qaeda në Siri” (2019), “Al-Qaeda në Irak” (2019).

Islamophobia: Fact or Fiction?

0

On July 9th, the European Commission against Racism and Intolerance, within the Council of Europe, published its annual report for 2014. The report identifies a dramatic increase in antisemitism, Islamophobia, online hate speech and xenophobic political discourse as main trends in 2014. It also indicates that «Islamophobia is reported in many countries, counteracting integration efforts for inclusive European societies. According to the report the rise of extremism and in violent Islamist movements has been manipulated by populist politicians to portray Muslims in general as unable or unwilling to integrate and therefore as a security threat.»

This is, of course, troubling, and it is right for the Commission to treat it as a growing problem. But just how widespread is the issue, and to what extent is it readily identifiable?

Some claims of Islamophobia have their roots in the perception of increasing Muslim violence within Europe; some are based on existing racist attitudes, and some are derived from Muslim perceptions of victimhood and charged sensitivities. The latter is the main reason why defining Islamophobia is not as simple as describing anti-Semitism, anti-immigrant prejudice, or anti-black racism.

To understand this more clearly, it is necessary to slip back briefly to the past.

In 1978, Palestinian-American professor Edward Said (1935-2003) published a book,Orientalism, which changed the way many people thought about the Middle East and Islam. Said’s book, deeply flawed, nevertheless became a bestseller translated into thirty-six languages. Those of us who were the first to read it – teachers and students in Islamic and Middle East Studies – were taken in by its façade of intellectual impartiality and the sense we all had that it opened our eyes to our own work in an original way. It was, to use Thomas Kuhn’s celebrated phrase, a paradigm shift that changed our understanding of our researches and the meaning they had, for we were precisely the ‘orientalists’ Said so tartly scolded. Some of moved away in later years, but many are still mesmerized by that smooth prose and challenging flair.

It wasn’t long before Said’s appeal moved into other disciplines and to other regions far from the Middle East. Orientalism even laid the foundations for a new item on the academic curriculum: «Post-colonial Studies.» The subject, now taught in universities in many countries, has produced a vast literature, has its own academic journals and numerous associations and institutes. Said, like Franz Fanon, Gayatri Spivak, Derek Gregory and others, remains a core figure, andOrientalism a central text.

According to Said, Westerners, by virtue of not being Muslims, have always falsified and distorted their writings about Islam and Muslims. Said claimed to see deeply-ingrained prejudice in the works of French, British, Russian and other Orientalist scholars and writers. To him, Orientalism was (and is) a tool of the colonial powers, assisting their mission supposedly to administer and subdue the peoples of the East. Since former colonies have achieved independence, he contends that the former imperialists still exert pressure on the ex-colonies in order to control them. Israel is regarded by most Marxists, socialists, and even many liberals as an entity created to colonize the Arab Middle East and is often condemned, even by people who are supposedly educated and should know better, in abrasive terms as a malign extension of the West.

Perhaps the best-known sentence in Said’s book is: «[S]ince the time of Homer every European, in what he could say about the Orient, was a racist, an imperialist, and almost totally ethnocentric.» As Bernard Lewis has been heard to remark, «If that were true, the only reports of marine biology would have to be by fish.» But for Said and his followers, the world is divided between Western guilt and Eastern victimhood.

What is missing from Said’s work is any attempt to deal with the long history of Islamic empires,[1] the conquest of, and permanent rule over, non-Muslim states and peoples, and the often distorted ways in which Muslim writers have sought to interpret and explain Christian, Jewish, Hindu and other worlds. Said leaves us with the impression that all prejudice is only on the part of the West.

Said continues to have admirers, most in academic departments of English or multicultural studies, but as time passes, more and more scholars are calling his views into question. Writers such as Bernard Lewis, Ibn Warraq, Efraim Karsh, and Robert Irwin have exposed a string of faults in Said’s narrative, from factual errors to staggering bias.[2]

Despite his bias, distortion of facts, and openly documented deceptions, many of Said’s followers, who are unwilling or unable to do their own work, see him as an intellectual to students and teachers who adhere to an anti-establishment, anti-Western, and socialist world view.

Edward Said Poses In His Office

For many, his book, Orientalism played a role in delegitimizing the West and furthering causes such as multiculturalism or anti-Zionism. In the meantime, however, not surprisingly, the book’s influence spread, into the Islamic world and the smaller world of Muslim communities in the West. Better-educated Muslims read and digested Said’s message, in a manner rather different from Western readers, many or most of whom were atheists and agnostics. For Muslim readers, Said’s message that the West was hostile to Islam became the first strong antidote to their sense of failure. Muslims saw themselves as backward but now believed they were the victims of a Western conspiracy to deny them the fruits of their great civilization. To disparage the West became, for many, a religious imperative.

For religious Muslims, it was becoming increasingly important to deal with the stresses caused by their economic, political, and military subordination to a flourishing West, coupled with their own lack of progress in the non-Muslim world and at home. The repeated defeat of multinational Arab armies by the «despicable» Jews of Israel stood, and for millions of Muslims still stands, as a symbol of their need to reassert themselves on the world stage — as Iran is trying to do today.

For many Muslim immigrants, adjusting to their new environment is difficult, possibly even more than for other newcomers to the West, from Africa, say, or India. Their religious leaders often tell them that Muslims are superior to all unbelievers.[3] Their history tells them a story of almost uninterrupted conquest, when bands of early Muslims came out of the deserts of Arabia to fight and destroy the two great empires of the day, the Byzantines and the Iranian Sasanids. The same history tells Muslims how Islam spread to the ends of the known world and how for centuries Islamic civilization was superior to all others.

But with the re-emergence of Europe and the gradual subjection of the Muslim world to «infidel» powers, much of that sense of superiority evaporated. From the late nineteenth century, Muslim reformers repeatedly called for a revival of Muslim thought and practice. Renewal (tajdid) was, for more secularist rulers such as the founder of modern Turkey, Mustafa Kemal Atatürk (1881-1938), to be achieved by a process of secularization. But for religious thinkers such as Rashid Rida, it meant a revival of the faith as a reaction to the achievements and power of the West, and a reassertion of Islamic superiority.

It may not have been European military might alone that dismayed Muslims. It may also have been the West’s universities, science, parliaments, laws, police, press, advocacy for liberty and free speech, attire, culture, and all the psychological and material benefits that have accrued to us.[4]

This cultural collision might well have been difficult for some Muslims to take in. After all, had God not promised them victory, not just for a time, but until the entire world was conquered for the faith? And had God not fulfilled his promise? Conquest had followed conquest, empire had succeeded empire, and on the back of these advances, a great civilization had come into being, with all its variants across the globe. For centuries, Muslims, many uninformed about what the changes in Europe, had, as Lewis argues, indulged a sense of political and religious supremacy. And for centuries they appeared justified in this belief.

But things changed, and not for the better. In 1798, Napoleon conquered Egypt, with ease. Even though his forces remained only a short time, that conquest was the first chink in the armor of Islam. During the nineteenth and twentieth centuries, the British and French occupied and colonized much of the Middle East and Africa. Having been the undisputed masters of their realm for so long, and having ruled so effortlessly over the Jews and Christians who lived among them as second-class citizens, Muslims had grown complacent.

If it was irksome to become subordinate to non-believers, worse was to follow. The West did not just possess superior military might; it soon became clear that Westerners were far from the infidels of popular imagination.

Several countries – Turkey and Iran, notably, which never became fully colonized – started to send students and diplomats to European countries, chiefly Britain and France. In Europe these travellers were introduced to ways that may have made the West seem superior: parliaments, constitutions, manmade laws based on objective evidence, universities with academic freedom, free speech, equal justice under law, democracy, elections, high-quality schools, a general lack of corruption in public affairs and commerce, growing freedoms for women, freedom of religion and respect for the «other,» and so on.

To the traditionally minded, news of such things may have come as a sort of horror. Despots recoiled from the very thought of democracy. Religious leaders fumed at secular education, rights for women, the freedom to question and to say what one liked, even about religion.

But younger, modernizing minds were released from the shackles of the past. From the late nineteenth century, pressure for secular reform began to appear, and for a time it seemed as if important events lay on the horizon. The Young Turks in the Ottoman Empire and the reformist anti-clerical movement in Iran seemed to usher in better times and freer lives.

But despite this apparent Muslim Spring and the appetite for reform it inspired, the doors to change quickly slammed down again throughout most of the Islamic world. In Iran, the secularizing but brutal Pahlavi dynasty provoked the Iranian Revolution of 1979, led by the Ayatollah Khomeini. Out of that, as the Islamists sought to quell dissent and impose their own theocratic rule, emerged Iran’s current totalitarian and theocratic regime.

Muslims have constructed a variety of responses to these events. A common one, from the late nineteenth-century, was to stress the innate and absolute rightness of Islam in the conduct of all human affairs. During the 1920s, this Salafi thinking from Saudi Arabia took on a new life through the Muslim Brotherhood in Egypt. Its motto is: «Allah is our objective; the Qur’an is our Constitution; the Prophet s our leader; jihad is our way; dying for the sake of Allah is our wish.» Its political slogan – seen until recently on banners in the poorer parts of Cairo – is: «Islam is the solution» (for every problem). The movement’s founder, Hasan al-Banna’, is widely quoted as saying, «It is the nature of Islam to dominate, not to be dominated; to impose its law on all nations and to extend its power to the entire planet.»[5]

This response leads directly to the holy war currently being waged against the West (including Israel) by radical Muslims, through organizations such as al-Qaeda, the Taliban, Islamic Jihad, Hezbollah, Hamas, and, even more brutally, the Islamic State (Da’ish).

A second response, devoid of the tactic of violence, was to seek to reform Islam itself from within. These reformers, (such as Muhammad ‘Abduh or Rashid Reza), were Salafis who aimed, not at the modernization of Islam, but in the other direction: at its return to the values, mores and practices of seventh-century Arabia — the time when Muslims lived with, and were guided by, Muhammad and the first three generations of his followers. Their aim is bold: to purify Muslims of the accretions their religion has taken on down through the centuries.

There is an old Islamic juristic principle: innovation (bid’a) is heresy, and leads to hellfire. Valiant as this response may seem to be, it has clearly been unable to stem the tide of rapidly expanding modernity. What it did achieve, even while affording them access to the latest technology, was to drag Muslims backwards.

While science and technology have left a powerful mark on Muslim societies (best summed up in Iran’s nuclear program), they are often deployed within a context of old-fashioned religious beliefs that are not innovative in any way. Thus, for example, before and during the Islamic Revolution in Iran (1978-79), cassette tapes were used to powerful effect by the revolutionaries. And today, even the most backward-thinking Islamist groups all advance their cause for a return to basics through the internet and the use of social media.

A third tactic has been to place the blame on the West for each and every misfortune that assails the Islamic world. This applies, not just to military interventions such as Iraq or Afghanistan, but to economic failure; a fall in oil prices; the «immorality» of young people; theconversion of Muslims to Christianity, atheism, or anything that is not Islam; women’s rights; the creation and perpetuation of Israel; young people questioning their parents and other free speech; the failure of Muslim immigrants to Europe to flourish, and whatever else takes one’s fancy.

