Kreu Blog Faqe 193

Pa Shqip, s’ka komb

Drini.us
-
0
Pa Shqip, s’ka komb

Sak Muji, Rugovë 

Pa shqip, s’ka komb!
Se Kombin e ruan abetarja
Nuk jam kundër fesë së askujt.
Le të besojë kush të dojë, në çka të dojë.
Por po flas për një hall krejt tjetër: identitetin shqiptar.
Se çudi e madhe kjo puna jonë:
Në Kushtetutën e Kosovës nuk të lejohet me e çu shkollën kah errësira,
por disa sillen sikur halli më i madh i shqiptarit paska mbetë minarja më e lartë, e jo shkolla shqipe më e fortë.
Ndërkohë, ne si dy shtete shqiptare, në vend se me u marrë me gjuhën, librin, shkencën, sportin e familjen,
ende sillemi rreth pyetjes më “strategjike” të shekullit:
sa minare i duhen shqiptarit që me harru alfabetin?
Serbia nuk e ka problem xhaminë kur shqiptari nuk flet shqip.
Nuk e pengon minaren kur fëmija harron abetaren.
Nuk i prishet qejfi kur humbet gjuha, emri e kujtesa.
Aty e ka fituar lojën.
Shihe Sanxhakun, shihe Preshevën, Bujanocin, Medvegjën:
kur dobësohet shkolla shqipe, të tjerat vijnë vetë si pasojë.
Edhe në Turqi, miliona shqiptarë mbetën pa emra, pa shkolla e pa gjuhë —
por namazi s’u ndal.
Pra problemi s’qenka feja.
Problemi qenka se shqiptarit ia lejojnë gjithçka, përveç me mbetë fort shqiptar.
Kështu që unë e them troç:
Nuk kam hall kush falet e si falet.
Kam hall kush flet shqip e kush nuk flet.
Kush e mban plisin në zemër, jo vetëm në fotografi.
Kush e nderon flamurin, shkollën dhe emrin e vet.
Se kombi nuk humbet kur beson.
Kombi humbet kur harron.
Prandaj:
më shumë abetare, më pak teatër;
më shumë shkolla, më pak pompozitet;
më shumë shqip, më pak mjegull.
Besimi le të mbetet i secilit.
Por identiteti shqiptar — ai është punë e të gjithëve.

Piloti dhe ekipi i shpëtimit janë jashtë Iranit

Drini.us
-
0
Piloti dhe ekipi i shpëtimit janë jashtë Iranit

Hans Rustad / Document.no

Pilotin nr. 2 të aeroplanit të rrëzuar dhe ekipin që e gjeti ata janë jashtë Iranit, njoftojnë burime për Fox. Kjo është një fitore e madhe për Trump dhe forcat e tij speciale. Të arrijnë të kryejnë operacionin e shpëtimit pa humbje, mund të tregojë se rrëzimi i aeroplanit F-15E ishte një rastësi. Zona ishte e mbushur me Gardistë Revolucionarë, dhe ishte vendosur një çmim për kokën e pilotit. As ky triumf nuk e përballoi regjimi.

Nuk ka dyshim se regjimi iranian dhe koalicioni anti-Trump në Perëndim do të kishin nxjerrë maksimumin nga një situatë ku regjimi kishte shfaqur pilotin dhe e kishte detyruar të distancohej nga presidenti i vet.

Avioni u qëllua të premten. Piloti i parë u gjet menjëherë. Tjetri ka mbijetuar dy ditë në territor armiqësor. Ai mund të ketë marrë ndihmë nga fiset lokale që urrejnë regjimin. Raportohet se ka pasur shkëmbim zjarri.

Operacioni i suksesshëm i shpëtimit ka shumë rëndësi për moralin.

Gjatë luftës në Irak, SHBA humbi 75 avionë.

Trump thotë se është një nga operacionet më të guximshme dhe heroike të shpëtimit ndonjëherë. Të shpëtosh dikë nga një territor armiqësor kërkon kurajë të madhe. Helikopterët duhet të fluturojnë afër tokës.

Për Trump, ishte një dhuratë e madhe në fillim të Pashkëve.

NE E KEMI TËRHEQUR SIGURISHT! Të dashur bashkëkombës: Gjatë orëve të fundit, ushtria amerikane ka kryer një nga operacionet më guximtare të shpëtimit në historinë e SHBA-së, për të shpëtuar një nga oficerët tanë të shkëlqyer, i cili gjithashtu është një kolonel shumë i respektuar, dhe që me kënaqësi të madhe mund t’ju them tani se është në gjendje të mirë!

Ky luftëtar i guximshëm ishte pas vijave të armikut në malet tradhtare të Iranit, ndjekur nga armiqtë tanë, të cilët afroheshin gjithnjë e më shumë me kalimin e çdo ore, por ai nuk ishte kurrë krejtësisht i vetëm, sepse komandanti i tij i lartë, Ministri i Mbrojtjes, shefi i stafetës së mbrojtjes dhe luftëtarë të tjerë monitoronin pozicionin e tij 24 orë në ditë dhe planifikonin me përkushtim shpëtimin e tij.

Me urdhërin tim, ushtria amerikane dërgoi dhjetëra avionë, të armatosur me armët më vdekjeprurëse në botë, për ta marrë atë. Ai pësoi lëndime, por do të jetë mirë. Ky operacion i mrekullueshëm kërkim-shpëtimi i është përveç shpëtimit të suksesshëm të një piloti tjetër trim dje, të cilin nuk e konfirmuam, sepse nuk donim të rrezikonim operacionin tonë të dytë të shpëtimit. Kjo është hera e parë në historinë ushtarake që dy pilotë amerikanë shpëtohen, veçmas, thellë në territorin e armikut. NE KURRË NUK DO TË LËMË PAS NJË LUFTËTAR AMERIKAN! Fakti që ne ishim në gjendje t’i kryenim të dyja këto operacione pa u vrarë ose plagosur një amerikan dëshmon edhe një herë se ne kemi arritur superioritet dhe dominim dërrmues ajror mbi hapësirën ajrore iraniane. Ky është një moment për të cilin të gjithë amerikanët, republikanët, demokratët dhe të gjithë të tjerët, duhet të jenë krenarë dhe të bashkuar. Ne me të vërtetë kemi ushtrinë më të mirë, më profesionale dhe më vdekjeprurëse në historinë e botës. ZOTI BEKOFTË AMERIKËN, ZOTI BEKOFTË TROPPAT TONA, DHE GEZUAR PASHKËT PËR TË GJITHË!

