Isa Mulaj e analizon dhe jep mendime “për një punë të kryer me zell…”

“E l’shova një rrenë qatje n’fund t’katunit dikun, e kur dola n’krye ish ba e vërtetë” – Nastradini

Por, kur Shkëlzen Gashi lëshon shumë rrena në qëndër dhe studiot televizive të kryeqytetit, ato përnjëherë marrin me mijëra pëlqime dhe shpërndarje në rrjete sociale, që do të thotë se ai është shumë më i shkathtë se Nastradini.

Jemi për linçimin publik të Shkëlzen Gashit nëse Prokuroria Speciale e Republikës së Kosovës (PSRK) e neglizhon, fsheh, ose hesht rastin me prova të nxitjes së urrejtjes kombëtare, legalizimin e përmbajtjes së rreme, prishjen e rendit dhe të qetësisë publike.

“Sërbia Tjetër” është pjesë e projektit “Bota Sërbe” i cili u bë publik si koncept në shtator të vitit 2020 kur edhe filloj angazhimi i zellshëm i Shkëzlen Gashit për t’ia shitur “Sërbinë Tjetër” shqiptarëve, ose vazhdimësi e projektit të Sërbisë së Madhe të filluar në vitet 1990-ta.

Shkëlzen Gashi nuk është aq studiues sa është strateg i vënies së botimeve të tij në shërbim të fajtorit ose armikut kundër viktimës ose shqiptarëve. Ai filloj të bëhët i njohur me një biografi për Adem Demaqin të cilën e kishte botuar duke u mburrur me njoftimin si biografi E PA AUTORIZUAR.

Sigurisht, nuk kishte nevojë të ketë ndonjë autorizim ose leje nga Adem Demaqi pasi ky i fundit mund të ndikonte në përmbatjen e biografisë duke i censuruar gjërat që nuk i pëlqënin. Mirëpo, pasi ishin themeluar Dhomat e Specializuara dhe Gjykata Speciale, Shkëlzen Gashi iu përvish punës me zell, për çka edhe financohej, për botimin e përmbledhjeve nga projekti “Sërbia Tjetër” në seri: “Sërbia Tjetër 1: Bogdan Bogdanović” (2021), “Sërbia Tjetër 2: Miloš Minić” (2021), ““Sërbia Tjetër 3: Srđa Popović” (2022), “Sërbia Tjetër 4: Lazar Stojanović” (2023). Nuk ishte projekt i tij por i Sërbisë, i botuar për herë të parë në vitin 1992 si “Druga Srbija” (Sërbia Tjetër).

Projekti ishte pjesë e mendimeve të pavarura të disa intelektualëve sërb, aty-këtu, që e kundërshtonin nacionalizmin sërb dhe luftën për Sërbinë e Madhe duke e shkatërruar Jugosllavinë. Kushdo mund të bënte aso shkrime kundërshtuese derisa nuk ndikonin asgjë tek ngjarjet në terren dhe te regjimi i Sërbisë. Po i njëjti regjim i asaj kohe, është edhe sot në pushtet të Sërbisë, pra, nuk ka ekzistuar as atëherë e as sot ndonjë Sërbi tjetër pos e njëjta dhe me regjim të njëjtë, tani e udhëhequr nga Aleksandar Vuçiq, ish ministër i informacionit në regjimin e Millosheviqit.

Projekti “Sërbia Tjetër” i filluar në Beograd më 1992 u eksportua në Kosovë tek “Shqiptari Tjetër” Shkëlzen Gashi. Dallimi ishte se, përderisa për biografinë e Adem Demaqit nuk kishte autorizim, “Sërbia Tjetër” e kishte autorizimin jo të sërbëve “tjerë” por të regjimit të Serbisë së njëjtë. Sërbëve tjerë, atëherë por edhe sot, nuk u ka interesuar të gjëjnë “Shqiptarë Tjerë” si Shkëlzen Gashin por pas luftës në Kosovë, projekti i “Serbisë Tjetër” më së shumti i lëvërdisë regjimit të sotëm ose dhe të atëhershëm të Republikës së Sërbisë. Sepse, në këtë mënyrë regjimi i sotëm (i njëjti që nga vitet 1990-ta) synon t’i mbajë shqiptarët e Kosovës në iluzione se ekziston “Sërbia Tjetër”, gjersa ajo dhe kjo e vërteta e sotshme vazhdon projektin konkret të Sërbisë së Madhe në Bosnjë-Hercegovinë, Kosovë, dhe Mal të Zi. Bartës dhe financues i këtij projekti për “Sërbinë Tjetër” për t’i vënë shqiptarët në letargji përballë projektit konkret të Sërbisë së Madhe, duhet të jenë sërbët tjerë në bashkpunim me shqiptarët tjerë si Shkëlzan Gashi.