The psychological truth behind all this is plain to see: It is a form of Freudian projection: taking the qualities about oneself that one does not like and projecting them onto others. This defense against an affront to our good opinion of ourselves can also be one of many forms of denial, whereby someone with problems denies he has any and instead happily pins the blame for whatever goes wrong in his life on others.

For many Muslims – as for all of us – responses such as these play a particularly important role in making sense of what seems a hostile world. If Muslims thought that Islam itself had failed, that God’s promise of eventual triumph across the earth had been left unfulfilled (or worse, that it was hollow in the first place), then the psychological ramifications could be shattering.

For conservative Muslims, the greatest catastrophe would be if, as a result of Westernization, millions in the Islamic world would lose their faith. Societies, held together by mutual belief would fall apart. Better by far to blame outsiders. And, even better, to find that the outsiders responsible for all our woes have all the time been the Jews and Christians whom Scripture instructs Muslims to despise for plots against the true faith.

Out of this tortuous medley comes what some call «Islamophobia.» It is evidently not enough to cite Westerners as the agents of Islamic decline. They must, according to that view have a motive, and this Western motive is supposedly uncovered in an active hatred of Islam. It is a hatred, the claim seems to go, born of a jealousy already there at the time of the Prophet, when the Jews, they allege, «conspired» against him. This hatred was supposedly there again in the Crusades, when the Christian Church sought to dislodge Islam from its commanding heights around the Levant and beyond; and also during the colonial and post-colonial periods, not just abroad but also at home, within the borders of Islam itself, as in Morocco, Algeria, Libya, Egypt, India, Mali and elsewhere in Africa, and in Indonesia, Malaya, the Philppines, and Central Asia.

Although the term «Islamophobia» may go back as far as 1916 in French, and seems to have been introduced to English by Edward Said himself in 1985, its use has grown rapidly in the UK and the United States. Today, it is employed in vague and sloppy ways, often conflated with claims of a victimhood similar to racism.

The vast amount of what is called «Islamophobia,» however, is not that at all. Fair criticism is not phobic; responses to Islamic terrorism are reasonable reactions to violence just as we react against all other forms of terrorism. If you read Muslim or pro-Muslim accounts of Islamophobia, they find fault with just about everything that implies a negative view of something Islamic, whether texts, history, or customary practices. Curiously, the same people who complain about Islamophobia seem never to complain about Muslim anti-Semitism or hatred for homosexuals or other violations of human rights.

In that sense, many have constructed a hate crime that only exists sporadically, within small groups like the UK’s fading English Defense League or in comment pages remarks by individuals, few of whom seem well- educated or polite. The Council for American-Islamic Relations (CAIR), for instance, has a website called Islamophobia.org, but the offenses do not seem nearly as ubiquitous or as hateful as Muslims claim, and often seem to have occurred as a reaction to some kind of «Infidelophobia.»

Based on news reports of Muslims murdering other Muslims and killing Christians, there is, ironically, probably more Islamophobia among Muslims toward each other than there is from Westerners toward Muslims. There is also probably more «Infidelophobia» by Muslims toward non-Muslims than by non-Muslims toward Muslims.

What true Islamophobia exists does so only on the margins of Western society. It reveals itself in the racist protests of the English Defence League; in the Reverend Terry Jones calling his bookIslam is of the Devil and his threats to burn the Qur’an; and in comments on some anti-Islamic websites.

Fair criticism is not phobic; responses to Islamic terrorism are reasonable reactions to violence just as we react against all other forms of terrorism. What true Islamophobia exists does so only on the margins of Western society. It reveals itself in the Reverend Terry Jones calling his book Islam is of the Devil and his threats to burn the Qur’an.

For all that, some haters make themselves quite visible; even so, they represent only a small number of the public, most of whom do not even know they exist. Most people are simply critical of what they see daily about Islam: violent acts across the globe, threats against freedom and democracy, hatred preached in mosques and Islamic centers – all justified as matters ordained by the Islamic faith.

Others are disturbed by the negative impact of Muslim immigration on Western societies. In America, the destruction of the twin towers and the attacks on the Pentagon on 9/11 were calculated to bring to the surface growing fears about the harm that growing Muslim radicalism could cause.

The accusation of Islamophobia has come to be a knee-jerk reaction to any, even wrongly-perceived, criticism of Islam. For centuries, Muslims have guarded their customs and their religion from criticism, and this has led to severe problems: a lack of safe arenas in both the Muslim world and within Muslim communities in the West, where Muslims may analyse and debate religious issues without fear of severe retribution for stepping across lines, such as declarations that intellect and logic are unIslamic; the prohibition of free speech, the use of murder to silence anyone who steps too far out of line, dissidents or apostates for instance. No healthy society can survive with such restrictions.

The West has thrived on its citizens’ freedom to challenge received ideas, to speak openly in debate, and to criticize without fear of reprisal. Accusations of Islamophobia are bandied about by Muslim organizations in Europe and North America, such as the Muslim Council of Britain(MCB) or the Council on American Islamic Relations (CAIR). Some of their concerns are genuine. Physical attacks on Muslims just because they are Muslims are totally unacceptable in any civilized society.

On the other hand, it often appears as if any questioning of Islam or Muslims, however minor, is inflated and rebutted by a charge of Islamophobia. Sometimes such questions are interpreted as criticism, and lead to the suppression of free debate and an exchange of ideas. It then seems as if Islam is no longer treated as just another religion and becomes a religion intolerant of all others and unduly protective of, and assertive of, its own rights and privileges.

Islamophobia also sometimes seems conflated with blasphemy. Almost any statement or act deemed disrespectful of Islam, when uttered or committed by a non-Muslim, may be counted by some as a form of hatred for Islam itself, and regarded as subject to punishment or, as we have seen recently, murder and attempted murder. In February, American-Bangladeshi secularist Avijit Roy was hacked to death in Dhaka, as were Washiqur Rahman in March, Anantaa Bijoy Das in May, and Niloy Neel on August 6. In France, the editors of a magazine , Charlie Hebdo,and the organizers of a Draw Muhammad exhibition in Garland Texas. Incidents such as those occurred apart from the unprovoked murder of Jews outside a religious school in Toulouse France, and in a kosher French grocery store.

In the West, blasphemy is no longer considered a crime worth rebuke, let alone capital punishment, even if many Christians or Jews deplore it as a mortal sin. Freedom of speech has become so vital to the functioning of a healthy, open society that even gross disrespect as shown in Andres Serrano’s controversial photograph, «Piss Christ», though often protested, may be placed on public display without legal opposition.

For some Muslims, however, there appears to be a heightened sensitivity over anything that seems scandalous to the religious eye. On November 25 2007, for example, Sudanese mobs called for an English teacher, Gillian Gibbons, at a British school in Khartoum to be put to death because the young children in her classroom had decided to name their teddy-bear the popular name, Muhammad. She was reported for blasphemy and charged under the Sudanese Criminal Act with «insulting religion.» On 30 November approximately 10,000 protesters took to the streets in Khartoum some of them waving swords and machetes, demanding Gibbons’s execution after imams denounced her during Friday prayers. During the march, chants of «Shame, shame on the UK», «No tolerance – execution» and «Kill her, kill her by firing squad» were heard. In this extreme case, Muslims around the world, including the Muslim Council of Britain, protested. Ms. Gibbons was granted a presidential pardon and returned to Britain. Had she not been a British teacher, her fate might not have had the same fortunate outcome. None of those who called for her death was brought to book for any breach of human rights.

More serious cases have included the Satanic Verses affair; the Danish cartoons controversy; the 2004 murder of the Dutch film-maker, Theo van Gogh, the 2007 controversy over a sketch by Swedish cartoonist Lars Vilks; or the attempted murders of the cartoonist Kurt Westergaard, or Lars Vilks; and the recent court cases against the Dutch MP, Geert Wilders. But there have been dozens of other cases, many of which have ended in imprisonment, flogging, and, on several occasions, murder. It makes little difference if the «blasphemer» is a non-Muslim or a Muslim, a journalist or an academic. Any perceived show of disrespect for Islam, the Prophet, the Qur’an or Muslim customs and beliefs contravenes a long-established principle that Jews and Christians living under Muslim rule must always act in a spirit of humility towards Muslims and Islam. Invoking blasphemy against non-Muslims who live beyond the realm of Islam, in countries not under Islamic rule, is supposed to be outside the original scope of Islamic law. Nevertheless these also now seem to be areas open to charges of Islamophobia.

Again this year, the Organization of Islamic Cooperation held a conference calling for a universal blasphemy law — legislation it has repeatedly tried to pass for over a decade, with the help of U.S, Secretary of State Hillary Clinton. The aim is not to protect other religions (about which Muslims blaspheme without cessation), but to block any criticism of Islam.

More troubling is that several European countries have been suborned by Muslim protests to bring their own citizens to court on charges of insulting Islam for their books, films, or speeches. In Austria, Elisabeth Sabaditsch-Wolff has stood trial for her remarks about Islam; Geert Wildersand Gregorius Nekschot have been tried in the Netherlands, and Wilders is now being charged by Austria; in 2002 Michel Houellebecq was charged in Paris for having called Islam stupid; in 2010, Queensland’s Anti-Discrimination Commission condemned Michael Smith for having criticized the burka, and forced him to go for «mediation» with one Omar Hassan, the Muslim who had complained about him. More recently, Lars Hedegaard, head of the Danish Free Press Society, was put on trial on similar charges. Mark Steyn and Ezra Levant in Canada were taken to task for their remarks about Islam.

Islamophobia is now a crime determined as much by Western courts and tribunals as by Muslims. As this trend grows in democratic states, Islam is, apparently, the only religion that may not be criticized, even though criticism of religion has for three centuries been a cornerstone of free speech and transparency that are essential elements in democracy and the rule of reason through open-minded, deductive processes.

Many of these accusations of blasphemy may seem trivial to the Western observer. A teddy bear, some cartoons, an article about the role of women in Islam that led to a 20-year sentence for Afghan journalist Parwiz Kambakhsh (the sentence was originally death) or the inadvertent touching by a Christian teacher of a bag that may have held a copy of the Qur’an. This last is a particularly gruesome story in which something totally trivial unleashed mob violence and resulted in the violent death of a young Christian woman, Christianah Oluwatoyin Oluwasesin, at the government school where she taught in Gombe, Nigeria.

In Pakistan, last November, a young Christian couple, Shama Bibi and Sajjad Masih wereburned alive in a brick kiln for the alleged desecration of a Qur’an. This year, Saudi blogger Raif Badawi was sentenced to 1000 lashes and ten years’ imprisonment for «insulting Islam.» Asia Bibi, a Pakistani Christian woman arrested in 2009 on a spurious charge of blasphemy remains in prison in poor health, beaten by the guards charged with protecting her under a sentence of death.

For many Muslims, however, these are not trivial occurrences at all. In a case in Malaysia in 2009, a ruling was made that non-Muslims might not use the word «Allah» to refer to God. The decree was upheld in a 2015 ruling by the country’s Supreme Court. The argument against the use of Allah was not frivolous. The government’s religious advisor, Abdullah Muhammad Zin, argued that as Christians, for example, believed in the Trinity; that Jesus was the Son of God; that God had died on the cross, and so on, it would represent a huge blasphemy to the one, indivisible and true Muslim God. There were arguments – and many Muslims made them at the time – that the ban was somewhat ridiculous: Arab Christians use «Allah» as a matter of course, as in «insha’allah,» [if God wills; hopefully]. It is clear, however, that that the motive for such a ruling was not frivolous in the way it certainly seems to Westerners, but a striking indication of the Islamic obsession with exerting power over non-believers even in what appear to Westerners to be minor things.

