SI E SHPALLA BERAT BUZHALEN, HAMUTOLOG TË DEKADËS
____
I thashë zotit Berat Buzhala :
— Mos e shfaq gjithë sasinë e budallallëkut që truri yt e ka grumbulluar gjatë jetës sate të gjatë, edhe pse ta lejon Kushtetuta e Marrë e Kosovës.
Por ai vazhdoi të fliste më zë edhe më të lartë, sikur kordat e tij vokale ta përcaktonin sasinë e inteligjencës në trurin e tij.
Pastaj i thashë:
— Ti je studenti më i mirë i Fakultetit të Hamutologjisë, prandaj dua të të punësoj në bythën time dhe të të emëroj kryeshef të të gjithë ngrënësve të mutit.
U gëzua pa masë dhe e pranoi me kënaqësi detyrën e re.
Pastaj e pyeta nëse diplomën e Fakultetit të Hamutologjisë e kishte marrë me konkurs apo si trashëgimi politike.
Ai, krenar si gjeli mbi gardh, e nxori gjoksin përpara dhe u përgjigj:
— Me rezultate shkencore!
— Çfarë rezultatesh? — e pyeta.
— Sa herë që e hapja gojën, dëshmoja se njeriu mund të flasë pesëmbëdhjetë minuta pa e thënë asnjë fjali të mençur, vetëm e vetëm për t’i mbijetuar sekondës tjetër.
Për këtë arsye vendosa ta emëroj drejtor të Institutit për Studimin e Budallallëkut të Organizuar. Detyra e tij ishte e thjeshtë: të mbante ligjërata për tema që nuk i kuptonte para njerëzve që nuk kishin as dëshirë t’i dëgjonin.
Rezultatet ishin të jashtëzakonshme.
Pas vetëm një jave, edhe orët e murit filluan të vonoheshin, vetëm që të mos detyroheshin t’i dëgjonin fjalimet e tij.
Mikrofoni kërkoi pension të parakohshëm, ndërsa altoparlantët paraqitën kërkesë për mbrojtje në Gjykatën për të Drejtat e Njeriut.
Kur e pyeta se si arrinte të fliste me aq vetëbesim për gjëra që nuk i dinte, buzëqeshi me krenari dhe tha:
— Dituria e kufizon fantazinë, ndërsa padituria nuk njeh kufij.
Atëherë vendosa t’ia dorëzoj dekoratën më të lartë shtetërore: Medaljen e Hamutologut të Dekadës, për merita të jashtëzakonshme në prodhimin industrial të marrëzive.
Në çastin kur ia vendosa medaljen në gjoks, u fry aq shumë nga krenaria, sa për një moment pata frikë se do të shpërthente si tullumbace. Por jo. Shpërtheu vetëm me fjalë.
Filloi ta mbante një fjalim që zgjati aq shumë, saqë historianët ende nuk janë të sigurt nëse ishte fjalim apo fatkeqësi natyrore.
Sa më pak kuptim kishin fjalët e tij, aq më shumë i lëvizte duart, e ngrinte zërin dhe shikonte drejt qiellit, sikur inteligjenca të binte nga retë me parashutë.
Në fund iu afrova dhe i thashë:
— Të lutem, fol pak më ngadalë. Nuk po arrij ta admiroj gjithë budallallëkun tënd me ritmin që po e prodhon.
Ai u ndal për një çast, më shikoi me keqardhje dhe tha:
— Ju njerëzit e zakonshëm nuk mund ta kuptoni gjenialitetin tim.
— Ke të drejtë, — iu përgjigja. — Gjenialiteti yt është si një eklips dielli: ndodh rrallë, zgjat pak dhe shumica e njerëzve preferojnë të mos e shikojnë drejtpërdrejt.
Pas kësaj vendosa ta gradoj edhe një herë.
E emërova Ministër të Punëve të Kota, sepse askush deri atëherë nuk e kishte demonstruar me aq përkushtim aftësinë për të shpenzuar mijëra fjalë pa thënë absolutisht asgjë.
