Me datë 23 shtator 1909, në zemër të Shkupit të vjetër, lindi Lorenc Antoni – një emër që do të shndërrohej në shtyllë të kulturës muzikore shqiptare dhe në zë të fuqishëm të identitetit tonë kombëtar. Si bir i një familjeje katolike, ai u rrit mes vlerave të besimit, dashurisë për atdheun dhe ndjeshmërisë së thellë për artin. Në vitet e fëmijërisë së tij në Shkup, ai ishte shok klase me Gonxhe Bojaxhiun, vajzën e vogël që më vonë do të njihej nga bota si Nënë Tereza – një lidhje e hershme mes dy figurave që më vonë do të linin gjurmë të pashlyeshme në historinë e njerëzimit dhe kulturës shqiptare.
Pa ndjekur konservatorë të mëdhenj, por i udhëhequr nga talenti i lindur dhe përkushtimi i rrallë, ai arriti të krijojë një trashëgimi që sfidon kohën.
Nga rrugicat e Shkupit, në klasat e para të muzikës në Prizren e Prishtinë, ai mbolli dritën e dijes, themeloi institucione, udhëhoqi korë e orkestra, dhe mbi të gjitha, grumbulloi me përkushtim këngët e shpirtit të popullit – duke i kthyer në vepra arti që prekin zemrën. Ai ishte më shumë se kompozitor: ishte mbrojtës i kujtesës sonë, i gjuhës së lahutës dhe këngës së dasmës, i zërit të malit dhe të fushës.
Lorenc Antoni nuk ishte vetëm një njeri i dijes – ai ishte një dritë që ndriçoi rrugën e brezave të rinj, një zë që flet edhe sot përmes partiturave të tij, një kujtim i gjallë në ndërgjegjen kulturore shqiptare. Ai lindi në Shkup, por jetoi në zemrën e çdo shqiptari që këndon, krijon dhe beson në fuqinë e artit. Kujtimi i tij është bekim, dhe vepra e tij – trashëgimi e përjetshme.