Autori i “Sërbisë Tjetër” në Kosovë, për t’ia mohuar fajin kolektiv Sërbisë për krimet e luftës dhe krimet kundër njerëzimit e cila është dënuar në rastin e Bosnjë-Hercegovinës përmes Rezolutës A/RES/78/282 të Asamblesë të Përgjithshme të OKB-së të datës 23 maj 2024, ka marrë misionin për ta ndalur dënimin thuajse të pashmangshëm të Sërbisë edhe në rastin e Kosovës. Asambleja e Përgjithshme e OKB-së e ka dënuar atë Serbi që ekziston ose të vërtetën dhe nuk ka qenë në dijeni “Serbinp Tjetër” sepse nuk ekzistonte. “Serbia Tjetër” është projekt i Sërbisë ekzistuese për t’ua shpërlarë trurin shqiptarëve përmes librave të Shkëlzen Gashit duke i ngrakuar me mendimet e kota të disa intelektualëve sërbë në njerën anë, e duke e shtrembëruar gjendjen faktike kundër viktimave shqiptare në anën tjetër, si për shembull, në masakrën e burgut të Dubravës në komunën e Istog. Në të dyja rastet, Shkëlzeni jo vetëm që shërbehet me burimet tendencioze serbe por ato i miraton dhe mundohet me forcë t’ua imponoj viktimave shqiptare në këtë formë origjinale:

“Sipas HLC-së, në Burgun e Dubravës janë vra gjithsej 106 veta (3 veta më 10 maj; 34 veta më 21 maj; 58 veta më 22 maj dhe 11 veta më 23 maj), prej të cilëve 48 figurojnë si persona të armatosur shqiptarë kurse 58 si civilë të paarmatosur (56 shqiptarë, një ashkali dhe një boshnjak).”

Kështu e ka formuluar tekstin Shkëlzen Gashi, e jo HLC e cila ka dhënë tabelën me numra dhe emra te të vrarëve. Për t’u bërë edhe më tendencioz, referencës në HLC Shkëlzeni ia shton vetë edhe këtë interpretim të tij: “Ndër civilët, të gjithë janë meshkuj, asnjëri nuk është nën 18 vjeçar e as mbi 65 vjeçar.”

HLC nuk ka thënë askund se “48 figurojnë si persona të armatosur shqiptarë” por kështu e thotë Shkëlzen Gashi. Pyetja e parë dhe e mënjershme e çdo lexuesi që nuk do t’iu lejonte të vazhdonit më tutje nëse ua tregoni këtë në formë gojore, do të ishte: “Qysh, a kanë shku me sulmu burgun ata 48 shqiptarë të armatosur, apo dikush ua ka sjellë armët brenda burgut?! Apo, i kanë vra njëherë, e tani te koka ua kanë paraqitur nga një apo më shumë armë, dikujt revole, tjetrit AK-47, tjetrit M-48, tjetrit RPG, tjetrit granatë dore?!” Këtij skandali të “studiuesit” i cili nuk din çka është metologjia, statistika, provat, recensioni, dhe interpretimi i shtohet edhe interpretimi i tij se “Ndër civilët, të gjithë janë meshkuj, asnjëri nuk është nën 18 vjeçar e as mbi 65 vjeçar.” Kjo do të thotë se të gjithë paskan qenë të moshës për luftë por s’paskan pasur armë brenda burgut sikur ata 48 tjerë, prandaj është dashur të vriten! Autori ose studiuesi qëllimisht i bënë të burgosurit shqiptarë njerëz të armatosur, duke e mohuar faktin se ata ishin të burgosur. A e dini çka është i burgosuri? Si Hashim Rexhepi, ish-guvernatori i Bankës Qendrore me kravatë (i liruar i pafajshëm), si ai që ka vjedhur dhe vrarë, si kryetari dhe kryeministri, si ai që e ka mbytur dikë me veturë në komunikacion pa dashje, krejt janë njësoj – të burgosur ose të privuar nga liria. Që të gjithë i kanë të drejtat e të burgosurve, kështu që, vrasja e njërit, cilit do qoftë, llogaritet krim.

Posa është liruar me procedurë të rregullt, Shkëlzen Gashi nxiton ta njoftoj publikun se ka marrë mbështetje kundër PSRK-së nga historianët si Noel Malcolm dhe Oliver Schmitt. Po mendojka se deklaratat e historianëve e ndalin PSRK-të nga kryerja e detyrës zyrtare të përckatuar me ligj. Kjo vetëm ia ranon vllaçën më shumë Shkëlzenit pasi PSRK mund ta përdorë si provë në gjykatë për ta dënuar. Më mirë do të ishte t’i përdorë sërbët dhe “Sërbinë Tjetër” si referencë mbështetëse që e kundërshtojnë përndjekjen dhe dënimin e tij.