It is in cases such as this that a genuine rift can be seen between the West and Islam. The situation has been significantly blurred by political correctness from Western multiculturalists and those Muslims who adopt their tactics to argue that all cultures are equal and that any non-Muslim criticism of Islam is Islamophobic.

Such blurring misses the point. One of the most precious things for Westerners is freedom, hence our emphasis on human rights — which can only be guaranteed in free, open societies — and where the exercise of rights depends entirely on the preservation of freedom. Thus, free speech; freedom to criticize; freedom of the press; religious rights (above all, the rights to apostasize, convert or choose no religion); separation of church and state; political freedom, and freedom from arbitrary application of the law. These freedoms really matter, yet not one Muslim country can claim to implement or protect them, especially freedom of religion.

For Muslims, liberty of conscience and action, even within the constraints of the law, is anathema. A Muslim is, quite literally, one who submits, just as «Islam» means, literally, «submission.» Whether this means submission to God or to the Islamic state or to the clerics who define what is, and what is not, Islamic, the result is individual submission, voluntary or coerced, to the laws of the shari’a, the body of ordinances that constitute the totality of what a Muslim must believe and how he or she should act. Freedom does not enter into it. A man is not at liberty to pray or not as he sees fit: the law says he must pray five times a day, and he must be punished if he does not. Enforcement of this law reached its most explicit form when a Somali cleric decreed that anyone who did not pray five times a day must be beheaded. That is far from typical, but it does show how easily a simple matter of dereliction may be transformed into a major criminal offence.

Here is where the enforcement of shari’a law, taking offence at blasphemy, and fear of Islamophobia come together. For a Muslim to utter something blasphemous, or to do something that infringes the dignity of the faith, leads directly to criminality or, in many jurisdictions, to apostasy. And the penalty for apostasy is, for the most part, death.

The reason for this seems to be that Islam is rooted in a dichotomy.[6] In the Qur’an, the world is depicted in stark black-and-white terms. There are the People of the Right Hand and the People of the Left hand. The former, who are Muslims, are the People of Paradise; the others, non-Muslims, are the People of Hellfire. There is belief and unbelief; there is no grey area between. There is Islam and there is all that is not Islam; all things are measured by this reckoning.

In the classical Islamic formulation, the entire world is divided between Dar al-Islam, (the Realm of Submission) and Dar al-Harb, (the Realm of War.) Thus, these twin realms co-exist in a state of potential or actual war, not just ideologically but also militarily.

From this perspective, the modern Western world presents an unwanted challenge to the realm of Islam.

At present, the West cannot be conquered, although many extremists, such as the fighters who serve with ISIS, believe that conquest is exactly what will happen in the end. Such a victory would embody the triumph of belief over unbelief, as it did in past centuries, when Muslims ruled most of the known world — but at a horrendous cost for mankind.

Worse still, Muslims living in the West are thought by conservative Muslims to be at risk of apostasy, seduced as they might be by the allurements, physical and intellectual, of non-Islam. Behind the face of apostasy, Islamists proclaim, lies the grinning skull of Satanic lures of debauchery set for the unwary. Freedom to change one’s religion, a core feature of the Universal Declaration of Human Rights, fills the traditionalist Muslim heart with horror; it portends the possibility that the realm of Islam may end up as nothing more than another province in the empire of non-Islam.

The absence of Islam does not necessarily threaten most religions: a healthy secular society, for instance – of which Israel is one of the best examples – tolerates and supports highly religious people, lightens the tax burden on churches, synagogues and temples, protects holy places, supports religious schools, and so forth.

But Islam in its full sense cannot exist outside the political and legal realms because it is not merely a religion but a system of government and law. For Islamists, their religion must govern, control, and legislate. If Muslims abdicate those responsibilities, they might as well be considered apostates.

Doubtless Islamophobia exists, just as anti-Semitism and anti-Christianity exist — and it should be resisted. But it is neither as widespread nor as penetrating as it is so often proclaimed to be.

In a piece just published by Sydney University research student Hussain Nadim, this crisis of identity is central:

The idea that the «problem lies not with Islam, nor even with some of the Muslims but with the environment Muslims are currently in» has no legs, since Sikhs and numerous other migrant communities are in equal if not lower socio-economic and political conditions than Muslims all over the world but without the radicalization and terrorism prevalent in their communities.

This tendency amongst the Muslim community leaders to remain in denial about the problem with religion is what is driving the identity crisis leading to radicalization among Muslim youth. Why is it so hard to accept that there is, in fact, a problem with Islam, as Egypt’s President, Abdel Fattah al-Sisi has said, at least in the way many are using the faith to hurt others?

Its real meaning is not so much active hostility on the part of Westerners as a need for many Muslims to assert their identity in the face of a world made up of unbelief, and the concomitant resistance to coercive expressions of it.

Denis MacEoin taught Islamic Studies at Newcastle University and has written many books, articles and encyclopedia entries on Islamic topics.


[1] See Efraim Karsh, Islamic Imperialism, London, 2009

[2] See, for example, Bernard Lewis, ‘The Question of Orientalism‘, The New York Review of Books, 24 June 1982, available through: Ibn Warraq, Defending the West: A Critique of Edward Said’s ‘Orientalism’, USA, 2007] Robert Irwin, For Lust of Knowing: The Orientalists and their Enemies, London, 2007] Efraim Karsh, ‘Did Edward Said Really Speak Truth to Power?‘, Middle East Quarterly, Winter 2008, pp. 13-21. See also Daniel Martin Varisco, Reading Orientalism: Said and the Unsaid, Washington, 2008; Alexander Lyon Macfie (ed.) Orientalism: A Reader, Edinburgh, 2000

[3] See, for example, the statement by Fautmeh Ardati of Hizbut Tahrir, when she speaks of ‘the superiority of Islamic values over Western values’. Cited in Savage Infidel, 20 September 2010. See also Shaykh Salih al-Munajjid, Superiority of Islam over Infidelity.

[4] For a comprehensive study of this situation, see Bernard Lewis, What Went Wrong? Western Impact and Middle Eastern Response, London, 2002. It is also important to study the writings of three Egyptian exponents of Islamic revival, Rashid Rida (1865-1935), Hasan al-Banna’ (1906-1949), the founder of the Muslim Brotherhood, and Sayyid Qutb (1906-1966), the Brotherhood’s leading ideologue. Nor should we neglect the theories of Indo-Pakistani Islamist Abu A’la Mawdudi (1903-1979).

[5] Cited Lawrence Wright, «The Looming Tower: Al-Qaeda and the Road to 9/11,» Vintage Books (New York), 2007, page 29.

[6] This characteristic of Islam was originally revealed in great detail in a magisterial study by M. M. Bravmann, The Spiritual Background of Early Islam.

 

Islamophobia: Fact or Fiction?

by Denis MacEoin
August 15, 2015 at 5:00 am
http://www.gatestoneinstitute.org/6327/islamophobia-fact-fiction

Kolonel Dritan Demiraj: Strategjia ushtarake e rezistencës afgane në Luginën Panjshir

