Kreu Blog Faqe 1672

Ndërtohet edhe një xhami në fshatin Kallnik të Tetovës, do të kushtoj afër 1 milion euro

Drini.us
-
0
Ndërtohet edhe një xhami në fshatin Kallnik të Tetovës, do të kushtoj afër 1 milion euro

Më 26.05.2021 (e mërkurë), Myftiu i Tetovës Prof. Dr. Qani ef. Nesimi, së bashku me kolegët e tij vizituan xhaminë në ndërtim e sipër në fshatin Kallnik, ku u pritën nga Hoxha i fshatit hfz. Omer ef. Dauti.

Lusim Allahun fuqiplotë, që punimet të ecin mbarë, si dhe të përfundojnë sa më shpejtë.

Zoti i shpërbleftë me mirësitë e Tij të pakufishme gjithë ata që kontribojnë në të gjitha format për ndërtimin e xhamisë.

Ndërtimi i xhamisë sipas projektit kushton 800 mijë euro por deri në fund të saj kjo shifër mund të rritet.

Fshati Kallnik do të ketë tani dy xhami.

  • Kështu ndodhë gjithandej kaj jetojnë “arnautët”, përderisa populli shqiptarë detyrohet të shpërngulet pandërpre gjithandej nëpër botë për bukën e gojës, për arsye të mungesës së perspektivës për të jetuar i qetë e me perspektivë ekonomike në vendin e vet. Sumë fshatra të Maqedonisë Veriore Sot duken si të shkreta e me shumë shtëpi pa banorë, për shkak të shpërnguljes së madhe të banorëve të tyre. Janë vetëm shtëpitë e reja që i ndërtojnë mërgimtarët ato që “sjellin gjallëri”, të cilët vijnë apo s’vijnë për pushime në vendlindjet e tyre një her në vit! 
  • Populli shqiptar gjithandej në Gadishullin Ilirik e ka marrë teposhtëzen, për shkak se vazhdon të jetë popull i paudhëhequr, apo i udhëhequr prej njerëzve të lig që në të vërtetë se duan popullin e as kulturën e tij shqiptare.
  • Me rëndësi është ndërtimi i xhamive në Shqiptarinë tonë, të cilën po na e shndërrojnë në Xhamistan ?! 

Paqeruajtësi norvegjez Kenneth Andresen dhe lidhja e tij me Kosovën

Drini.us
-
0
Paqeruajtësi norvegjez Kenneth Andresen dhe lidhja e tij me Kosovën

Kenneth Andresen gjatë shërbimit të tij në Kosovë në kuadër të KFOR-it më 1999.

Në qershor të vitit 1999, norvegjezi Kenneth Andresen pranoi një thirrje nga ushtria e shtetit të tij për t’u bërë pjesë e një misioni ushtarak në Kosovë.

Kishte kaluar shumë pak kohë prej kur NATO përfundoi një fushatë ajrore të bombardimeve mbi ish-Jugosllavi, me qëllim të ndaljes së vrasjeve dhe spastrimit etnik në Kosovë.

Qindra-mijëra shqiptarë ishin larguar dhunshëm prej shtëpive të tyre nga forcat paramilitare e ushtarake serbe.

Gjatë luftës së viteve ‘98-99, u vranë mbi 13 mijë persona, shumica ishin shqiptarë.

Por, ditën kur ushtria norvegjeze e kontaktoi Kenneth Andresenin, ai nuk kishte informacione të mjaftueshme se çfarë në të vërtetë po ndodhte në vendin e dalë nga lufta.

Image

Kosovë: Kenneth Andresen me kolegët e tij, Abit Hoxha nga Universiteti i Agderit dhe Profesor James Sweeney nga Universiteti i Lancasterit (Mitrovicë, 2018).

“Jam munduar ta kuptoj situatën përmes leximit të lajmeve”, thotë Andresen.

I bombarduar nga informacionet në media si dhe diskutimet politike pro dhe kundër përfshirjes së Norvegjisë, në operacionet e bombardimit të ish-Jugosllavisë, Andresen, vendosi që të nisej për në Kosovë.

“Ishte shumë e vështirë për ta kuptuar nga lajmet se çfarë po ndodhte, por ne pamë se në media kishte shumë artikuj për luftën e Kosovës, sepse Norvegjia ishte e përfshirë ne operacionet e NATO-s. Kishte shumë diskutime në Norvegji, shumica në mbështetje të luftës, por kishte dhe diskutime politike, për t’u bërë pjesë e luftës [bombardimit të ish-Jugosllavisë] apo jo”, thotë Andresen.

Së bashku me një kontingjent të trupave të ushtrisë norvegjeze, Kenneth Andresen, u fut në Kosovë në fund të muajit korrik 1999.

Kosovë: Kenneth Andresen, gjatë një vizite të tij në Manastirin e Graçanicës më 2016.

                                                                                                                                                                                                                                                                          Kosova ishte e shkatërruar nga lufta.

“Nuk e dija se çfarë të prisja, por e dija që ishte e vështirë. Sigurisht, gjatë rrugës pashë shumë shtëpi që ishin të shkatërruara, rrugët e shkatërruara dhe urat, të gjitha këto… dhe vërtet nuk e kuptoja derisa mbërrita dhe pashë shkatërrimin në të gjithë Kosovën”, thotë Andresen.

Gjatë misionit të tij në kuadër të KFOR-it, Andresen, për gjashtë muaj ishte i uniformuar dhe ushtronte pozitën e zyrtarit për informim.

Ai thotë se pa se si shumë njerëz ishte larguar nga luftimet drejt vendeve të rajonit, duke lënë pas vetes gjithçka.                                                                                                                                                                                                                                   Lidhja e Kennethit me Kosovën

Gjatë shërbimit ai monitoroi vazhdimisht gazetat lokale dhe ishte shumë kureshtar se pse mediat në Kosovën e pasluftës, ndryshonin aq shumë me ato në Norvegji.

“Pata mundësinë që të mësoj më shumë për median. Ne lexonim gazetat ditore me ndihmën e përkthyeseve dhe isha shumë kureshtar pse media është kaq ndryshe nga mediat në Norvegji. Si punojnë gazetarët në një situatë të pasluftës?! Dhe ky ishte vetëm fillimi i shumë projekteve të mëvonshme”, thotë Andresen.

Image

Kosovë: Kenneth Andresen, gjatë një vizite të tij në Manastirin e Graçanicës më 2016.

Pikërisht media lokale u bë shkas që ai të krijonte një lidhje të veçantë për Kosovën.

Që nga përfundimi i luftës, Andresen vizitoi shumë herë Kosovën.

Pas luftës, ai ndihmoi në ngritjen e kapaciteteve të mediave dhe gazetarëve, përmes trajnimeve të llojllojshme e më vonë po ashtu u përfshi në projekte të ndryshme.

Kenneth Andresen është ligjërues në Universitetin Agder në Kristiansand të Norvegjisë.

Përkujtimi i atyre që vdiqën në misione paqeruajtëse

Çdo vit, më 29 maj shënohet Dita Ndërkombëtare e Paqeruajtësve të Kombeve të Bashkuara. Në këtë ditë kujtohen më shumë se 4,000 pjesëtarë të uniformuar dhe civilë, që kanë humbur jetën në misione paqeruajtëse të Organizatës së Kombeve të Bashkuara – (OKB) që nga viti 1948.

Një prej ngjarjeve më tragjike të vdekjes së paqeruajtëseve ndërkombëtarë në Kosovë ishte vdekja e 42 ushtarëve sllovakë, që humbën jetën në një aksident ajror duke u kthyer në shtëpi nga misioni i tyre në kuadër të KFOR-it.

Që nga viti 1999, rreth 160 ushtarë të vendeve anëtare dhe jo anëtare të NATO-s, kanë vdekur kryesisht në aksidente dhe incidente të izoluara.

Rrugëtimi i Kosovës drejt misioneve paqeruajtëse

Në Kosovë ende vazhdojnë të jenë prezentë trupat paqeruajtëse të KFOR-it.

Megjithatë, së fundmi, Forca e Sigurisë së Kosovës – FSK u pjesë e misioneve paqeruajtëse.

Më 9 mars 2021, një kontingjent i pjesëtarëve të FSK-së, zbarkoi në misionin e parë paqeruajtës jashtë vendit.

Kontingjenti i FSK-së që shkoi në Kuvajt, është pjesë e Gardës Kombëtare të Ajovas në kuadër të ushtrisë amerikane.

Ish-komandanti i FSK-së, Kadri Kastrati, në një bisedë për Radion Evropa e Lirë, thotë se misioni i FSK-së në Kuvajt, është i rëndësishëm, si politikisht, ashtu edhe ushtarakisht.

“Në nivelin taktik përfitojnë ata ushtarë që kanë shkuar, e marrin një eksperiencë të mirë me ushtrinë amerikane dhe ushtritë e tjera më të cilët kanë me qenë bashkë atje në mision”, thotë Kastrati.

Kastrati thotë se me rritjen e kapaciteteve të ushtrisë së Kosovës, duhet të mendohet për misione më të mëdha paqeruajtëse.

“Eksperiencë tjetër është që ushtria merr një përvojë të dërgimit të ushtarëve në misione, ato procedurat standarde operative se si dërgohen, si dislokohen jashtë shtetit të Kosovës. Ne si Kosovë planifikojmë në të ardhmen të jemi pjesë e misioneve tjera, më të mëdha dhe më të komplikuara. Dhe kjo e hapë një rrugë të mirë”, thotë Kastrati.

Edhe ish-pjesëtari i forcave ushtarake norvegjeze Kenneth Andresen, mendon se shkuarja e trupave të FSK-së në misione jashtë vendit, është një histori suksesi e Kosovës.

“Vendosja e Kosovës në hartën e paqeruajtëseve bashkë me shtete të tjera, është gjë e mirë, e natyrshme si dhe strategjike për një shtet të ri”, thotë Andresen.

Vendimi për dërgimin e kontingjentit të FSK-së në misionin e parë jashtë vendit, ishte marrë më 31 dhjetor 2020.

Më 2018, përmes ndryshimeve ligjore ka nisur transformimi i mandatit të FSK-së në forca të armatosura.

Ky proces ka një kosto të lartë dhe parashihet që të zgjasë të paktën 10 vjet./Rel/

Buxhovi për gazetën “Nacional” të Tiranës: Historia shqiptare duhet të lirohet nga kthetrat e historiografisë serbe!