Piloten og redningsteamet er ute av Iran

Etika publike në një shoqëri të re: midis hijes së së kaluarës dhe premtimit të së ardhmes

Drini.us
-
0
Etika publike në një shoqëri të re: midis hijes së së kaluarës dhe premtimit të së ardhmes

Isuf Bajraktari, Suedi

Premtimi i madh dhe fatura e së kaluarës

Çdo shtet i ri lind me një energji të veçantë. Me shpresën se drejtësia mund të rivendoset, institucionet mund të reformohen dhe e ardhmja mund të projektohet më e ndritur se e shkuara. Por ky entuziazëm përplaset shpesh me realitetin e vështirë se ndërtimi i shtetit nuk është një ceremoni solemne, por një proces i gjatë moral, kulturor dhe institucional.

Shoqëritë e reja mbartin hije të rënda nga e kaluara, jo vetëm historike, por edhe kulturore e psikologjike: zakone politike të mykura, logjika të konsoliduara pushteti dhe modele të ngurta të vendimmarrjes. Pikërisht këtu lind pyetja thelbësore:

A do ta lirojmë të ardhmen nga e kaluara, apo do ta riciklojmë atë në forma të reja?

  1. Ripërsëritja e së kaluarës në brezat e rinj

Një nga paradokset më të dhembshme të shoqërive të reja është se brezat që premtojnë ndryshim shpesh përfundojnë duke riprodhuar të njëjtat praktika të cilat dikur i kanë kritikuar. Në vend se të sjellin frymë të re, ata shpesh adoptojnë modele të njohura pushteti.

Shkaku kryesor është mungesa e një etike të brendshme të shërbimit publik, një etike që e sheh politikën si mision, e jo si instrument përfitimi personal. Kur e kaluara nuk sfidohet, ajo vetëm riformatohet.

  1. Korrupsioni si kulturë, jo si devijim individual

Në shoqëritë e brishta, korrupsioni nuk paraqitet vetëm si akt individual; ai shndërrohet në mënyrë funksionimi, në kulturë institucionale dhe shpesh në strategji mbijetese politike.

Dëmi më i madh i tij nuk është financiar, por moral.

Kur qytetari sheh se meritokracia zëvendësohet nga lidhjet, se transparenca zbehet dhe se llogaridhënia mbetet veç retorikë, lind një ndjenjë e rrezikshme:
drejtësia nuk shihet më si vlerë universale, por si privilegj i të fortëve.

Në këtë moment fillon erozioni i besimit publik, e me të, edhe dobësimi i vetë shtetit.

  1. Drejtësi apo hakmarrje: dilema e shoqërive të reja

Shoqëritë në tranzicion shpesh përballen me zgjedhjen e vështirë midis ndërtimit të drejtësisë dhe tundimit për hakmarrje.

Drejtësia kërkon institucione të forta, mençuri, durim dhe kohë. Hakmarrja kërkon vetëm një moment zemërimi.

Historia ka treguar se kur drejtësia dështon, shoqëritë bien në grackën e imitimit të asaj që kritikojnë. Në këtë pikë lind rreziku që shoqëria të shndërrohet në pasqyrë të së keqes që pretendon të luftojë.

  1. Banalia e së keqes: imitimi pa reflektim

Hannah Arendt paralajmëronte se e keqja shpesh nuk shfaqet në forma spektakolare, por të zakonshme, sepse imitohet pa reflektim.

Kjo ndodh kur politika humbet dinjitetin, qytetaria humbet vigjilencën dhe praktikat e së kaluarës normalizohen. Rezultati është stagnimi: shoqëria nuk përparon, por riciklon veten, me forma moderne, por me përmbajtje të vjetër.

  1. Etika e re publike: themeli i vetëm i progresit

Shoqëritë e reja nuk ndërtohen me slogane, betime patriotike apo reforma kozmetike. Ato ndërtohen mbi: moral qytetar të fortë, kulturë të vërtetë llogaridhënieje, transparencë reale, meritokraci funksionale.

Institucionet janë pasqyra e moralit shoqëror. Ato nuk mund të jenë më të mira sesa ndërgjegjja e njerëzve që i krijojnë.

Përfundim: Ndërtim apo riciklim?

Sfida më e madhe e çdo shoqërie të re është të mos bjerë në grackën e imitimit të së kaluarës. Nëse brezat e rinj arrijnë të thyejnë zinxhirët e zakoneve të vjetra politike, atëherë është e mundur ndërtimi i institucioneve me integritet dhe vlera të qëndrueshme.

“E keqja lulëzon kur njerëzit heqin dorë nga të menduarit.” – Hannah Arendt
“Drejtësia është virtyti i parë i institucioneve.” – Aristoteli

Ka zgjidhje për dy shtete Izrael-Palestinë, por Jo nëse një shtet palestinez bëhet një bazë për luftë

Drini.us
-
0
Ka zgjidhje për dy shtete Izrael-Palestinë, por Jo nëse një shtet palestinez bëhet një bazë për luftë

