_____
Majlinda Nikçi e ka prekur një plagë që shumëkush e anashkalon:
identiteti kombëtar nuk ruhet vetëm duke bërë shqiponjën me duar për një fotografi.
Ruhet çdo ditë.
Ruhet kur fëmijës i mëson shqip.
Kur i tregon kush ishte Skënderbeu.
Kur e çon te historia e vet, jo te harresa e vet.
Kur i këndon këngën shqiptare.
Kur e njeh lahutën, çiftelinë, kostumin, vallen, flamurin dhe 28 Nëntorin.
Kur nuk ka turp të thotë:
MIRËMËNGJES. MIRËDITA. MIRËMBRËMA.
Sepse shqipja nuk është gjuhë rezervë për t’u përdorur vetëm kur na duhet flamuri.
Ajo është shtëpia jonë.
Feja është zgjedhje personale.
Shqiptari mund të jetë mysliman, katolik, ortodoks, bektashi, ateist apo çfarëdo që zgjedh vetë.
Por asnjë fe nuk kërkon që njeriu të harrojë gjuhën, prejardhjen dhe kulturën e vet.
Këtu është dallimi.
Unë nuk kam problem si i drejtohet dikush Zotit.
Problemi fillon kur njeriu nis të turpërohet nga fjala shqip, ndërsa krenohet me çdo gjë tjetër vetëm pse vjen nga larg.
Kur emri shqiptar i duket “i vjetër”, por çdo modë e importuar i duket “moderne”.
Kur këngën shqiptare e quan prapambetje, ndërsa gjithçka të huaj kulturë.
Kur Skënderbeun e relativizon, ndërsa pushtuesit e historisë i zbukuron.
Aty nuk kemi më besim.
Kemi humbje të kujtesës kombëtare.
Dhe për disa komentues kam edhe një pyetje:
Çfarë lidhjeje ka gjoksi i një gruaje me debatin për identitetin kombëtar?
Asgjë.
Kur nuk ke përgjigje për gjuhën, historinë dhe kulturën, fillon të merresh me trupin e gruas.
Kjo është mënyra më e lehtë për të ikur nga tema.
Gruaja shqiptare nuk matet me sa mbulon apo sa zbulon trupin.
As shqiptaria e burrit nuk matet me mjekër, kapelë apo kostum.
Shqiptaria matet me:
gjuhën që ruan,
historinë që njeh,
kulturën që trashëgon,
tokën që mbron
dhe respektin që ka për tjetrin.
Prandaj nuk kemi nevojë të luftojmë kulturën e askujt.
Le ta respektojë arabi kulturën e vet.
Le ta respektojë serbi kulturën e vet.
Le ta respektojë turku kulturën e vet.
Por edhe ne kemi një detyrë:
TA RESPEKTOJMË TONËN.
Sepse është pak qesharake të jesh gati të përqafosh çdo identitet të botës, vetëm jo atë që të la nëna në gjuhë.
Shqipëria dhe Kosova nuk kanë nevojë të bëhen kopje e askujt.
Kemi gjuhën tonë.
Kemi flamurin tonë.
Kemi këngën tonë.
Kemi kostumin tonë.
Kemi heronjtë tanë.
Kemi historinë tonë.
Dhe mbi të gjitha kemi një emër që s’ka nevojë për përkthim:
SHQIPTAR.
Ruaje besimin tënd si të duash.
Por mos e humb shqiptarin brenda vetes.
Sepse një komb nuk zhduket vetëm kur ia marrin tokën.
Mund të zhduket edhe kur fëmijët e tij harrojnë si quhet vetvetja në gjuhën e nënës.