Drini.us
-
0
Buxhovi për gazetën “Nacional” të Tiranës: Historia shqiptare duhet të lirohet nga kthetrat e historiografisë serbe!
Intervistë me shkrimtarin, historianin dhe publicistin Jusuf Buxhovi dhënë gazetës kombëtare “Nacional” e Tiranës
HISTORIA E SHQIPTARËVE DUHET TË LIROHET NGA KTHETRAT E HISTORIOGRAFISË SERBE!
Intervistoi: Dr. Mujë Buçpapaj
“NACIONAL”:Zoti Buxhovi, jeni shkrimtar i famshëm, historian i spikatur me një varg studimesh të rëndësishme për Kosovën dhe shumë hulumtimeve të rëndësishme për historinë e shqiptarëve, si dhe gazetar me përvojë të gjatë. Si i komentoni publikimet e fundit për ndryshim kufijsh në Ballkan ! Çfarë qëndrimi duhet të mbajë qeveria e Tiranës dhe Prishtinës?
J. BUXHOVI: Publikimet e fundit “për ndryshim kufijsh” në Ballkan dhe të ngjashme, nuk paraqesin risi. Këto muhabete njihen nga fillimvitet e nëntëdhjeta, pikërisht atëherë kur Kosova me Deklaratën Kushtetuese të 2 korrikut 1990 u shkëput nga pushtimi serb dhe me vendimet e Kuvendin e Kaçanikut të 7 shtatorit 1990 u shpall republikë e pavarur në kuadër të federatës së atëhershme jugosllave me të drejtën e vetëvendosjes. Pas zgjedhjeve të para parlamentare dhe presidenciale të 24 majit 1992, kur Kosova përmbylli legjitimitetin demokratik si shtet, Beogradi, nëpërmes Akademisë së Shkencave Serbe hodhi në opinion opsionin e “pajtimit” me shqiptarët me anën e ndonjë marrëveshjeje “historike”, ku parashiheshin edhe shkëmbimet e territoreve, gjithnjë sipas kutit serb, që për qëllim kishte që territoret e pushtuara me luftë në Kroaci dhe Bosnje, t’i fuste në rabushin e planeve të saj hegjemoniste të Serbisë së Madhe, për ç’gjë, për ta marrë miratimin e fuqive të mëdha, veçmas SHBA-ve, kërkoheshin marrëveshje, sa për sy e faqe, me shqiptarët për “Shqipërinë e Madhe”! Natyrisht, këto dhe oferta të ngjashme nuk u pranuan nga presidenti Rugova, po as nga perëndimi, meqë me anën e tyre kërkohej që hegjemonizmi serb të shpërblehej, ndërsa çështja e Kosovës dhe kauza e saj që ishte vu në binarët e shtetndërtimit të kthehej në një si kusuritje. Rikthimi i këtyre ofertave (dy-tri viteve të fundit), shfaqet si lojë serbe me të cilën synohet arritja e dy qëllimeve. Së pari, që shteti i Kosovës, si projekt perëndimor (kryesisht amerikan), edhe “nga brenda” të shpallet i përkohshëm, pra që t’i merret legjitimiteti ndërkombëtar si shtet i pavarur i njohur edhe nga Gjykata Ndërkombëtare e Drejtësisë e Hagës në vitin 2010. Dhe së dyti, që të “rikthehet” si fuqi rajonale, në një sy nyjë, ku kryqëzohen po edhe “pajtohen” interesat gjeostrategjike midis perëndimit dhe lindjes, pra SHBA-ve NATO-s në njërën anë dhe Rusisë me aleatët e saj në tjetrën anë ku Serbia shfaqet baraspeshë e superfuqive.
Meqë është kështu, atëherë qeveria e Kosovës, nuk duhet ta hajë këtë karrem, pra që shtetin e pranuar ndërkombëtarisht ta hedhë në pazare. Dhe po ashtu, shteti shqiptar, duhet të heq dorë nga të gjitha nismat që u vërejtën në trekëndëshin Beograd-Tiranë-Prishtinë midis Vuçiçit, Ramës dhe Thaçit, të cilat, morën fund më ndërhyrjen amerikane në gusht të vitit të kaluar me ndalimin e fluturimit të Thaçit për në Uashington.
“NACIONAL”: Disa politikanë shqiptarë, ndërsa kanë një retorikë për bashkim kombëtar, refuzojnë çdo ndryshim kufijsh. Në fakt si do të realizohej ky bashkim kombëtar shqiptar pa ndryshim kufijsh?
J. BUXHOVI: Bashkimet “kombëtare” me anën e ndryshimit të kufijve, në rrethanat e tanishme shqiptare, pra me dy shtete sovrane (Shqipërisë dhe Kosovës) rrezikojnë këtë realitet që është krijuar nga vetë perëndimi: si Shqipërinë Londineze më 1913 dhe shteti i Kosovës të vitit 2008 me ndihmën e SHBA-ve, NATO-s dhe vendeve kryesore perëndimore. Bisedimet nëpër koluare (Bruksel, Beograd apo Moskë) çrregullojnë raportet midis gjeostrategjisë dhe gjeopolitikës të vendosura në rajon në dobi të Perëndimit. Ky realitet nënkupton edhe ndryshimin e retorikës nga ajo e bashkimit kombëtar të shumtën me patetikë boshe folklorike, që është ideologji e shekullit të kaluar, e cila ka marrë fund me pranimin e Shqipërisë londineze, te bashkimi eventual i dy shteteve shqiptare në një federatë të përbashkët gjithnjë një përputhje me vendet perëndimore dhe pëlqimin e atyre dhe assesi ndryshe. Fakti që Shqipëria është anëtarë i NATO-s e detyron atë që të veprojë mbi interesat e Aleancës Veriatlantike dhe këtë çështje ta trajtojë në përputhje me këtë realitet, që përjashton ndryshimin e kufijve, siç e përjashton edhe neni 1 i Kushtetutës së Kosovës. Në përputhje me këto fakte që duhet të kihen parasysh, që t’u mbyllen rrugët intrigave ballkanike të kurdisura nga Beogradi dhe Moska ose kushdo për hesape të veta, Shqipëria duhet që 17 shkurtin, ditën e shpalljes së Kosovës shtet i pavarur, ta shpallë festë zyrtare.
“NACIONAL”: Pas disa ditësh kryeministri i Kosovës Albin Kurti do të marrë pjesë në atë që po quhet si rifillim i procesit të dialogut Kosovë-Serbi në Bruksel. Si të duket parapërgaditja e tij dhe çfarë do t’i sugjeroje zotit Kurti me këtë rast?
J. BUXHOVI: Rifillimi i dialogut midis Kosovës dhe Serbisë, do të jetë një sfidë e rëndë për Kurtin dhe qeverinë e tij, nga shkaku se ai dialog prej vitesh është konfiguruar gabimisht, pra nuk është mbështetur mbi pakon e Ahtisarit e as kushtetutën e Kosovës, ku fokusimi duhej të kalonte te problemet e serbëve të Kosovës dhe krijimi i rrethanave për integrimin e tyre institucional, shoqëror dhe politik në Kosovë, por që me marrëveshjet e vitit 2013 dhe 2015, e gjithë çështja u bart te përfshirja politike e Beogradit në këtë çështje që ajo ta kthejë ndikimin politik në Kosovë (gjë që ndodhi me krijimin e Listës serbe nga ana e Serbisë si marionete e saj dhe eliminimi i serbëve vendorë nga jeta institucionale dhe përfaqësimi parlamentar). Kjo trashëgimi antikushtetuese dhe antishtetërore, do t’i qesë telashe të madhe Kurtit, ngaqë prej vitesh, dialogu ka pasë përformancat e implikimit politik të Beogradit në Kosovës në vend të zgjidhjes së problemeve të minoritetit serb në Kosovë në përputhje me kushtetutën që edhe ashtu i favorizon. Ndryshimi i këtij diskursi, pra i kthimit kah çështja e problemet e minoritetit serb në Kosovë dhe krijimi i kushteve për integrim të tyre në jetën institucionale të vendit, mund të kuptohet si “kundërshtim i bisedimeve” e të ngjashme nga ana e Beogradit po edhe Brukselit i mësuar me kompromise të dëmshme për Kosovën. Kurti, pra, duhet të jetë fleksibil te çështjet bilaterale me Beogradin, që edhe mund të mos përfundojnë me njohje reciproke siç po thuhet, por assesi të pranojë që të preken shtyllat kryesore të shtetit të Kosovës: sovraniteti, integriteti territorial dhe rregullimi i brendshëm.
“NACIONAL”: Shqipëria duket se nuk po e kalon provën e demokracisë e konsideruar si provë e zgjedhjeve. Opozita e djathtë thekson se fitimi i mandatit të tretë nga Rama më 25 prill ishte një masakër elektorale, ndërsa për kryeministrin në fuqi rezultati ishte një ndëshkim për mosreformimin e Partisë Demokratike dhe mungesën e alternativës së besueshme prej saj. A keni një mëndim për këto zhvillime? Dhe si e parashikon këtë situate te pazakonte për Shqipërinë ku zakonisht një here ne 8 vjet është ndërruar pushteti?
J. BUXHOVI: Si historian, mund të them, që shteti shqiptar, nga viti 1913 e këndej, vazhdimisht ka moskuptime dhe mosmarrëveshje me vetveten, saqë fitohet përshtypja që shtetësinë, ligjin dhe ecjen përpara e ka mallkim! Pa hy në gjendjen e brendshme të këtij zhvillimi, mund të thuhet se Shqipëria dhe shqiptarët, në situatat vendimtare, tranzicionet nuk i kanë shfrytëzuar për interesat e tyre, që të dëshmohen si faktor i besueshëm rajonal. Përkundrazi, janë sjellë papërgjegjshëm dhe të shumtën gabimisht siç ndodhi në vitin 1914,1944,1948,1997 dhe tutje! Kjo krijon përshtypjen se shqiptarët më me dëshirë pranojnë kaosin, kriminalitetin se sa rregullin, shtetin ligjor dhe normat e lirisë madje! Arsyet mund të gjenden te patologjia shoqërore që la diktatura ndër më të egrat në Europë, po edhe te mentaliteti “i suksesit” të shfrenuar jashtë kritereve morale, ku nuk zgjidhen mjete. Kjo patologji jo rastësisht epiqendër e ka politikën si mjet të saj, ndërkohë që shtetin shqiptar, nga jashtë, e ngarkon me anatemën e një poligoni rajonal të krimit të organizuar, mafias prej nga derdh degët e veta gjetiu, në veri jug dhe lindje madje!
“NACIONAL”: Një zhvillim i rëndësishëm për Shqipërinë dhe rajonin është konsideruar stërvitja e përbashkët ushtarake e Shqipërisë, SHBA-ve dhe NATO-s, e njohur si “Europe defender 2021” e cila po zhvillohet prej disa ditësh në vendin tonë. Nga pikëpamja e sigurisë sa e rëndësishme është për ne shqiptarët në rajon kjo stërvitje e cila i fuqizon dhe modernizon dukshëm kapacitetet ushtarake të Shqipërisë?
J. BUXHOVI:Pranimi i Shqipërisë në NATO si dhe zhvillimet që e përcollën atë, është njëri ndër sukseset më të mëdha të shtetit shqiptar nga formimi i tij dhe njëherësh njëri ndër sukseset më të mëdha gjeostrategjike të shqiptarëve në përgjithësi, meqë kështu, përmbushet njëra ndër kërkesat kryesore të rilindësve tanë – përkatësia Perëndimit. Kjo, gjithsesi se Shqipërinë si shtet e etalon në strukturat veriatlantike dhe e garanton nga rrezikimi tradicional nga vendet fqinje, por nuk e liron nga hipoteka e vendit jostabil, që drejtohet nga politikanë të lidhur me krim të organizuar, gjë që mund të pasqyrohet në mospranimin në familjen evropiane, si një oazë e me ujëra të ndotura.
“NACIONAL”: Pavarësisht avancimit të statusit të shqiptarëve në Maqedoninë e Veriut, antishqiptarizmi sllavo-maqedonas mbetet një politikë shtetërore. A mund të çojë kjo në një ndarje të pritshme të këtij shteti, ose në një konflikt që do t’i paraprinte këtij procesi ?
J. BUXHOVI: Pa hy te ajo që ka të bëjë me diskursin antishqiptar sllavo-maqedonas, megjithatë duhet thënë se shpërbërja e Jugosllavisë në vitin 1991 si dhe shpallja e shtetit të Maqedonisë po atë vit, kanë paraqitur një moment vendimtar edhe për shqiptarët etnik atje, që të bëhen pjesë e këtij ndryshimi në përputhje me interesat e tyre si etni historike, me rrënjë të thella që nga antikiteti e deri te koha jonë, me si subjekt i barabartë. Por, siç u pa nga reagimet shqiptare nga viti 1992 kur ata shpallën referendumin për Iliridën si pjesë e barabartë e shtetit të ri, nuk treguan përkushtim që të sigurojnë statusin e popullit shtetformues dhe të barabartë me maqedonasit. Përkundrazi, me krijimin e partive politike dhe futjen e tyre në pushtet, jo vetëm që nuk u kërkua të jenë të barabartë nga pikëpamja kushtetuese, pra me statusin e “qytetarisë” në një shtet-komb, pranuan statusin e pakicës! Për të qenë e keqja edhe më e madhe, për vite të tëra klasa politike shqiptare atje, për interesa meskine, u vu në shërbim të politikës shtetmadhe maqedonase, madje edhe atëherë kur atyre u mohoheshin të drejtat elementare (shkollimi superior, kultura kombëtare e të tjera)! Kjo solli edhe te kryengritja e armatosur në vitin 2002 që u pasqyrua me luftën e UÇK-së, luftë kjo që nisi me kërkesat joreale për bashkim kombëtar, për t’u ndryshuar pas dy javësh në kërkesën për shtetin maqedonas federal apo konfederal (ku shqiptarët do të jenë pjesë e saj e barabartë), që pas gjashtë muajsh, kjo luftë shumë e suksesshme nga aspekti ushtarak, me marrëveshjen e Ohrit, të përfundojë te shteti “multietnik”! Kjo marrëveshje, që asnjëherë nuk u zbatua si duhet, pos atyre që ishin pjesë e UÇK-së u mundësoi që të bëhen pjesë e politikës, u përcoll me mashtrime të shumta, ndër të cilat barazia ligjore e gjuhës shqipe, shitej si barazi e plotë, e të ngjashme, ndërkohë që anashkalohej komponenta e barazisë kushtetuese e gjuhës shqipe si parakusht për statusin e popullit shtetformues, që do të duhej të gjendej në nenin një të kushtetutës së shtetit, siç është në Kushtetutën e Kosovës ku tretmani i gjuhës serbe shfaqet i barabartë me shqipen. Ky mashtrim vazhdoi dhe me marrëveshjen e Prespës dhe po vazhdon edhe sot e gjithëditën, duke u manipuluar nga politikanët shqiptarë në shërbim të politikës nacionaliste maqedonase, të cilët kanë pranuar barazinë e numrave, pra atë përqindjes manipulative, në vend të barazisë substanciale të sanksionuar në kushtetutë. Ndaj, fajin pse në Maqedoni shqiptarët ndodhen në këtë gjendje inferiore, madje me statusin e “popullatës së shkëputur”, bashkë me turq, terbesh, romë dhe shumë e shumë të tjerë, pra këtë degradim në rrethanat e pluralizmit politik, më shumë duhet kërkuar te sjellja e politikanëve shqiptarë, se tek politika nacionaliste maqedonase që shtetin e shikon si çështje nacionale, ndërkohë që shqiptarët, me sjelljen e vasalit, postet ministrore dhe ato shtetërore, i shikojnë si mundësi për t’u pasuruar dhe për të mashtruar shqiptarët, paçka se kjo dëmton në përgjithësi çështjen shqiptare!
“NACIONAL”:Zgjedhjet e fundit në Mal të Zi kanë sjellë në fuqi një koalicion me politika të afërta me Beogradin? Çfarë do të thotë për këtë vend i cili duket se pësoi një stopim në drejtim të krijimit të identitet të tij etnik, fetar dhe institucional. Po për shqiptarët etnikë në Mal të Zi dhe në rajon?
J. BUXHOVI: Në Mal të Zi, kishte një ndryshim, që solli kundërshtimi ndaj politikës së keqqeverisjes së vendi (si kudo në rajon), por që kjo u përcoll me përpjekjet që të shfrytëzohet nga nacionalizmi serb për ta rikthyer Malin e Zi nën sqetullat sllavo-ortodokse, prej nga ky shtet u shkëput dhe ia doli të anëtarësohet në NATO, me çka u arrit që Rusisë, t’i ndërpritet çfarëdo dale eventuale në Adriatik, synim ky i saj historik që këtë ta arrijë nëpërmes Serbisë. Me siguri se në raportet e reja të këtij ndryshimi kanë ndikuar edhe përcaktimi i atjeshëm i shqiptarëve etnikë që t’u bashkohen partive me orientime proserbe. Por, megjithatë, përfaqësuesit e tyre, në kuadër të një blloku qytetar, sot janë në qeveri në poste të rëndësishme, madje kyçe. Në deklarimet e tyre, ruhet përkatësia perëndimore (NATO) si dhe pranohet shteti i Kosovës, ndonëse formalisht kontestohet nga partitë nacionaliste serbe në pushtetin e tanishëm. Me siguri se luhatja nga këto premtime, nënkupton që shqiptarët etnikë, të reagojnë, gjë që bie qeveria. Kjo, pra, tregon se çelësin e ndryshimeve atje, për të mirë, ose për të keq, e mbajnë shqiptarët. Duhet besuar se ata do të sillen përgjegjshëm karshi këtij fakti, siç ndodhi edhe deri më tani, veçmas kur dihet se ndryshimi i kursit të Podgoricës kah Beogradi çon kah Rusia e me këtë destabilizon edhe dy shtetet shqiptare (Shqipërinë dhe Kosovën).
“NACIONAL”: Libri juaj “Kosova një histori e shkurtër” është pritur mirë nga bota akademike shqiptare, ndërkohë që ka patur reagime nervoze nga Beogradi. Si e shpjegon këtë reagim të serbëve ndaj tekstit tuaj ?
J: BUXHOVI: Beogradi ka reaguar “me të drejt” siç reagoi në vitin 2012 kur dolën tri vëllimet e para, dhe sidomos, kur në vitin 2014, në SHBA doli botimi në anglisht, në tri vëllime, të cilat nga komisioni akademik u vlerësuan me kredibilitet shkencor dhe si të tilla, universiteteve amerikane iu rekomanduan literaturë për historinë e Europës Juglindore. Kështu, “Kosova” në tre vëllime me mbi dy mijë faqe, e përcjellë me literaturë shkencore,tashmë gjendet në raftet e librarive dhe bibliotekave universitare karshi dhjetëra e dhjetëra librave nga autorët serbë, rusë, grekë e të tjerë, që historinë shqiptare e shpjegojnë në përputhje me kutin hegjemonsit serb të përcaktuar nga “Naçertanja” dhe elaboratet tjera antishqiptare të akademikëve serbë në vazhdimësi, që kanë përcaktuar edhe sjelljen e shtetit serbo-jugosllav ndaj faktori shqiptar në hapësirat e tyre etnike me synimin që ajo me luftëra të pushtohet deri në zhdukjen e saj të plotë. Natyrisht, një libër si “Kosova” në tri vëllime, me pikëpamje historiografike jashtë diskursit serb, kur dihet si dhe sa është falsifikuar historia shqiptare, dhe po ashtu, kur dihet si dhe sa është mbindertuar historia e shtetit serb mbi mite, mashtrime dhe falsifikime të shumta, sidomos ajo për gjoja shtetin mesjetar serb në Kosovë dhe kishën ortodokse serbe në Kosovë nga shekulli XIII e tutje, si një konstrukt antihistorik që vazhdon edhe sot e gjithë ditën të prodhojë pasoja politike në dëm të identitetit kulturor dhe shtetëror shqiptar, është e pritshme që të shpallet “armiqësor”, i rrezikshëm, “shqiptaro madh” e të ngjashme! Andaj, edhe propaganda dhe shpifjet kundër këtij libri ishin të ashpra, por të pritshme, meqë për herë të parë shfaqej një e vërtetë jashtë shablloneve të gënjeshtrave serbe. Ato, megjithatë, sikur u fashitën, kur “Kosova” e përkthyer në anglisht dhe zuri të trajtohet në qarqet akademik amerikane dhe botërore, me ç’rast, pak nga pak, në saje të burimeve të shumta dhe të argumentuara, ua hapi rrugën dekonspirimit të gënjeshtrave serbe, veçmas atyre për shtetin mesjetar serb dhe “Perandorinë e Dushanit”, që sipas burimeve meritore bizantine (Kronikës së perandorit Porfirogent dhe “Historisë së Bizantit” të perandorit Kantakuzin e kronistëve të tjerë të kohës) del se Rashka Nemanjane është tribale, ndërsa Nemanjajt me origjinë tribale (sipas autorëve antikë fis ilir). Faktet e Kantakuzinit për Nemanjajt tribal, autorët serbë i kanë manipuluar duke konvertuar tribalët në serbë, siç është vepruar edhe me gotë dhe të tjerët, duke ngatërruar kështu qëllimisht serbët me sllavë! Këto dhe falsifikimet tjera që u janë bërë dokumenteve të Hilandarit dhe atyre të kishave gjoja serbe në Kosovë, në librat e mi, zënë vend të rëndësishëm, me çka demitizohet dhe shprralloset i ashtuquajtur shtet mesjetar serb në Kosovë, si platformë hegjemoniste serbomadhe e krijuar në shekullin XIX nga Rusia për qëllime ekspansioniste në pjesën evropiane të Perandorisë Osmane, kryesisht në dëm të etnisë shqiptare. Mbetët që historiografia jonë ta rishqyrtojë gjithë këtë problematikë në përputhje me dokumentet meritore nga burimet bizantine, atyre të Vatikanit dhe qendrat tjera, të diskripuara dhe të sistemuara nga mesi i shekullit XVII e këndej nëpër qendra të ndryshme hulumtuese evropiane (Paris, Bon, Laipcig, Vjenë, Romë e gjetiu), prej nga mund të shihen edhe falsifikimet që u janë bërë atyre nga historianët serbë, ata rusë dhe të tjerë. Në këtë punë, për historianët tanë, çështje me prioritet shfaqet rishikimi i dinastisë Nemanjane dhe të origjinës së saj tribale, siç del nga dokumentet meritore bizantine, shumë prej tyre të falsifikuar ose të interpretuar njëanshëm nga historiografia serbe. Pasqyrimi objektiv i këtyre dokumenteve Rashën dhe Nemanjajt i nxjerr nga përvetësimi brutal serb, ndërkohë që i kthen në kuadër të strukturave feudale dhe princore te Ilirikut gjatë procesit të shpërbërjes së Bizantit (në shekujt XII-XV). Si të tillë, Nemanjajt ishin pjesë e mozaikut shoqëror-politik të kohës, që luftonte për hegjemonizëm në rrethanat e shembjes së Bizantit edhe me pretendimet që ta kthejë në atë që Dushani e shihte si “Magna Iliricum”. Kjo, pra, kërkon një qasje radikale shkencore të historiografisë institucionale në Tiranë dhe Prishtinë, që kërkon hulumtim, punë dhe mund afatgjatë, e mbi të gjitha, largim, po pse jo edhe çlirim përfundimtar, nga klishetë e njohura të historiografisë serbe dhe të diskursit të saj antishkencor dhe mashtrimtar në raport me shqiptarët dhe historinë e tyre.
“NACIONAL”: Në Shqipëri Akademia e Shkencave ka ngritur një komision pune për hartimin e Historisë së Shqipërisë nga antikiteti deri në ditët tona. Së pari se e komentoni këtë nismë? Së dyti a ju kanë thirrur për të bashkëpunuar më këtë grup shkencor? Dhe së treti, nisur nga përvoja juaj personale dhe ajo ndërkombëtare, çfarë do t’i sugjeroje këtij grupi për të hartuar një tekst të nivelit shkencor i cili do të tejkalonte kufizimet dhe barrierat ideologjike që e kanë penguar deri më sot këtë tekst akademik të besueshëm dhe në pajtim me të vërtetat historike?
J. BUXHOVI: Rishqyrtimet në fushën e historiografisë janë të natyrshme dhe të domosdoshme, veçmas në rrethanat e tranzicionve çfarë janë këto nëpër të cilat po kalohet, kur, në njërën anë, kërkohet lirimi nga diskursi i njohur ideologjik dhe pasoja për të vërtetën e imponuar nga andej, dhe të lirimi nga kthetrat e klisheve të historiografisë serbe dhe sllavo-ruse ndaj historiografisë shqiptare gjatë më shumë se një shekulli. Shqipëria , nga vitet e gjashtëdhjeta e deri më tash ka pasë dy versione kolektive (me shumë autorë) të “Historisë së popullit shqiptar”. Njëri nga koha e komunizmit. Ndërsa, i “rishkruari” në vitin 2002-2005 në katër vëllime, që pak a shumë, ruan trashëgiminë ideologjike dhe atë të limiteve të historiografisë serbe si dhe të kallëpeve që ofron indoeuropianzimi i shekullit XIX, ku shqiptarëve, pak a shumë u njihet lidhja me Ilirët, por e mjegulluar, ndërsa gjuhës shqipe i lihet një vend “si e vetme” në trungun e gjuhës indoevropiane, të shumtën si gjuhë e arnuar e sajuar nga greqishtja, latinishtja madje edhe me ndikime të mëdha nga gjuhët sllave, ndonëse realitetet shoqërore, politike dhe ato kulturore e tregojnë të kundërtën. Sidoqoftë, vëllimet “e rishkruara” dhe fiksimet e disa historianëve shqiptarë nga institucionet për tezën ilire, jashtë pellazgjishtes, kur dihet se ajo nga shumë autorë antik del prej saj, si dhe fiksimi pas indoeuropianishtës, ndonëse ajo për shumëçka është e tejkaluar si dhe heqja dorë nga shtyllat kryesore të mesjetës në dobi të të ashtuquajturit shtet mesjetar serb që nuk ka ekzistuar dhe të krishterimit ortodoks në pronësi të kishës serbe autoqefalia e së cilës pranohet në vitin 1923, lënë për të dyshuar se kjo histori e modelit kolektiv, do të jetë “gjithëpërfshirëse”, siç thuhet dhe në përputhje me “të arriturat më të reja shkencore”, e aq më pak “që të ndikohet të historianët e huaj” kur dihet se asaj i mungojnë historianët jashtë mendësisë ideologjike, arkeologët e fiksuar pas helenizmit të paqenë, ku nuk ka filologë kompetentë, ku nuk ka osmanistë, bizantinistë, sllavistë të tjerë. Absurd madje, duket edhe pretendimi që të quhet “histori e shqiptarëve”, kur aty mungojnë historianët kompetentë nga Kosova dhe të tjerët që vinë me vepra nga universitetet e njohura europiane dhe botërore. Dhe, ç’është më absurde në gjithë këtë mesele, shfaqet pretendimi rreth hartimit të “një historia e shqiptarëve nga antikiteti” e mbështetur “mbi fakte të reja” në këtë “version të ri”, kur dihet se janë po këta historianë, që të shumtën vinë nga shkolla ruso-sllave, pra nga “mendësia sovjetike” siç thoshte Rama, të cilët Mbretërinë e Maqedonisë e kanë heqë nga bota ilire, siç kanë vepruar edhe me Mbretërinë e Epirit, ndërsa Mbretërinë e Dardanisë e kanë rrudhur fare, ndonëse ajo paraqet qendrën e antikitetit dhe bashkë me mbretërinë e Maqedonisë dhe atë të Epirit si trinom i mbretërive pellazgo-ilire në antikitet që ka ndikuar qytetërimet botërore. Madje, një kundrim jashtë këtij trinomi, e zhvlerëson edhe Skënderbeun dhe rolin e tij në historiografinë tonë, meqë kudo e thekson lidhjen me mbretërinë maqedone dhe atë të Epirit. Pra, qasja e rishkrimit të historiografisë shqiptare jashtë konceptit shkencor dhe jashtë kompetencës shkencore të autorëve që zihen ngojë, len për të dyshuar se do të vazhdohet avazi i vjetër, pra ai i parjes së historisë së shtetit shqiptar, atij londinez, ku logjika shtetërore, e përkthyer nga ajo “historike” sikur do të riciklojë defektin e saj kryesor: atë të trajtimit të qendrës si periferi, së cilës, shkëputja nga tërësia ia cakton fatin tragjik, që shteti i Kosovës, megjithatë ia parandaloi dhe riktheu baraspeshën e qendrës së saj historike! Kjo më së miri shihet me heqjen dorë nga Maqedonia si dhe me minimizimin e Dardanisë si dhe rolit të tyre në mesjetë si dhe në procesin e lëvizjes kombëtare shqiptare, si qendër e shqiptarizmit. Kjo qasje, i ka bërë shërbim të madh historiografisë serbo-ruse dhe politikës së tyre hegjemoniste, gjë që nuk është e rastit që sot ata përvetësojnë krishterimin, ndërkohë që ai zyrtarizimin e përjeton në Dardani dhe Ilirik nga perandorët Konstandini i Madh dhe Justiniani, siç e përvetësojnë edhe Rashën dhe Nemanjajt për të ardhur edhe deri te dokumentet e Ahtisarit, kur atyre u jepen edhe “tapitë historike”!
Ndërsa rreth pyetje suaj rreth thirrjes për bashkëpunim shkencor, mund të them se nuk jam thirrur dhe as që pres të thirrem si autor i pavarur dhe jashtë institucioneve, që ndjek qasjen shkencore jashtë limitëve që e ngarkojnë atë (ai ideologjik dhe i historiografisë serbe) për ç’gjë kam qenë kritik ndaj tyre. Edhe përkundër kësaj “mosmarrëveshje”, që edhe është e natyrshme karshi këtyre pozicionimeve diametralisht të kundërta, duhet thënë se, institucionet shkencore në Shqipëri, si dhe në Kosovë, nuk kanë treguar kurrfarë interesimi për “Kosovën” në tetë vëllime, përkundër përkthimit të saj në anglisht dhe futjes si literaturë në universitetet e atjeshme dhe botërore. Nuk kanë treguar kurrfarë interesimi për gjashtë mijë e sa faqe historiografi, që do të duhej doemos të trajtohej (qoftë edhe të kritikohet por me argumente), meqë shfaqet si fakt publik dhe shkencor, me shtatë-tetë ribotime brenda një kohe të shkurtër duke u radhitur ndër librat më të shitura të pasluftës, ndërkohë që, krahas këtij sukesei, për të kanë treguar interesim akademi të shumta në botë (në Kroaci, Slloveni, Turqi, Austri, Suedi e gjetiu), ku është promovuar dhe biseduar për të në qarqet akademike, e ku janë shfaqur pajtime dhe mospajtime me të, por i pranuar si fakt i pakapërcyeshëm, që hap çështje të diskutueshme të cilave shkenca asnjëherë nuk guxon t’ua mbyll dyert, veçmas me qëndrime refuzuese se “çështjet, si ajo e përkatësisë ilire në raport me atë pellazge apo të tjerat që përcjellin antikitetin, mesjetën, bizantin dhe të ngjashmet, janë të mbyllura”! Kujtoj se “injorimi” i tillë mund të shpjegohet me jokompetencën e shumë prej atyre që mrizojnë në këto institucione me “merita” joshkencore nga kohët e kaluara dhe, po ashtu, shpjegohet edhe “me merita” jo shkencore të atyre që janë në shërbim të politikave ditore. Të tillëve, pos ndonjë apologjie ndaj padronëve të tyre nga politika ditore, nuk u interesojnë të tjerat, veçmas ato që ua prekin terezinë lidhjeve të fshehta me Beogradin dhe Moskën ose edhe shkollave sllaviste që vazhdojnë të kenë ndikim në politikë si ajo e Vjenës.
Dhe çfarë mund të pritet nga një ndërmarrje e tillë kolektive, nga ata që të shumtën kanë qenë autorë të historive “të rishkruara” dhe qartas të dështuara? Asgjë! Pos të t’i bëjnë dëm të vërtetës së shtrembëruar ose të fshehur qëllimisht të historisë sonë si pjesë e qytetërimit të përgjithshëm, ose të kthehen në zëdhënës të historiografisë serbe! Andaj, kam kërkuar që shtetet shqiptare (Shqipëria dhe Kosova) të shpallin konkurse ndërkombëtare për historinë e Shqiptarëve. Kjo praktikohet në botë, sidomos kur ajo që vlen për historinë tonë, vjen nga të huajt, sidomos gjermanët! Mbreti Zog, jo rastësisht angazhoi M. Shuflajn për historinë e shqiptarëve. Ngjashëm vepruan edhe serbët me Jiriçekun dhe bullgarët dhe të tjerët.
“NACIONAL”: Sukseset tua letrare kanë qenë të mëdha dhe mbresëlënëse. Çfarë jeni duke shkruar tani?
J. BUXHOVI: Mbas çdo vepre historiografike, rëndom vjen ndonjë “freskim” letrar. Kështu ka ndodhë këtyre viteve me romanët “Jeniçeri i fundit”, “Dosja B”, “Dushkaja” dhe së fundi “Mona”, që pati disa botime brenda një kohe të shkurtër. Pra, mbas “Kosovës – histori e shkurtër”, deri te “Mbretëria e Epirit”, po “s’lodhem” me një roman tjetër…
….
Kan være et bilde av 6 personer, deriblant Bardhi Berisha, Irma Kurti og Jusuf Buxhovi og tekst

