Çlirimi i PDK-së paska ardhur me një zbulim të madh strategjik:
“Vendoseni nga një flamur të UÇK-së në çdo balkon të shtëpisë!”
Shumë bukur.
Vetëm se Çlirimi duhet ta dijë një gjë të vogël: flamuri i UÇK-së nuk ka nevojë të vendoset në çdo ballkon për të dëshmuar se ekziston.
Ai ekziston në kujtesën e njerëzve.
Në varret e dëshmorëve.
Në plagët e veteranëve.
Në historinë e atyre që luftuan.
Dhe në ndërgjegjen e atyre që nuk e kanë harruar pse u luftua.
Problemi ynë nuk është mungesa e flamujve.
Problemi është teprica e njerëzve që duan të fotografohen pranë flamurit dhe mungesa e njerëzve që duan të përgjigjen për vendimet e tyre të dëmshme dhe të rrezikshme për shtetin.
Sepse vendimi i Gjykatës Speciale nuk erdhi ngaqë një familje nuk e kishte vendosur flamurin në ballkon.
Dhe as nuk mund të zhduket nëse i vendosni edhe nga pesë flamuj mbi çati.
Atëherë, Çlirim, pyetja është shumë e thjeshtë:
Ku ishe kur Vetëvendosje protestonte?
Jo në ndonjë protestë imagjinare.
Po flas për protestat konkrete.
Ku ishe kur Vetëvendosje protestonte kunder decentralizimit ?
Ku ishe kur Vetëvendosje protestonte kundër UNMIK-ut dhe më pas kundër EULEX-it, kur mijëra njerëz dolën në rrugë duke kundërshtuar mënyrën se si po trajtohej sovraniteti i Kosovës?
Ku ishe kur u kundërshtua protokolli EULEX–Serbi?
Ku ishe kur Vetëvendosje dhe opozita protestuan kundër Asociacionit të Komunave me Shumicë Serbe?
Ku ishe kur u kundërshtua Demarkacioni me Malin e Zi?
Ku ishe kur protestuesit hynin në përplasje me pushtetin, kur deputetët përdornin gaz lotsjellës në Kuvend dhe kur opozita organizonte protesta të njëpasnjëshme kundër marrëveshjeve të dëmshme të qeverisë së asaj kohe?
Ku ishe atëherë?
Sepse sot është shumë komode të dalësh në shesh dhe të bërtasësh:
“Marre për qeverinë!”
Por pyetja që nuk po dëgjohet është:
“Po për përgjegjësinë e partisë sate?”
Mos na kërko të bëjmë revolucion nga ballkoni për ta shpëtuar PDK-në tënde nga turpi.
Nëse mendon se është bërë padrejtësi historike, shko protesto para zyrës së partisë sate ku u moren vendimet më tradhtare ndaj Kosovës dhe kërkoi përgjegjësi e llogaridhënie nga ata që i morën.
Mos e kërko fajtorin në ballkonin e qytetarit.
Kërkoje në procesverbal.
Mos e kërko te flamuri.
Kërkoje te vota.
Mos e kërko në shtëpitë tona.
Kërkoje në historinë politike të partisë sate.
Sepse, sipas kësaj logjike të re, mjafton që çdo shtëpi të ketë flamur dhe çdo politikan të ketë kujtesë selektive.
Atëherë kemi zgjidhur gjithçka.
UÇK-ja në ballkon.
Përgjegjësia në sirtar.
Pyetjet në harresë.
Miliardat nga krimi i organizuar dhe korrupsionit në xhep.
Dhe politikanët në televizor.
Një sistem perfekt.
Madje mund ta institucionalizojmë.
PDK-ja mund të propozojë një ligj të ri:
“Ligji për Zëvendësimin e Përgjegjësisë me Flamuj.”
Neni 1: Çdo qytetar duhet të vendosë flamurin e UÇK-së.
Neni 2: Çdo politikan duhet të deklarojë dashurinë për UÇK-në.
Neni 3: Askush nuk lejohet të pyesë kush votoi çfarë.
Neni 4: Në rast se qytetari vazhdon të bëjë pyetje, vendoset edhe një flamur.
Neni 5: Nëse pyetja vazhdon, vendosen dy flamuj.
Dhe neni i fundit:
Nëse ende kërkohet përgjegjësi, shpallet qytetari armik i flamurit.
Ky do të ishte kulmi i absurdit.
Por jo më absurd se politika jonë kur dikush kërkon nga qytetari të mbulojë shtëpinë me flamuj, ndërsa vetë politika refuzon të mbulojë vendimet e saj me përgjegjësi.
Prandaj, Çlirim:
Mos na thuaj sa flamuj duhet të vendosim.
Na thuaj:
Kush votoi?
Kush propozoi?
Kush heshti?
Kush kundërshtoi?
Kush kërkoi llogari?
Dhe kush sot po përpiqet ta kthejë një përgjegjësi politike në një dekorim ballkonesh?
Sepse flamuri nuk ka faj.
As UÇK-ja nuk ka faj.
As qytetari që nuk e var flamurin në çdo dritare nuk ka faj.
Por politika që dikur merr vendime dhe sot kërkon që qytetari t’i mbulojë pasojat me flamur, ka një problem shumë më të madh se mungesa e flamujve.
Ka problem me kujtesën.
Dhe ndoshta prandaj po na kërkon kaq shumë flamuj.
Sepse kur shtëpia është plot me flamuj, është më vështirë të shihet sirtari ku është futur përgjegjësia.
Dhe Çlirim, mos u shqetëso:
Flamurin do ta mbajmë.
Por pyetjet nuk do t’i palosim pranë tij.
Sepse flamuri është i shenjtë për shumë prej nesh.
Ndërsa vota politike nuk është e shenjtë. Ajo është e verifikueshme.
Dhe aty fillon problemi i vërtetë.
Sepse një flamur mund ta valëvitësh në erë.
Por një votë nuk mund ta valëvitësh përgjithmonë për të mos u dukur.
Dhe ja ku arrijmë te paradoksi i madh:
Sot Çlirimi na kërkon flamuj nëpër shtëpi.
Ne, ndërkaq, do t’ia kërkojmë diçka shumë më të thjeshtë:
kujtesën.
Sepse UÇK-ja nuk është dekorim sezonal që nxirret nga dollapi sa herë që një politikan ka nevojë për duartrokitje.
Dhe veteranët nuk janë figurantë që thirren në skenë për të mbushur sheshin.
Nëse dikush mendon se historia e UÇK-së mbrohet duke numëruar flamujt nëpër ballkone, le t’i numërojë.
Ne do të numërojmë votat, vendimet, protestat dhe heshtjet.
Sepse flamujt mund të jenë njëqind.
Mund të jenë një mijë.
Mund ta mbulojnë krejt Kosovën.
Por mjafton një procesverbal që ta prishë gjithë dekorin.
Dhe në fund, Çlirim, mos ki frikë nga mungesa e flamujve.
Ki frikë nga dita kur qytetarët të fillojnë t’i lexojnë procesverbalet më shumë sesa sloganet.
Sepse atëherë nuk do të pyesin më:
“Sa flamuj i keni vendosur?”
Do të pyesin:
“Çfarë keni bërë kur kishim nevojë për ju?”
Dhe kjo është një pyetje që nuk zgjidhet me flamur.
As me duartrokitje.
As me “marre për qeverinë”.
Sepse kur historia troket në derë, flamuri mund ta hapë derën.
Por përgjegjësia duhet të dalë vetë përpara.