Victoria Fitore Malo, Suedi

Dy shtete? Po, por vetëm nëse nuk është një mashtrim i rrezikshëm
Ekziston një ide e përhapur se konflikti mes Izraelit dhe palestinezëve është veçse një çështje teknike. Dy popuj, dy shtete. Një vijë në hartë. Disa kompromise mbi kufijtë, çështja e Jeruzalemit dhe refugjatët… dhe problemi u zgjodh.
Është diplomatike, po. Por thellësisht e gabuar, sepse ajo supozon diçka që nuk ekziston – besim.
Ky konflikt nuk ka ngecur sepse nuk dimë ku të vendosim kufirin. Ka ngecur sepse asnjëra palë nuk beson se pala tjetër do të ndalet nëse i jepet ajo që kërkon.
Dhe për Izraelin, kjo nuk është një frikë abstrakte. Është një përfundim i nxjerrë nga përvoja konkrete.
Izraeli nuk ka luksin të gabojë edhe një herë
Kur Izraeli u tërhoq nga Gaza në vitin 2005, kjo nuk ishte një lëvizje ideologjike. Ishte një eksperiment strategjik: tërheqje për të reduktuar konfliktin. Rezultati ishte që Hamas mori kontrollin dhe territori u kthye në një bazë për raketa, tunele dhe luftë të vazhdueshme kundër qyteteve izraelite.
Kur procesi i Marrëveshjeve të Oslos po hynte në fazën përfundimtare, shpërtheu Second Intifada, një valë dhune që goditi drejtpërdrejt civilët e Izraelit. Pra, këto nuk ishin episode të izoluara, ishin pjesë e një modeli që ka formësuar mendimin strategjik izraelit; kur Izraelit i rrezikohet paqja, ai përballet me dhunë më të mëdha, jo më të vogla. Dhe jo, ideja që Izraeli duhet të tërhiqet nga Bregu Perëndimor dhe “të shpresojë” se gjithçka do të funksionojë, nuk është një politikë serioze. Sado që të përpiqen këmbët. Asnjë shtet racional nuk do ta pranonte një gjë të tillë.
Realiteti palestinez është real, po, por nuk është i mjaftueshëm
Nuk është se palestinezët jetojnë në një iluzion. Edhe ata shohin realitete konkrete; zgjerim të vendbanimeve
fragmentim të territorit, një sistem kontrolli që duket i pafund, dhe nga këto ata nxjerrin një përfundim logjik për ta; Izraeli nuk ka ndërmend të lejojë një shtet të vërtetë palestinez…
Ky mendim nuk mund të hidhet poshtë. Duhet kuptuar. Por kuptimi nuk është i njëjtë me justifikimin, sepse ekziston një problem themelor që shpesh anashkalohet; ai që një projekt shtetëror nuk mund të ndërtohet paralelisht me një projekt lufte.
Pika ku bie gjithçka – monopoli i dhunës
Thelbi i shtetit është i thjeshtë “kush kontrollon armët”? Nëse përgjigjja nuk është “qeveria”, atëherë nuk ka shtet. Tani, realitetin palestinez, për dekada, ka ekzistuar një situatë ku milici të ndryshme operojnë, organizata si Hamas mbajnë armë dhe agjenda të pavarura dhe dhuna ndaj Izraelit vazhdon si mjet politik.
Detaj i vogël, do thuash? Jo, detaj krusal, do thosha, dhe pikërisht arsyeja pse projekti i shtetit dështon. Sepse nga këndvështrimi izraelit, pyetja nuk është “a e meritojnë palestinezët një shtet”, por “a do të jetë ky shtet një fqinj, apo një front lufte”. Dhe për sa kohë që kësaj pyetjes i jepet një përgjigje absurde, përgjigjja izraelite do të jetë gjithmonë “jo”.
Propozimet absurde që vazhdojnë të përsëriten
Ka një seri idesh që qarkullojnë në diplomaci dhe media, të cilat mund të duken të arsyeshme në teori, por janë plotësisht të shkëputura nga realiteti izraelit; një shtet palestinez me ushtri të plotë, një tërheqje izraelite pa çarmatim të plotë të milicive, një integrimi i Hamas në një sistem politik pa ndryshim real ideologjik, një “e drejtë kthimi” që ndryshon përbërjen demografike të Izraelit.
Këto nuk janë kompromise. Këto janë kërkesa që, në praktikë, do të çonin drejt përfundimit të Izraelit si shtet. Prandaj janë të vdekura politikisht përpara se të diskutohen.
Bashkësia ndërkombëtare…? Problemi që nuk pranohet
Një nga elementet më të nënvlerësuara në këtë konflikt është roli i bashkësisë ndërkombëtare. Ajo është shumë e shpejtë për të reaguar kur Izraeli përgjigjet ushtarakisht, por shumë më pak e gatshme për të marrë përgjegjësi kur kushtet që çojnë në atë reagim ndërtohen gradualisht.
OKB-ja shpesh paraqitet si garant i paqes., por përvoja izraelite është shumë më e sfiduar. Sa e ndaloi UNIFILi armatosjen e Hezbollah-së në Liban? E pa. E raportoi. A e ndaloi?
Pra një mekanizëm që vetëm vëzhgon, por nuk ndërhyn, nuk është garanci sigurie. Nëse bashkësia ndërkombëtare dëshiron një zgjidhje, ajo duhet të jetë e gatshme të bëjë më shumë se të kritikojë. Duhet të jetë e gatshme të kontrollojë kufijtë në mënyrë aktive, të ndalojë kontrabandën e armëve, të ndërhyjë kur marrëveshjet shkelen dhe të mbajë përgjegjësi për dështimet.
Përndryshe, ajo nuk është pjesë e zgjidhjes. Është pjesë e problemit.
Çfarë do të kërkonte një zgjidhje reale?
Një zgjidhje reale nuk fillon me idealizime – jo “flee, flee Palestine, from the liver dhe në m… të sëmës”! Shtetet që lindin nga konflikte të thella nuk fillojnë me sovranitet të plotë.
Ato fillojnë me kufizime.
Kosova është një shembull i qartë. Siguria u garantua nga NATO dhe administrimi nga UNMIKu. Sovraniteti u ndërtua gradualisht.
E njëjta logjikë me Gjermaninë dhe Japoninë pas LDB, dhe askush nuk thotë sot se këto shtete janë më pak legjitime sepse filluan me kufizime. Por ka një dallim thelbësor – në të gjitha këto raste, lufta kishte përfunduar. Në rastin izraelito-palestinez, rreziku është që një shtet i ri të mos jetë fundi i konfliktit, por vazhdimi i tij në një formë tjetër. Dhe mu për këtë arsye, kufizimet nuk janë padrejtësi.
Janë kusht për paqe. Një shtet palestinez që mund të ekzistojë pranë Izraelit duhet të jetë i demilitarizuar, me monopol të plotë të forcës, me kufij të kontrolluar rreptësisht dhe i ndërtuar në faza, me verifikim të vazhdueshëm. Dhe po, duhet të ekzistojë edhe një mekanizëm që lejon Izraelin të mbrojë veten nëse gjithçka dështon.
Nuk ka të bëjë me mungesë besimi. Ka të bëje me menaxhim realitetiti.
Pala palestineze ka të drejtë për diçka reale, po. Një shtet që është vetëm në letër nuk është zgjidhje. Nëse kërkohen kufizime të forta sigurie, atëherë duhet të ketë territor funksional, lidhje reale mes zonave, kufij të qartë dhe një perspektivë reale për fundin e kontrollit ushtarak. Përndryshe, nuk është marrëveshje. Është vazhdim i konfliktit me mjete të tjera.
A mendoj se dy shtete janë të mundshme? Po, por vetëm nëse jemi të sinqertë për çmimin e tyre. Jo nëse një shtet palestinez bëhet një bazë për luftë. Jo nëse Izraeli pritet të pranojë rreziqe që ASNJË SHTET TJETËR NË BOTË nuk do i pranonte as sa për një ngritje dhe rënie e qerpikut. Jo nëse bashkësia ndërkombëtare vazhdon të ofrojë fjalë në vend të përgjegjësisë. Paqja nuk kërkon vetëm vullnet. Kërkon struktura që funksionojnë edhe kur vullneti dështon.
Dhe deri atëherë, përgjigjja e vetme e ndershme mbetet; po për dy shtete, por jo nëse njëri bëhet mjet për shkatërrimin e tjetrit.
Nuk ndërtohet paqja duke ndezur një zjarr dhe duke shpresuar se nuk do të përhapet.