Nga PSRK kërkohet ndjekja penale rreth faktit se si arriti Shkëlzen Gashi ta vërtetoj se 48 të burgosurit e masakruar shqiptarë në burgun e Dubravës ishin të armatosur? Nuk ka këtu “kështu ka thënë ose po thotë ky apo ai botim.” Studiuesi normal e përdorë burimin por ia sqaron lexuesit dhe publikut se a qëndron ai burim apo jo, pra e ka aftësinë e analizës kritike dhe kërkimit të mëtejmë. Nëse nuk din, e lë si rekomandim për të tjerët që ta vërtetojnë më mirë. Nëse PSRK frikësohet, shantazhohet dhe qenka kufizuar vetëm në një nen të Kodit Penal për “nixtjen e urrejtjes, përçarjes, dhe mosdurimit kombëtar” nga Shkëlzen Gashi, ne po ia bëjmë me dije jo vetëm prokurorit të rastit por edhe juve si publik, se hetimi dhe ndjekja penale duhet të zgjerohet edhe në këto vepra të dyshuara penale sipas Kodit Penal:

1) “Legalizimi i përmbajtjes së rreme”, për shkak se Shkëlzeni i paraqet 48 të burgosur si njerëz të armatosur të cilët ose kanë shkuar për ta sulmuar burgun, ose janë armatosur brenda burgut dhe qenkan vrarë të armatosur; dhe

2) “Prishja e rendit dhe qetësisë publike”, kur Shkëlzeni me financim dhe ekspozitë me pllakata/billborde/banera përgjatë sheshit “Nënë Tereza” në Prishtinë e terrorizon publikun me dezinformata se 48 të burgosur shqiptarë të masakruar figurojnë të armatosur (pa e theksuar llojin e armëve).

Tjetërgjë është t’ia huqni apo keqkuptoni jo vetëm në një por edhe në disa studime. Por t’i marrësh 40 497 euro vetëm për botimin e librit “Masakrat në Kosovë 1998-1999”, e pastaj edhe me financim nga Kuvendi i Kosovës për t’ua shitur kalimtarëve të rastit shtrembërimet e qëllimshme në sheshin “Nënë Tereza” përmes ekspozitës me pllakata/banera nga 2 metra të larta, është e pafalshem dhe duhet të ndiqet penalisht.

Dhe kjo nuk është e tëra për hetimet e PSRK-së sipas ligjit rreth “Shqiptarit Tjetër” me projektin e “Sërbisë Tjetër” në Kosovë. Ka edhe perla tjera nga deklarat e tij gjithandej mediave sikur këto që vijojnë:

“Edhe, unë kam thanë që na duhet me i kanë mirënjohës Dik Martit, duhet me falenderu, ai është një mik i madh i Kosovës, sepse, ai nuk ka faj për krimet që kanë ndodhë. Dik Marti nuk është antishqiptar; përkundrazi. Fakti se Gjykata e Hagës i ka liruar Ramush Haradinajn dhe Fatmir Limajn, nuk do të thotë se këta nuk kanë kryer krime.” – Shkëlzen Gashi.

Këto nuk janë gabime për t’u përmirësuar, ashtu siç nuk kanë qenë dhe nuk janë “gabimet” për “Sërbinë Tjetër” dhe “48 shqiptarët e armatosur në Burgun e Dubravës.” Këto janë vepra të dyshuara penale shtesë të Shkëlzenit, sidomos mllefi i tij ndaj Gjykatës së Hagës për krime të luftës në ish-Jugosllavi pse nuk i ka dënuar por i ka liruar Ramush Haradinajn dhe Fatmir Limajn. Derisa ka mundur t’i akuzoj publikisht për ndonjë krim pas lufte për çka nuk ka pasur ndonjë gjykim ndaj tyre, mllefi më i madh i Shkëlzenit është ndaj aktgjykimit lirues të Gjykatës së Hagës. Pra, ai nuk i njeh aktgjykimet e Gjykatës së Hagës nëse ato i lirojnë shqiptarët. Në këtë kuptim, Ramushi dhe Fatmiri mund ta padisin Shkëlzenin, nuk kanë nevojë as të paraqiten në seanca, por vetëm i dorëzojnë aktgjykimet e formës së prerë dhe ato mjaftojnë. Kurse për akuzat e ndonjë apo më shumë krimeve pas luftës ndaj shqiptarëve qoftë të Hashimit, Kadrisë, Ramushit, Fatmirit apo edhe të tjerëve nga UÇK, Shkëlzeni nuk ka ndonjë vërejtje sepse nga këto nuk përfiton projekti i “Sërbisë Tjetër” dhe regjimi ekzistues në Sërbi. Këtë ia bëjmë publike në bazë të pretendimit të ngjashëm nga pronari i një mediumi i cili na pyeste: “Qiky profesori, a i ka pasë do afera para do vjete”, kurse ne ia treguam lajmin me aktgjykim refuzues të formës së prerë dhe e paralajmëruam: “Ruaju se qiky profesori t’paditë e t’përrzhitë për këtë akuzë. Kujdes me akuzë prapa së cilës qëndron aktgjykimi lirues i formës së prerë.”

Për dallim nga Nastradini që e ka l’shu një rrenë qatje n’fund t’katunit dikun e kur ka dalë n’krye është bërë e vërtetë, Shkëlzeni ka lëshuar shumë rrena nëpër qendër të kryeqytetit dhe studio televizive, dhe po pret që të gjitha të bëhën të vërteta. Nuk do të bëhën, edhe nëse PSRK e neglizhon dhe hesht rastin.