E ke rastin historik, dëshmoje veten Albin!

Drini.us
-
0
E ke rastin historik, dëshmoje veten Albin!

Florim Zeqa  

Për këto dy dekada aq shumë është konsumuar kjo klasë politike, saqë më tepër se gjysma e popullatës (rreth 55 %) nuk i besojnë më asnjërit prej subjekteve aktuale politike! Ngase aq keq dhe mbrapsht qeverisën me vendin partitë aktuale opozitare saqë qytetarët mezi e pritën rastin ta votojnë subjektin politik opozitar (LVV) pa asnjë meritë në çlirimin e vendit dhe shtetformimin e Kosovës.

Qytetarëve të vendit, në veçanti të rinjëve të lodhur nga varfëria, pabarazia dhe denigrimi social, në mungesë të përspektivës zhvillimore, pa asnjë shpresë për punësim në vendin e tyre, si zgjidhje e vetme u ka mbetur emigrimin jashtë vendit në kërkim të një jete më të mirë.

Subjekti i deridjeshëm opozitarë (LVV), këtë situatë të pashpresë e shfrytëzojë në mënyrën më të mirë për joshjen e qytetarëve me premtime megalomane për ndryshim, me premtime për hapje të vendeve të reja të punës dhe zhvillim të hovshëm ekonomik, me premtime për reformim të sistemit të drejtësisë dhe barazi të qytetarëve para ligjit (“shkon Lumezi, vjen Elezi”), me premtime për përmirësimin e sistemit shëndetësor dhe arsimor, me premtime për rritje të pagave në sektorin privat, me premtime për përmirësimin e skemave sociale dhe rritjen e pensioneve,…e deri premtimi për liberalizim të vizave.

Premtimet e pushtetarëve të rinjë sa i përket politikës së jashtme, e në veçanti raporteve me Serbinë ishin akoma më tërheqëse për votuesit kosovarë; jo dialog pa njohje paraprake dhe pa kërkimfajle nga ana e Serbisë për krime lufte dhe gjenocid ndaj shqiptarëve, pa zbardhjen e fatit e të pagjeturve, premtimi për reciprocitet të plotë në të gjitha fushat…etj, etj.

Por, çfarë po ndodhë në të vërtetë!?

Përderisa nuk e kemi asnjë sinjal pozitiv sa i përket përmirësimit të jetës së qytetarëve, rrëshqitja e kryeministrit Albin Kurti në raport me dialogun e Brukselit dhe reciprocitetit me Serbinë është shqetësuese!

Përveqse po futet në dialog pa asnjë kusht të vënë ndaj Serbisë dhe pa reciprocitet ndaj saj, po vazhdon me gjuhën populliste (mashtruese) ndaj qytetarëve të vendit me iniciativen kinse për PADI kundër Serbisë “për krime lufte dhe gjenocid”!

Për të mos thënë e pamundur, realizimi i padisë kundër Serbisë është vështirë i realizueshëm në mandatin katërvjeçar të ‘Qeverisë Kurti 2’ për shkak të aspekteve juridike ndërkombëtare pa qenë Kosova anëtare e OKB-së!

Këto rrethana i di mirë Albin Kurti, por me këtë dëshiron t’i mbulojë rrëshqitjet e para nga parimet dhe premtimet e tij elektorale.

“Padia kundër Serbisë” nuk është gjë tjetër veqse kartë e Albin Kurtit për zgjedhjet lokale të vjeshtës 2021.