Për kastën e qafëtrashëve

Drini.us
-
0
Për kastën e qafëtrashëve
Sak Muji, Rugovë 
___
KASTA E QAFËTRASHURËVE TË SOTËM
⸻
LETËR E HAPUR
Prishtinë, 4 Prill 2026
Kjo kastë e qafëtrashurëve të sotëm,
e dalë nga 5-6 ish “komandantë”,
është shndërruar në një kategori më vete:
Nga balta — në milionerë.
Nga askushi — në pronarë shteti.
Me “diploma” që nuk i njeh as arsimi,
me pasuri që nuk i shpjegon as logjika,
me miliona euro që nuk i justifikon asnjë punë e ndershme.
Dhe, si çdo histori e shpejtë pasurimi,
kanë harruar gjithçka:
Kanë harruar betimin.
Kanë harruar popullin.
Kanë harruar edhe Zotin.
Sepse kur dhjami shkon pas veshit,
ndërgjegjja zhduket.
Dje i njihnim kush ishin.
Sot i shohim çfarë janë bërë.
Dhe për ata që harrojnë shpejt —
mjaftojnë “45 vizatime” të kësaj periudhe për t’i kujtuar:
• kush ishin dje,
• si u ngritën,
• dhe si e kapën gjithçka.
Sot nuk flasin për përgjegjësi.
Flasin me arrogancë.
Me mikrofon në dorë, me fjalor gjithnjë e më të ulët.
Sepse sa më e madhe pasuria e pajustifikuar,
aq më e madhe nevoja për zhurmë.
Por e vërteta nuk mbulohet me britma.
Kjo pasuri duhet të konfiskohet.
Jo nesër.
Jo kur të jetë vonë.
Por tani.
Sepse nuk është e tyre.
Sepse është e vjedhur.
Sepse i takon këtij populli që ende jeton me mund, jo me miliona.
Dhe le të jetë e qartë:
Nuk ka pushtet që i mbron përjetë.
Nuk ka emër që i shpëton.
Nuk ka zë që e mbulon të vërtetën.
Sepse populli mund të heshtë gjatë —
por kur flet, nuk fal.
Populli kur flet nuk fale,shtrohet pyetje? A po i pyet dikush per diqka te nevojshme te tyre?
A po veproin a punoin drejt a po hiqe,kur populli po ankohet,ne rastin e rruges te Rugoves,pikerisht?-pa e permen edhe tjerat probleme qe u jan kerkuar per Rugove.
Ne theksim,se..
Jo te gjithe,shtoin interesim se qfare po ndodh ne Rugov,dhe ne pergjithesi ne Kosov?!
Dhe-Jo te gjithe e shohin,anen e erret,ndaj te disave ne pushtet!
Dhe-Jo te gjithe din,(a po s’duan)te japin voten,aty ku ka vler.
Dhe ky ashte problemi,qe e mban te okupuar vendin-shtetin ne pergjithesi;nga papergjegjsit e te gjitha llojit mbrenda nje Kosove te sotme.Eshte per keardhje!
Gjithesisi;ndaj respekt per autorin Sak Muji per punen,dhe mundesin qe po na afron ne si lexues.”per t’pare dhe mesuar shum gjana,(qe dhe si kemi dite,)por qe duhet ti dim si popull dhe si qytetar te Kosoves,mbrenda dhe jashte saje.”Por jo vetem kur na duhet per diqka,me pas te ankohemi kur edhe mundet te eshte von”.
I bie si nje mundesi e humbur,por pa fajsua te tjeret.Faleminderit!
Forfatter

Sak Muji

E dashur Malesore,
Fjalët tua nuk lexohen vetëm me sy — por ndihen me zemër.
Ke prekë një dhimbje të vërtetë: atë ndjenjë të rëndë kur populli flet, ankohet, kërkon, por shpesh mbetet pa përgjigje. E Rugova, me gjithë madhështinë e saj, nuk e meriton heshtjen, neglizhencën e as zvarritjen.
Rruga e Rugovës nuk është vetëm asfalt, gur e dhe.
Ajo është frymë, është lidhje, është nder i një treve që i ka dhanë shumë këtij vendi.
Dhe po, e ke thënë drejt:
jo të gjithë duan me e pa anën e errët të pushtetit,
jo të gjithë ndalen me i dëgju hallet e qytetarit,
dhe jo të gjithë e japin votën aty ku ka vlerë e përgjegjësi.
Pikërisht këtu nis plagë e madhe e vendit tonë:
kur indiferenca bëhet zakon,
kur e drejta lihet në pritje,
dhe kur populli kujtohet vetëm ditën që kërkohet vota.
Prandaj fjala jote ka peshë.
Sepse nuk është vetëm koment — është thirrje për vetëdije.
Të falënderoj nga zemra për respektin, për kujdesin në lexim dhe për ndjeshmërinë që ke ndaj Rugovës dhe Kosovës sonë.
Kur lexuesi e kupton dhimbjen e shkrimit, atëherë fjala nuk ka shkuar kot.
Na duhet më shumë zë si i yti.
Më shumë sy që shohin.
Më shumë zemra që nuk pajtohen me padrejtësinë.
Sepse kur heshtim sot, nesër ankesës sonë mund t’i vijë era vonesë.
Me shumë respekt e mirënjohje,
Sak Muji

Nuk ka ndryshim të madh pa një ndryshim të brendshëm

Drini.us
-
1
Nuk ka ndryshim të madh pa një ndryshim të brendshëm

Dardan Osmanaj

Ka një plagë të padukshme që e kemi bartur për shumë gjatë… një lodhje shpirtërore që nuk vjen vetëm nga historia, por nga mënyra si jemi mësuar të jetojmë me njëri-tjetrin. Nuk është vetëm varfëria, as politika, as padrejtësitë  është diçka më e thellë: mosbesimi që na është futur në mendje, frika për t’u hapur, dhe zakoni për të menduar se tjetri do të na tradhtojë para se të na kuptojë.
Dhe kështu, pa e kuptuar, ne jemi bërë të fortë për të mbijetuar… por jo gjithmonë të fortë për të besuar.

Shoqëria jonë shpesh jeton në një kontradiktë të dhimbshme: ne duam bashkim, por ushqejmë ndarje; kërkojmë drejtësi, por tolerojmë padrejtësi; flasim për dashuri për kombin, por shpesh dështojmë të respektojmë njëri-tjetrin në përditshmëri. Dhe politika… ajo vetëm pasqyron atë që ne jemi brenda. Nuk është e ndarë nga ne është hija jonë kolektive.