0

Kolonel Dritan Demiraj, Manhattan, New York
Të nderuar miq!
Meqenëse në Afganistan ka filluar rezistenca e armatosur nën drejtimin e presidentit Amrulla Saleh dhe Ahmad Masoud-it kundër Talebanëve dhe aleatëve të saj, më poshtë po botoj një analizë të detajuar të situatës së sigurisë në këtë vend.
Meqënëse që nga rënia e Kabulit, e gjithë bota, lajmet ndërkombëtare, portalet, televizionet, analistët e sigurisë, mbrojtjes dhe inteligjencës i kanë drejtuar sytë nga rezistenca Afgane dhe lidershipi i saj i dislokuar në Luginën e Panjshir-it, gjykoj se është në interes të lexuesit Shqiptar që si studiues dhe botues i rregullt i Afganistanit, të bëja një analizë faktesh, rrethanash dhe skenarësh taktikë, operacionalë dhe strategjikë në lidhje me terrenin, njësitë dhe kapacitetet luftarake, avantazhet, disavantazhet e kësaj aleance dhe më e rëndësishmja mbështetja e menjëhershme e tyre nga perëndimi.
#Së_pari, terreni në të cilin është vendosur shtabi drejtues i drejtuesve të rezistencës kundër Talebanëve afganë, përbëhet nga një terren i cili ofron mbrojtje të fuqishme natyrale. Tre pikat e saj më të larta strategjike nuk janë pushtuar asnjëherë. Edhe gjatë dy ofensivave Sovjetike në vitin 1983 dhe 1984-1985, forcat Sovjetike dhe afgane të përbëra nga dy divizione këmbësorie, tre brigada të motorizuara afgane, forcat speciale ruse Spetsnaz, Khad-it afgan me mbështetjen e aviacionit Sovjetik Mig-21, Mig-23, SU-22 dhe helikopterët e sulmit MI-24, përsëri nuk arritën të futeshin asnjëherë në Luginë. Mbrojtja natyrale e kombinuar me ndërtimin e hendeklidhjeve, pozicioneve të mbrojtjes, njohja e mirë e terrenit në bashkëpunim me eksperiencën e lartë luftarake të gjeneralit Ahmad Sha Masoud dhe muxhahedinëve të tij e bën të pamundur pushtimin e saj. Në raport me ditët e sotme, Talebanët nuk kanë këtë mbështetje me zjarr dhe këtë organizim ushtarak.
#Së_dyti, lugina e Panjshir-it është një terren i ngushtë, kufizohet nga male të larta dhe e vështirëson në maksimum realizimin e operacioneve luftarake për kryerjen e manovrave krahmarrëse dhe kufizon ndjeshëm manovrimin e mjeteve të blinduara dhe të njësive të këmbësorisë. Lumi i thellë i Panjshir-it, i cili e përshkon atë në mes është i thellë, i rrëmbyeshëm dhe shërben më vete nga njëra anë si pengesë natyrale, por nga ana tjetër ndihmon popullsinë lokale për të siguruar ujin e pijshëm dhe përdorimin e tij për bujqësi dhe blegtori. Në një rrethim të mundshëm nga të gjitha anët nga Talebanët, prezenca e saj merr një rëndësi strategjike.
#Së_treti, në rast se trupat e armatosura Talebane do të përpiqen të fillojnë ekzekutimin e një operacioni luftarak (për të cilin unë mendoj se janë në konsultime me Pakistanin se kur, kush, si dhe me çfarë mjetesh do ta realizojnë atë), ky territor do të mundësojë lehtësisht goditjen e mjeteve të blinduara të Talebanëve nga të katër drejtimet, duke realizuar operacione të sukseshme të luftës kundërtanke. Prishja, dëmtimi dhe bllokimi i mjeteve të para të blinduara, nga njëra anë do të shërbejë si pengesë për kalimin e mjeteve të tjera të blinduara në vijimësi, nga ana tjetër do të diskretitojë fuqinë dhe legjitimitetin e strategjisë së “suksesshme” të njësive ushtarake Talebane, do të ulë moralin e muxhahedinëve të saj dhe do t’i diskretitojë përpara botës perëndimore.
#Së_katërti, liderdshipi i rezistencës përbëhet nga njerëz që kanë eksperiencë të gjatë, të suksesshme dhe kanë mbështetje të gjerë tek popullsia civile kundër Talebanëve që nga viti 1991 dhe deri në ditët e sotme. Këtu mund të përmendim gjeneral Abdul Rashid Dostun, gjeneral Bismilah Khan Mohammad, presidentin Amrullah Saleh dhe profesorin Mohammed Atta Noor.
#Së_pesti, sasia e forcave që po përqëndrohen në Luginë përbëhet nga elita e forcave speciale dhe komando të ushtrisë Afgane, numri i të cilëve deri më sot ka shkuar në mbi 7000 komando. Për më tepër, në shtesë të tyre duhet përmendur edhe personeli pilot afgan, pjesëtarët e shërbimeve sekrete, pra shumë persona nga Drejtoria Kombëtare Afgane e Sigurisë, të cilët 12 vitet e fundit kanë qënë në terren duke u përballur me Talebanët dhe mbështetësit e tyre.
Gjykoj që është në interes të lexuesit Shqiptar të japim disa informacione mbi njësitë e forcave speciale dhe komando Afgane. Ato përbëhen nga 7 batalione me rreth 24300 trupa. Nga këto, pas thirrjes që bëri presidenti Saleh, ministri i mbrojtjes gjenerali Dostum dhe gjenerali Mohammad shumë prej tyre dezertuan dhe së bashku me armatimet dhe pajisjet luftarake u drejtuan në Luginën e Panjshir-it. Në Panjshir deri tani janë grumbulluar mbi 7000 komando dhe shumë pjesëtarë nga njësia e operacioneve speciale që përbëhej nga rreth 500 forca speciale. Trupat komando përbëhen nga efektivët e batalionit “Selab”, batalionit “Shaheen”, batalionit të Gardezit, batalionit komando të qytetit Mazar-e-Sharif, batalionit komando të Konduzit, batalionit komando “Kobra” të distriktit Sherzad në provincën Nargarhar, batalionit komando të provincës në Khost-it, batalionit komando të provincës Oruzgan me rreth 200 trupa, etj.
Këto forca e njohin mirë njëri tjetrin, kanë besim tek lidershipi i tyre, janë stërvitur me të njëjtat SOP-i, nuk kanë humbur asnjë betejë kundër Talebanëve deri më sot dhe janë të vetmet njësi që Talebanët ju shmangen në luftim, duke u përballur me ta vetëm nëpërmjet sulmeve asimetrike me makina bombë dhe me kamikazë. Kjo sasi cilësore forcash tregon se lidershipi i Luginës së Panjshir-it ka në dispozicion kapacitete të larta për të zhvilluar luftë asimetrike, goditje në thellësi të qëndrave Talebane të komandim-kontrollit, kundër mjeteve ajrore të cilat sot janë në dorë të Talebanëve, organizimin e pritave në prapavijë të Talebanëve, ekzekutimin e operacioneve special në çdo kohë dhe në çdo vend, ndërkohë që njësitë Talebane do të fillojnë ofensivën kundër Luginës. Një pjesë e mirë e këtyre forcave do të urdhërohen që të fillojnë organizimin e luftës guerrile në prapavijë të Talebanëve dhe do të stërvisin me taktika më të avancuara milicitë lokale.
#Së_gjashti, në mbështetje të njësive të Luginës kanë shkuar edhe disa mjete ajrore të forcës ajrore Afgane si helikopterët: MI-24, MI-17, UH-69 Black Hawk, UH-60 A dhe një sasi dronesh të zbulimit ScanEagle, të cilat në bashkëpunim me forcat speciale dhe komando do të rrisin kapacitet luftarake të rezistencës, mbështetjen logjistike për furnizim me pajisjeve luftarake ose evakuimin e luftëtarëve të plagosur. Duhet theksuar se përdorimi i tyre mund të jetë i kufizuar, pasi Lugina ndodhet e rrethuar nga territore të cilat aktualisht janë nën kontrollin e Talebanëve. Më e rëndësishme për tu theksuar është se shërbimi sekret ISI pakistanez ka dërguar në territorin e Afganistanit njësitë e saj më elitë për të drejtuar këtë ofensivë dhe pajisja e tyre me raketa moderne kundërajrore si: FIM-92 Stinger, RSB 70, MK1, MK2 Bolide dhe FN-6 SA në gjykimin tim do ta kufizojë përdorimin e tyre me efikasitet.
#Së_shtati, sasia e armëve kundërtanke, armatimi i rëndë, artileria 122 mm dhe 152 mm, raketat moderne kundërtanke, mbrojtja e skalionuar, etj do të vështirësojnë avancimin e mjeteve të blinduara Talebane.
#Së_teti, nëse e analizojmë nga ana strategjike terrenin në të cilin veprojnë forcat anti Talebane, ai është kryesisht në avantazh, pasi ndodhet në kufi me Uzbekistanin dhe Taxhikistanin dhe në rast koordinimi të mirë me forcat dhe milicitë e provincave të tjera do të sigurojë mbështetje logjistike nga vendet fqinje dhe një mbrojtje të fuqishme rrethore. Nëse përgjatë gjithë këtyre rrugëkalimeve sulmohen forcat Talebane, ndërrpriten rrugët e komunikimit dhe të furnizimit, do të asgjësohen autokolonat pjesë pjesë, atëherë Talebanët do të lodhen, morali i tyre do të bjerë, mbështetja e tyre dhe frika e popullsisë civile do të ulet dhe rezistenca do të jetë më efektive.
Për më tepër, koordinimi i provincave Balkh, Takhar, Badakhshan, Samangan, Parëan, Kapisa, Baghlan, Ghor dhe Badghis të cilat përbëjnë rreth 25 për qind të popullsisë së përgjithshme të Afganistanit (rreth 11.5 milionë), do të bëjë të mundur që së bashku me provincat uzbeke si Ghazni, Mazar-e-Sharif dhe Konduz të forcojnë së tepërmi rrezistencën.
#Së_nënti, këtij bashkëpunimi në gjykimi tim do t’i shtohet edhe komuniteti uzbek prej dy milionë banorësh të cilët jetojnë në provincat Faryab, në qytetin Faizabad të provincës Badakhshan ku gjenerali Abdul Rashid Dostun ka lidhje të fuqishme dhe sasi të konsiderueshme ushtarake dhe milicish të armatosura.
Në shtesë sa më lart, bashkëpunimi me komunitetin Hazara, i cili përbëhet nga 8 milionë banorë dhe në përbërje të së cilit veprojnë rreth 8 brigada këmbësorie, 2 batalione komando dhe disa njësi artilerie të rëndë, mund të koordinojnë së bashku një mbrojtje të thellë, rrethore të provincave të tjera në Luginën e Panjshjir-it, në mënyrë që të mbajnë të hapura rrugët e komunikimit me njëra tjetrën. Organizimi i mirë i rezistencës nga komuniteti Hazara mund të ngadalësojë ndjeshëm avancimin e Talebanëve të thellësi të vendit, sodomos në provincat Bamyan, Daykundi, Ghor, Uruzkan dhe Wardak ku ndodhet shkolla e forcave speciale afgane.
#Së_dhjeti, një rol të rëndësishëm në organizimin e rezistencës në gjykimin tim do të luajë rrjeti i fuqishëm dhe sekret i inteligjencës afgane i krijuar për rreth 20 vite nga Amrullah Saleh, një pjesë e madhe e të cilëve ose janë në Luginën e Panjshir-it ose janë urdhëruar që të aktivizojnë rrjetet e kërkim-shpëtimit, luftës guerrile dhe grupeve të sabotazhit në të gjithë territorin. Një pjesë e tyre ose kanë qënë celula të fjetura ose celula të gatshme për të vepruar në momentin e dhënies së urdhërave. Gjithashtu roli dhe informacionet e tyre do të jenë shumë të rëndësishme sa i përket strategjisë që do të ndiqet kundër forcave Talebane. Ata do të jenë çelësi i informacioneve në lidhje me rrugët e afrimit, sasisë së forcave dhe mjeteve, terrenit, qëllimeve të fushatës së Talebanëve, kohës së veprimit, etj informacione që në shumicën e rasteve do të përcaktojnë fitoren kundër tyre.
Dëshiroj të sjell në vëmendje të lexuesit Shqiptar faktin se suksesi i rezistencës afgane do të varet shumë nga mbështetja sa më e shpejtë e tyre nga komuniteti ndërkombëtar sidomos SHBA-të dhe Europia. Deri tani ka ofruar asistencë vetëm shërbimi sekret indian RAW-i, por në gjykimin tim mbështetja do të vijojë në të ardhmen edhe nga Irani, Turkmenistani, Uzbekistani, Taxhikistani dhe Rusia.
Gjashtë muaj përpara se të vritej, në muajin mars të vitit 2001 gjenerali Ahmad Shah Masoud i bëri thirrje drejtuesve më të lartë të Bashkimit Europian që ta ndihmonin në ofensivën kundër Talebanëve, pasi ai nuk po luftonte kundër tyre por kundër Pakistanit.
Ai e deklaroi këtë nga tribuna e Parlamentit Europian duke deklaruar se në rast të kundërt Al-Qaeda do të realizonte sulme terroriste me avionë në SHBA dhe në Europë. Asnjë nga vendet Europiane nuk e ndihmoi dhe pas gjashtë muajsh al-Qaeda realizoi sulmet terroriste të 11 shtatorit 2001. Sot dhe asnjë ditë më vonë, lidershipi më i lartë politik në SHBA dhe Europë duhet ta kuptojnë se kanë përgjegjësi të madhe për mbështejen e tyre.
Nëse do t’i lihet kohë qeverisë terroriste Talebane të forcohet, do të jetë tepër vonë pasi Afganistani që tani është kthyer në bazë operacionale për operacionet terroriste, pasi në territorin e saj operojnë rreth 22 grupe terroriste (për të cilat do të bëj një shkrim tjetër më të detajuar), historia e të cilave është shumë e trishtueshme.
Në mbyllje, Irani është i vetmi shtet që ka mbështetur gjatë luftës kundër Talebanëve dhe koordinatori kryesor në atë kohë ka qënë komandanti i forcave Quds gjeneral brigade Qassen Soleimani, i cili kishte krijuar një lidhje shumë të fortë me gjeneral Masoud-in gjatë viteve 1996-2001.
#Si_përfundim, duke analizuar ofensivën e organizuar vetëm dje nga forcat e grumbulluara rishtaz në Luginën e Panjshir-it, ku u mundësua rimarrja nga kontrolli i Talebanëve i tre distrikteve afgane: Pul-e-Hesar, Deh Salah dhe Banu, del se nëse do të kemi një organizim më profesional dhe me pak mbështetje nga perëndimi, rezistenca që po organizohet në Luginën e Panjshir-it jep shenja optimizmi se do ta vështirësojë ndjeshëm qeverisjen e Talebanëve dhe aleatëve të tyre.
Shënim: Asnjë rresht i botuar në këtë shkrim nuk është përkthyer nga ndonjë material i botuar në perëndim ose diku tjetër.
Ky shkrim është krejtësisht ekskluzivitet i autorit D.D*.
*Dritan Demiraj, Ph.D. Ish ministër i Brendshëm i RSH, autor i librave: “Al-Qaeda Tri Dekada Terror” (2020), “10 Komandat Strategjike të Al-Qaedës në Botë”, “Al-Qaeda në Afganistan-Pakistan” (2021), “Forcat Speciale dhe Lufta Asimetrike” (2021), “Afganistani-Një Paqe e Vështirë” (2014), “Ngritja dhe Rënia e Shtetit Islamik” (2017), “Nëpër Labirintet e Shtetit Islamik” (2015), “Al-Qaeda në Siri” (2019) dhe “Al-Qaeda në Irak” (2019).

