Nga: Mirushe H. Musa
Përmes vargjeve zbrita malet,
ku bilbilat zgjojnë këngën e rapsodit;
dallgët ngrihen si dëshmitare,
e era shfleton legjendat e motit.
Folën gurët e të parëve të mi,
gurë që shekujt s’i vunë në gjumë;
rrënjë të lashta nën këtë dhe,
ku shqip jehon një kujtesë e pafund.
Nis lahuta mbi muret e oxhakut,
dridhet teli, zgjohet kënga kreshnike;
mbi vargje flet plaku me plis,
si një dëshmitar i kohëve historike.
Kullat prekin retë e bardha,
në frëngji ende frymon qëndresa;
gurët ruajnë besën shqiptare,
e prag më prag përcillet kujtesa.
Amaneti i plakut të moçëm
mban mbi supe peshën e malit:
“Mos e lini kujtesën pa themele,
as gurin e të parëve pa emër.”
Dhe toka hesht… por nuk harron.
Nën të flenë gjurmët e brezave;
çdo gur i vjetër bëhet dëshmitar,
çdo prag — një fjalë për pasardhësit.
Hapen portat në ballë të kalasë,
baladat marrin udhën përsëri;
gojëdhënat zbresin kodër më kodër,
si një lumë kujtese në Arbëri.
E atje, në Zogaj, mbi gurin e moçëm,
ngrihet përsëri fjala e amanetit;
gur mbi gur e brez pas brezi,
kujtesa bëhet themel i identitetit.
Kur mbi gur të vendoset guri,
le të dëgjohet zëri i të parëve:
“Ruajeni tokën, gjuhën dhe kujtesën,
se amaneti u përket brezave!”
Dhe plaku me plisin e bardhë
ngre sytë kah majat në agim;
lahuta hesht — por vargu vazhdon,
nga një brez shqiptar te brezi që vjen.