Por e vërteta më e fortë është kjo: nuk ka ndryshim të madh pa një ndryshim të brendshëm.

Një popull nuk bëhet i fortë vetëm nga historia që ka kaluar, por nga vetëdija që zgjedh të ndërtojë. Forca jonë e vërtetë nuk qëndron te kokëfortësia apo krenaria boshe, por te aftësia për të kuptuar, për të dëgjuar dhe për të bashkëpunuar. Sepse kur ne bashkohemi me ndërgjegje, jo nga frika apo interesi, lind një energji që nuk mund të thyhet.

Imagjino një shoqëri ku njeriu nuk e sheh tjetrin si kërcënim, por si pasqyrë. Ku suksesi i njërit nuk shihet si humbje për tjetrin, por si një mundësi për të gjithë. Ku fjala “besë” nuk është vetëm histori, por praktikë e përditshme. Aty fillon transformimi i vërtetë.

Ne nuk jemi të dënuar të mbetemi peng i tradhtisë, përçarjes apo dyshimit. Këto janë modele të mësuara  dhe çdo model i mësuar mund të ç’mësohet. Por kjo kërkon guxim. Jo guxim për të luftuar tjetrin… por për të përballur veten.

Sepse armiku më i madh nuk ka qenë kurrë vetëm jashtë nesh. Ai është në çdo moment kur zgjedhim egoizmin mbi bashkëpunimin, dyshimin mbi mirëkuptimin, heshtjen mbi të vërtetën.

Kur ne ndryshojmë këtë brenda vetes, diçka fillon të lëvizë edhe jashtë. Marrëdhëniet ndryshojnë. Komunitetet forcohen. Dhe politika, herët a vonë, detyrohet të ndjekë një popull më të zgjuar, më të bashkuar dhe më të vetëdijshëm.

Ne nuk kemi nevojë të jemi perfektë për t’u bashkuar. Kemi nevojë të jemi të sinqertë.

Le të jemi brezi që nuk ushqen më përçarjen si normalitet.
Le të jemi ata që ndërtojnë besim edhe kur është e vështirë.
Le të jemi ata që kuptojnë se forca nuk është të jesh kundër njëri-tjetrit… por të jesh me njëri-tjetrin.

Sepse kur ne jemi bashkë  me mendje të hapur dhe zemër të pastër  ne nuk bëhemi vetëm më të fortë.

Ne bëhemi më njerëzorë. Dhe aty fillon çdo ndryshim i vërtetë.

“Ç’aq të poshtër turqelitë”, një këngë e vjetër popullore

Drini.us
-
1
 
Shumë ka vuejt populli n’vorfni,
Hem pa tokë hem pa shtëpi
Tuj jetue qysh asht ma zi
Hem pa shkollë, hem pa liri.
Si për shëmbull për me i marr
Në Kosovë – popullin shqiptar
Sa ma larg me i largue
Për Turqi të gjithë me i çue.
Kur ka mbrrijtë shqiptarët në Turqi
I kan çue në Anadolli,
Kanë kujtue që po i çojnë n’Stamboll,
I rrou dreqi në Anadoll
Në shkretinat e Anadollit
I vraft bumja e atomit.
Ja u kanë dhanë ka nji kolibë t’keqe
E marueme prej teneqje,
Kah po rrëxohet dhe pa pastër
A jetohet n’kolibë me llastër?
Këtë e ka provue çdo shqiptar
Të gjithë ata që jan kon’ kosovar!
Nji familje, po e marrim shëmbull
S’ka nevojë m’i përmend me emër,
N’ Kosovë ju hupi krejt pasunija,
Shiten tokë e shitën shtëpija
Ju than’ shkoni se ja u jep Turqia.
O këta ishin çift o i ri
Vajzë ju lind i pari fëmij
U gëzun shumë, sa nuk dijtën,
Emnin vajzës Ajshe ia ngjitën,
U rrit Ajshja sa për nami,
Babs’ e nons’ ftyra drietë ju ban.
I bani vajza gjashtëmdhetë vjet
I shkojke shtati veç përpjetë,
Ju bâ trupi si pehrri,
Gojën e vogël, sytë e zi,
Ju bân vetullat por si shigjeta,
Flokt’ e saj ne dy gërsheta,
Babs e nons ju shtojke jeta
Ani se i kishin hallet e veta.
Kishin halle, e kijshin mall¨
Ju dokte Ajshja sikur djal’.
Nji ditë prindëve ju ka kallxue
Unë të axha po du’ me shkue
Shumë m’ka marrë malli për ta
Ka shumë vjet qe s’i kam pa!
Sa ju tha lamtumirë,
Baba i dha një amanet t’mirë:
  • Ec moj bijë rrugës, jo n’hendeqe,
  • Se dikund asht rruga e keqe
  • Rrugë e largët e ka shumë leqe,
Tymermeqi prindtt e mi
Do t’i veshi tirqit e zi,
Pa u martue unë do t’rri
Tybe n’marr naj tyrqeli
Me ta gjakun se përzi
M’i zatetë naj djal shqiptar,
Me pikë t’qejfit e kisha marr.
Lamtumirë ju prindet e mi,
Mos merziti do ditë do të rri,
Se nuk m’lshon axha me u kthy,
E ju rrini pa vezvese,
E muarr n’dorë vetëm nji qese.
Shkonte rrugës kryelartë
Nuk ju dukte Stamoli i largt’
Dikur mbrrini në Staboll,
Aty pau popull boll,
Ecte Ajsha si krenare,
Me kujdes nëpër trotoare,
N’rrugë plot kerre e automobile,
Po e ngucën do kopila,
E ja thanë do fjalë për marre,’
Ecte Ajshja si krenare,
Kur e pan’ se nuk po ndalet,
Ata dreqen s’ja ndalen fjalët,
E ja thanë do fjalë të ndyera,
Sikur gjaku ju bo ftyra
Atëherë Ajshja o trullue pak,
Gabim hini nji qorrsokak.
Qorr sokakun e shitoft shita
Shpejt ka has’ në do bandita
Prej veture t’katrit janë dalë
Jan mundue m’i bind me fjalë.
 