Meqë qytetarët e vendit i gëlltitën shijshëm foret mashtruese në zgjedhjet e 14 shkurtit 2021, Albin Kurti shpreson dhe beson se e njëjta gjë do të ndodhë edhe në zgjedhjet komunale!

Sikurse padia kundër Serbisë, edhe premtimet e tjera të Albin Kurtit janë vështirë të realizueshme, por nëse ai dëshiron t’i bind qytetarët për zgjedhjet lokale të vjeshtës duhet të dëshmohet me vepra e jo me fjalë.

Për të mos thënë në 100 ditëshin e parë, deri në zgjedhjet e vjeshtës, ‘Qeveria Kurti 2’ duhet t’i sjellë Kosovës së paku 3 njohje ndërkombëtare, t’i sjellë së paku 3 investime kapitale nga jashtë në Kosovë, t’i punësojë së paku 30 mijë njerëz dhe ta sjellë liberalizimin e vizave për qytetarët e getoizuar. Përmbyllja e dialogut me Serbinë do të ishte “qershia mbi tortë” për qytetarët e Kosovës!

Pa përmbushjen e asnjë premtimi të dhënë, Askush nuk e ka të drejtën ta portretizojë Albin Kurtin si shpëtimtar dhe as ta krahasoj me Hasan Prishtinën!

Për ta arritur nivelin e legjendarit Hasan Prishtina, Albin Kurti duhet të jetë konsistent në parime, i përpiktë në premtime dhe të jepë çdo gjë nga pasuria e tij për shtetin e jo nga mundi dhe djersa e qytetarëve (mërgimtarëve).

Edhe pse është i ri në moshë, Albin Kurti i ka përjetuar vitet e ’90-ta, vitet e arta të krenarisë kombëtare, kur është dhënë gjithçka për shtetin e Kosovës pa marrë asgjë dhe pa llogaritur në asnjë privilegj personal.

Qytetarët e vendit presin shumë prej teje Albin, më shumë seqë ti e meriton!

E ke rastin historik, dëshmoje veten Albin!

E kujt është Kosova ?

Drini.us
-
0
E kujt është Kosova ?

Nga: Fahri XHARRA


Unë njoh një shqiptar, që donë ta ndryshojë emrin/

Unë njoh një, që donë ta ndryshojë mbiemrin/

Njoh një shqiptar, që donë të ndryshoje edhe emrin, edhe mbiemrin/

Një tjetër, që donë ta ndryshojë origjinën
( Lis Bukuroca )
Zhvillimi i kësaj teme është i inspiruar nga ato vargje më siper, vargje të cilat e shprehin të vërtetën e amullisë së mendjeve tonë jo vetëm kohëve të fundit por që besa bukur gjatë që nga paslufta e fundit .
Autori i vargjeve thot “Njoh një shqiptar, që donë ta ndryshojë origjinën “ .Unë i njoh me mijëra të tillë. Njohim shkrimtar, gazeta ,Tv-stacione që duan ta ndryshojnë origjinen , jo vetëm origjinën kombëtare por edhe vendin e tyre duat ta “falin” , ta tjetërsojnë , t`ia dhurojnë dikujt. E ,sa shumë që janë !

Por, unë e njoh një shkencëtar historie , një francez i cili e sheh të vërtetën ashtu si ishte, ashtu pa komplekse , ashtu i pa dirigjuar nga askush , ashtu thjeshtë e bindshëm e shkruan dhe e dokumenton atë sa edhe sikur qiejt të binin nuk do ta lëviznin nga ajo që e thot. Unë e njoh të madhin Alain Ducellier !
Unë e njoh një libër të madh “Les Albanais ont-ils envahi le Kosovo “ A e pushtuan shqiptarët Kosovën ?”
Unë e njoh një zotëri të madh që i përgjigjet kësaj pyetjeje që ai e shtron në librin e tij, Unë e njoh një zotëri që iu mbyllë gojën hasankaleshave , olivershmittave , noelmalcolmëve dhe të gjithë 
“hyzmetçarëve “të tyre shqiptar Ky është Alain Ducellier. sa pak nga që e njofim. Marre !
“ Sidoqoft, të mirremi vesh se kishte serbe në Kosovë edhe në shekullin e 13-të.Por lind pyetja: Kush jetoi më herët në këto anë>? (But then the question arises: who lived in this region before ? The Slavs are an Indo-European people who came to Europe at a later period, since the frequent waves of their invasions occurred in the 6th and 7th centuries. (3)) Sllavët janë një popull indoeuropian , të cilët erdhën në Europë që nga valët e tyre pushtuese të shek 6-të fdhe 7-të. Në para kohë , para kësaj , për shumë shekuj dështoi romanizimi dhe zhdukja e popullit autokton “ Dakëve në Rumani , Thraksave në Bullgari, dhe Ilirëve në Dalmaci, Shqipër dhe Maqedoni . Ashut eshe për Kosovën është e pa mohueshme që nga shek 18 paraKr. shumë shtete politike Ilire u shkrinë dhe kaluar gradualisht nga organizimi fisnor në mbretëri të vogla si ajo e Dardanëve, e Penestëve , e Pajonëve ( Vetëm të përmenden e ka vlerën e saj)

 Si të themi , çka të mohojmë këtu? Ky libër është shkruar , për ta bindur botën për një të vërtetë shqiptare të Kosovës . (Bota e tregoi vetën me bombardimin e Beogradit ne vitin 1999.) Mua më nxiti për këtë shkrim, mohimi katërcipërisht i të vërtetës nga ana e “shqiptarëve” .

Më bëhet zemra mal kur lexoj se çka shkruan Alain Ducellir. ( Si mendoni t`i kënaqem thenjeve të Shmittit, Nartalie Clayerit ?)” Të gjithe hulumtimet si ato gjuhësore dha ato arkeologjike provojnë që Ilirët ishin paraardhësit e shqiptarëve. Cdo studim e vërteton trashëgimin e jashtzakonshme të Ilirëve në
shqiptarët . Ai thot se e kemi Delmacen e Komanit, Meljen e Virpazarit ( sot Mali i Zi) dhe keshtjellat e Ohrit në Maqedoni . Duan gjë më shumë mohuesit e vetvetës?

 
Athua serbet munden ta zbrazin Kosovën nga shqiptarët . Jo kurr ! (Did the Serbian domination wipe out the ancient Illyrian-Albanian population? In fact, the Serbian text–, show the opposite: on the occasion when, in 1348, Stefan Dusan. endowed a gift to the monastery of Saint Michael and Gabriel in Prizren, we learn that in the vicinity of that town there were at least 9 villages decribed as Albanian (Arbanas). (10) )
Fahri Xharra,01.08.15, Gjakovë



Shkrimi im e ka qëllimi për informimin e të gjithë mohuesve si shqiptar ashtu edhe të huaj, që kemi shumë litertyrë që e flet të vërtetën . Kjo më pashtë ështa baza e saktësisë së shkencëtari Alain Ducellier. Per zotin Ducellier , do te flasim edhe më shumë , herave tjera.

I Michel Aubin, Du my the serbe au nationalisms albanais, Le Monde, 5-6 April 198 1, p.2.
2 Georges Ostrogorskij, Serska Oblast posle Dusanove smrti (Seres region after the
death of Dusan), Belgrade 1965.
3 On Serbs, in particular, H.Gregoire, The Origin and the Name of the Croats and the
Serbs, “Bizantin”, 17, 1945 and S.Novakovic, Serpske Oblasti X, XI veka (Serbian
territories in the X-XI centuries), “Glasnik Srpskog drustva”, 1880, p.48.
4 Bibliography on the Illyrians is considerable. Suffice it to mention the archaeological
collection “Illyria” (6 published volumes, Tirana 1971-1976); The Illyrians and the Genesis
of the Albanians, Tirana 1971 and The Acts of the Conference of Illyrian Studies, two
volumes, Tirana 1974.
5 S.Anamali and M.Korkuti, The lllyrians and the Genesis of the Albanians in the Light of
Albanian Archaeological Studies, in the collection of the same title, pp. 1 1-39; regarding
linguistic data, E.Cabcj, The Illyrians and the Albanians, in the same volume, pp.41-52.
6 B.Covic, Osnovne karakteristike materialne ilira na njihovom centralnom prodrucju,
“Sarajevo Symposium”, 1964, p. 101. c.f.S.Anamaii and M.Korkuti, The lllyrians and the
Genesis of the Albanians, p.35.
7 S.Anamaii, From the Albanian Civilization t)f’the Early Middle Ages, “Illyrians…… pp.
184-187.
8 lbidem, p. 185, 192.
9 A.M. Selishev, Slav.iansko naselenie v Albanii, Sofia 193 1, to be carefully studied
because of his great Bulgarophil prejudice.
10 S.Novakovic, Zakonski spomenici srpskih drzava srednjega veka (Juridical sources of
the Serbian state in the Middle Ages), Belgrade 1912, pp. 628-701.
11 See, in particular, chapters 77 and 82 of the Dusan code (N.Radojcic. Zakonik Cara
Stefana Dusana, Belgrade 1960, pp. 57-58).
12 J.Kantakuzen, Histoire, Ed.de Bonn, 1, p. 55, vol.1, p.279.
13 Bokardus, Directorium ad passagiumfaciendum, “Historians of the Crusades”,
Armenian Historians, 11, pp. 484-485.
14 Laonikos Chalkokondylis, Histoire, Ed.E.Darko, Budapest 1922-1926, 1, pp. 277-278.
15 lbidem, 11, pp. 277-278.
16 Hierax, Chronique sur 1enipire des Turcs, Sathas; Biblioreca graeca, 1, p.247.
17 ldrisi Bitlisi, Chronique sur 1empire des Turcs, fols. 188-190, a); in S.Pulaha, The
Albanian-Turkish War of the ]5th Century (Ottoman sources), Tirana 1968, pp. 134-138,
142. 18 S.Pulaha, op.cit.,pp. 251-252, 297.
19 Published by Radonic, Gjuragi Kastriot Skanderbeg i Arbanija u XV veku, Belgrade
1942, p.2.
20 The archives of the state of Dubrovnik, “Litterae et Con-tmissiones Levantis”, X, p.84 v.
(March 17, 1428).
21 lbidem, XIU, f.248 (January 5, 1448).
22 Dukas, lstotia Turko-Byzantina, XXIII, 8. Ed. Grecu, Bucharest 1959, p. 179.
23 Kemalpasazade, Chronique, f.254 in Pulaha, op.cit., p. 19 1.
24 S.Pulaha, The Cadastral Register of’the Shkodra Sandjak of 1458, vol. 2, Tirana 1974.
25 S.Pulaha, ol). cit., pp. 31-32.
26 lbidem, pp. 33-34.
27 lb., p. 34, counts 15 villages in this case.
28 S.Pulaha, op.cit., pp. 34-35. It must be no,,ed that this is the conclusion of the great
Yugoslav historian, Milan Sufflay, killed in 1925 by the ustasi (M.Sufflay, Povijest sjevernih
arbanasa, reprinted in Prishtina 1968, pp. 61-62).
29 A.Hanzic, Nekoliko vijesti o arbanasima na Kosovu i Metohiji v sredinom XV vijeka
(some data on the Albanians of Kosova and Metohija in the middle of the 15th century),
“Symposium on Skanderbeg”, Prishtina 1969, pp. 201-209. S.Pulahal Albanian Element
according to the Ononwstics of the Regions of the Shkodra Sandjak in the Years 1485-
1582,”Studime historike”, 1972, 1, p. 63 ss.
30 Consult especially the documents supplied by M.Dinic taken from the state archives of
Dubrovnik, and particularly Livre de Comptes by Mihal Lukarevic (M.Dinic, Iz Dubrov”kog
arhiva 1; Belgrade 1957. example p. 65 (“Dom Marin de Antivaro”, “Andria Nicholich
Arbanexo de Matia”).
31 M. Dinic, op.cit., p.68.
32 lbidem, also the state archives of Dubrovnik, Pacta Matrimonalia II, f. 103 v. (December
11, 14-59).
33 1. Zamputi, Reportv on the Situation of Northern and Central Albania in the ]7th
Century, volume 1 (1610-1634), Tirana 1968, and the report of apostolic visitor, Pjeter
Mazreku. in 1623-1624.
34 L. von Thalloczy, Die albanische diaspora, “Illyrisch-Albanische Forschungen” (Vienna
1916), vol. 1, p. 314, ss. This article is based on, apart from the archives of Karlovac’s
metropolis, the Archiv des Gemeinsamen Finanzministeriums, Vienna, especially, VI, p.
25, 1739.

Njerëzit pa moral dhe pa ndjenja nuk mund të udhëheqin më shtetin

Drini.us
-
0
Njerëzit pa moral dhe pa ndjenja nuk mund të udhëheqin më shtetin

Skënder MULLIQI

Turpi, fajësia, mburrja …I takojne moralitetit.Ketu nuk kemi te bëjmë më raste kur dikush”zihet” ngusht në situatat e pa lakmueshme , kur njeriu ben veprime të pa ndershme në shoqëri, rrugë dhe vende të tjera publike.Ka njerez të cilët ndihen keq dher turperohen nga varferia, pamja e tyre fizike , familja apo diqka tjetër irelevante.Sigurisht së nuk është e njejtë kur turpërohemi nga gjerat e tilla, më shumë individuale , së sa nga gjerat të cilat vërtetë na bëjnë që të turpërohemi.Ndjenja e turpit duhet të ekziston kur I bëjmë keq njerëzve , kur I bjmë dëme rrethit ku jetojmë , kur i bëjmë keq shoqërisë dhe shtetit. Kjo do të duhej të turpëron secilin njeri normal.

Te kthehemi të ata që po tregohen njerëz pa fije turpi, po tregohen të pa dinjitetshem dhe të pa moralshem.Nuk është lehtë që njeriu ti humb karakteristikat njerëzore, të identifikohet më licemerizem, dhe defekte të tjera .Këto retardime të trurit na kan kushtuar gjatë këtyre viteve të shtegtimit në liri. Këto defekte dhe ky dualitet i përsonaliteteve publike , këtu mendojë më shumë në njerëzitë e politikës, të cilët edhe e drejtuan shtetin.Na kan sjellur shumë të liga si shtet dhe si popull. Jo stabiliteti I tyre psiqik shumë ftyrësh, ka krijuar gjendje psihoze të shumica , ka krijuar gjendje pa rrugëdalje , gjendje deprimuese .Ai njeri apo ata njerëz të cilët nuk kan ndjenja se cila është e keqja dhe cila është e mira, janë shumë të dëmshem, dhe në situatën nepër të cilat po kalojmë , u treguan edhe shumë të rrezikshem.Ky soj I njerëzve nuk u turpëruan për veprimet e tyre shpesh paragjykuese e psikopatike.

Qka të themi kur të tillët paraqitën më fytyra të tilla edhe para opinionit të gjerë public !Na paraqitën më rrena dhe më manipulime pas as një turp .Rrejnë dhe mashtrojnë pa ju livritur qerpiku. E pse? Për të mbetur në pushtet , së koka ju ka mbushur më plotë ide idioteske …!Te këta njerëz turpi si instikt moral është ruajtur bilogjikisht .Turpi njerëzit më moral I ndalon që të veprojnë në dëm të tjerëve , apo në dëm të shtetit dhe të popullit.Mu për ate edhe edhe shumica prej tyre e kan humbur besimin të populli I vet. Nuk ju besohet njerëzve të cilët janë pa fije turpi …

Pas asaj serbe, tani edhe “SERBIA TJETËR” e shqiptarëve !  

Drini.us
-
0
Pas asaj serbe, tani edhe “SERBIA TJETËR” e shqiptarëve !  

