(në shqip dhe serbisht)
Serbia e dëshiron Malin e Zi si syrin e dytë të kokës së saj të çmendur, e cila e ka humbur çdo kontakt me realitetin, sepse synon ta zgjerojë “botën serbe” me metodat dhe pikëpamjet e karakterit klerofashist dhe pushtues, të ngjashme me ato që i përfaqësonin Sllobodan Millosheviqi dhe Vojisllav Shesheli.
Por veçanërisht i çuditshëm është fakti se Shesheli është “serb” po aq sa ishte i bardhë afrikani Kunta Kinte.
Vetë mbiemri Sheshel tek unë ngjall dyshimin se ai mund të ishte më shumë një shqiptar i asimiluar sesa një kroat i asimiluar.
Shesh-Trg, Sheshel– Banor i Sheshit.
Pikërisht mbi këtë paradoks mbështetet ajo shprehja e urtë popullore: “Mos u bëj më katolik se vetë Papa i Vatikanit.”
Kjo e forcon edhe më shumë bindjen time shumëvjeçare se njerëzit më të këqij dhe më ekstremë në shoqërinë serbe janë pikërisht shqiptarët, kroatët dhe ciganët e asimiluar, të cilët janë bërë nacionalistë, shovinistë dhe klerofashistë më të mëdhenj se vetë serbët, duke e shndërruar përhapjen e klerofashizmit, ekspansionizmit, kleptokracisë dhe politikave shoviniste në profesionin dhe misionin e tyre më fitimprurës.
Sepse njerëzit që kanë dinjitet, mendim të pavarur e të paanshëm, si dhe qëndrim, respekt dhe vetërespekt, nuk e shesin identitetin e tyre, përveç nëse gjithmonë kanë qenë oportunistë, konformistë dhe kameleonë, të gatshëm të përshtaten me çdo pushtet, perandori apo regjim të korruptuar, vetëm për të fituar privilegje dhe për të trashëguar mirëqenie pa asnjë ditë pune të ndershme, ose për të jetuar gjithmonë mirë, nga gjaku dhe djersa e njerëzve të pafajshëm.
Prandaj ekziston edhe ajo legjenda popullore për Dembelët e Stambollit, të cilët ishin në gjendje t’i shmangëshin punës së ndershme duke e përdorur çdo metodë të pandershme.
Sepse në çdo shtet të botës ekziston një lloj i veçantë i njeriut politik — ai që i ndërron flamujt më shpejt sesa këmishat, por gjithmonë mbetet besnik vetëm ndaj një gjëje:
ndaj interesit të vet.
Këta njerëz kanë një aftësi të çuditshme për t’u zgjuar një mëngjes si patriotët më të mëdhenj dhe për të harruar në mbrëmje se çfarë kanë thënë dje, nëse dikush ua ofron një kolltuk, një funksion apo një mundësi për t’iu afruar arkës së shtetit.
Arti më i madh i kameleonëve politikë qëndron pikërisht në faktin se ata arrijnë ta ndryshojnë ngjyrën, pa e ndryshuar kurrë karakterin dhe fytyrën.
Sepse ata nuk besojnë në ide — ata besojnë në momentin. Busulla e tyre nuk ka veri; ajo e tregon vetëm drejtimin ku gjendet interesi.
Më të rrezikshmit nuk janë ata që e duan vendin e tyre, por ata që dashurinë e rrejshme ndaj vendit të tyre e keqpërdorin si maskë për ta fshehur urrejtjen, lakminë dhe dëshirën për dominim.
Patrioti i vërtetë ndërton ura, ndërsa patrioti i rremë prodhon vazhdimisht armiq, sepse pa armiq tregtia e tij politike e humb vlerën.
Prandaj tragjedia më e madhe e çdo shoqërie është kur njerëzit pa karakter e ndërgjegje bëhen më të zëshëm se njerëzit me karakter dhe ndërgjegje.
Dhe kjo ndodh kur zhurma e mund arsyen, kur propaganda e zëvendëson dijen dhe kur mitet bëhen më të rëndësishme se jeta e njeriut të zakonshëm.
Por historia e ka një zakon të pakëndshëm: në fund ajo i heq të gjitha maskat.
Mbeten veprat, jo parullat. Mbeten viktimat, jo fjalimet. Mbetet e vërteta, edhe kur për vite përpiqen ta varrosin nën flamuj kombëtarë, nën këngë folklorike dhe nën fjalime të mëdha patriotike.
Sepse asnjë komb nuk shkatërrohet për shkak të njerëzve të zakonshëm që dëshirojnë një jetë të qetë.
Kombet vuajnë kur njerëzit e vegjël me ambicie të mëdha marrin pushtetin dhe fillojnë të paraqiten si heronj të mëdhenj historikë.
Prandaj historia do t’i kujtojë si vlerat më të mëdha serbe njerëzit që e mbrojtën dinjitetin e viktimave të regjimeve gjakpirëse serbe, pa ua numëruar rruzat e gjakut dhe pa ua testuar apo vënë në dyshim ADN-në.