Ç’aq  të poshtër turqelitë në veturë me zort e kanë qitë
 
Kur malësorja nuk koritet,¨
Gjaku im si ujë nuk shitet,
Në surrat e kqyr shoferin,
Me qellim e ndalen kerrin,
Po dojnë Ajshës me ia hyp nderin,
Pak ma ngat e afruen kerrin,
E shka Ajshes i shkojke mendja,
Me dhunë n’kerr e kanë shti mbrenda,
Menjiherë vetura treti,
Kur janë dalë jashta qyeti
Edhe nji herë e kanë mundue,
T’mjeren vashë me e çnjerëzu’,
Po kurqysh nuk o dorëzu’.
Kur Ajshja s’dijti çka asht frika – Kriminelat e therin me thika
 
Atëherë t’katërtit thikat i kanë nxjerrë
Për me thika po dojnë me therë!
Kur e kan pa se s’po b indet çika
I kanë ta katër herë me thika
Katër thika përnjiherë,
Në disa venda e kanë therë
E m’loi gjaku përnjiherë
Ja banë shoshë trupin e mjerë,
Ju dridh buza e lëshoi kokën,
Plot me gjak e lau tokën,
 E lëshoi shpirti si tuj keshë
Vdiq malësorja o more beçareshë.
Ngjarjen e kanë pa shumë njerëzia,’
Pa u vonue erdh’ policija,
E kanë lajmërue familjen të shpija.
Prindve të vajzës ju kan lajmërue,
Nisen t’mjerën me e vajtue.
  • Qoftsh i poshtër, o tyrqeli
  • Katër vet m’i vra një pehrri!
  • E mjera nona Ajshe ti,
  • Menxi nona t’ka rrit tye,
  • Bija lokës, hajmede,
  • Ruejte nderin e shkove vet,
  • Hallall t’qoft ke bo gajret
  • Ke luftue me katër vet.
  • Hallall bona ti moj bi’
  • Pak fajtor jemi për ty,
  • Lam Kosovën si Engjëllushë
  • Turr armikut i kem’ hy n’gushë!
O gjithmonë duhet m’i dijtë,’
Ç’aq të poshtër janë turqelitë!
 
Shënoi: MH

Triditëshi i Shenjtë i Javës së Madhe të Pashkëve, është rruga e njeriut drejt shëlbimit

Drini.us
-
0
Triditëshi i Shenjtë i Javës së Madhe të Pashkëve, është rruga e njeriut drejt shëlbimit

Fran Sopi, Pejë

Ka momente të ndryshme në historinë e njerëzimit që nuk maten me kohën, por me përjetësinë. Pikërisht edhe ka ditë që nuk janë thjeshtë pjesë e kalendarit, por janë porta të hapura drejt misterit të Hyjit. Kështu është Triditëshi i Shenjtë – tri ditë që mbajnë në vetvete peshën e historisë së botës dhe thellësinë e dashurisë hyjnore. Në këto ditë, qielli dhe toka duket se afrohen, koha dhe amshimi preken, ndërsa njeriu ftohet të hyjë në dramën më të madhe dhe më të shenjtë të historisë: dramën e shpëtimit.  Ky nuk është vetëm një kujtim i largët i asaj që ndodhi dikur në Jerusalem. Është një mister që përsëritet në çdo zemër, në çdo epokë, në çdo popull. Është rrugëtimi i njeriut nga errësira drejt dritës, nga mëkati drejt faljes, nga vdekja drejt jetës.

Në këtë udhëtim shpirtëror, Ungjijtë e Besëlidhjes së Re nuk janë thjesht tregime, por janë dëshmi të gjalla të dashurisë së Hyjit për njeriun. Në faqet e tyre, ne nuk lexojmë vetëm histori – ne dëgjojmë zërin e vetë Krishtit që na thërret: “Ejani tek unë, të gjithë ju që jeni të lodhur dhe të rënduar, dhe unë do t’ju jap pushim”

E Enjtja e Shenjtë: Tryeza e dashurisë që bëhet përjetësi: Në mbrëmjen e fundit, në atë dhomë të sipërme në Jerusalem, ndodh një heshtje e thellë që paraprin misterin. Jezusi e di se ora e Tij ka ardhur. Ungjilli sipas Ungjilli sipas Gjonit na thotë se Ai “i deshi të vetët deri në fund.” Dhe ky “fund” nuk është vetëm fundi i jetës së Tij tokësore, por kulmi i dashurisë së Tij hyjnore. Ai merr bukën në duart e Tij – duar që kanë shëruar të sëmurët, kanë bekuar fëmijët, kanë ngritur të rënët – dhe thotë: “Ky është trupi im që jepet për ju”.  Pastaj merr kupën dhe shpall: “Ky është gjaku im i Besëlidhjes së Re, që derdhet për shumëkënd për faljen e mëkateve” (siç dëshmohet në Ungjilli sipas Mateut dhe Ungjilli sipas Lukës)

Në atë çast lind Eukaristia – jo si një simbol i thjeshtë, por si prania reale e Krishtit në mes të Kishës. Altari bëhet tryezë, tryeza bëhet sakrificë, dhe sakrifica bëhet jetë. Por Jezusi nuk ndalet këtu. Ai përkulet. Ai bie në gjunjë. Ai lan këmbët e dishepujve. Në një botë ku pushteti matet me forcë, Ai e përmbys rendin: “Kushdo që do të jetë i pari ndër ju, le të bëhet shërbëtori i të gjithëve”.  Kjo është logjika e Hyjit: përulësia që lartëson, shërbimi që shenjtëron, dashuria që dhurohet pa kushte.

Në këtë natë të shenjtë, çdo altar i botës bëhet vazhdim i asaj tryeze të parë. Edhe në tokat shqiptare, në kisha të vogla e të përvujta, në kohë përndjekjesh e heshtjeje, kjo bukë e shenjtë nuk mungoi kurrë. Ajo u ruajt si një zjarr i fshehtë në zemrat e besimtarëve – si një dëshmi se Krishti nuk e braktis popullin e Tij.