“In Kosovo, everybody has their own truth”

0

By Scott Winter                                                                                                            

Serbians and Albanians have clashed in the mountains and valleys of what is now Kosovo since the fourteenth century. In 1998, the Kosovo Liberation Army of ethnic Albanian fighters openly fought Serbian police and faced retaliation from Serbian military and paramilitary forces. Ethnic Albanians wanted autonomy and freedom from a Serbian government they thought was as bad or worse than the communist regime.

Paramilitary troops responded with more violence and drove families from their homes. Worldwide news organizations started reporting on refugees fleeing to the Albanian and Macedonian borders.

In March 1999, masked Serbian paramilitaries began looting and tearing up neighborhoods in Gjakova, a small Kosovo city beneath the Rugova mountains. Fehmi Xharra, a computer programmer, was given a choice: everything you have of value, or the lives of your family.

They had survived in the shadow of a looming war. Ten years earlier, on June 28, 1989, Slobodan Milosevic – Serbia’s president who would later be tried at The Hague for war crimes – delivered a speech at the site of a historic battle. He called for unity among all Serbians, and effectively stripped all autonomous rights from Ethnic Albanians living in the most southern tip of the country.

That wasn’t good for the Xharra family. Ethnic Albanian schools closed, and the army filled the streets of Gjakova to disband the local government. Children had to be home-schooled. Five months later, the Berlin Wall fell.

In May of 1999, a decade later, his daughter, Besiana Xharra, 16, saw masked men threaten neighbors with crowbars. She screamed, “They’re coming to kill us,” and Fehmi Xharra knew it was time to escape to the Albanian border. They fled, leaving newspapers on the table.

Arbana Xharra, 17, remembers reaching the border, where Serbian military officers took her family’s identification documents.

On the Albanian side, international reporters pushed microphones in front of her to ask what genocide looked like.

“Killing people on the streets, I see,” she said in one Associated Press clip that survives on YouTube. “I see them in the streets, killing. I see three people and one little child.”

Xharra says that’s when her journalism dreams began.

After Bill Clinton-led NATO air raids forced Milosevic to withdraw troops, Fehmi drove Arbana to the capital city, Pristina, to attend a private journalism school run by an editor at Koha Ditore, the nation’s largest newspaper.

On one of her first assignments during an internship at Koha, she interviewed a construction foreman in his office trailer about a lack of permits. She said he offered her a bribe and pushed her against the wall, trying to get her to take the money. She was 18 years old.

She covered city government in Pristina, where the municipality president bought a new car. Through serial number and transport documents, Xharra found out the vehicle had belonged to the son of the Kosovo president, whose son had crashed it and sent it to Macedonia to get fixed and resold as new. The newsroom loved the story. It won prizes. At that point, she was married to a sports broadcaster, had one child and another on the way.

Another series of stories at the national airport covered contraband, nepotism, and pay-for-play hiring practices with fellow Koha reporters. “I know you have a son,” one airport manager said in response.

Even Kosovo’s independence celebration in 2008—a month-long party—was tainted by scandal. She tracked the one million euros earmarked for the independence celebration––a large portion of the money intended to pay performers, and buy flags and decorations. The  performers and workers told her they did the celebration for free.

Little came of her stories. “Nothing changes,” she said.

Still, by her late twenties she was the editor in chief of Zeri, one of Kosovo’s biggest and most independent media outlets, and writing a business column.

Kosovo was two years into its 2008 independence from Serbia and communism, and democracy had been a tenuous enterprise. Government officials had threatened to throw Xharra and her reporters in jail for writing about corruption. In one of her desk drawers she kept two bottles of clear liquid with Serbian labeling. They were supposed to be medicine for children. But they were, testing revealed, placebos instead. Serbian pharmaceutical companies, she felt, were scamming Kosovo pediatricians and patients. Xharra feared the worst: the hatred between Serbians and Ethnic Albanians had morphed into medical warfare.

In 2012, Xharra won a grant to write about, among other things, radicalized, young Kosovar women who fight for ISIS. With her son in tow for one story––so a key imam would see her as a mother, not an enemy––she completed more than eighty interviews with imams, parents of ISIS fighters and other experts on politics and Islam.

Later, Carlotta Gall of the New York Times published a piece headlined  “How Kosovo was Turned Into Fertile Ground for ISIS.” Xharra went on Kosovo and Albanian TV stations to discuss the story and her own work. Threats appeared on her Facebook, warning her to stop this reporting of “propaganda against Muslims,” her own ethnic Albanian people. “We’ll rape and burn you and your house and your family.”

“In Kosovo, everybody has their own truth,” her former Koha Ditore editor Naser Miftari said, “and they use it as a gun against one another on social media.” 

Xharra feared the stories––the fake medicine sent from Serbia, corruption at the airport, nepotism in the new government––wouldn’t matter. That the threats against her life and her family would be endured in vain. Corruption would win.

“In Kosovo, journalists were kind of taking on a double role,” said Kenneth Andresen, a professor at University of Agder in Norway, specializing in the post-conflict Balkans. “They’re traditional journalists who cover news, but at the same time, they feel they … (must) take on a knight-in-shining-armor position. But that’s very risky––soon, you become an activist.”

A decade ago, coffee shops and restaurants were filled with print newspapers––Koha Ditore, Zeri, and Gazeta Express––but daily newsprint publications are gone, replaced by online news portals that get their content to the public via social media. For 1.7 million Kosovars there are 2.1 million cell phone contracts. Journalists struggle, said Abit Hoxha, one of Andresen’s colleagues.

Government and religious leaders accused Xharra of being paid by the US or Israel to write propaganda. They labeled her an Islamophobe. Hoxha is dubious about her reporting––in a country so small, he says, surely others would have heard of these jihadists.

The US Embassy paid attention to the social media storm of threats that came with it. Ambassador Tracey Lee Jacobson nominated Xharra for the 2015 Women in Courage Award. Xharra flew to Washington, D.C., to receive the framed state-department plaque from First Lady Michelle Obama. She was also praised by Secretary of State John Kerry.

“Arbana is exceptional because of the position she’s taken on Islamism,” said David Phillips, Program on Peace-building and Rights Director at Columbia University’s Institute for the Study of Human Rights, “and in particular Turkey’s insidious influence in Kosovo.”

At the height of her coverage of radicalism, Xharra’s social media posts earned more than twenty thousand likes. She was all over everywhere on television news channels in the region. On good days, readers thanked her personally, stopping her in airports or outside Zeri’s office complex.

The attacks against her stories and her family intensified on social media and in text messages. On her phone, in 2015:

…WE WILL BREAK EVERY BONE that you have in your body. One by one, we will f— everyone in your life. …

And on Facebook that same year:

@Arbana Xharra the whore of the Jews. She is an evil of Kosovo. Go away, whore, because … ERDOGAN is not listening even to America, and listening saying one whore sold out to the Jews. Go away, along with your family [unknown slang] Jewish whore.

A Facebook post featured a photo of a decapitated body. Another message: “I know how much you love your own children. We’re going to find you.” All written in pristine Albanian. “These people weren’t ignorant,” Xharra said.

In 2017, vandals painted blood-red crosses beside her family’s apartment door and on the parking lot cement wall under the building. Their implication: she had ties to the same Serbians who attacked her family during the war. Otherwise, why would she be so anti-Muslim?

And their other message: they knew where she lived. Police told her not to worry: “If they wanted to do something, they wouldn’t tell you first.”

But her investigations weren’t making a dent in how the PDK party––running the country since independence––dealt with terrorists. Xharra began to lose faith in the power of journalism.

“As journalists, we are not police or prosecutors,” said Lavdim Hamidi, her colleague at Zeri. “We can write the story but we cannot arrest people and make change.”

I know how much you love your own children. We’re going to find you.

In 2017, she began to discuss, with government contacts, creating an anti-terrorism office. She had a network of experts within the US and Europe. Maybe she could make more meaningful changes within the government, despite its failures.

Her colleagues told her not to risk her journalistic reputation on any promises from politicians. Politics, especially the PDK party in power, would taint her for the rest of her life. But she felt all governments have good and bad people, and maybe working within the party would allow her to do something good.

“Trust me,” she told her colleagues, friends and family. “I can do this. Just give me a year.” She resigned as Zeri editor on May 9, and joined the party the next day.

Three days later, on her son’s birthday, and moments after her security detail had left, a small group of men jumped Xharra in her apartment parking lot. One man pulled her hair, covered her mouth, pushed her up against the cement wall.

“I thought someone would rape me,” she said. “I couldn’t breathe from the panic (and from the assailant covering my mouth), so I didn’t feel the pain from the attack.” Another man, or maybe two other men, clubbed her legs. She fell and the men disappeared.

She called her security team, not her family upstairs celebrating the birthday. That night, hospital photos of her bruises and welts flooded the media. She still doesn’t know who attacked her. She doesn’t even know who took the photos.

Kosovo, US, and UN leaders condemned the attack and demanded justice. No suspects were arrested, and four years later, police still refuse to share any report or investigation documents with her. Using her sources, Xharra says she learned a traffic prosecutor was assigned to the case. To Xharra, that’s a clear message that officials aren’t serious about finding her attackers. Prosecutors also refused to provide documents or comment on the dormant investigation for this story.

Between 2013 and mid-2016, police received sixty-two reports of threats or attacks on journalists. In 2020, someone tried to light journalist Shumbin Kajtaji’s car on fire with gasoline, and four months later, someone shot six bullets into the same car on the same street in Mitrovica, just north of Pristina.

Visar Duriqi, Xharra’s colleague at Zeri, had three assailants beat him with tactical sticks outside his apartment this winter. He was carrying a knife and said he stabbed two of them before they ran away, but not before they knocked out his front teeth. (He’s happy with the new teeth.)

The journalism community rallied around Kajtaji and Duriqi, but only a few did the same for Xharra. “I think jealousy is a big part there,” said Gjerg Filipaj, a public broadcaster who worked with Xharra at Koha. “Because she was a young woman reporting freely and saying what she thinks is the right thing to be said.”

Xharra says she’s still stunned by how quickly people turned on her with one decision.

A few months after the attack, representatives from Freedom House––an American nonprofit that advocates for democracy––reached out to her. It gave her money to move to the US for a month. During that time, a contact in the US intelligence community told her that, on a tapped phone line, an Albanian terrorist living in Germany had made threats on her life.

That credible threat felt much bigger than the horrible messages and fake news stories she saw online. She moved to New York and now works at New York University, for Professor Alon Ben-Meir––doing research, social media, co-authoring articles and other communications––for his peace institute that focuses primarily on the Middle East and Balkans.

