Të dashura shqiptare dhe shqiptarë, të nderuar miq,
Herë pas here kam shkruar për kauzat që i konsideroj të rëndësishme për identitetin dhe dinjitetin tonë kombëtar: për kujtesën historike, për gjuhën dhe kulturën shqiptare, për doket e zakonet tona, për idenë e ndërtimit të kishës në Shalë të Bajgorës, si dhe për kthimin te rrënjët dhe emrat shqiptarë.
Gjatë këtij rrugëtimi kam përjetuar momente të vështira, por edhe mbështetje të jashtëzakonshme. Pikërisht mbështetja e shumë shqiptarëve më ka dhënë forcën për të mos u thyer dhe për të mos u ndalur. Në një kohë kur disa njerëz më kanë kundërshtuar, më kanë fyer, kërcënuar apo sulmuar me fjalë, unë kam vazhduar të qëndroj i palëkundur, sepse kam ndjerë përkrahjen e shumë bashkëkombësve që besojnë në të drejtën e secilit për të shprehur bindjet e veta dhe për të mbrojtur atë që e konsideron vlerë.
Njeriu shpesh mendon se sfidat e mëdha vijnë nga kundërshtarët, por nganjëherë sprovat më të vështira vijnë nga njerëzit që i ke më afër. Megjithatë, koha më ka mësuar se çdo sfidë e përballuar me dinjitet të bën më të fortë, më të pjekur dhe më të vendosur. Ajo që dje dukej si barrë, sot është kthyer në përvojë, ndërsa ajo që dukej si pengesë, është shndërruar në motivim.
Sot ndjej se ka filluar një kapitull i ri. Ajo që më jep forcë të veçantë është fakti se shumë njerëz më kontaktojnë, më takojnë dhe më falënderojnë për motivimin që, sipas tyre, u kam dhënë për t’u afruar më shumë me identitetin, historinë dhe rrënjët e tyre shqiptare.
Një nga këto raste është Agimit Mitrovica. Edhe pse nuk ishim takuar kurrë më parë dhe njiheshim vetëm nëpërmjet rrjeteve sociale, ai më telefonoi për të më falënderuar për motivimin që kishte gjetur në qëndrimet e mia publike. Më kërkoi gjithashtu që t’i qëndroja pranë në një moment të rëndësishëm të jetës së tij dhe shprehu dëshirën që kjo ngjarje të bëhej publike, ashtu siç ishte bërë edhe ceremonia ime në nëntor të vitit 2024.
Përtej rasteve individuale, mesazhi që dua të përcjell është i thjeshtë: çdo shqiptar duhet ta njohë historinë e vet, ta ruajë gjuhën e vet, ta çmojë kulturën e vet dhe të mos turpërohet kurrë nga rrënjët e veta. Identiteti kombëtar nuk mbrohet me fjalë të mëdha, por me vetëdije, me edukim, me kulturë dhe me përgjegjësi qytetare.
Bindja ime është se një komb mbetet i fortë kur nuk harron se kush është, nga vjen dhe çfarë vlerash dëshiron t’u lërë brezave që vijnë pas tij. Prandaj, secili prej nesh ka detyrimin moral të kontribuojë në ruajtjen e trashëgimisë sonë shpirtërore, kulturore dhe kombëtare.
Në fund, dua të falënderoj të gjithë ata që më kanë mbështetur në këtë rrugëtim. Mbështetja juaj më ka dëshmuar se një sfidë personale mund të shndërrohet në një kauzë më të madhe, kur ajo prek ndërgjegjen dhe zemrën e njerëzve.
Zoti e bekoftë kombin shqiptar !
