____
ADRIATIK HIPOKRIT QELBMENDI, NUK NA PIKËLLOJNË MË LOTËT E TU TË KROKODILIT
____
Thua: “Burrë zotni ishte Dr. Ibrahim Rugova.”
Pikërisht për këtë arsye, sa herë që e nxjerr Rugovën nga albumi politik familjar për ta keqpërdorur si argument kundër Albin Kurtit, na detyron të të pyesim:
Sa i ngjashëm je ti me Rugovën?
Dhe:
A po e kujton Rugovën nga respekti që ke për të, apo vetëm po e keqpërdor emrin e tij kundër Albin Kurtit?
Sepse ekziston një dallim i vogël, por shumë i rëndësishëm.
Ta respektosh Rugovën do të thotë t’i respektosh edhe parimet mbi të cilat ai vepronte.
Ndërsa ta keqpërdorësh Rugovën do të thotë ta përmendësh emrin e tij pikërisht atëherë kur të duhet një dekor moral për qëndrimin tënd politik destruktiv, amoral, joparimor, selektiv, hipokrit dhe pervers.
Dhe këtu fillon problemi.
Na tregon se Rugova, edhe pse LDK-ja kishte marrë rreth 47 për qind të votave, nuk e trajtoi AAK-në si një insekt politik që duhej shkelur me këmbë.
Përkundrazi, e ftoi në bashkëpunim.
Shumë bukur.
Por le ta vazhdojmë tregimin deri në fund.
Rugova nuk e udhëhiqte Republikën e Kosovës në kushtet në të cilat e njohim sot.
Ai e udhëhiqte një Kosovë nën administrimin ndërkombëtar të UNMIK-ut, me status të pazgjidhur dhe me kompetenca të kufizuara, por pa shpatën e Listes Serbe mbi qafë.
Pra, njeriu që kishte më pak shtet në dispozicion, kishte mjaftueshëm sipërfaqe manovruese dhe mençuri politike për ta kuptuar se institucionet duhej të funksiononin.
Dhe pikërisht këtu qëndron ironia.
Sot kemi Republikën e Kosovës.
Kemi Kushtetutë.
Kemi institucione.
Kemi Kuvend.
Kemi zgjedhje.
Kemi mandate.
Kemi një shtet të njohur nga shumë vende dhe institucione shumë më të konsoliduara sesa në kohën e Rugovës.
Dhe pikërisht sot, disa prej atyre që na mbajnë ligjërata për Rugovën na shpjegojnë se me kundërshtarin politik nuk duhet të ulemi në tavolinë.
Kjo është vërtet një arritje e rrallë e filozofisë politike:
ta admirosh Rugovën për kompromisin dhe të refuzosh kompromisin në emër të Rugovës.
Nasradini ndoshta do të pyeste:
— Po çfarë lidhjeje ka Rugova me këtë?
Përgjigjja do të ishte:
— Fotografia.
Sepse fotografia është aty.
Parimi, ndërkohë, ka dalë të pijë kafe me Radoiçiqin.
—
Thua se Rugova, kur kishte forcë politike, nuk tha:
“AAK-ja është shumë më e vogël, prandaj le të presë në korridor.”
Ai, në thelb, tha:
“Jemi bashkë në Kosovë. Institucionet duhet t’i ndërtojmë bashkë.”
Dhe kur Ramush Haradinaj u largua nga posti për shkak të procesit në Hagë, Rugova nuk e keqpërdori ndryshimin e rrethanave si justifikim për ta prishur bashkëpunimin.
Koalicioni vazhdoi.
Bajram Kosumi.
Pastaj Agim Çeku.
Deri në fund të mandatit.
Kjo quhet vazhdimësi politike.
Sot, ndërkaq, kemi një opozitë që mund ta kundërshtojë Kurtin me çdo mjet demokratik.
Mund ta sfidojë në zgjedhje.
Mund ta kritikojë në Kuvend.
Mund të votojë kundër tij.
Mund të propozojë kandidatë të tjerë.
Mund të kërkojë marrëveshje.
Mund të kërkojë garanci.
Mund të vendosë kushte.
Por nëse refuzon të ulet në tavolinë dhe pastaj ankohet pse institucionet nuk po formohen, atëherë kemi hyrë në një territor të ri të logjikës politike:
“Unë nuk negocioj, prandaj ti je fajtor që nuk po arrijmë marrëveshje.”
Kjo është pak a shumë sikur të mos shkosh në dasmën tënde dhe pastaj ta akuzosh nusen pse nuk të dha pid*in.
—
Dhe këtu duhet ta bëjmë një dallim shumë të rëndësishëm:
Albin Kurti mund të jetë përgjegjës për çdo gabim që bën.