In darker moments, in the second-floor apartment she shares with her sister and her boys, she can understand the outrage against her. “Maybe I would (criticize) a journalist who had been criticizing politics and then joined them,” she said. On brighter days, she’s still resolute about her reporting.

Translation and reporting help in Kosovo from Visar Duriqi, reporter for Insajderi.com.

 

Has America ever needed a media watchdog more than now? Help us by joining CJR today.

Scott Winter is an English and journalism associate professor at Bethel University in Minnesota. He taught at the internationally-supported Kosovo Institute of Journalism and Communication periodically between 2007 and 2011.

TOP IMAGE: A PHOTOGRAPH OF ARBANA XHARRA THAT APPEARED ONLINE AFTER SHE WAS BEATEN. PHOTOGRAPHER UNKNOWN.

___________

https://www.cjr.org/special_report/in-kosovo-own-truth.php?fbclid=IwAR05ltKWSp0FTb6VwCDBHTNakJFOHUAGd_fEoefEkmfpETk49msguLmjBNU

Mërgimtari mbjellë dashuri, lule, trëndafila e pemë në oborrin e shtëpisë; ato nuk i presin t’i hanë e të pushojnë nën hijen e tyre!

0
Pak fjalë për diasporën
???
Ne shqiptarët jemi populli i dytë në botë që e duan atdheun në mënyrë të organizuar. S’ka në botë këso dashurie të organizuar. Ky dimension i dashurisë është magjik dhe i pakuptueshëm. Është dashuri nga zoti që rritet nga largësia.
Prandaj, dashuria e shqiptarëve ndaj atdheut duhet të studiohet.
Për mua diaspora shqiptare është e shenjtë (është dashuri që ia kalon secilit libër të shenjt), sepse vetëm jep dhe nuk merr asgjë nga vendlindja.
Ndërtojnë shtëpi në atdhe, e jetojnë në mërgim. Çdo shtëpi e tyre për mua është vend i shenjtë.
Ata e mbjellin dashurinë në oborrin e shtëpisë, mbjellin lule e trëndafila verë më verë, mbjellin pisha e pemë, të cilat nuk i mbjellin për vete, se ata shkojnë nga këtu, nuk i presin t’i shohin kah rriten, nuk i presin t’i hanë për vete, as të pushojnë nën hijen e tyre.
Të neveritesh nga dora që të jep bukë -është mallkim për ty.
Të fyesh djersën e punëtorëve që kurrë nuk ngopen gjumë, është mëkat i madh;
T’ua prishësh pushimin atyre që kurrë nuk pushojnë përveç një herë në vit kur vijnë në Kosovë – është krim;
T’u bësh zullum të mërziturve-mos pyet për ty;
Të thuash se ‘ata shesin mend’, është budallallëk, sepse shume ne kosove jeni ata që shesim mend, e ata janë sponzorët e mendjemadhësisë sonë.
Të thuash se ata nuk e duan Kosovën më shumë se ne – është gabim i madh logjik, sepse ata krejt paret që i kanë i sjellin në Kosovë!
kurse krejt paret që i ka Kosova i keni vjedhur dhe shpenzoni Ju, kurrë pa punu kush kurrgjë, veç tuj filozofu!
P.S.
Ka shumë prej tyre që nuk e kanë askend këtu, nuk i pret askush, ata vijnë për t’i vizituar kujtimet dhe varret e tyre.
Sa herë vjen fundi i verës, Kosova lahet me lot. Ju kam parë, e di. Çdo përqafim i ndarjes me të dashurit t’u përjetohet si përqafimi i fundit.

Ëndra Amerikane … , po shqiptarët a kanë një Ëndër shqiptare?

1

Prof. Pirro Prifti, Tiranë

Në këtë kohë ndryshimesh të mëdha qoftë për shkak të  sukseseve të paimagjinueshme në hi-teck, por qoftë në ndryshimet e vrullshme sociale dhe politike, Ëndra amerikane dikur nga Ëndrat më të bukura dhe më të konsumuara në rininë e të gjithë botës po ashtu dhe asaj shqiptare të shek XX por dhe në fillimet e shek XXI, ka filluar të zbehet jo vetëm për shkak se SHBA e arriti kulmin e vet, por më tepër për shkak se SHBA dha kontributin e saj maksimal në novacionet dhe arritjet shkencore, teknike, si dhe ato të  përvojës së demokracisë të cilën u përpoq me gjithë fuqi ta përhapë në të gjithë botën. Kështu që ëndra amerikane e bollëkut, e lirisë së individit,  e demokracisë dhe e liberalizmit politik e social, ëndra e pasurimit dhe e kapitalit të madh, dalngadalë po shteron, dhe SHBA gjëndet në periudhen e acme-së. Rol të madh sot në botë kanë marrë fuqi të tjera të mëdha të cilat konkurojnë SHBA, dhe ndoshta në një të ardhme të afërt do ta arrijnë dhe do takalojnë atë si Kina, India, Brazili, ndoshta dhe Rusia.

Problemi i madh ngelet zgjidhjet sociale dhe mbrojtja e mjedisit, të cilat kapitalizmi  i lirisë së individit dhe i demkroacise social -liberale, i kanë vënë në pikpyetje të madhe këto dy elementë të rëndësishem të shoqërisë njerëzore.

Zhvillimi madh teknologjik, mundësitë e pakufishme të komunikimit , informacionit, të shkëmbimit të ideve, të bashkëpunimit, ndryshimeve të mëdha sociale  të popujve të demokracive perëndimore, kanë shkaktuar edhe përplasjen e kulturave të ndryshme, modifikimin e tyre, por ajo që kërkon zgjidhje është përprplasja e dy qytetërimeve kryesore atij perëndimor me atë islam, ose më saktë të një qytetërimi laik perëndimor me një shoqëri lindore të ngurtë religjioze të islamit. Dihet se Religjionet e tjera si Hinduizmi, Budizmi, i janë përshtatur kulturës perëndimore.

Shoqërite e bazuara jo në laicizëm por në religjionin fetar islamik akoma nuk bazohen tek idetë e revolucionit francez: LIRI-BARAZI- VËLLAZËRI, dhe as tek revolucioni i tetorit që u përpoq të shkatërronte pabarazine social-ekonomike qoftë edhe nëpërmjet idesë së Trockit të Revolucionit permanent, por e zhvilloi më tej, në  idenë e `bashkim-vëllazërim-it`, krahas tre ideve të revolucionit frances. idetë komuniste dështuan por sidoqoftë, kapitalizmi perëndimor mori disa nga idetë e tij utopike për ato vënde që e zbatuan, por realiste për demokracitë perëndimore si: emancipimi i gruas, arsimimi i detyrueshëm me prioritet të arsimit të lartë, lufta kundër rracizmit, të drejtat e puntorëve dhe fshatarëve që u konvertuan në klasën e aksionerëve kapitalistë, mjekimi falas I cili u konvertua në sigurime shëndetësore me kartën e shëndetit.

Nëse Eksporti i Kapitalit u luftua nga ish-blloku komunist me eksportin e revolucionit, aty ku hallka e zinxhirit capitalist `ishte më e dobët`, në se Demokraçia perëndimore   arriti kulmin e saj, sot në fundin e njëzet vjeçarit të parë të viteve 2000, ideja e Leninit për një shtet të ri me një superstrukutrë një partiake por me një ekonomi kapitaliste tregu që u quajt NEP (Novaja Ekonomiçeskaja Politika), u përpunua me mjeshtëri nga Ten Hsiao Pin-i kinez, dhe Kina sot po vazhdon një variant të ri të komunizmit që u përmbys në 1989, me një Parti dhe me ekonomi kapitaliste.

Kjo deri më sot po jep rezultat, pra komunizmi (variant kinez) po mbijeton sepse parrulla leniniste `sistemi që do të ketë rendimentin më të lartë ekonomik, ai do të fitojë`, në një kohë kur sistemi sovjetik dështoi, sistemi laik komunist kinez po mbijeton dhe po konkuron, kapitalizmin klasik.

Sidoqoftë, pasojat negative të zhvillimit të vrullshëm ekonomik e teknologjik në botë, janë shumë serioze si në drejtimin  e dëmtimeve masive të mjedisit si, erosioni, shkatërrimi i pyjeve,  ndotja masive e lumenjve, liqeneve, detrave dhe oqeaneve, me një impakt të rëndë  atmosferik si ngrohja globale, shkrirja e akujve, tërmetet, uraganet e shpeshtë; të gjitha këto kërkojnë një ndërhyrje serioze nga ana e të gjithë shteteve për të shmangur një katastrofë globale.

Por pasojat negative të këtij zhvillimi kanë goditur rëndë shoqërinë njerëzore, në të cilin Paraja-fitimi është bërë Perëndia reale e njerzve, ku çdo gjë paska çmim.

Për këtë shkak është prishur një nga fondamentet e shoqërisë njerëzore: FAMILJA. Pasoja të tmerrshme negative të këtij sistemi post-kapitalist, janë korrupsioni masiv qeveritar i cili me sa duket është një pandemi globale  që po përfshin çdo shtet, kontrabanda, drogat, degjenerimi moral dhe seksual, promovimi i LGBTQ-ve, rënia e vlerave morale në mënyrë globale, luftrat me preteksin e sjelljes së demokracisë perëndimore në vëndet diktatoriale apo me qytetërim islam, dhe luftës kundër radiklaizmit fetar (kryesisht islamik), shitja massive e armëve, dhe genocide të fandaksura, ku fajtorët nuk kanë marrë as përgjegjësinë dhe as kanë kërkuar falje.

Po Shqipëria? Ëndra amerikane e çdo shqiptari ka qënë  liria. Por diktaruat si ajo e Zogut dhe më tepër ajo komuniste u mohoi shqiptarëve të drejtave të lirisë dhe të pronës si dhe të lirive fetare respektivisht.

Diktatura shkaktoi eksodin masiv të viteve `90 , Eksod i cili si deti me dallgë në kohë të këqia, herë  vazhdon me ngritje dhe ulje edhe sot e kësaj dite.

Ëndra amerikanë është realizuar për shqiptarët e larguar që nga fillimit e shek XX, e deri më sot, por më saktë se këtë ëndër amerikane, shqiptarët e kërkuan me parrullën `E duam Shqipërinë si gjithë Europa`. Ëndra amerikanë për shqiptarët ishin dhe Italia, Greqia, Anglia, Franca, Gjermania, Belgjika, të gjitha ato vënde ku plani Marshall pas luftës së dytë botërore u zbatua në Europën Perëndimore dhe dha frutet e saj, të cila po shijohen nga shqiptarët e larguar, numri i të cilëv arrin sot në 1.4 milion banorë..

Del Pyetja e vendosur në titull; po këta shqiptarë të Shqipërisë a nuk kanë një Ëndërr të tyren, një Ëndërr shqiptare?

Me sa duket për të parë një ëndër, dhe më saktë për të ëndëruar diçka të bukur, duhet patjetër të kesh ide dhe ideale, parime dhe moral.

Por siç thotë një dijetar: `është më mirë  të ndjekësh për të realizuar një parim – sesa të jetosh me parime`.

