Murteza Osdautaj, Prishtinë
ZJARR I ZI
(antipoezi per Korçen e Prishtinen)
Gjerat digjen, i djeg fjala
Endrrat shkrum i ben harresa
Edhe plisin e nxien tymi i mendjes
Kur ndizet zjarr ne barin e gjuhes
Mandej vjen nje dreq e te gerryen ne emer
Korça e Prishtina thone ne jemi ne, ju jeni ata…
Shqiperia e Kosova ndahen si vellezerit plangprishes
Ne mes Djalli
Mandej shqiptaret e ngrate
Fillojne ta permendin besimin e tyre ne Zot
Muslimanet e shkrete
Ortodokset e shkrete
Katoliket e shkrete
Dhe behen dru zjarri per t’u djegur
Mos zot per nje zjarr te huaj
Qe do ta digjte Shqiperine.
Digjet gjithcka nga zjarri
Edhe emri digjet edhe gjuha
Dikur s’mbetet as nje metafore, as nje simbol, as nje figure
As nje kenge per t’u kenduar
Kur Prishtina dhe Korça
Kur dy harrnat e vogla te atdheut
Nuk e mbulojne dot cullakun e grisur
Kur njerezit se mbushin emrin e tyre
Me endrren, mundin, gjakun e shpaten e Skenderbeut
A e shihni?
M’u ka djegur çdo metafore!