E Premtja e Shenjtë: Kryqi që përqafon botën: Dita e dytë e Triditëshit është dita e errësirës së madhe. Qielli duket i heshtur. Toka dridhet. Njeriu përballet me misterin e vuajtjes. Jezusi del përpara botës i tradhtuar, i braktisur, i përbuzur. Ai që shëroi të verbrit, tani goditet. Ai që ringjalli të vdekurit, tani dënohet me vdekje. Ai që shpalli dashurinë, tani kryqëzohet nga urrejtja. Ungjilli sipas Ungjilli sipas Markut e përshkruan këtë moment me një thjeshtësi tronditëse:“Dhe e kryqëzuan”. Por në këtë thjeshtësi fshihet drama më e madhe e historisë. Në kryq nuk është vetëm një njeri që vuan – është vetë Hyji që merr mbi vete mëkatin e botës. Dhe kur gjithçka duket e humbur, kur dhimbja arrin kulmin, nga kryqi del një fjalë që ndryshon historinë: “O Atë, fali ata, sepse nuk dinë çfarë bëjnë.” Kjo është fitorja e dashurisë mbi urrejtjen. Kjo është forca e faljes që thyen zinxhirët e dhunës. Kryqi, që ishte simbol turpi, bëhet simbol i lavdisë. Ai bëhet ura midis tokës dhe qiellit, midis mëkatit dhe faljes, midis njeriut dhe Hyjit. Në këtë dritë, çdo vuajtje njerëzore merr një kuptim të ri. Edhe historia e popullit tonë, me plagët e saj të shumta, me kalvaret e saj të gjata, bëhet pjesë e këtij misteri. Martirët, dëshmitarët e besimit, ata që nuk e mohuan dritën edhe në errësirë – janë si yje që ndriçojnë natën e historisë.

E Shtuna e Shenjtë: Heshtja që lind dritën. Pastaj vjen heshtja: E Shtuna e Shenjtë është dita më e mistershme. Nuk ka këmbana. Nuk ka këngë. Nuk ka fjalë. Jezusi është në varr. Dishepujt janë të shpërndarë. Shpresa duket e shuar. Por kjo heshtje nuk është bosh. Është një heshtje e mbushur me pritje. Është heshtja e tokës para lindjes së një dite të re. Tradita e Kishës e përshkruan këtë si zbritjen e Krishtit në thellësitë e vdekjes, ku Ai shkon për të çliruar ata që prisnin dritën. Është një lëvizje e fshehtë e Hyjit në historinë e padukshme. Dhe pastaj – në natën më të errët – ndizet një dritë. Një flakë e vogël që përhapet. Një fjalë që shpërthen në gëzim: “Krishti u ringjall!” Ungjilli sipas Ungjilli sipas Gjonit dëshmon: varri është bosh. Guri është rrokullisur. Vdekja është mundur. Ringjallja nuk është vetëm një mrekulli – është themeli i gjithë besimit. Ajo është përgjigjja e Hyjit ndaj errësirës së botës. Ajo është fjala e fundit mbi historinë: jo vdekja, por jeta; jo urrejtja, por dashuria; jo errësira, por drita.  Ndaj Triditëshi i Shenjtë është rruga e njeriut. Është rruga e çdo populli. Është rruga e historisë. Në një botë të trazuar, ku luftërat vazhdojnë të hapin plagë – veçanërisht në tokat ku lindi Ungjilli – këto tri ditë janë një thirrje për ndërgjegjen njerëzore. Ato na kujtojnë se paqja nuk lind nga forca, por nga falja; se drejtësia nuk ndërtohet mbi hakmarrje, por mbi dashuri; se e ardhmja nuk fitohet me dhunë, por me shpresë. Dhe kështu, si meshtar, si besimtar, si njeri në këtë kohë të trazuar, unë e ndiej se Triditëshi nuk është vetëm një mister për t’u medituar, por një thirrje për t’u jetuar. Sepse Krishti nuk qëndron vetëm në altarin e kishës – Ai ecën në rrugët e botës, në plagët e njerëzimit, në historinë e popujve.

Dhe në fund, përtej çdo kryqi, përtej çdo varri, përtej çdo errësire, mbetet kjo e vërtetë e madhe, e palëkundshme dhe e përjetshme: Se drita e ringjalljes nuk shuhet kurrë, sepse ajo është vetë dashuria e Hyjit që nuk vdes, por jeton dhe mbretëron në amshim.

Ambasadori Avni Nasufoski forcon urat e bashkëpunimit ndërkombëtar

Drini.us
-
0
Ambasadori Avni Nasufoski forcon urat e bashkëpunimit ndërkombëtar

Diplomacia dhe zhvillimi ekonomik:

–Komunikatë për shtyp

EAA-WSA, pranë OKB në Gjenevë, ka publikuar një komunikatë për shtyp lidhur me vizitën zyrtare të Ambasadorit  Avni Nasufoski, në Lindjen e Mesme.

Takimi u organizua nga mikpritësi i tij, në Riad nga Z. Salman bin Aboud, Dr. Hind Al-Hamlān dhe Kapiteni Fahd Al-Otaibi. Vizitat e Ambasadorit Avni Nasufoski kanë marrë vëmendje edhe në media të Arabisë Saudite edhe te ato të Zvicrës, duke vënë në pah rëndësinë e thellimit të bashkëpunimit bilateral 🇨🇭🤝🇸🇦 dhe krijimin e urave të qëndrueshme të partneritetit ndërmjet dy vendeve.

Avni Nasufoski është një diplomat me përvojë të gjerë ndërkombëtare, i cili aktualisht përfaqëson interesat e 35 vendeve të Unioni Afrikan, duke luajtur një rol të rëndësishëm në forcimin e bashkëpunimit shumëpalësh. Përveç angazhimeve diplomatike, ai përfaqëson dhe mbështet një sërë projektesh ekonomike si dhe fonde të ndryshme që synojnë zhvillimin dhe zbatimin e këtyre projekteve. Njëkohësisht, ai është anëtar i Klub-it të Diplomatëve të Zvicra, pranë Ministrisë së Punëve të Jashtme, ku kontribuon në zhvillimin e dialogut diplomatik dhe në përparimin e marrëdhënieve ndërkombëtare.


Në kuadër të forcimit të bashkëpunimit ndërkombëtar në sektorin e kujdesit shëndetësor, një kompani e specializuar me seli në Riad (Arabia Saudite) priti në një vizitë zyrtare Shkëlqesinë e tij Ambasadorin Avni Nasufoski. Vizita përfshiu një turne në ambientet e kompanisë, ku spas protokollit u vizittan disa nga klinikat mjekësore dhe laboratorët e specializuar. Gjatë qëndrimit, u zhvillua një takim i zgjeruar me drejtuesit e kompanisë, ku u diskutuan mundësitë për bashkëpunim strategjik në fusha të avancuara të mjekësisë. Në këtë vizitë, e cila u mundësua dhe u organizua nga mikpritësi i tij, u zhvillua një takim i zgjeruar me menaxhmentin e kompanisë, të përfaqësuar nga Z. Salman bin Aboud, Dr. Hind Al-Hamlān dhe Kapiteni Fahd Al-Otaibi. Në këtë takim u diskutuan mundësitë për bashkëpunim strategjik ndërmjet palëve në fusha të avancuara të mjekësisë. Kjo vizitë dhe takimet përkatëse kanë marrë jehonë të gjerë në mediat vendore, përfshirë edhe ato të Zvicrës, duke theksuar rëndësinë e këtij bashkëpunimi.
Palët theksuan rëndësinë e ndërtimit të partneriteteve cilësore, duke u mbështetur në reputacionin ndërkombëtar të Zvicrës për përsosmëri në teknologjitë mjekësore dhe produktet e kujdesit shëndetësor. Diskutimet përfshinë disa sektorë kyç si dermatologjia dhe mjekësia estetike, stomatologjia, laboratorët mjekësorë, si dhe fusha të avancuara si gjenomika, gjenetika, diagnostikimi dhe trajtimi i kancerit dhe sëmundjeve trashëgimore. Gjithashtu u trajtuan terapi moderne, përfshirë infuzionet intravenoze dhe produkte të avancuara shëndetësore.

