Ramiz Tafilaj, Houston, SHBA
Historia nuk përsëritet rastësisht. Ajo përsëritet kur harrohen mësimet e saj.
Sot, ndërsa Kosova vazhdon të jetë e zhytur në përplasje të pafundme politike, Serbia po dërgon mesazhe që nuk mund dhe nuk duhet të kalojnë në heshtje.
Deklarata e ministreshës serbe Snežana Paunović, e cila u raportua gjerësisht në media ndërkombëtare, se po të kishte qenë në vend të Slobodan Miloševićit gjatë luftës në Kosovë do të kishte kryer “spastrimin etnik” të Kosovës, nuk është thjesht një deklaratë e papërgjegjshme. Ajo është një alarm për gjithë rajonin. Është një kujtesë se ende ekzistojnë zëra në politikën serbe që përdorin një retorikë që kujton periudhat më të errëta të Ballkanit.
Nuk mund të ketë pajtim të vërtetë ndërmjet popujve kur një gjuhë e tillë del nga goja e një ministreje në detyrë. Aq më tepër kur mungon një distancim i qartë dhe bindës nga autoritetet më të larta shtetërore.
Shqiptarët nuk kanë nevojë t’u kujtohet se çfarë do të thotë spastrim etnik.
Ata e kanë jetuar atë.
Mbi një milion shqiptarë u dëbuan me forcë nga shtëpitë e tyre. Mijëra civilë u vranë. Mijëra gra e vajza u bënë viktima të dhunës seksuale. Mbi 1,600 persona vazhdojnë të figurojnë të zhdukur. Këto nuk janë statistika. Janë plagë që ende nuk janë shëruar.
Prandaj çdo deklaratë që relativizon ose kujton atë ideologji duhet të dënohet pa asnjë mëdyshje.
Por ndërsa në Beograd dëgjohen deklarata të tilla, në Prishtinë vazhdojnë betejat për pushtet.
Kjo është tragjedia jonë.
Në vend që të flasim me një zë përballë sfidave strategjike, ne vazhdojmë të merremi me luftëra të brendshme. Çdo ditë që kalon pa institucione të konsoliduara dhe pa një unitet minimal kombëtar është një ditë që dobëson pozitën ndërkombëtare të Republikës së Kosovës.
Asnjë parti politike nuk e ka fituar Kosovën.
Kosovën e fituan dëshmorët.
E fituan mijëra martirë.
E fituan qytetarët që sakrifikuan gjithçka për lirinë.
E fituan ushtarët e Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës.
E fituan familjet shqiptare që mbijetuan dëbimin dhe terrorin.
E fituan miqtë tanë ndërkombëtarë që nuk qëndruan indiferentë përballë një katastrofe humanitare.
Prandaj askush nuk ka të drejtë ta përdorë këtë shtet si mjet për interesat e veta partiake.
Historia do të jetë shumë më e ashpër në gjykimin e saj sesa çdo elektorat.
Por përgjegjësia nuk mbaron në Prishtinë.
Edhe Bashkimi Evropian duhet ta pyesë veten nëse politika që ka ndjekur ndaj Kosovës ka qenë vërtet e drejtë.
Nuk mund të kërkohet vazhdimisht kompromis vetëm nga njëra palë.
Nuk mund të kërkohet dialog pa fund, ndërsa pesë shtete anëtare të vetë Bashkimit Evropian ende nuk e njohin Republikën e Kosovës.
Ky është një paradoks që e dëmton seriozisht besueshmërinë e politikës evropiane.
Nëse Bashkimi Evropian beson se Kosova është pjesë e familjes evropiane, atëherë duhet të punojë seriozisht për një qëndrim të përbashkët të të gjitha shteteve anëtare.
Njohja e Kosovës nga pesë shtetet mosnjohëse nuk duhet të jetë një temë që shtyhet pafundësisht.
Ajo duhet të jetë prioritet.
Jo për t’i bërë favor Kosovës.
Por për t’i bërë drejtësi vetë Evropës.
Edhe NATO ka një përgjegjësi politike.
Në vitin 1999 ajo shpëtoi një popull nga një katastrofë humanitare.
Sot vazhdon të garantojë sigurinë e Kosovës përmes KFOR-it.
Megjithatë mbetet e pakuptueshme pse nuk ekziston një angazhim më i fuqishëm politik që të gjitha shtetet anëtare të Aleancës ta njohin Republikën e Kosovës.
Nuk është logjike që një aleancë ushtarake të mbrojë një shtet, ndërsa disa prej anëtarëve të saj vazhdojnë të mos e njohin atë.
Ky është një paradoks që duhet të marrë fund.
Kosova nuk ka nevojë për mëshirë.
Kosova nuk ka nevojë për lëshime të imponuara.
Kosova ka nevojë për drejtësi.
Ka nevojë për unitet.
Ka nevojë për institucione që vendosin interesin shtetëror mbi çdo interes partiak.
Historia e shqiptarëve ka dëshmuar se armiku i jashtëm ka qenë gjithmonë i rrezikshëm.
Por po aq i rrezikshëm ka qenë edhe përçarja jonë.
Sot Serbia pret pikërisht këtë.
Pret që shqiptarët të lodhen duke luftuar njëri-tjetrin.
Pret që bota të harrojë krimet e së kaluarës.
Pret që koha ta zbehë të vërtetën.
Por ne nuk kemi të drejtë ta lejojmë këtë.
Republika e Kosovës nuk është pronë e asnjë partie politike.
Ajo është amaneti i brezave që sakrifikuan jetën për liri.
Nëse nuk dimë ta mbrojmë me mençuri, me unitet dhe me përgjegjësi, atëherë nuk do të na falë as historia dhe as brezat që do të vijnë.
Sot është koha të zgjohemi.
Jo nesër.
Sepse historia nuk pret askënd.
Më 16 korrik 2026