Ali Mehmeti

“Rrethi beogradas ishte një çarje e rrallë e totalitarizmit nacional-bolshevik, nëpër të cilën, sikur nëpër vrimën e gjilpërës është bërë e mundur të futet një litar shpëtimi,për të shpëtuar nga faji kolektiv” 

Ka dal në shitje libri “Serbia tjetër”, i botuar nga OJQ “Admovere” dhe mbështetur financiarisht nga Fondacioni i Kosovës për Shoqëri të Hapur (KFOS), që përbëhet nga fragmentet, intervistat dhe shkrimet e Bogdan Bogdanoviq-it. Shumicës nga ne, që kemi moshë të mjaftueshme, na kujtohet ky intelektual serb, arkitekt dhe kryebashkiak i Beogradit, i cili në fillim të viteve 90-ta ngriti zërin kundër politikës shoviniste të Millosheviqit dhe, nuk ishte i vetëm. Ishin disa dhjetëra të tillë të mbledhur në të ashtuquajturin “Rrethi beogradas”. Por, cili ishte qëllimi i këtij rrethi? Ja çka shkruan Latinka Peroviq, njëra nga themeluesit e këtij rrethi, historiane me renome botëror dhe ish politikane e eksomunikar nga Tito për shkak të pikëpamjeve të saj liberale: “Rrethi beogradas ishte një çarje e rrallë e totalitarizmit nacional-bolshevik, nëpër të cilën, sikur nëpër vrimën e gjilpërës është bërë e mundur të futet një litar shpëtimi, për të shpëtuar nga faji kolektiv”. Citat nga parathënia e librit “Serbia tjetër” (botimi i dytë, Beograd 2002)  ku janë të përmbledhur fjalimet dhe kumtesat e folësve të ndryshëm të këtij rrethi.        

Me gjithë respektin për Bogdan Bogdanoviqin i cili u detyrua të shpërngulet nga Beogradi në vitin 1993 nën kërcënimet e vazhdueshme të Millosheviqit, nuk mund të (keq)përdoret emri i tij për të zbuluar “Serbinë tjetër” sepse ajo nuk ka ekzistuar asnjëherë. Çfarëdo frazeologjie dhe retorike që të përdoret për pohimin se ka ekzistuar një “Serbi tjetër” faktet mbesin që: 

– Me qindra mija shqiptarë janë të vrarë, të terrorizuar dhe të dëbuar nga trojet e tyre në Serbinë e sotme jugore nga fundi i shekullit XIX (mes tyre edhe paraardhësit e mi) 

– 250.000 shqiptarëve të vrarë gjatë viteve 1912-1913 nga ushtria serbe, në emër të “çlirimit” nga perandoria osmane (Leo Freundlich 1878-1948 – Albaniens Golgatha, Wien, 1913) 

– 40 mijë shqiptarë të shpërngulur për Turqi sipas reformës agrare mes dy luftërave botërore dhe kolonizimi me 11 mijë familje serbe dhe malazeze duke u falur tokat më pjellore, mjete të punës dhe një shumë të konsiderueshme parash (Dr. Milovan Obradović: Agrarna Reforma i Kolonizacija na Kosovu 1918-1941, Prishtinë 1981) 

– 45 mijë shqiptarë të vrarë në Drenicë pas Luftës së Dytë Botërore   

– 70.000 mijë myslimanë të vrarë në Bosnje gjatë viteve 92-95 (8 mijë për 7 ditë) – Dokument i Gjyk. Ndërkomb. për krimet e luftës në ish Jugosllavi. 

– gjatë viteve 98-99, në Kosovë janë vra 12 mijë civilë të paarmatosur dhe të pambrojtur, prej të cilëve 1392 fëmijë (800 prej tyre nën moshën 5 vjeçare) dhe 1739 gra; ushtruan dhunë seksuale ndaj 20 mijë personave; në funksion të zbatimit të “tokës së djegur” është tentuar shkatërrimi i bazës ekonomike duke shkatërruar 100.389 objekte banimi, 88.101 objekte përcjellëse, 358 objekte shkollore, 215 objekte fetare (xhami, tyrbe, teqe dhe kisha katolike), 123 objekte shëndetësore dhe mbi 190 ndërtesa administrative, biblioteka dhe shtëpi kulture (Agjencia shtetërore e Arkivave të Kosovës, Krimet e Serbisë në Kosovë 1998-99, Libri 2, Shënimet nuk janë shteruese) 

Siç shihet, prej krijimit të shtetit të pavarur serb me vendimet e Kongresit të Berlinit 1878 ne nuk njohim “Serbi tjetër” përveç asaj që ka pretendime pushtuese mbi territoret shqiptare dhe pretendime gjenocidale mbi popullsinë shqiptare.   

Të flasësh sot për “Serbi tjetër” është sikur të flasësh për “Gjermani tjetër” gjatë sundimit të Hitlerit. Por, deri me sot nuk kam parë as dëgjuar se dikush, as nga gjermanët, e lere më nga hebrenjtë, polakët, rusët apo francezët ka botuar apo shkruar ndonjë libër me titull “Gjermania tjetër”. Pavarësisht se, me logjikën e botuesit shqiptar nga Prishtina, do kishte më shumë “argumente”. Sepse gjermani Eugen Bolz në korrik të vitit 1944 tentoi të vriste Hitlerin, por dështoi, kurse atë e ekzekutuan pastaj. Në Serbi nuk pati kësi tentimi.   

Pra, pafytyrësinë serbe e njohim dhe nuk duhet të na çudit botimi i librit me titull “Serbia tjetër”, por që këtë e bëjnë shqiptarët me të njëjtin titull, është për çudi. A e bëjnë nga mendjelehtësia dhe injoranca, nga bindja se vërtet ka ekzistuar ndonjëherë “Serbia tjetër”, apo për një grusht parash nuk e di? Por e di që mbajtja e litarit nga shqiptarët, për “shpëtim nga faji kolektiv” i Serbisë, është absurd dhe i papranueshëm nga të gjithë ata që në çfarëdo mënyre i takojnë ndonjë kategorie nga regjistri i krimeve serbe të listuar më lartë.     

Imagjinoni situatën sikur një hebre, apo edhe më keq, një OJQ nga Tel Avivi të botonte një libër me titull “Gjermania tjetër” që do nënkuptonte periudhën e Hitlerit, sikurse që përmendja e Bogdan Bogdanoviqit nënkupton periudhën e Millosheviqit. Çfarë reagimi do kishte opinioni hebre? Kurse në Prishtinë heshtje! Madje, në disa portale i bëhet edhe publicitet.   

Ali Mehmeti, 28.05.2021 

Varet një grua në burgun e Yazd – gruaja e 117-të e ekzekutuar gjatë presidencës së Rouhani-t

Drini.us
-
0
Varet një grua në burgun e Yazd – gruaja e 117-të e ekzekutuar gjatë presidencës së Rouhani-t

Një grua është varur mëngjesin e të dielës, më 23 maj 2021, në Burgun Qendror të Yazd. Kjo është gruaja e 117-të e ekzekutuar gjatë mandatit të Hassan Rouhani-t si president i mullahëve. Të paktën 15 gra janë ekzekutuar çdo vit në Iran gjatë tetë viteve të fundit.

Gruaja e varur në Burgun Qendror të Yazd është identifikuar si Kobra Fatemi, 41 vjeç, dhe ka qenë në burg që në 2015-ën, e akuzuar për vrasjen e të shoqit. Familja e viktimës kishte rënë dakord të merrte paratë e gjakut dhe ta shpëtonte gruan nga ekzekutimi. Por xhaxhai i viktimës, një anëtar i Korpusit të Gardës Revolucionare (IRGC), nuk e pranoi këtë dhe kërkoi ekzekutimin e verdiktit për vdekje.

Komiteti i Grave i NCRI-së e ka vënë në dukje edhe më përpara se shumë nga gratë e ekzekutuara nga regjimi i mullahëve janë vetë viktima të dhunës familjare ndaj grave dhe kanë vepruar për t’u vetë-mbrojtur.

Por drejtësia iraniane nuk i kategorizon vrasjet e qëllimshme dhe i ndëshkon ato me vdekje  pavarësisht motivit dhe arsyes.

Irani mban rekordin si ekzekutuesi numër një në botë, me numrin më të lartë të qytetarëve të ekzekutuar per capita. Ky shtet është gjithashtu ekzekutuesi numër një i grave. Këto ekzekutime janë jashtëzakonisht të padrejta.

Mbi 4300 njerëz janë ekzekutuar në Iran gjatë mandatit të Rouhani-t. Deri tani, në këtë numër përfshihen 117 gra.

Kapinova: Karta e racizmit për të zgjedhur hipokritët e bardhë në pushtet si Joe Biden

Drini.us
-
0
Kapinova: Karta e racizmit për të zgjedhur hipokritët e bardhë në pushtet si Joe Biden

Klajd Kapinova, New York

“Transplantuar në Uashington, zemra e tij mbeti këtu, në West Virginia, në vendin që e formoi, me njerëzit që ai donte. Zemra e tij të përkiste ty. Bërja e jetës më të mirë këtu ishte axhenda e tij e vetme… Gjatë gati gjashtë dekadave të tij në Kapitolin tonë, ai u konsiderua si mishërimi i Senatit, duke e përshkruar historinë e tij në katër vëllime që ai më dha mua ashtu si i dha Presidentit Klinton. Edhe unë e lexova. Kisha frikë se do të më pyeste. Ajo pasqyroi një impuls thellësisht fisnik, një njohje të një të vërtete themelore për këtë vend që ne nuk jemi një komb burrash, ne jemi një komb i ligjeve… Robert Byrd ishte një shqiponjë mali dhe goditja e tij më e ulët ishte akoma më e lartë se zogjtë e tjerë në fushë. Zoti e bekoftë Robert C. Byrd. Qoftë i mirëpritur me mirësi nga Gjykatësi i drejtë. Dhe shpirti i tij mund të fluturojë përgjithmonë si një shqiponjë Catskill, lart mbi qiej… Ai ishte një udhëheqës i Partisë. Ai ishte një burrë i vjetër shteti. Dhe ai ishte miku im. Kështu jam unë. Do ta kujtoj. Faleminderit shumë.” – Presidenti Barack Obama

A ishte Biden racist gjatë kohës që ai shërbeu për disa dekada në Senatin Amerikan!? Le t’i referohemi historisë, duke u mbështetur në publikimet e vetë mediave socialkomuniste globaliste të majta, sikurse është në ditët tona kanali televiziv propagandistik CNN.
Kështu zv/Presidenti i SHBA-së Joe Biden, në fjalimin e vitit 1993 në Senatin Amerikan, duke nxitur miratimin e ligjit kundër krimit në rritje në SHBA, hapur paralajmëroi me oratorin e tij diskriminuese ndaj komunitetit me ngjyrë afrikano amerikanë, se për ‘grabitqarët në rrugët tona, duhet të jenë të rrethuar nga pjesa tjetër e shoqërisë, sepse sistemi i drejtësisë, nuk dinte si t’i rehabilitonte ata.”
Senatori Joe Biden, i cili asokohe ishte kryetar i Komitetit të Gjyqësorit të Senatit, bëri komentet në dhomën e Senatit amerikan, një ditë para se të planifikohej votimi mbi versionin e Senatit të Aktit të Kontrollit të Krimit të Dhunshëm dhe Zbatimit të Ligjit.
Roli i tij qendror në formësimin dhe mbrojtjen e ligjit të ashpër për krimin asokohe, e vendosi atë në ditët tona (viti 2020) përballë vështirësisë për të marrë emërimin e partisë së tij kontraversale “demokratike”.
Sa herë që afrohet koha e zgjedhjeve presidenciale, në Kongres dhe Senat, rishfaqet papritur në skenën politike propagandistike nga disa “liderë” të komunitetit me ngjyrë afrikano amerikanë karta e racizmit dhe skllavërisë, që kanë ndodhur shumë shekuj më parë dhe pothuajse të gjithë e kanë harruar si një histori e hidhur në jetën amerikanë.
Ata e perdorin këtë mjeshtërisht, duke e mbuluar me propagandë të fuqishme mediatike, për të ngacmuar me qëllim plagët e mbyllura dhe për të përfituar pikë në fushatën elektorale që përmendem më lart.


Edhe mbasi deshtojnë me këtë temë të shumë konsumuar nga ata vetë për dekada më parë, heshtin dhe nuk permendim me ngjarjet negative të historisë së tyre. Kjo ndodh sa herë që fiton një kandidat i bardhë i partisë së gomarëve garën presidenciale apo për senatorë dhe kongresmen.
Edhe pse Biden “fitoi” me hile korrupsion dhe manipulim total të votimeve, më 3 nëntor 2020 ishin organizuar nga Big Tech, media dhe vetë partia e gomerëve, nuk i kanë kërkuar deri tani asgjë nga ata kërkesa dhe “të drejta” të tyre që shpesh me demostrata të dhunshme i kanë kërkuar gjithnjë nën ombrellën e Antifën dhe BLM.
Ata nuk kanë kërkuar për të bërë kandidat një pjesëtarë të komunitetit të tyre me ngjyrë, por kanë luftuar për të vënë herë Billin apo Hillary Clinton, Al Gore, Joe Biden etj. Ata nuk luftuan shumë për Obamën, sepse ata përbëjnë vetëm 13% të popullisë së përgjithshme në SHBA dhe se votat e tyre nuk e përcaktoi Obamën në Shtëpinë e Bardhë, por ishte vota masive e komunitetit të bardhë që bëri dy herë që djali i komunistit Hysen Obama të bëhet kryetar shteti këtu gjatë vitëve 2008-2016, kur Amerika humbi prestigjin në botë. Nëse të bardhët do të ishin racist nuk do të kishin votuar asnjëherë për Obamën dhe shumë kongresmenë apo senatorë me ngjyrë afrikano amerikanë.
Në SHBA sot nuk ka universitete apo kolegje private për njerëzit e bardhë, por për të gjithë amerikanët pa dallim race, ngjyre, origjine të kombësisë, nuk ka kopshte, parashkollore, shkolla të ciklit të ulët dhe të mesëm, nuk ka kolegje për të bardhët, nuk ka kinostudio, studio muzikore, ekipe basketbolli, filma në Netflix, radio, show, gazeta, revista etj., sepse të bardhët janë shumë të hapur dhe tolerant pa paragjykime deri tani këtu.
Por për hir të së vërtetës, duhet thënë se në Amerikë, ka universitete, radio, show, filma në Netflix, studio, prodhime muzikore, filmike, kolegje, universitete për njerëzit me ngjyrë të komunitetit afrikano amerikanë. Për t’a vërtetuar këtë mjafton që të kërkohet në internet, google, youtube, rrjetet sociale etj., për të parë dhe mësuar më shumë nga sa citova më lart.
Komentet e Joe Biden-it të vitit 1993, ishin në kundërshtim me konsensusin e gjerë politik për trajtimin e krimit në atë kohë, në kundërshtim me aktivistët dhe ligjvënësit, që asokohe po përpiqeshin të zhbënin atë që ata thonë se është një trashëgimi e burgimit masiv të nxitur nga ajo epokë. Krimi në saj të meritës me administratën vijuese Obama-Biden – 3, është në rritje edhe sot në New York, Chicago, California etj.
Fjalët fyese të senatorit Biden asokohe mund të paraqiten gjithashtu probleme me një brez të ri të “demokratëve”, të cilët e shikojnë retorikën në atë kohë si përjetësimin e miteve të dëmshëm për komunitetin me ngjyrë afrikano amerikanë.
Ish Presidenti demokrat Bill Clinton në vitin 1994 nënshkroi projektligjin e krimit, duke e kthyer atë në ligj, kur nivelet e krimit të dhunshëm kishin arritur kulmin në SHBA në fillim të viteve 1990.
“Ne kemi grabitqarë në rrugët tona, për shkak të neglizhencës së krijuar nga shoqëria. Ky është një koment i trishtuar për shoqërinë. Nuk na mbetet gjë tjetër veçse t’i heqim nga shoqëria”.