Por nuk mund të jetë automatikisht përgjegjës edhe për çdo vendim që merr opozita.
Nëse Kurti i fton në dialog dhe ata refuzojnë, refuzimi është i tyre.
Nëse Kurti propozon marrëveshje dhe ata nuk pranojnë të negociojnë, përgjegjësia për mungesën e negociatave është e tyre.
Nëse Kurti kërkon formimin e institucioneve dhe dikush vendos të mos marrë pjesë në proces, mungesa e pjesëmarrjes nuk mund të shndërrohet me ndonjë magji politike në faj të Kurtit.
Politika nuk është magji.
Megjithëse në Kosovë nganjëherë duket se kemi krijuar një shkollë të re të saj:
Shkollën e Përgjegjësisë së Tjetrit.
Parimi është shumë i thjeshtë:
Unë nuk bashkëpunoj.
Ti nuk mund t’i formosh institucionet.
Prandaj fajin e ke ti.
Kjo është aq e përsosur, sa mund të futet në ndonjë manual të ri të shkencave politike.
—
Dhe tani le ta kthejmë Rugovën në vendin ku duhet të jetë.
Jo në Facebook.
Jo në fotografi.
Jo në dekorimin e një statusi politik.
Por në parim.
Nëse Rugova ishte i madh sepse dinte të bashkëpunonte me kundërshtarët politikë, atëherë mos e keqpërdor emrin e tij për ta justifikuar bojkotin e opozitës.
Nëse Rugova ishte i madh sepse e vendoste Kosovën mbi partinë, atëherë mos e vendos partinë mbi funksionimin e institucioneve.
Nëse Rugova ishte i madh sepse dinte të bënte kompromise, atëherë mos e quaj kompromisin tradhti.
Dhe nëse Rugova, duke udhëhequr një Kosovë nën protektorat ndërkombëtar, e kuptonte se funksionimi i institucioneve kërkonte bashkëpunim, atëherë është pak e turpshme që sot, në një Republikë të pavarur, të na shpjegohet se dialogu me kundërshtarin politik qenka ndonjë lloj poshtërimi kombëtar.
Jo.
Dialogu nuk është dobësi.
Kompromisi nuk është tradhti.
Të ulesh në tavolinë me kundërshtarin politik nuk do të thotë se je bërë pjesë e partisë së tij.
Do të thotë vetëm se ke kuptuar një gjë elementare:
Kosova nuk është pronë e asnjë partie politike.
As e LVV-së.
As e PDK-së.
As e LDK-së.
As e AAK-së.
Dhe as e askujt që është fotografuar pranë bustit të Rugovës.
—
Prandaj, hipokrit i nderuar, nëse dëshiron ta mbrosh Rugovën, mos na trego vetëm se çfarë bëri ai.
Na trego se cilin prej parimeve të tij po e ndjek ti sot.
Sepse është shumë e lehtë të shkruash:
“Rroftë Rugova!”
Shumë më e vështirë është të sillesh si Rugova kur duhet të bësh kompromis me dikë që nuk e duron.
Aty fillon politika.
Aty fillon karakteri.
Aty ndahet Rugova i vërtetë nga Rugova i Facebook-ut.
Dhe ndoshta kjo është pyetja më e pakëndshme:
Nëse Rugova do të ishte sot në sallën e Kuvendit dhe do të shihte një klasë politike që refuzon të ulet me kundërshtarin për të formuar institucionet, kujt do t’i thoshte: “Bëni kompromis për Kosovën”?
Mos ma jepni përgjigjen me fotografi.
Ma jepni me vepra.
Sepse Rugova nuk ishte i madh pse kishte fotografi të bukura.
Ishte i madh sepse, kur Kosova kishte nevojë për shtet, ai dinte të sillej si burrë shteti.
Dhe pikërisht kjo është ajo pjesë e Rugovës që nuk mund të kopjohet me një status në Facebook.
Razumiješ li ti srpski samo onoliko koliko ti je potrebno da jebeš mater sopstvenoj državi, ili ga razumeš dovoljno dobro da bi shvatio i namere srpske države prema Kosovu?
Koliko malih krtica i velikih lisica svakodnevno hrani tvoj jebeni karakter lukavošću, licemerjem i podlošću?
(A e kupton ti serbishten vetëm aq sa të duhet për t’ia qirë nënën shtetit tënd, apo e kupton mjaftueshëm mirë për t’i kuptuar edhe qëllimet e shtetit serb ndaj Kosovës?
Sa urithë të vegjël dhe dhelpra të mëdha e ushqejnë çdo ditë karakterin tënd të qirë me dinakëri, hipokrizi dhe poshtërsi?)
