Bukë, Kripë e Zemër!
114-vjetori i ngritjes së Flamurit Kombëtar në Vesekovc – një amanet që nuk guxon të harrohet !
Ka vende ku historia nuk shkruhet vetëm në libra, por në gurë, në male, në kujtesën e brezave dhe në gjakun e atyre që sakrifikuan gjithçka për lirinë e atdheut. Një vend i tillë është Vesekovci i Shalës së Bajgorës, ku më 30 qershor 1912, plot 114 vjet më parë, u ngrit Flamuri Kombëtar Shqiptar nën udhëheqjen e Heroit të Kombit Isë Boletini, duke shënuar një nga momentet më të rëndësishme të kryengritjes së përgjithshme shqiptare.
Aty nuk u ngrit vetëm një flamur. Aty u ngrit dinjiteti i një kombi që kërkonte lirinë, u ngrit besimi se Shqipëria do të bëhej dhe u ngrit shpresa e mijëra shqiptarëve që kishin ardhur nga të gjitha trojet etnike për t’iu bashkuar idealit të përbashkët kombëtar.
Shaljanët, burra e gra, i pritën ata me virtytin që i ka dalluar ndër shekuj: “Bukë, kripë e zemër.” Kjo nuk ishte thjesht një shprehje mikpritjeje. Ishte një betim besnikërie, një dëshmi se shqiptari ndan me mikun edhe kafshatën e fundit, por mbi të gjitha ndan zemrën dhe dashurinë për atdheun.
Para pak ditësh pata rastin ta vizitoj këtë vend të shenjtë historik. Qëndrova me respekt para pllakës përkujtimore, lexova mbishkrimin dhe vështrova horizontin nga ku dikur valëvitej Flamuri Kombëtar. Por ndjeva edhe një dhimbje të madhe.
Në vendin ku u ngrit flamuri i shqiptarëve mungon pikërisht Flamuri Kombëtar.
Një pllakë përkujtimore, sado e rëndësishme të jetë, nuk mund ta zëvendësojë simbolin më të shenjtë të kombit. Një ngjarje e kësaj peshe historike meriton një memorial dinjitoz, një shtizë ku flamuri të valojë përherë dhe një hapësirë përkujtimore ku çdo shqiptar të ndalet me krenari e respekt.
Fatkeqësisht, për më shumë se një shekull, institucionet tona nuk kanë bërë sa duhet për ta ngritur këtë vend në lartësinë që meriton historia e tij. Kjo është një përgjegjësi morale që bie mbi të gjitha institucionet përgjegjëse, veçanërisht mbi Ministrinë e Kulturës, institucionet e trashëgimisë kulturore dhe Komunën e Vushtrrisë, të cilat do të duhej ta kishin shndërruar Vesekovcin në një pikë referimi të historisë sonë kombëtare.
Historia nuk nderohet vetëm me fjalime në përvjetorë. Historia nderohet duke ruajtur vendet ku ajo është krijuar.
Një popull që e harron ose e lë në harresë historinë e vet, rrezikon të humbasë edhe orientimin për të ardhmen. Kujtesa kombëtare nuk është luks; ajo është themeli mbi të cilin ndërtohet identiteti i një kombi. Kur ajo zbehet, hapësira mbushet nga interpretime që largojnë vëmendjen nga vlerat dhe sakrificat mbi të cilat është ndërtuar shteti ynë.
Prandaj, përkujtimi i 30 qershorit 1912 nuk është vetëm një detyrim ndaj Isë Boletinit dhe bashkëluftëtarëve të tij. Është një detyrim ndaj brezave që do të vijnë.
Le ta rikthejmë Flamurin Kombëtar aty ku u ngrit me krenari. Le ta ndërtojmë një memorial të denjë për këtë akt historik. Le ta bëjmë Vesekovcin një vend pelegrinazhi kombëtar për çdo shqiptar që respekton historinë dhe lirinë.
Sepse kombet që kujtojnë, jetojnë. Kombet që harrojnë, rrezikojnë të humbin vetveten.
Lavdi Isë Boletinit dhe të gjithë burrave e grave të Shalës së Bajgorës!
Lavdi të gjithë atyre që, me “bukë, kripë e zemër”, i shërbyen lirisë dhe bashkimit kombëtar!
Flamuri Kombëtar duhet të valojë përjetë në Vesekovc, aty ku historia e ngriti për herë të parë me krenari më 30 qershor 1912.
Le të mos mbetet vetëm një pllakë që dëshmon historinë. Le të ngrihet Flamuri Kombëtar aty ku u ngrit më 30 qershor 1912 dhe të ndërtohet një memorial i denjë për këtë vend të shenjtë të historisë shqiptare. Këtë ua kemi borxh Isë Boletinit, shaljanëve dhe brezave që do të vijnë.