Në fjalimin e tij Biden i përshkroi njerëzit me ngjyrë ku “shumë të rinj apo dhjetëra dhe mijëra prej tyre, janë të lindur jashtë martese, pa prindër, pa mbikëqyrje, pa ndonjë strukturë, sepse janë pa ndonjë ndërgjegje të zhvilluar … sepse ata nuk janë shoqëruar, nuk kanë pasur një mundësi. Ne, duhet të përqendrohemi tek ata tani, sepse nëse nuk e bëjmë këtë, një pjesë e tyre, do të bëhen grabitqarë në 15 vjetët e ardhshme.”
Biden shtoi se nuk i interesonte “pse dikush është keqbërës në shoqëri” dhe se kriminelët duhej të ishin “larg nënës sime, burrit tuaj, familjeve tona”.
Vërejtjet poshtëruese si “grabitqarë”, të përdorur nga senatori globalist Joe Biden në vitin 1993, shohim se fatkeqsisht janë përsëritur me komentet e bëra nga “demokratja” liberale asokohe zonja e parë e SHBA-së Hillary Clinton në vitin 1996 (më vonë si senatore e shtetit të Ndw York-ut dhe Sekretare e Shtetit në saj të votave të komunitetit me ngjyrë afrikano amerikanë), ku ajo paralajmëroi për “supër-grabitqarë”, të cilët nuk kishin “asnjë ndërgjegje, asnjë ndjeshmëri” dhe që duhet të çohen “në thembra”.
Gjatë zgjedhjeve presidenciale demokratike të vitit 2016, Hillary Clinton u përball me aktivistët me ngjyrë të Black Lives Matter (BLM), për përdorimin e termave të saj fyese për afrikano amerikanët. Ky komunitetit politik i kaloi vazhdimisht në heshtje të gjithë deklaratat e zj. Clinton, sepse ajo është demokrate njësoj sikurse ata (afrikano amerikanët) gjatë gjithë kohës së tyre.
E penduar gjoja para mediave të majta globaliste (që janë përpjekur rregullisht ti mbulojnë të gjitha fjalët e papërshtatshme), mbas disa kohe kandidatja për president ish senatorja e New York-ut Hillary Clinton, i tha gazetës ultra të majtë Washington Post, se: “Duke parë prapa, them se nuk duhet t’i kisha përdorur ato fjalë dhe nuk do t’i përdorja ato sot.”
Biden mbrojti ligjin e krimit të vitit 1994 si një e tërë në një intervistë në vitin 2016 me kanalin televiziv të majtë CNBC, duke thënë, “Në përgjithësi, ajo që bëri në të vërtetë, ajo restauroi qytetet amerikane”.
Por sëfundi, në një ngjarje që fliste për drejtësinë penale në janar të vitit 2021, Biden tha, “Unë nuk kam pasur gjithmonë të drejtë. E di që jo gjithmonë i kemi arritur gjërat si duhet, por gjithmonë jam përpjekur.”
Ai theksoi punën e tij të mëvonshme me Presidentin Barack Hysen Obama, për të adresuar pabarazinë e dënimit për shkak ndaj kokainës pluhur, duke thënë: “Ishte një gabim i madh kur u bë”, tha ai në mëngjesin e ditës kombëtare të përkujtimit të dr. Martin Luther King Jr., para Rrjetit Kombëtar të Veprimit në Uashington.


Në dekadat kur kanë kaluar, pjesë të aktit janë veçuar nga kritikët si kontribues në zgjerimin e burgosjes masive, veçanërisht të komunitetit afrikano – amerikanë. Duke folur për burgosjen masive në vitin 2015 (gjatë kohës së administrates Obama-Biden 1 dhe 2), ish presidenti Bill Clinton tashmë i penduar për ligjin e vitit 1994, tha se ai “nënshkroi një projekt-ligj, që e përkeqësoi problemin dhe unë dua ta pranoj atë”.
Në vitin 1993, Biden foli për konsensusin e gjerë politik, që ishte krijuar rreth luftimit të krimit të dhunshëm.
“Nuk ka rëndësi nëse personi që po akordon djalin ose vajzën tuaj apo djalin ose vajzën time, gruan time, burrin tuaj, nënën time, prindërit tuaj, nuk ka rëndësi nëse janë privuar apo jo si i ri. Nuk ka rëndësi nëse ata nuk kishin asnjë sfond që i mundësonte ata të socializoheshin në strukturën e shoqërisë. Nuk ka rëndësi nëse janë apo jo viktima të shoqërisë.
Rezultati përfundimtar është që ata do të trokasin nënën time në kokë me një tub plumbi, të qëllojnë motrën time, të rrahin gruan time, të marrin djemtë e mi.”
Senatori liberal demokrat Joe Biden shtoi në fjalën e tij, se: “Rehabilitimi, nuk mund të ishte një kusht për lirimin ose dënimin, sepse sistemi i drejtësisë penale i Shteteve të Bashkuara nuk dinte si të rehabilitonte shkelësit. Unë jam djali, që tha rehabilitimin, kur ndodh, ne nuk e kuptojmë atë dhe e vërejmë atë dhe madje edhe kur e vërejmë dhe e dimë që ndodh, nuk e dimë pse. Kështu që nuk mund ta bësh rehabilitimin kusht për t’u liruar”.
Konsensusi, tha Biden përsëri, ishte nevoja për t’i bërë rrugët më të sigurta. Me një lutje të “pasionuar”, katoliku vetëm me emër Joseph Biden Jr., tha se nuk i interesonte të dinte, se çfarë e çoi dikë të kryente krime.
“Nuk më intereson pse dikush është keqbërës në shoqëri. Nuk më intereson pse dikush është antisocial. Nuk më intereson pse ata janë bërë një sociopath. Ne kemi një detyrim t’i rrethojmë nga pjesa tjetër e shoqërisë, të përpiqemi t’i ndihmojmë ata, të përpiqemi të ndryshojmë sjelljen. Kjo është ajo që ne bëjmë në këtë projektligj. Ne kemi trajtim me ilaçe dhe kemi trajtime të tjera për t’u përpjekur ta trajtojmë atë, por ata janë në burg”.

Elegjitë dhe lotët e dhimbjes së Joe Biden-it për antarin e lartë të KKK senatorin demokrat Robert Byrd

Robert Carlyle Byrd (1917-2010), ishte një politikan amerikan, i cili shërbeu si senator i Shteteve të Bashkuara nga West Virginia, nga viti 1959-2010.
Ai ishte anëtar i Partisë Demokratike dhe shërbeu si kongresmen i SHBA-së për 6 vjet (1953-1959). Byrd mbetet senatori amerikan me jetë më të gjatë në historinë e Kongresit të Shteteve të Bashkuara. Byrd është i vetmi nga West Virginia, që ka shërbyer në të dy dhomat e legjislaturës shtetërore dhe në të dy dhomat e Kongresit.
Karriera politike e Byrd-it zgjati më shumë se 60 vjet. Ai së pari hyri në arenën politike, duke organizuar dhe udhëhequr me dashuri një kapitull lokal të Ku Klux Klan në vitet 1940, një veprim që më vonë e përshkroi si “gabimin më të madh që kam bërë ndonjëherë”.
Senatori Byrd, u ngrit për t’u bërë një nga anëtarët më të fuqishëm të Senatit, duke shërbyer si sekretar i grupit demokratik të Senatit në vitet 1967-1971 dhe 12 vitet e ardhshme, drejtoi grupin demokratik si drejtues i shumicës së Senatit dhe drejtues i pakicës së tij.
Ai filibustroi kundër Aktit të të Drejtave Civile të vitit 1964, sepse ishte drejtues i lartë i KKK dhe partisë socialiste demokratike amerikane. Ai vdiq në detyrë më 28 qershor 2010, në moshën 92-vjeçare e u varros në Varrezat e Kopshteve Columbia në Arlington, shteti Virginia.
Socialkomunistët si Presidenti i Shteteve të Bashkuara Barack Hysen Obama, Nënpresidenti Joe Biden Jr., ish Presidenti Bill Clinton, Guvernatori i West Virginia Joe Manchin dhe anëtarët e Kongresit morën pjesë në shërbimin përkujtimor për Robert Carlyle Byrd në Kapitolin e shtetit në Charleston, West Virginia, më 2 korrik 2010.
Nënpresidenti Joe Biden kujtoi qëndrimin e Byrd në shi me të, ndërsa Biden varrosi vajzën e tij kur ai sapo ishte zgjedhur si senator i ri në Senat. Ai e quajti Byrd “një udhëheqës i ashpër, i dhembshur dhe i hapur, i përkushtuar mbi të gjitha, për t’ia bërë jetën më të mirë njerëzve të shtetit malor.”
Presidenti me ngjyrë afrikano amerikanë Barack Hysen Obama, vlerësoi lart antarin e rëndsishëm të KKK-së, ku ndër të tjera tha: “Pasioni i tij i thellë për atë trup dhe roli dhe përgjegjësitë e tij ishin po aq të dukshëm pas dyerve të mbyllura sa ishte në rrugët e rrjedhës që ai përshkroi me histori. Ai mbante respektin më të thellë të anëtarëve të të dy palëve dhe ishte bujar me kohën dhe këshillat e tij, diçka që unë e vlerësoja shumë si një senator i ri.”
Ish-presidenti demokrat Jimmy Carter vuri në dukje: “Ai ishte këshilltari im më i afërt dhe më i vlefshëm, ndërsa unë shërbeja si president. Unë e respektova atë dhe u përpoqa në çdo mënyrë të qëndroja në hirin e tij të mirë. Ai ishte një gjigant, midis ligjvënësve dhe ishte i guximshëm në mbrojtjen e çështjeve të diskutueshme.”
Shumë politikanë bënë deklarata pas vdekjes së senatorit demokrat Robert C. Byrd si tepër i rëndsishëm dhe një lider me ndikim dhe peshë të madhe pranë organizatës raciste të supremacistëve të bardhë KKK.
Sekretarja e Shtetit Hillary Clinton, si mike e madhe e racistit me peshë në partinë demokratike, u shpreh me keqardhje, se: “Eshtë pothuajse e pamundur të imagjinohet Senati i Shteteve të Bashkuara pa Robert Byrd. Ai nuk ishte thjesht anëtari i tij me jetë më të gjatë, ai ishte zemra dhe shpirti i tij. Që nga dita ime e parë në Senat, unë kërkova udhëzimin e tij dhe ai ishte gjithnjë bujar me kohën dhe mençurinë e tij.”
Nënkryetari shtetit dhe Presidenti i Senatit Joe Biden Jr. u shpreh me elegjinën e tij, se ai ishte: “Një mik i imi shumë i ngushtë, një nga mentorët e mi, një djalë që ishte atje kur isha një fëmijë 29-vjeçar duke u betuar në Senatin e Shteteve të Bashkuara. Menjëherë pas kësaj, një djalë që qëndroi në shi, në një shi të madh, duke ngrirë shi jashtë një kishe ndërsa unë varrosa vajzën time dhe gruan time para se të bëja betimin … Ne humbëm dekanin e Senatit të Shteteve të Bashkuara, por edhe shteti i Virxhinias Perëndimore humbi avokatin e tij më të ashpër dhe, siç thashë, humba një mik të dashur.”
Senatori demokrat Chris Dodd, tha: “Ai kurrë nuk pushoi së rrituri si zyrtar publik dhe ishte një njeri që mësoi nga gabimet e tij. Ai ishte më shumë se një mik dhe koleg. Ai ishte një mentor për mua dhe qindra ligjvënës, me të cilin ai shërbeu gjatë pesë dekadave të fundit”.
Presidenti Barack Hysen Obama: “Robert Byrd ishte po aq pjesë e Senatit sa bustet prej mermeri që rreshtojnë dhomën dhe korridoret e tij. Pasioni i tij i thellë për atë trup dhe rolin dhe përgjegjësitë e tij ishte aq i dukshëm pas dyerve të mbyllura sa ishte në shtratin e lumenjve me të cilët ai përshkroi historinë. Ai mbante respektin më të thellë të anëtarëve të të dy palëve (dhomave në Kongres dhe Senat) dhe ishte bujar me kohën dhe këshillat e tij, diçka që unë e vlerësoja shumë si një senator i ri”.
Kryetarja e Dhomës së Pëfaqsuesve në Kongresin Amerikan Nancy Pelosi: “Gjatë gjithë karrierës së tij historike në Dhomën e Përfaqsuesve dhe Senat, ai kurrë nuk pushoi së punuari për të përmirësuar jetën e njerëzve të Virxhinias Perëndimore. Ndërsa disa thjesht i dhanë dëshmi historisë, Senatori Byrd e formoi atë dhe u përpoq të ndërtonte një e ardhmja për të gjithë ne”.
Bashkëpunëtori i tij dhe senatori demokrat nga West Virginia Jay Rockefeller: “Senatori Byrd erdhi nga fillimet e përulura në fushat e qymyrit jugor, u rrit nga virgjianët perëndimorë të zellshëm dhe u ngrit triumfalisht në lartësitë e pushtetit në Amerikë. Por ai kurrë nuk harroi nga vinte as kë përfaqësoi ai, dhe ai kurrë nuk e abuzoi atë pushtet për përfitimet e tij”.

Joe Biden tha publikisht se e kishte Robert Byrd e KKK një mik, mentor dhe udhëzues

Dihet se 11 vjet më parë, asnjë lider apo antarë të komunitetit afrikano amerikanë nuk protestoi në rrugë ndaj Joe Biden as ndaj afrikano amerikanit me ngjyrë Barack Hysen Obamës, Bill & Hillary Clinton, Nancy Pelosi, presidentit demokrat Jimmy Carter, etj., kundër drejtuesit më të lartë të KKK-së senatorit demokrat Robert Byrd, sepse ai sikurse njerëzit e bardhë me pushtet dhe ngjyrëzit me ngjyrë afrikano amerikanë i përkasin partisë socialkomuniste ekstreme të ashtëquajtur demokratike amerikane. Kjo ishte dhe mbetet hipokrizia më e madhe në historinë e SHBA-së.
Biden, i cili është përballur me kritika për të kaluarën e tij kontradiktore për 47 si senator dhe zv/President i SHBA-së (2008-2016), rreth komenteve që ai bëri në lidhje me punën me segregacionistët, dha lavdërimin maksimal për mikun e tij të madh senatorin Robert C. Byrd në funeralin e tij në vitin 2010.
E kaluara e politikanit nuk kaloi pa polemika të nxehta në mediat amerikane. Në fillimin e viteve 1940, Byrd rekrutoi 150 miq dhe bashkëpunëtorë të tij për të formuar një kapitull lokal të Ku Klux Klan, një grup i caktuar urrejtjeje, raportoi më në fund edhe gazeta e majtë amerikane The Washington Post në vitin 2005. Në librin e tij autobiograf: “Fëmija i Fushave të Qymyrit Appalachian”, senatori Robert C. Byrd shkroi se ai e shikonte udhëheqjen e tij në Klan si një platformë të dobishme nga e cila mund të niste karrierën e tij politike.
Senatori Byrd, pranoi në librin e tij se anëtarësia e tij në Klan ka “dalë gjatë gjithë jetës sime, për të më ndjekur dhe turpëruar dhe më ka mësuar në një mënyrë shumë grafike se çfarë mund të bëjë një gabim i madh në jetën, karrierën dhe reputacionin e dikujt”.
Duke iu rikthyer sërisht Joe Biden Jr., politikanit më kontradiktor dhe gënjeshtar, pesë vjet më vonë (2015), gjatë lavdërimit me elegji të senatorit Byrd e përshkroi atë si “të përkushtuar ashpër ndaj parimeve të tij”, një “mik”, “mentor” dhe “udhëzues”, komente që i kanë sjellë Biden kritika të reja në ditët tona 2021.
Media e majtë globaliste manipulative dhe Big Tech, po mundohen sot ti mbulojnë me gjethe fiku gabimet e qëllimshme të Biden, Ata nuk duan ta përmendin faktin publik, se Biden ishte më i ngushtë i senatorit Robert Byrd, një ndër kokat e udhëheqjes politike dhe ideologjike të organizatës raciste KKK.
“Në rast se e keni harruar, Joe Biden dha lavdërimin në funeralin e Robert Byrd. Ai ishte një rekrutues klansman, që filibustroi aktin e të Drejtave Civile të vitit 1964 për 14 orë,” shkroi Ryan Fournier, bashkë-kryetar i grupit politik Studentët për Trump. Sikurse dihet “Joe Biden e quan atë një ‘mentor’ dhe një ‘mik’. Joe Biden është racist”.
As fjalimet lavderuese deri në madhështi të ish presidentit me ngjyrë afrikano amerikanë Barack Hysen Obamës dhe as elegjia e përlotur e zv/ presidentit Joe Biden Jr., nuk përmendën asnjëherë historinë e senatorit demokrat Robert C. Byrd me organizatën raciste KKK, ku ai ishte në kupolën e Klan.
Mirëpo Obama vazhdoi të lavdëroi senatorin e vdekur Byrd, për zotërimin e “asaj cilësie thelbësore amerikane, dhe kjo është një aftësi për të ndryshuar, një aftësi për të mësuar, një aftësi për të dëgjuar një aftësi për t’u bërë më të përsosur”.