Ky takim pasqyroi një nivel të lartë mirëkuptimi të ndërsjellë dhe hap perspektiva konkrete për bashkëpunim të ardhshëm, me synim përmirësimin e cilësisë së shërbimeve shëndetësore dhe promovimin e inovacionit mjekësor në rajon. Vizita pritet të tërheqë vëmendjen e mediave ndërkombëtare, duke nxjerrë në pah rëndësinë e këtij bashkëpunimi dhe duke krijuar mundësi për tërheqjen e ekspertizës dhe investimeve në sektorin e shëndetësisë. Në përmbyllje, përfaqësuesit e kompanisë u shprehën:
“Jemi krenarë për këtë vizitë, e cila përfaqëson një hap të rëndësishëm drejt ndërtimit të partneriteteve strategjike me Zvicrën në fusha të avancuara mjekësore, dhe presim që këto shkëmbime të konkretizohen në projekte të dobishme për zhvillimin e sektorit të shëndetësisë.”Kompania është e vendosur në zonën Irqah në Riad, një nga lagjet më prestigjioze të qytetit, pranë projekteve të rëndësishme zhvillimore, duke e pozicionuar atë si një platformë tërheqëse për investime dhe partneritete ndërkombëtare në fushën e mjekësisë.
Në një kohë kur bashkëpunimi ndërkombëtar është shumë i rëndësishëm për zhvillimin e qëndrueshëm, angazhimi i Avni Nasufoski dëshmon rëndësinë e një diplomacie aktive që shkon përtej përfaqësimit formal. Përmes nxitjes së partneriteteve strategjike, mbështetjes së projekteve ekonomike dhe promovimit të inovacionit në sektorë kyç si shëndetësia, këto iniciativa krijojnë ura konkrete bashkëpunimi dhe hapin perspektiva të reja për zhvillim afatgjatë në nivel ndërkombëtar.
E veçanta e komunikimit tonë telefonik lidhur me këtë vizitë, me Ambasadorin  Avni Nasufoski ishte edhe sqarimi, se takimet janë zhvilluar në një zonë qendrore të Riad, pranë institucioneve me rëndësi të veçantë shtetërore dhe në afërsi të oborrit mbretëror. Ai nënvizoi se vetë niveli i organizimit, hierarkia e përfaqësimit dhe respektimi i protokolleve zyrtare i japin kësaj vizite një dimension të qartë diplomatik, duke e vendosur atë përtej një takimi të zakonshëm institucional.

Përgatiti: Safet Sadiku 

Kuvendi në kaos, qeveria e ushqen krizën që vetë e krijon

Drini.us
-
0
Kuvendi në kaos, qeveria e ushqen krizën që vetë e krijon

Selatin Retkoceri, Llugagji, Gjilan

Seanca e djeshme e Kuvendit të Kosovës për pak sa nuk degjeneroi në një arenë përleshjeje fizike. Skenat e djeshme dhe diskutimet janë një pasqyrë e qartë e degradimit politik që po e përjeton vendi nën drejtimin e Albin Kurti dhe qeverisë së tij. Kjo seancë nuk ishte thirrur për spektakël, por për një nga problemet më të rënda që po godet qytetarët: rritjen e pakontrolluar të çmimeve të derivateve.

Në vend që të ofrohej zgjidhje konkrete, pozita zgjodhi arratisjen politike, duke braktisur sallën dhe duke bllokuar çdo mundësi për ndërhyrje urgjente, si heqja e përkohshme e akcizës apo përshkallëzimi i TVSH-së.

Ndërkohë, realiteti jashtë Kuvendit është brutal: çmimi i naftës ka arritur në 2€ për litër, ndërsa inflacioni sipas ASK-së ka prekur 6% për muajin shkurt, me parashikime që marsi dhe prilli të jetë edhe më i lartë. Por në vend të masave lehtësuese, qeveria ka zgjedhur të hedhë benzinë mbi zjarrin ekonomik. Shpërndarja e pagës së 13-të për rreth 85 mijë punëtorë të sektorit publik, një injeksion prej rreth 65 milionë eurosh në ekonomi, nuk është politikë sociale, por populizëm i rrezikshëm.

Këto para nuk krijojnë zhvillim, por nxisin konsum artificial dhe rritje të mëtejshme të çmimeve. Sikur të mos mjaftonte kjo, paralajmërohet edhe një pako tjetër prej 200 milionë eurosh, e cila më shumë ngjan me një strategji elektorale sesa me një plan ekonomik. Kur i shtohet kësaj edhe efekti total prej 265 milionë eurosh shpenzime direkte, është e qartë se inflacioni do të marrë një tjetër goditje rritëse, duke e rënduar jetën e çdo qytetari. Kjo nuk është qeverisje, kjo është papërgjegjësi e institucionalizuar.

Politikat që po ndjek kjo qeveri nuk janë moderne, as zhvillimore. Ato janë një rikthim i rrezikshëm tek mendësitë e vjetra ekonomike, të frymëzuara nga doktrina të dështuara që nga koha e Vladimir Leninit dhe ideologjitë e përshkruara në Manifestin e Partisë Komuniste, teori që historia i ka rrëzuar si të paqëndrueshme dhe të dëmshme.

Sot, qytetarët e Kosovës nuk kanë nevojë për eksperimente ideologjike, por për stabilitet ekonomik, përgjegjësi fiskale dhe masa konkrete që lehtësojnë barrën e jetesës. Në vend të kësaj, ata po përballen me një qeveri që prodhon krizë dhe pastaj përpiqet ta maskojë atë me shpërndarje parash, një cikël i rrezikshëm që na çon drejt një kolapsi ekonomik me pasoja të paparashikueshme.

Nëse kjo qasje vazhdon, atëherë kriza nuk është më rrezik i ardhshëm ajo është realiteti që po jetojmë çdo ditë.

1...192193194...1,743Faqja 193 nga 1,743