Unë dhe familja ime kemi qëndruar gjithmonë me kokën lart, pa iu përulur kurrë askujt dhe asnjë pushteti në Kosovë.
Ndoshta, po të kisha ulur kokën unë, apo po të kishte shkuar familja ime me kokën ulur para pushtetarëve vetëm për të siguruar një uniformë në Polici apo në Ushtri, sot jeta ime do të ishte krejt ndryshe.
Ndoshta sot do të isha pjesë e Policisë së Kosovës ose e Ushtrisë së Kosovës. Ndoshta disa dyer do të më ishin hapur më lehtë dhe rruga ime do të kishte pasur më pak pengesa.
Por çfarë vlere do të kishte një uniformë, nëse për ta veshur atë do të duhej të humbja krenarinë dhe dinjitetin tim?
Unë nuk do të isha krenare për veten, sikur të kisha zgjedhur rrugën e përuljes vetëm për të arritur një qëllim. Sot jam krenare që, ashtu si familja ime, nuk iu përkulëm kurrë askujt. Nuk e ulëm kokën para pushtetit dhe nuk e shkelëm dinjitetin tonë për një favor, një pozitë apo për një derë që mund të hapej vetëm nëse do të heshtnim.
Sepse ka dyer që mund të hapen duke u përkulur, por jo çdo derë e hapur të bën njeri më të madh. Ka rrugë që duken më të shkurtra, por që të lënë një barrë të rëndë në zemër.
Unë zgjodha rrugën më të vështirë: të qëndroj drejt, me fytyrën time të vërtetë dhe me ndërgjegjen e pastër.
Babi im më ka thënë gjithmonë:
“Kur të vijë radha jote, përballu me ta me fakte. Mos lejo që frika të të dridhë. Mos harro se, kur ishe ti duke u përgatitur për uniformën, askush nuk e uli forcën e goditjes nga mëshira për ty.”
Këto fjalë më kanë mbetur thellë në zemër. Jo për të më mësuar të mbaj inat, por për të mos më lënë të harroj rrugën që kam kaluar. Për të më kujtuar se drejtësia kërkon qëndrueshmëri dhe se njeriu duhet të dijë ta mbrojë të vërtetën e tij me dinjitet, qetësi dhe fakte.
Nuk dua që askush të më falë një vend që nuk e kam merituar. Nuk dua të më hapet asnjë derë nga mëshira, nga njohjet apo nga përulja. Dua ta fitoj vendin tim me punë, me përkushtim dhe me atë që jam unë në të vërtetë.
Më mirë të ec ngadalë, por me kokën lart, sesa të arrij shpejt duke humbur fytyrën time. Më mirë të më mbyllen njëqind dyer, sesa të më hapet një derë duke më kërkuar të heq dorë nga dinjiteti im.
Sepse uniforma, për mua, nuk është thjesht një vend pune. Ajo është një ëndërr, një përgjegjësi dhe një nder që dua ta arrij me meritën time.
Nëse një ditë do ta vesh atë uniformë, dua ta shikoj veten në pasqyrë dhe të them:
“E fitova këtë rrugë pa iu përkulur askujt.”
Jam krenare për familjen time, sepse më mësuan se asgjë nuk është më e vlefshme se dinjiteti. Më mësuan të punoj për ëndrrat e mia, të luftoj për atë që dua dhe të mos pres që dikush të ma dhurojë atë që mund ta arrij me meritën time.
Familja ime nuk më mësoi të kërkoj favore. Më mësoi të fitoj atë që meritoj. Nuk më mësoi të ul kokën për një pozitë apo për një uniformë. Më mësoi të qëndroj drejt, edhe kur rruga bëhet e gjatë dhe e vështirë.
Dhe kjo është krenaria ime më e madhe: nuk kam nevojë të fshihem pas emrit, pushtetit apo favoreve të askujt. Jam vajza e familjes sime dhe çdo gjë që kam arritur deri sot është ndërtuar me punë, sakrificë dhe me kokën lart.
Familja ime nuk kishte nevojë të shkonte askund me kokën ulur për të kërkuar favore për mua. Vajza e tyre u shkollua dhe u ngrit me punën e saj, me mbështetjen e familjes dhe me besimin që kemi pasur gjithmonë te njëri-tjetri.