Elegjia e ish presidentit Barack Hysen Obama në ceremoninë e varrimit të Robert C. Byrd drejtues kryesor i KKK

Për Monën dhe Marjorie dhe për të gjithë familjen e senatorit Byrd, duke përfshirë edhe ato mbesa të mëdha të adhurueshme, që pata rastin të takoja, Michelle dhe unë ju ofrojmë simpatitë tona më të thella.
Për miqtë e senatorit Byrd, duke përfshirë Kryetarin e Dhomës, Kryetarin e Shumicës, Kryetarin Republikan, Presidentin Clinton, Nënpresidentin Biden, Vicki Kennedy, Nick Rahall dhe të gjithë folësit e mëparshëm; senatori Rockefeller, për punën e jashtëzakonshme që keni bërë për shtetin e West Virginia; për familjen e tij më të madhe, njerëzit e Virxhinias Perëndimore.
Unë dua, që ju të gjithë ta dini se e gjithë Amerika ndan humbjen tuaj. Të gjithë mund të gjejmë ngushëllim në një varg të Shkrimit, që më kujton mikun tonë të dashur: “Koha e largimit tim ka ardhur. Unë kam bërë luftën e mirë, e kam mbaruar garën, kam mbajtur besimin”.
Eshtë interesante që e keni dëgjuar atë fragment nga disa folës tani, sepse ai mishëron dikë që dinte të zhvillonte një garë të mirë dhe të gjatë, dhe dikë që dinte të mbante besimin, me shtetin e tij, me familjen e tij, me vendin dhe Kushtetutën e tij.
Vite nga tani, kur të mendoj për njeriun që përkujtojmë sot, do ta kujtoj ashtu siç ishte kur e njoha, flokët e bardha plot si një kashtë, ecja e tij qëndronte me një kallam.
I vendosur për të shfrytëzuar në maksimum çdo frymëmarrje të fundit, zotëria i shquar nga West Virginia, mund të gjendej në tryezën e tij deri në fund, duke bërë biznesin e njerëzve, duke mbajtur fjalime shpirtërore, një aluzion të Appalachians në zërin e tij, duke thithur ajrin me gishtin e tij, të zjarrtë si kurrë më parë, vite në dekadën e tij të 10-të.
Ai ishte një ikonë e Senatit. Ai ishte një udhëheqës i Partisë. Ai ishte një burrë shteti i moshuar. Dhe ai ishte shoku im. Kështu do ta kujtoj.
Sot kujtojmë rrugën që ai ngjiti në maja kaq të jashtëzakonshme. Lindur Cornelius Calvin Sale, Jr. Corny, bëri shaka, për të kur nëna e tij humbi jetën në Pandeminë e Madhe të Gripit të vitit 1918.
Nga tezja dhe xhaxhai që e rritën, mes kampeve të qymyrit të Virxhinias Perëndimore, ai fitoi jo vetëm emri i tij Byrd por një nderim për Zotin e Plotfuqishëm, një dashuri për të mësuar që u ushqye në Shkollën Mark Twain. Dhe atje ai takoi Ermën, zemrën e tij të dashur për mbi 70 vjet, pranë të cilit ai do të pushojë tani për përjetësinë.
Në pamundësi për të përballuar kolegjin, ai bëri atë që mundi për të fituar, duke gjetur punë si një stacion karburanti, një shitës produktesh, një prerës mishi dhe një saldator në kantieret e Baltimore dhe Tampa gjatë Luftës së Dytë Botërore.
Duke u kthyer në shtëpi në Virxhinia Perëndimore pas luftës, ai vrapoi për në Shtëpinë e Delegatëve të shtetit, duke përdorur rastin e tij si një çantë, më mirë të dilte në cung.
S’kaloi shumë dhe ai kandidoi për në Kongres, duke shërbyer në Dhomën e Shtëpisë përpara se të hidhej në Senat, ku u zgjodh nëntë herë, mbajti pothuajse çdo rol udhëheqës të imagjinueshëm dhe u tregua i aftë të lëkundë të tjerët si të qëndronte vetëm, duke shënuar një varg pikash rruga.
Anëtari më i gjatë në Kongres. Gati 19,000 vota të hedhura. Asnjë humbje e vetme në votime, një rekord që flet për lidhjen që ai kishte me ju, njerëzit e shtetit të tij.
Transplantuar në Uashington, zemra e tij mbeti këtu, në West Virginia, në vendin që e formoi, me njerëzit që ai donte.
Zemra e tij të përkiste ty. Bërja e jetës më të mirë këtu ishte axhenda e tij e vetme. Dhënia e shpresës, tha ai, ishte arritja e tij më e madhe. Shpresoj në formën e vendeve të reja të punës dhe industri. Shpresa në formën e përfitimeve të mushkërive të zeza dhe mbrojtjeve të bashkimit.
Shpresoj përmes rrugëve dhe qendrave kërkimore, shkollave dhe bursave, klinikave shëndetësore dhe parqeve industriale që mbajnë emrin e tij.
Rivali i tij i hershëm dhe shoku i tij i ndjerë, Ted Kennedy, bënte shaka për fushatat në West Virginia. Kur autobusi i tij u prish, Ted kapi patrullën e autostradës, i cili pyeti se ku ishte. Dhe ai tha, “Unë jam në autostradën Robert Byrd”. Dhe dispeçeri tha: “Cili?”
Eshtë një jetë që përmirësoi pa masë jetën e Virginians West. Sigurisht, Robert Byrd ishte një njeri thellësisht fetar, i krishterë. Dhe kështu ai e kuptoi që jetët tona janë të shënuara nga mëkatet, si dhe nga virtytet, dështimet, si dhe suksesi, dobësia si dhe forca.
Ne e dimë se ka gjëra që ai tha, dhe gjëra që ai bëri, për të cilat u pendua. Më kujtohet kur flisja për atë herën e parë që vizitova me të. Ai tha: “Ka gjëra për të cilat jam penduar në rini. Ju mund ta dini këtë.” Dhe unë thashë: “Askush nga ne nuk mungon për keqardhje, senator. Kjo është arsyeja pse ne gëzojmë dhe kërkojmë hirin e Zotit.”
Dhe ndërsa reflektoj mbi spastrimin e plotë të 92 viteve të tij, më duket se jeta e tij u përkul drejt drejtësisë.
Ashtu si Kushtetuta që ai futi në xhepin e tij, si vetë kombi ynë, Robert Byrd posedonte atë cilësi esenciale amerikane, dhe kjo është një aftësi për të ndryshuar, një aftësi për të mësuar, një aftësi për të dëgjuar, një aftësi për t’u bërë më të përsosur.
Gjatë gati gjashtë dekadave të tij në Kapitolin tonë, ai u konsiderua si mishërimi i Senatit, duke e përshkruar historinë e tij në katër vëllime që ai më dha mua ashtu si i dha Presidentit Clinton. Edhe unë e lexova. Kisha frikë se do të më pyeste.
Por siç zbulova shpejt, pasioni i tij për të kaluarën e Senatit, zotërimi i tij edhe i procedurave më të çuditshme, nuk ishte një fiksim i parëndësishëm ose i errët.
Ajo pasqyroi një impuls thellësisht fisnik, një njohje të një të vërtete themelore për këtë vend që ne nuk jemi një komb burrash, ne jemi një komb i ligjeve.
Mënyra jonë e jetës mbështetet në institucionet tona demokratike. Pikërisht sepse jemi të gabueshëm, i bie secilit prej nesh të mbrojë këto institucione, edhe kur është e papërshtatshme dhe të kalojë në republikën tonë më të përsosur se më parë.
Duke marrë parasysh mësimin e gjerë të këtij senatori autodidakt, fjalimet e tij të spërkatura me Cicero dhe Shakespeare dhe Jefferson, duket e arsyeshme të mbyllet me një nga pasazhet e tij të preferuar në letërsi, një fragment nga Moby Dick:
“Dhe ka një shqiponjë Catskill në disa shpirtra që mund të zhyten në grykat më të zeza dhe të fluturojnë përsëri prej tyre dhe të bëhen të padukshme në hapësirat me diell. Dhe edhe nëse ai fluturon përgjithmonë brenda grykës, ajo grykë është në male; kështu që edhe në goditjen e tij më të ulët shqiponja e malit është akoma më e lartë se çdo zog tjetër në fushë, edhe pse fluturojnë.”
Robert Byrd ishte një shqiponjë mali dhe goditja e tij më e ulët ishte akoma më e lartë se zogjtë e tjerë në fushë.
Zoti e bekoftë Robert C. Byrd. Qoftë i mirëpritur me mirësi nga Gjykatësi i drejtë. Dhe shpirti i tij mund të fluturojë përgjithmonë si një shqiponjë Catskill, lart mbi qiej. Faleminderit shumë.

Senatorët, governatorët, kongresmenët demokratë antarë të organizatës KKK

Joseph E. Brown (Demokrat), senatori Amerikan për Gjeorgjinë, ishte një mbështetës kryesor i KKK-së, në shtetin e tij të lindjes.
John Brown Gordon (D), senatori amerikan për Gjeorgjinë, ishte themelues i KKK-së, në shtetin e tij të lindjes në Georgia.
James Thomas Heflin (1869–1951) (D), senatori amerikan për shtetin Alabama, dyshohej se ishte anëtar i KKK.
Earle Mayfield (1881–1964) (D), senator amerikan (1923–1929) për Texas nga viti 1923 deri në vitin 1929. Ai shte antar i KKK. Mayfield kishte qenë senator i Teksasit nga 1907 deri më 1913.
John Tyler Morgan (D), senator amerikan për Alabama, ishte Dragoi i Madh i KKK në shtetin Alabama.
Edmund Pettus (D), senator amerikan për shtetin Alabama, ishte gjithashtu një Dragoi i Madh i KKK në Alabama.
William B. Pine (1877–1942), senatori amerikan për Oklahoma, ishte një Klansman, sipas historianit Chalmers dhe Eufaula botuar në gazetën Indian Journal.
Robert Carlyle Byrd (1917-2010), ishte një politikan amerikan, i cili shërbeu si senator i Shteteve të Bashkuara nga West Virginia nga viti 1959-2010. Ai shërbeu si kongresmen i SHBA-së për 6 vjet (1953-1959). Byrd mbetet senatori amerikan me jetë më të gjatë në historinë e Kongresit të Shteteve të Bashkuara. Ai ishte antar i KKK, ku në vitin 1940 rekrutoi mbi 150 antarë të rinj në organizatën në fjalë.
Anëtarët e Dhomës së Përfaqësuesve: Clifford Davis (D), Përfaqësuesi i SHBA-së për zonat e Kongresit të 9-të dhe 10-të të Tenesit ishte një anëtar aktiv në Tenesi.
George Gordon (D), Përfaqësuesi Amerikan për rrethin e 10-të të Kongresit në Tenesi, u bë një nga anëtarët e parë të Klan. Në 1867, Gordon u bë Dragu i Madh i parë i Klan për Mbretërinë e Tenesit dhe shkroi Parashkrimin e tij, një kushtetutë që përcaktonte qëllimin e organizatës, parimet dhe të ngjashme.
William David Upshaw (D), Përfaqësuesi Amerikan për rrethin e 5-të të Kongresit të Gjeorgjisë, ishte një anëtar aktiv në Gjeorgji.
Guvernatorët: Homer Martin Adkins (D), (1890-1964) Guvernatori i Arkansas, ishte një mbështetës i Klan në shtetin e tij të lindjes Arkansas.
Bibb Graves (D), (1873-1942) ishte Guvernatori i Alabama. Ai e humbi fushatën e tij të parë për guvernator në 1922, por katër vjet më vonë, me miratimin e fshehtë të Ku Klux Klan, ai u zgjodh për mandatin e tij të parë si guvernator. Graves ishte pothuajse me siguri Ciklopi i Lartësuar (kryetari i kapitullit) i kapitullit Montgomery të Klan. Graves, si Hugo Black, përdori forcën e Klan për të çuar më tej perspektivat e tij elektorale.
Tom Terral (D), (1882-1946) Guvernatori i Arkansas, ishte anëtar i KKK në Luiziana.
Clifford Walker (D), (1877-1954) Guvernatori i Gjeorgjisë, u zbulua të ishte anëtar i Klan nga shtypi në 1924.
Gjyqtarët federalë: Elmer David Davies (D), një Gjyqtar Federal i Gjykatës së Rrethit të Shteteve të Bashkuara për Rrethin e Mesëm të Tenesit, ishte anëtar i KKK ndërsa ishte në universitet.
Zyrtarë në të gjithë vendin siantar të KKK: Lee Cazort (D), Guvernatori Toger i Arkansas, ishte aktiv në Klan dhe mbështeti haptazi platformën e Klan.
John Morton (D), Sekretari i Shtetit në Tenesi, ishte themeluesi i kapitullit të Nashville të KKK.
William L. Saunders (D), Sekretari i Shtetit i Karolinës së Veriut, ishte themeluesi i kapitullit të Karolinës së Veriut.


Zyrtarët Lokalë: Një numër i dukshëm i zyrtarëve lokalë ishin gjithashtu Klansmen, duke rezultuar në të tilla si “mbretëria e terrorit” e shkaktuar nga Luiziana nga “ciklopë të ekzaltuar” Kryetari i Bashkisë Bastrop, John Killian Skipwith, i njohur si Kapiten JK Skipwith, dhe kryetari i Bashkisë Mer Rouge, Bunnie McEwin McKoin, MD, i njohur më mirë si Dr. BM McKoin (dhe mbiemri i të cilit ishte raportuar gabimisht si McCoin, M’Koin dhe McKoln në media).
John Clinton Porter (D), ishte kryetari i bashkisë së Los Anxhelos dhe një mbështetës i hershëm i Klan në vitet 1920.