Ose, edhe më saktë: historia botërore do ta kujtojë si një nga vlerat më të mëdha të popullit serb pikërisht zotëriun Nikolla Nikola Sandulovic, ndërsa serbët që ia nxorën sytë vetëm pse ai mbeti normal në një shoqëri jonormale, do t’i fshehin kokat e tyre të çmendura nën baltën e turpit të tyre, si strucat.
KADA KAMELEONI LOPOVSKE POLITIKE OSTANU BEZ PATRIOTSKIH MASKI
Autor: Lirim Gashi
Srbija želi Crnu Goru kao drugo oko svoje lude glave, koja je izgubila svaki kontakt sa stvarnošću, jer nastoji da proširi „srpski svet“ metodama i pogledima klerofašističkog i osvajačkog karaktera, sličnim onima koje su zastupali Slobodan Milošević i Vojislav Šešelj.
Ali posebno je čudna činjenica da je Šešelj „Srbin“ isto onoliko koliko je afrički Kunta Kinte bio belac.
Ruku na srce Šešeljevo prezime kod mene izaziva sumnju da je on možda više asimilovani Albanac nego asimilovani Hrvat.
Šeš-Trg, Šešelj – Stanovnik Trga.
Upravo na ovom paradoksu zasniva se ona narodna izreka: „Ne budi veći katolik od samog Pape iz Vatikana.“
To još više učvršćuje moje višegodišnje uverenje da su najgori i najekstremniji ljudi u srpskom društvu upravo asimilovani Albanci, Hrvati i Cigani, koji su postali veći nacionalisti, šovinisti i klerofašisti od samih Srba, pretvarajući širenje klerofašizma, ekspanzionizma, kleptokratije i šovinističkih politika u svoje najprofitabilnije profesije i misije.
Jer ljudi koji imaju dostojanstvo, nezavisno i nepristrasno mišljenje, kao i stav, poštovanje i samopoštovanje, ne prodaju svoj identitet, osim ako su oduvek bili oportunisti, konformisti i kameleoni, spremni da se prilagode svakoj vlasti, carstvu ili korumpiranom režimu, samo da bi stekli privilegije i nasledili blagostanje bez ijednog dana poštenog rada, ili da bi zauvek živeli dobro, od krvi i znoja nevinih ljudi.
Zato postoji i ona narodna legenda o lenjivcima iz Istanbula, koji su bili u stanju da izbegnu pošten rad koristeći svaku nepoštenu metodu.
Jer u svakoj državi sveta postoji posebna vrsta političkog čoveka — onaj koji menja zastave brže nego košulje, ali uvek ostaje veran samo jednoj stvari: sopstvenom interesu.
Ti ljudi imaju neobičnu sposobnost da se jednog jutra probude kao najveće patriote i da uveče zaborave šta su juče govorili, ako im neko ponudi fotelju, funkciju ili priliku da se približe državnoj kasi.
Najveća umetnost političkih kameleona upravo se sastoji u tome da uspevaju da menjaju boju, a da nikada ne promene lice. Oni ne veruju u ideje — oni veruju u trenutak. Njihov kompas nema sever; on pokazuje samo pravac u kojem se nalazi interes.
Najopasniji nisu oni koji vole svoju zemlju, već oni koji lažnu ljubav prema sopstvenoj zemlji koriste kao masku da sakriju mržnju, pohlepu i želju za dominacijom.
Pravi patriota gradi mostove, dok lažni patriota neprestano proizvodi neprijatelje, jer bez neprijatelja njegova politička trgovina gubi vrednost.
Zato je najveća tragedija svakog društva kada ljudi bez karaktera postanu glasniji od ljudi sa savešću.
Kada buka pobedi razum, kada propaganda zameni znanje i kada mitovi postanu važniji od života običnog čoveka.
Ali istorija ima jednu neprijatnu naviku: na kraju ona skida sve maske.
Ostaju dela, a ne parole. Ostaju žrtve, a ne govori. Ostaje istina, čak i kada godinama pokušavaju da je zatrpaju pod nacionalnim zastavama, folklornim pesmama i velikim patriotskim govorima.
Jer nijedan narod ne propada zbog običnih ljudi koji žele miran i dostojanstven život.
Narodi pate kada mali ljudi sa velikim ambicijama dođu na vlast i počnu sebe da predstavljaju kao velike istorijske heroje.
Zato će istorija pamtiti kao najveće vrednosti srpskog naroda ljude koji su branili dostojanstvo žrtava srpskih krvopijskih režima, ne brojeći im krvna zrnca i ne testirajući niti preispitujući njihov DNK.
Ili, još preciznije: svetska istorija će upravo Nikola Sandulovica zapamtiti kao jednu od najvećih vrednosti srpskog naroda, dok će oni Srbi koji su mu izvadili oči samo zato što je ostao normalan u jednom nenormalnom društvu, svoje lude glave skrivati pod blatom sopstvenog stida, poput nojeva.