Shqiptarët nga që krijuan një shtet me ndihmën e fuqive perëndimore më 28 nëntor 1912 kishin dy fe kryesore dhe katër sekte, dy për secilin, nuk mundën të krijonin një shtet solid sepse për të krijuar një të tillë duhet binomi Fe+Atdhe , mungesa e një feje, dhe sigurisht copëtimi i tokave, krijoi një konfuzion dhe anarki në tokat shqiptare, dhe e vetmja ëndër e tyre ishte largimi nga Ferri i qeverive aspak popullore, pra , shqiptarët nuk patën një ëndërr shqiptare, por patën një paranojë: atë të ikjes nga sytë këmbët.

Pavarësisht Rilindasve që ndikuan në formimin e shtetit shqiptar  të coptuar nga fqinjët, por që nuk faleshin në një tempull të përbashkët (por në disa tempuj për të njëjtin Zot), mungesa e një feje krijonte probleme të mëdha për shkak të traditave komplet të ndryshme; heronjtë e një feje ishin tradhtarë për fenë tjetër, dhe pas viteve `90, ndryshimi i sistemeve nga diktaturë pa liri në një sistem të stisur në një anarki masive, përsëri  i la shqiptarët pa ëndrën e tyre- ëndrën e formimit të një shteti të begatë, me kulturë, me një liri, ku liria e njërit të mos cënontë lirinë e tjetrit, ku pronari i një shtëpie, tokë, axiende të mos rrëmbente për shkak të mungesës së ligjit, pronën, godinën, axiendën e tjetrit me letra fallco.

Gjithçka deri në ditën që po flasim shqiptarët nuk kanë një ëndër shqiptare. Gjithçka që ata mendojnë në mënyrë obsesive (dhe jo ënëdrojnë) është të largohen nga ky vënd i begatë nga Zoti por i keq manaxhuar dhe drejtuar nga njerëz pa dinjitet, pa moral, pa parime, dhe pa ideale.

E vetmja ëndër që kishin shqiptarët Ëndra Amerikane e mënyrës amerikane të jetesës, sot  nuk egziston, egziston ccuditërisht vetëm Mesazhi okult i  ish komunistit të famshëm Ismail Kadare  që i jep me veprat e tij- popullit shqiptar: `Dridheni sa të mundni dhe përfitoni sa të mundni, që të mijetoni`.

Për shkak të këtij mesazhi okult i cili u përshtatet shumicës së politikanëve të kaluar madje dhe të politikanëve të sotëm, Kadare nuk mundi të marrë dot çmimin Nobël, sepse katrahura pa parime, pa dinjitet, dhe pa perspektivë, e veprave të tij komplet paradoksale por nacionaliste (njëlloj si Fishta) ku në disa vepra shan dhe ne tjetrin lëvdon` siç thotë i madhi Noli, – në fakt janë bërë sot parime alla Kadare, me të cilat u edukua klasa politike e pas viteve`90, të cilat të ashtuquajtura parime, janë përqafuar gjërsisht sot nga shoqëria shqiptare në krizë.

  • Universiteti Eurpian i Tiranës

K. Kavafi: Mplakja e trupit tim dhe bukurisë sime është një plagë nga një thikë e pamëshirshme

1
K. Kavafi
Poezi
Melankolia e Jason Kleander,
Poet në Komagini A.D 595
Mplakja e trupit tim dhe bukurisë sime
është një plagë nga një thikë e pamëshirshme.
Nuk i dorëzohem fare asaj.
Kthehem tek ti, Art i Poezisë ,
Se ti di për ilaçe:
Përpjekjet për të mpirë dhimbjen, në Imagjinatë dhe Fjalë.
Është plagë nga një thikë e tmerrshme –
Sjell ilaçet tua , Art i Poezisë,
ato e mpijnë plagën për një kohë.
Përktheu nga anglishtja: Vera Xerxa
Londër 23.08.2021

“Në Kosovë ka secili të vërtetën e tij”

0
CRJ.org – Scott Winter – 23 gusht 2021 – Përktheu Arben Çokaj

Serbët dhe shqiptarët janë përplasur në malet dhe luginat e asaj që sot është Kosova, që nga shekulli i katërmbëdhjetë. Në vitin 1998, Ushtria Çlirimtare e Kosovës e luftëtarëve shqiptarë etnikë luftoi hapur policinë serbe dhe u përball me hakmarrje nga forcat ushtarake dhe paramilitare serbe. Shqiptarët etnikë donin pavarësi dhe liri nga një qeveri serbe, që ata mendonin se ishte po aq e keqe ose më e keqe se regjimi komunist.

Trupat paraushtarake u përgjigjën me më shumë dhunë dhe dëbuan familjet nga shtëpitë e tyre. Organizatat botërore të lajmeve filluan të raportojnë për refugjatët që ikin në kufijtë shqiptarë dhe maqedonas.

Në mars 1999, paramilitarët serbë të maskuar filluan të plaçkisnin dhe grisnin lagje në Gjakovë, një qytet i vogël i Kosovës nën malet e Rugovës. Fehmi Xharrës, një programuesi kompjuteri, iu dha një zgjedhje: gjithçka që keni me vlerë, ose jetën e familjes tuaj.

Ata kishin mbijetuar nën hijen e një lufte të afërt. Dhjetë vjet më parë, më 28 qershor 1989, Slobodan Millosheviç – presidenti i Serbisë, i cili më vonë do të gjykohej në Hagë për krime lufte – mbajti një fjalim në vendin e një beteje historike. Ai bëri thirrje për unitet mes të gjithë serbëve dhe në fakt i hoqi të gjitha të drejtat autonome nga shqiptarët etnikë, që jetojnë në skajin më jugor të vendit.

Kjo nuk ishte mirë për familjen Xharra. Shkollat ​​etnike shqiptare u mbyllën dhe ushtria mbushi rrugët e Gjakovës për të shpërbërë pushtetin lokal. Fëmijët duhej të mësoheshin në shtëpi. Pesë muaj më vonë, Muri i Berlinit ra.

Në maj të vitit 1999, një dekadë më vonë, vajza e tij, Besiana Xharra, 16 vjeçe, pa njerëz të maskuar të kërcënonin fqinjët me sopatë. Ajo bërtiti: “Ata po vijnë të na vrasin” dhe Fehmi Xharra e dinte se ishte koha për të ikur në kufirin shqiptar. Ata ikën, duke lënë gazetat në tryezë.

Arbana Xharra, 17 vjeçe, kujton arritjen në kufi, ku oficerët ushtarakë serbë morën dokumentet e identifikimit të familjes së saj.

Nga ana shqiptare, reporterët ndërkombëtarë shtynë mikrofonat para saj për të pyetur se si dukej gjenocidi.

E shikoj vrasjen e njerëzve në rrugë,” tha ajo në një klip të Associated Press, që mbijeton në YouTube. “Unë i shoh ata në rrugë, duke vrarë. Unë shoh tre persona dhe një fëmijë të vogël.

Xharra thotë se pikërisht atëherë filluan ëndrrat e saj për gazetarisë.

Pasi sulmet ajrore të NATO-s të drejtuara nga Bill Clinton e detyruan Millosheviqin të tërhiqte trupat, Fehmiu e çoi Arbanën në kryeqytet, Prishtinë, për të ndjekur një shkollë private të gazetarisë, të drejtuar nga një redaktor në Koha Ditore, gazeta më e madhe e kombit.

Në një nga detyrat e saj të para gjatë një stazhi në Koha, ajo intervistoi një përgjegjës ndërtimi në zyrën e tij rimorkio për mungesën e lejeve të ndërtimit. Ajo tha se ai i ofroi një ryshfet dhe e shtyu atë te muri, duke u përpjekur që ta detyronte atë të merrte paratë. Ajo ishte 18 vjeçe.

Ajo mbuloi qeverisjen e qytetit në Prishtinë, ku kryetari i komunës bleu një makinë të re. Përmes numrit të shasisë dhe dokumenteve të transportit, Xharra zbuloi se automjeti i përkiste djalit të presidentit të Kosovës, djali i të cilit e kishte përplasur automjetin dhe e kishte dërguar në Maqedoni për ta rregulluar dhe rishitur si të ri. Redaksia e donte historinë. Fitoi çmime. Në atë moment, ajo ishte martuar me një transmetues sportiv, kishte një fëmijë dhe një tjetër në pritje.

Një seri tjetër shkrimesh në aeroportin kombëtar mbulonte kontrabandën, nepotizmin dhe praktikat e punësimit me pagesë për lojë me gazetarët e tjerë të Koha. “Unë e di që ju keni një djalë,” tha një menaxher i aeroportit në përgjigje.

Edhe festimi i pavarësisë së Kosovës në vitin 2008 – një festë një mujore – u njollos nga skandali. Ajo gjurmoi një milion euro të destinuara për festimin e pavarësisë – një pjesë e madhe e parave të destinuara për të paguar interpretuesit dhe për të blerë flamuj dhe dekorata. Interpretuesit dhe punëtorët i thanë që festën e bënë falas.

Pak doli nga historitë e saj. “Asgjë nuk ndryshon,” thotë ajo.

Megjithatë, në të njëzetat e saj ajo ishte redaktorja kryesore e Zërit, një prej mediave më të mëdha dhe më të pavarura të Kosovës, dhe shkruante në një rubrikë biznesi.

Kosova ishte dy vjet në pavarësinë e saj të vitit 2008 nga Serbia dhe komunizmi, dhe demokracia kishte qenë një ndërmarrje e dobët. Zyrtarët qeveritarë e kishin kërcënuar se do ta fusnin Xharrën dhe reporterët e saj në burg, për shkak se shkruanin për korrupsionin. Në një nga sirtarët e tavolinës së saj, ajo mbante dy shishe me lëng të qartë me etiketimin serb. Ata duhej të ishin ilaç për fëmijët. Por ata ishin, testimi zbuloi, placebo në vend të saj. Kompanitë farmaceutike serbe, mendoi ajo, po mashtronin pediatër dhe pacientë të Kosovës. Xharra kishte frikë nga më e keqja: urrejtja midis serbëve dhe shqiptarëve etnikë ishte shndërruar në luftë mjekësore.

Në vitin 2012, Xharra fitoi një grant për të shkruar, ndër të tjera, për gratë e reja kosovare të radikalizuara që luftojnë për ISIS. Me djalin e saj për dore, për një histori — kështu që një imam kryesor do ta shihte atë si një nënë, jo një armike — ajo përfundoi më shumë se tetëdhjetë intervista me imamët, prindërit e luftëtarëve të ISIS dhe ekspertë të tjerë në politikë dhe Islam.

Më vonë, Carlotta Gall e New York Times botoi një artikull me titull “Si u shndërrua Kosova në tokë pjellore për ISIS“. Xharra shkoi në stacionet televizive kosovare dhe shqiptare për të diskutuar historinë dhe punën e saj. Kërcënimet u shfaqën në Facebook, duke e paralajmëruar që të ndalonte këtë raportim të “propagandës kundër myslimanëve“, popullit të saj etnik shqiptar. “Ne do të dhunojmë dhe do të djegim ty dhe shtëpinë dhe familjen tënde.

Në Kosovë, secili ka të vërtetën e vet,” thotë ish redaktori i saj i Koha Ditore, Naser Miftari, “dhe ata e përdorin atë si armë kundër njëri-tjetrit në mediat sociale.”