Historia e shkurtër e Ku Klux Klan – KKK ose Klan

Ku Klux Klan, është një grup urrejtjeje terroriste supremaciste e njerëzve të bardhë amerikanë, ku objektivat kryesore e të cilit ishin: komuniteti me ngjyrë afrikano amerikanë, hebrenjtë, emigrantët, përfaqsuesit e ideologjisë së majtë, homoseksualët, katolikët, myslimanët dhe ateistët. Klan ka ekzistuar në tre epoka të dallueshme.
Historikisht, Klan i parë përdori terrorizmin, si sulmin fizik ashtu edhe vrasjet, kundër njerëzve me ngjyrë politikisht aktivë dhe aleatëve të tyre në Shtetet e Bashkuara të Jugut në fund të viteve 1860. Të tre lëvizjet kanë bërë thirrje për pastrimin e shoqërisë amerikane KKK dhe të gjitha konsiderohen organizata ekstremiste të krahut të djathtë.
Në secilën epokë, anëtarësia ishte sekrete dhe vlerësimet e totalit ishin tepër të ekzagjeruara nga miqtë dhe armiqtë.
Klani i parë, u krijua në prag të Luftës Civile në SHBA, midis Veriut e Jugut dhe ishte një organizatë përcaktuese e epokës së Rindërtimit. KKK ishte e organizuar tërësisht në Shtetet e Bashkuara në shtetet e Jugut. Ajo u shtyp përmes ndërhyrjes federale në fillimin e viteve 1870.
Klai u përpoq të përmbyste qeveritë e shteteve republikane në Jug, veçanërisht duke përdorur frikësimin e votuesve dhe dhunën në shënjestër, kundër udhëheqësve afro-amerikanë. Secili kapitull ishte autonom dhe tepër sekret për sa i përket anëtarësimit dhe planeve.


Degët e tij të shumtë në të gjithë shtetet e Jugut, u shtypën rreth vitit 1871, përmes zbatimit të ligjit federal. Anëtarët e tyre bënë kostumet e tyre dalluese, shpesh me ngjyra: rroba, maska ​​dhe kapele konike, të dizajnuara për të qenë tmerruese dhe për të fshehur identitetin e tyre.
Klani i dytë, filloi i vogël në Gjeorgji në vitin 1915. Ajo u rrit pas vitit 1920 dhe lulëzoi në të gjithë vendin në fillim dhe në mes të viteve 1920, duke përfshirë zonat urbane të Midwest dhe West. Duke marrë frymëzim nga filmi i heshtur i D. W. Griffith, e vitit 1915 me titull: “Lindja e një kombi”, i cili mitizoi themelimin e Klan-it të parë, ai përdori teknikat e marketingut dhe një strukturë popullore të organizatës vëllazërore.
I rrënjosur në komunitetet lokale protestante, ai u përpoq të ruante epërsinë e racës së bardhë, shpesh mbante një qëndrim pro-ndalimit dhe kundërshtonte katolikët dhe hebrenjtë, ndërsa theksoi gjithashtu kundërshtimin e saj ndaj fuqisë së supozuar politike të papës dhe kishës katolike në Vatikan.
Klan i dytë lulëzoi në shtetet e jugut dhe në ato veriore. KKK u financua nga tarifat e fillimit dhe shitja e kostumve standarde me ngjyrë të bardhë. Degët e organizatës nuk kishin detyrime. Ai përdorte fjalë K, që ishin të ngjashme me ato të përdorura nga Klan i parë, ndërsa shtonte djegiet në kryqet e drunjta (simboli kristian) dhe dallohej për parada masive për të frikësuar të tjerët. Organizata u tjetërsua me shpejtësi në gjysmën e viteve 1920.
Klani i tretë dhe aktual i KKK, u shfaq pas vitit 1950, në formën e grupeve të lokalizuara dhe të izoluara, që përdorin emrin në fjalë. Ata janë përqendruar në kundërshtimin e lëvizjes për të drejtat civile, shpesh duke përdorur dhunë dhe vrasje për të shtypur aktivistët. Organizata në fjalë është klasifikuar nga zyrtarët federalë amerikanë si një grup me bazë ideologjike urrejtjen ndaj komunitetëve të tjera për arsye të races, fesë dhe origjinës së kombësisë.
Që nga viti 2016, Lidhja Anti-Shpifje vendos anëtarësinë totale të KKK-së në të gjithë vendin në rreth 3,000, ndërsa Qendra Jugore e Ligjit për Varfërinë e vlerëson atë me një numër 6,000 anëtarë.
Klanet e dyta dhe të treta të Ku Klux Klan, bënë referenca të shpeshta në gjakun anglo-sakson të Amerikës, duke dëgjuar përsëri nativizmin e shekullit të XIX-të. Megjithëse anëtarët e KKK-së betohen të mbështesin moralin e krishterë, grupi denoncohet gjerësisht nga konfesionet e krishtera…


Qeveria e Shteteve të Bashkuara ende e konsideron Klan si një organizatë terroriste përmbysëse. Në Prill 1997, agjentët e FBI arrestuan katër anëtarë të Kalorësve të Vërtetë të Ku Klux Klan në Dallas, për komplot për të kryer grabitje dhe hedhur në erë një fabrikë të përpunimit të gazit natyror.
Në vitin 1999, këshilli i qytetit të Charleston, Karolina e Jugut, miratoi një resolute, duke shpallur Klan një organizatë terroriste. Në vitin 2004, një profesor në Universitetin e Louisville filloi një fushatë për të shpallur Klan një organizatë terroriste, në mënyrë që ta ndalonte atë të depertonte në kampusin e universitetit.
Ekzistenca e grupeve moderne të Klan, ka qenë në një gjendje të rënies së vazhdueshme për shkak të një sërë faktorësh nga pakënaqësia negative e publikut amerikan apo imazhit, platformës dhe historisë së grupit, depërtimit dhe ndjekjes penale nga zbatimi i ligjit, konfiskimet e padive civile dhe radikalët perceptimi i krahut të djathtë për Klan si të vjetëruar dhe jo mode e kohës.
Qendra Jugore e Ligjit për Varfërinë raportoi se vetëm midis vitit 2016 dhe 2019 numri i grupeve Klan në Amerikë ra nga 130 në vetëm 51.
Një raport i vitit 2016 nga Lidhja Anti-Shpifje, pretendon një vlerësim pak më shumë se 30 grupeve aktive të Klan, që mendohet se ekzistojnë në Shtetet e Bashkuara.
Vlerësimet e anëtarësisë totale kolektive mendohet se variojnë nga rreth 3,000 deri në 8,000. Përveç anëtarësimit të saj aktiv, Klan ka një numër të panjohur bashkëpunëtorësh dhe mbështetësish.
Referenca:

McVeigh, Rory. “Structural Incentives for Conservative Mobilization: Power Devaluation and the Rise of the Ku Klux Klan, 1915–1925”. Social Forces, Vol. 77, No. 4 (June 1999), p. 1463.
“Ku Klux Klan”. Southern Poverty Law Center. Archived from the original on July 23, 2013. Retrieved February 7, 2013.
Al-Khattar, Aref M. (2003). Religion and terrorism: an interfaith perspective. Westport, Connecticut: Praeger. pp. 21, 30, 55.
Michael, Robert, and Philip Rosen. Dictionary of antisemitism from the earliest times to the present. Lanham, Maryland, US: Scarecrow Press, 1997, p. 267.
Thomas R. Pegram, One Hundred Percent American: The Rebirth and Decline of the Ku Klux Klan in the 1920s (2011), pp. 47–88.
Eagles, Charles W. “Urban‐Rural Conflict in the 1920s: A Historiographical Assessment.” Historian (1986) 49#1 pp. 26–48.
Horowitz, David A. “The Normality of Extremism: The Ku Klux Klan Revisited.” Society (1998) 35#6 pp. 71–77.
Lay, Shawn, ed. The invisible empire in the west: Toward a new historical appraisal of the Ku Klux Klan of the 1920s (2nd ed. University of Illinois Press, 2004)
Lewis, Michael, and Jacqueline Serbu. “Kommemorating the Ku Klux Klan.” Sociological Quarterly (1999) 40#1: 139–158. Deals with the memory of the KKK in Pulaski, Tennessee. Online
Moore, Leonard J. (1990). “Historical Interpretations of the 1920s Klan: The Traditional View and the Populist Revision”. Journal of Social History. 24 (2): 341–357. doi:10.1353/jsh/24.2.341. JSTOR 3787502.
Shah, Khushbu (October 24, 2018). “The KKK’s Mount Rushmore: the problem with Stone Mountain”. The Guardian.
Sneed, Edgar P. (1969). “A Historiography of Reconstruction in Texas: Some Myths and Problems”. The Southwestern Historical Quarterly. 72 (4): 435–448. JSTOR 30236539.
Ku Klux Klan in Inglewood, California
Ku Klux Klan in Maine
History of the Ku Klux Klan in New Jersey
Ku Klux Klan in Oregon

Abuzimi me kauzën e Lirisë dhe UÇK-në

Drini.us
-
0
Abuzimi me kauzën e Lirisë dhe UÇK-në
Nga: Dr Sadri Ramabaja

Kauza që frymëzoi titanët e UÇK-së – Çlirimi i Kosovës – ishte e shenjtë, ajo i dha krah Lirisë

Prishtinë, 28 maj – Historia politike e Europës ka prova dhe dëshmon se komponenti me peshë në përcaktimin e fituesit në garat zgjedhore në demokracitë liberale është kauza e drejtë e luftës. Raportet e Lirisë dhe të Drejtës nuk janë kauzale, por finale (teolologjike). Liria nuk është Shkas, por qëllimi – objektivi i së Drejtës, respektivisht detyrë e saj.

Këtë fenomen duket se e kishin kuptuar më mirë studentët e shkëlqyeshëm të filozofisë të UP, që bënin jetë aktive politike në kuadër të LPK-së në vitet ‘90-ta (Afrim Zhitia, Fadil Vata, Beadin Hallaqi…), ndërkaq nuk kishin arritur ta kapnin drejtuesit e LDK-së, që Ukshin Hoti do t’ i cilësoj më pas, jo më pak se – përralltarë.

Varshmëria mes Lirisë dhe të Drejtës parashtron bazamentin e çështjes se ku është kufiri i së Drejtës për Liri, respektivisht e drejta për realizimin e Lirisë, dhe ku merr fund e Drejta e Autoritetit legjitim, kur ai autoritet i shmanget të drejtës për luftën që imponon kauza për liri. Kauza që frymëzoi titanët e UÇK-së – Çlirimi i Kosovës – ishte e shenjtë, ajo i dha krah Lirisë. Ajo mbrunte në vete edhe kazën për bashkim kombëtar.

Ushtarët e Lirisë ishin rreshtuar drejt në luftën për Liri dhe Bashkim. Ata e ndjenin atë që njëri nga frymëzuesit e tyre do ta formulonte qartë disa vite më vonë: “Asnjë doktrinë , asnjë manipulim apo tregëti politike, asnjë trysni shtetesh apo organizmash ndërkombëtar, nuk mund ta pengojnë kombin shqiptar të kryej atë që të gjithë kombet e tjerë të Europës, plotësisht apo gati plotësisht, e kanë kryer: bashkimin e tyre.” (Kadare, I: 2019)
Kjo kauzë e drejtë do të zë vendin meritor në preambulën e Kushtetutës së Shqipërisë politike, që do të miratohet edhe nga Komisioni i Venecias, si vlerë dhe e drejtë legjitime.

Por, keqpërdorimi i kësaj kauze nga komplotistët që ushtruan një lloj puçi brenda LPK/UÇK-së (1998), në nërën anë, dhe lufta speciale që drejtoi Serbia, sidomos gjatë dekadës sa ushtroi Apart’heid, në anën tjeëtr, tok me shpërlarjen e trurit të një pjese të mirë të qytetarëve përmes “Piramidës Vetmashtruese” (LDK-së), bëri që, ata që përfaqësonin kauzën e lirisë, ta humbnin garën për pushtet në kohë paqeje!

Republika Federale e Gjermanisë është një shtet kushtetues republikan, demokratik dhe social. Kështu përcaktohet taksativisht në Ligjin Themelor [Neni. 28 (1) GG]. E para dhe më e rëndësishmja, kjo do të thotë: Gjithçka që bëjnë autoritetet shtetërore në Gjermani (në Shtetin e së drejtës- SR) është e lidhur me ligj. Përjashtohet arbitrariteti shtetëror [Neni. 20 (3) GG]
Një tipar kryesor i sundimit të ligjit është ndarja e pushteteve, veçanërisht pavarësia e gjykatave.
Si funksionoi në këtë rrafsh të idealit politik Republika e Kosovës, sidomos pas 17 shkurtit 2008? Përgjigjet veç e veç për akcilën fushë, do të ishin dëshpruese.
Shndërrimi i qeverisjes në regjim e me këtë edhe mërgimi i Drejtësisë nga Pallati i Drejtësisë dhe i Lirisë nga Republika, nuk kishte si mos ta sillte në jetë një lëvizje të re politike, siç është Lëvizja Vetëvendosje.

Pohimi i Kantit, bazuar në “kuptimin logjik” të “kauzalitetit”, për të qenë në gjendje të pajtojë supozimin e një “kauzaliteti nga liria” me rezultatet e teorisë së përvojës, këtu u përmbys! Përvoja tmerrësisht e hidhur për shumicën e popullit, e shoqëruar me kapjen e Shtetit në përputhje me interesat e regjimit miksit: SHIK/LDK, e kishte vënë në dyshim vet Lirinë!

Po sjell këtu një konkluzë domethënëse të mikut tim Emin Azemi rreth fenomenit aktual ndër ne: “Kosova nuk ka problem me individë që nuk kanë marrë pjesë në luftë, por ka problem me ata që lavdinë e luftës e veshën si ‘pancir’ për t’u mbrojtur nga akuzat për hajni, korrupsion, zhvatje, për blerje arash të cilat u shndërruan në autostrada, për prrivatizime kriminale të pronës publike, për gjunjëzimin e turpshëm të gjikantit të quajtur Telekomi i Kosovës, për blerje tokash me mijëra hektarë për një grusht qesharak lekësh, për zhdukje të provave inkriminuese në dhomat e dëshmisë, për likudime misterioze(mafioze) të pasluftës….. etj. etj.”

Ky është abuzim i pastër me kauzën e Lirisë , me UÇK-në dhe kauzën për Demokraci e Shtet të së drejtës.

Demokracia nuk është thjesht dhe vetëm një ideal i gjakuar. Ajo në esencë është një sistem qeverisës. Vetëm përmes demokracisë shoqëritë mund të ndërtojnë besimin ndërshoqëror për të cilin kanë nevojë. Rastet e luftrave, krizave të thella a ndeshtrashave natyrore, siç ishte Lufta në Kosovë, pra lufta e UÇK-së së vegjëlisë (1998/99), a tërmeti i fundit në Durrës (2019), mobilizoi energjitë pozitive të Kombit, duke i dhënë shpirt qëndrese atij.
Demokracitë aktive i shërojnë ndarjet e thella shoqërore përmes pjesëmarrjes integruese dhe dialogut; ato i shërbejnë kauzës për të ruajtur besimin se barrat janë të ndara dhe të drejtat e të gjithë qytetarëve respektohen.

Vetëm përmes demokracisë, mediat e lira mund të përmbushin detyrën e tyre. Në sistemet autoritare ato dështojnë, siç dështuan tek ne. Ato në masë të ndjeshme ishin shndërruar në armë të pushtetit dhe shërbenin për dezinformim të opinionit dhe coptim të shoqërisë në pjesë të përimtuara e më lehtë të manipulueshme. Të tilla, për fat të keq, pjesa më e madhe, janë edhe sot, meqë tok me ish pushtetarët, edhe padronët e redaksive të shumta televizive, ende nuk e kanë kuptuar se më 14 shkurt ka marrë fund epoka e tyre.

U deshtën gadi dy dekada, që kauzës së Lirisë t’i shtohet kauza për Demokraci e Shtet të së drejtës, që të përmbyset regjimi mikst e për shumëçka SUI GENERIS mes ish komplotistëve të UÇK-së dhe drejtuesve të “Piramidës së Vetmashtrimit”, që të ndodhë Revolucioni i heshtur demoratik i 14 shkurtit 2021.
U ridëshmua edhe një herë se, forca më e madhe e shoqrisë sonë qëndron tek demokracia autentike, që ajo aplikoi sërish për të korrigjuar vetveten.
Sa më shpejt që të kuptohet drejt ky fenomen, aq më shpejt do të prosperojmë në funksionalizimin e Republikës dhe të rendit kushtetues e demoratik.

1...1,6711,6721,673...1,699Faqja 1,672 nga 1,699