Kam kaluar shumë pengesa dhe vështirësi, por kurrë nuk iu përkula askujt. Kam qëndruar vetëm kur është dashur, kam mbrojtur të drejtën time dhe nuk kam hequr dorë as nga vetja, as nga ëndrrat e mia.
Sepse unë vij nga një familje që nuk është mësuar të dorëzohet.
Prindërit e mi nuk u dorëzuan në kohët më të vështira për Kosovën, dhe nga ata kam mësuar se forca e njeriut nuk matet me pozitën që ka apo me njerëzit që njeh. Forca e vërtetë matet me qëndrimin që mban kur gjithçka bëhet e vështirë.
Babi im ka kaluar shumë sakrifica dhe vështirësi në shërbim të vendit. Historia dhe qëndrueshmëria e tij janë pjesë e shpirtit të familjes sime dhe një kujtim i përhershëm që më ka mësuar të mos dorëzohem përballë asnjë pengese.
Ndoshta sot nuk jam ende aty ku kam ëndërruar të jem. Ndoshta rruga ime ka qenë më e gjatë dhe më e vështirë se ajo e shumë të tjerëve.
Por unë ende kam besim te vetja, te puna ime dhe te e vërteta ime.
Në fund, nuk dua të mbahem mend për dyert që nuk m’u hapën. Dua të jem krenare për faktin se, edhe kur ishte e vështirë, edhe kur mund të kisha zgjedhur rrugën më të lehtë, nuk e ula kokën.
Sepse njeriu mund të humbasë shumë gjëra në jetë, por nuk duhet të humbasë kurrë veten.
Më mirë vetëm, por drejt.
Më mirë në rrugën e vështirë, por me ndërgjegje të pastër.
Dhe nëse një ditë do ta arrij uniformën që ëndërroj, do ta arrij me fytyrën time të vërtetë, me kokën lart dhe me meritën time.
Kjo është rruga ime. Kjo është krenaria ime. Dhe këtë nuk ma merr askush.
Por në fund, çdo maskë politike bie. Disa njerëz nuk kanë nevojë të të tregojnë se kush janë; mjafton t’i lësh të lirë të veprojnë. Veprat e tyre flasin vetë dhe, me kalimin e kohës, fytyrat e vërteta bëhen të qarta për të gjithë.
Ne tashmë i dimë fytyrat. I dimë ata që kanë prekur të drejtën tonë dhe kanë tentuar të na pengojnë në rrugën tonë. I dimë ata që nuk kanë pasur guximin të përballen me ne dhe që sot nuk mund të bëhen heronj vetëm me fjalë.
Heroizmi nuk fitohet me pushtet apo me deklarata. Heroizmi dëshmohet me vepra, guxim dhe përgjegjësi. Maskat mund të mbahen për një kohë, por e vërteta gjithmonë del në dritë.
Krenaria ime nuk vjen nga pushteti apo nga emrat. Ajo vjen nga rrënjët e mia dhe nga familja që më ka mësuar të qëndroj gjithmonë me kokën lart.
Asgjë në këtë botë nuk më bën më krenare sesa fakti që jam vajza e një luftëtari të vërtetë. 
Kjo është krenaria ime më e madhe, një nder që e mbaj gjithmonë në zemër dhe me kokën lart. Jam krenare për rrënjët e mia, për familjen time dhe për vlerat me të cilat jam rritur.
Me kokën lart, me ndërgjegje të pastër dhe me besim se ajo që është e merituar, një ditë do të vijë.Maskat poktikanav do të bien me kohën karakteri i vërtetë nuk mund të fshihet përgjithmonë.Nuk kam nevojë të flas shumë për disa poktikana veprat e tyre kan fol më shumë se çdo fjalë.Ata u mundun të përpiqen të më pengojnë, por nuk mund të më detyrojnë të ul kokën.E vërteta nuk ka nevojë për zhurmë. Ajo pret kohën e saj dhe del vetë në dritë.”
Nuk më kan frikësu dyert që mbyllen sepse dinjiteti im vlen më shumë se çdo derë e hapur.
Mund të më kenë mbyllur rrugë, por nuk mund të ma mbyllin forcën. Mund të kenë folur për mua, por nuk mund ta ndryshojnë të vërtetën time. Në fund, koha tregon kush qëndroi drejt dhe kush u fsheh pas maskës.”
Unë kam zgjedh të ec me kokën lart; ata që duan të më pengojnë, le të mbeten pas.