Xharra kishte frikë se historitë – ilaçet e rreme të dërguara nga Serbia, korrupsioni në aeroport, nepotizmi në qeverinë e re – nuk do të kishin rëndësi. Se kërcënimet ndaj jetës dhe familjes së saj do të duroheshin më kot. Korrupsioni do të fitonte.

Në Kosovë, gazetarët po merrnin një rol të dyfishtë,” thotë Kenneth Andresen, një profesor në Universitetin e Agder në Norvegji, i specializuar në Ballkanin pas konfliktit. “Ata janë gazetarë tradicionalë që mbulojnë lajme, por në të njëjtën kohë, ata mendojnë se … (duhet) të marrin një pozicion kalorësi të blinduar në shkëlqim. Por kjo është shumë e rrezikshme — së shpejti, ju bëheni aktivistë.

Një dekadë më parë, kafenetë dhe restorantet ishin të mbushura me gazeta të shtypura – Koha DitoreZëri dhe Gazeta Express – por botimet ditore të gazetave janë zhdukur, të zëvendësuara nga portalet e lajmeve në internet, që e shpërndajnë përmbajtjen e tyre për publikun përmes mediave sociale. Për 1.7 milionë kosovarë ka 2.1 milionë kontrata të telefonisë celulare. Gazetarët luftojnë, thotë Abit Hoxha, një nga kolegët e Andresen.

Drejtuesit qeveritarë dhe fetarë e akuzuan Xharrën se ishte paguar nga SHBA ose Izraeli për të shkruar propagandë. Ata e etiketuan atë si një islamofobe. Hoxha dyshon për raportimin e saj – në një vend kaq të vogël, thotë ai, me siguri të tjerët do të kishin dëgjuar për këta xhihadistë.

Ambasada Amerikane i kushtoi vëmendje stuhisë së mediave sociale të kërcënimeve që erdhën me të. Ambasadorja Tracey Lee Jacobson nominoi Xharra për Çmimin Gratë e Guximshme 2015. Xharra fluturoi në Uashington, DC, për të marrë pllakën e kornizuar të departamentit të shtetit nga Zonja e Parë Michelle Obama. Ajo u vlerësua gjithashtu nga Sekretari i Shtetit John Kerry.

Arbana është e jashtëzakonshme për shkak të pozicionit që ajo ka marrë ndaj islamizmit,” tha David Phillips, Drejtor i Programit për Ndërtimin e Paqes dhe të Drejtave në Institutin për Studimin e të Drejtave të Njeriut në Universitetin Columbia, “dhe në veçanti ndikimin tinëzar të Turqisë në Kosovë.”

Në kulmin e mbulimit të saj të radikalizmit, postimet e Xharrës në mediat sociale fituan më shumë se njëzet mijë pëlqime. Ajo ishte kudo në kanalet e lajmeve televizive në rajon. Në ditët e mira, lexuesit e falënderuan atë personalisht, duke e ndaluar atë në aeroporte ose jashtë kompleksit të zyrës së Zërit.

Sulmet kundër historive të saj dhe familjes së saj u intensifikuan në mediat sociale dhe në mesazhe me tekst. Në telefonin e saj, në 2015:

…NE DO TË THYEJMË ÇDO KOCKË, që ke në trupin tënd. Një nga një, ne do të q- të gjithë në jetën tuaj…

Dhe në Facebook të njëjtin vit:

@Arbana Xharra kurva e hebrenjve. Ajo është një e keqe e Kosovës. Largohu, kurvë, sepse… ERDOGAN nuk po dëgjon as Amerikën, dhe po dëgjon një kurvë të shitur te hebrenjtë. Largohu, së bashku me familjen tënde [zhargon i panjohur] kurvë hebreje.

Një postim në Facebook paraqiste një fotografi të një trupi të prerë. Një mesazh tjetër: “Unë e di sa i don fëmijët tuaj. Ne do t’ju gjejmë.” Të gjitha të shkruara në gjuhën shqipe të pacenuar. “Këta njerëz nuk ishin injorantë,” thotë Xharra.

Në vitin 2017, vandalët pikturuan kryqe me ngjyrë të kuqe gjaku pranë derës së apartamentit të familjes së saj dhe në murin e çimentos së parkingut nën ndërtesë. Nënkuptimi i tyre: ajo kishte lidhje me të njëjtët serbë, që sulmuan familjen e saj gjatë luftës. Përndryshe, pse ajo do të ishte kaq anti-muslimane?

Dhe mesazhi i tyre tjetër: ata e dinin se ku jetonte ajo. Policia i tha që të mos shqetësohej: “Nëse do të donin të bënin diçka, ata nuk do t’ju thoshin së pari“.

Por hetimet e saj nuk po dëmtonin mënyrën sesi partia PDK – që drejton vendin që nga pavarësia – u përball me terroristët. Xharra filloi të humbiste besimin në fuqinë e gazetarisë.

Si gazetarë, ne nuk jemi policë apo prokurorë,” tha Lavdim Hamidi, kolegu i saj në Zëri. “Ne mund ta shkruajmë historinë, por nuk mund t’i arrestojmë njerëzit dhe të bëjmë ndryshime.”

Unë e di sa i doni fëmijët tuaj. Do të të gjejmë.

Në vitin 2017, ajo filloi të diskutojë, me kontaktet e qeverisë, për krijimin e një zyre antiterrorizmi. Ajo kishte një rrjet ekspertësh në SHBA dhe Evropë. Ndoshta ajo mund të bëjë ndryshime më domethënëse brenda qeverisë, pavarësisht dështimeve të saj.

Kolegët e saj i thanë që të mos rrezikonte reputacionin e saj gazetaresk për asnjë premtim nga politikanët. Politika, veçanërisht partia PDK në pushtet, do ta njollosë atë për pjesën tjetër të jetës së saj. Por ajo ndjeu se të gjitha qeveritë kanë njerëz të mirë dhe të këqij, dhe ndoshta puna brenda partisë do ta lejonte atë të bënte diçka të mirë.

Më besoni,” u tha ajo kolegëve, miqve dhe familjes. “Unë mund ta bëj këtë. Më jepni vetëm një vit.” Ajo dha dorëheqjen si redaktore e Zërit më 9 maj, dhe iu bashkua partisë PDK të nesërmen.

Tre ditë më vonë, në ditëlindjen e djalit të saj, dhe momente pasi detajet e saj të sigurisë ishin larguar, një grup i vogël burrash e sulmuan Xharrën në parkingun e apartamentit të saj. Një burrë i tërhoqi flokët, i mbuloi gojën, e shtyu atë mbi murin e çimentos.

Mendova se dikush do të më përdhunonte,” tha ajo. “Unë nuk mund të merrja frymë nga paniku (dhe nga sulmuesi që më mbulonte gojën), kështu që nuk e ndjeva dhimbjen nga sulmi.” Një burrë tjetër, ose ndoshta dy burra të tjerë, i kapën këmbët. Ajo ra dhe burrat u zhdukën.

Ajo thirri ekipin e saj të sigurisë, jo familjen e saj lart, që festonte ditëlindjen. Atë natë, fotografitë e spitalit të mavijosjeve dhe plagëve të saj përmbytën mediat. Ajo ende nuk e di se kush e sulmoi. Ajo as nuk e di se kush i ka bërë fotografitë.

Drejtuesit e Kosovës, SHBA dhe OKB dënuan sulmin dhe kërkuan drejtësi. Asnjë i dyshuar nuk u arrestua, dhe katër vjet më vonë, policia ende refuzon të ndajë ndonjë raport ose dokument hetimi me të. Duke përdorur burimet e saj, Xharra thotë se mësoi se një prokuror trafiku ishte caktuar për rastin. Për Xharrën, ky është një mesazh i qartë se zyrtarët nuk janë seriozë në gjetjen e sulmuesve të saj. Prokurorët gjithashtu refuzuan të japin dokumente ose të komentojnë mbi hetimin e fjetur për këtë histori.

Midis 2013 dhe mesit të vitit 2016, policia mori gjashtëdhjetë e dy raporte për kërcënime ose sulme ndaj gazetarëve. Në vitin 2020, dikush u përpoq të ndizte makinën e gazetarit Shumbin Kajtazi me benzinë, dhe katër muaj më vonë, dikush qëlloi gjashtë plumba në të njëjtën makinë në të njëjtën rrugë në Mitrovicë, në veri të Prishtinës.

Visar Duriqi, kolegu i Xharrës në Zëri, kishte tre sulmues, që e rrahën me shkopinj taktikë jashtë banesës së tij këtë dimër. Ai mbante një thikë dhe tha se i theri dy prej tyre para se ata të iknin, por jo para se t’i thyenin dhëmbët e përparmë. (Ai është i kënaqur me dhëmbët e rinj.)

Komuniteti i gazetarisë u mblodh rreth Kajtazit dhe Duriqit, por vetëm disa e bënë të njëjtën gjë për Xharrën. “Unë mendoj se xhelozia luan rol të madh atje,” tha Gjerg Filipaj, një transmetues publik, i cili punoi me Xharrën në Koha. “Sepse ajo ishte një grua e re, që raportonte lirshëm dhe thoshte atë që ajo mendon, se është gjëja e duhur për t’u thënë.”

Xharra thotë se është akoma e habitur nga sa shpejt njerëzit iu kthyen asaj pas një vendimi.

Disa muaj pas sulmit, përfaqësuesit e Freedom House — një organizatë jofitimprurëse amerikane që mbron demokracinë — iu drejtuan asaj. Ajo i dha asaj para për të lëvizur në SHBA për një muaj. Gjatë asaj kohe, një kontakt në komunitetin e inteligjencës amerikane i tha asaj se, në një linjë telefoni të përgjuar, një terroriste shqiptare, që jetonte në Gjermani kishte bërë kërcënime për jetën e saj.

Ky kërcënim i besueshëm u ndje shumë më i madh se mesazhet e tmerrshme dhe lajmet e rreme, që ajo pa në internet. Ajo u transferua në Nju Jork dhe tani punon në Universitetin e Nju Jorkut, për profesorin Alon Ben-Meir – duke bërë kërkime, media sociale, bashkë-autor në artikuj dhe komunikime të tjera – për institutin e tij të paqes, që fokusohet kryesisht në Lindjen e Mesme dhe Ballkanin.

Në momentet më të errëta, në apartamentin e katit të dytë, që ndan me motrën dhe djemtë e saj, ajo mund ta kuptojë zemërimin ndaj saj. “Ndoshta unë do të (kritikoja) një gazetar, që kishte kritikuar politikën dhe më pas u bashkua me ta,” tha ajo. Në ditët më të ndritshme, ajo është akoma e vendosur për raportimin e saj.

Ndihmë përkthimi dhe raportimi në Kosovë nga Visar Duriqi, reporter për Insajderi.com.

Scott Winter është profesor i asociuar në anglisht dhe gazetari në Universitetin Bethel në Minesota. Ai dha mësim në Institutin Kosovar të Gazetarisë dhe Komunikimit të mbështetur ndërkombëtarisht në mënyrë periodike midis 2007 dhe 2011.

IMAZHI KRYESOR: NJË FOTOGRAFI E ARBANA XHARRËS, QË U SHFAQ NË INTERNET PASI AJO U RRAH. FOTOGRAF I PANJOHUR.