Nuk ka ndryshim të madh pa një ndryshim të brendshëm

Dardan Osmanaj

Ka një plagë të padukshme që e kemi bartur për shumë gjatë… një lodhje shpirtërore që nuk vjen vetëm nga historia, por nga mënyra si jemi mësuar të jetojmë me njëri-tjetrin. Nuk është vetëm varfëria, as politika, as padrejtësitë  është diçka më e thellë: mosbesimi që na është futur në mendje, frika për t’u hapur, dhe zakoni për të menduar se tjetri do të na tradhtojë para se të na kuptojë.
Dhe kështu, pa e kuptuar, ne jemi bërë të fortë për të mbijetuar… por jo gjithmonë të fortë për të besuar.

Shoqëria jonë shpesh jeton në një kontradiktë të dhimbshme: ne duam bashkim, por ushqejmë ndarje; kërkojmë drejtësi, por tolerojmë padrejtësi; flasim për dashuri për kombin, por shpesh dështojmë të respektojmë njëri-tjetrin në përditshmëri. Dhe politika… ajo vetëm pasqyron atë që ne jemi brenda. Nuk është e ndarë nga ne është hija jonë kolektive.

Por e vërteta më e fortë është kjo: nuk ka ndryshim të madh pa një ndryshim të brendshëm.

Një popull nuk bëhet i fortë vetëm nga historia që ka kaluar, por nga vetëdija që zgjedh të ndërtojë. Forca jonë e vërtetë nuk qëndron te kokëfortësia apo krenaria boshe, por te aftësia për të kuptuar, për të dëgjuar dhe për të bashkëpunuar. Sepse kur ne bashkohemi me ndërgjegje, jo nga frika apo interesi, lind një energji që nuk mund të thyhet.

Imagjino një shoqëri ku njeriu nuk e sheh tjetrin si kërcënim, por si pasqyrë. Ku suksesi i njërit nuk shihet si humbje për tjetrin, por si një mundësi për të gjithë. Ku fjala “besë” nuk është vetëm histori, por praktikë e përditshme. Aty fillon transformimi i vërtetë.

Ne nuk jemi të dënuar të mbetemi peng i tradhtisë, përçarjes apo dyshimit. Këto janë modele të mësuara  dhe çdo model i mësuar mund të ç’mësohet. Por kjo kërkon guxim. Jo guxim për të luftuar tjetrin… por për të përballur veten.

Sepse armiku më i madh nuk ka qenë kurrë vetëm jashtë nesh. Ai është në çdo moment kur zgjedhim egoizmin mbi bashkëpunimin, dyshimin mbi mirëkuptimin, heshtjen mbi të vërtetën.

Kur ne ndryshojmë këtë brenda vetes, diçka fillon të lëvizë edhe jashtë. Marrëdhëniet ndryshojnë. Komunitetet forcohen. Dhe politika, herët a vonë, detyrohet të ndjekë një popull më të zgjuar, më të bashkuar dhe më të vetëdijshëm.

Ne nuk kemi nevojë të jemi perfektë për t’u bashkuar. Kemi nevojë të jemi të sinqertë.

Le të jemi brezi që nuk ushqen më përçarjen si normalitet.
Le të jemi ata që ndërtojnë besim edhe kur është e vështirë.
Le të jemi ata që kuptojnë se forca nuk është të jesh kundër njëri-tjetrit… por të jesh me njëri-tjetrin.

Sepse kur ne jemi bashkë  me mendje të hapur dhe zemër të pastër  ne nuk bëhemi vetëm më të fortë.

Ne bëhemi më njerëzorë. Dhe aty fillon çdo ndryshim i vërtetë.