Naim Tërnava me të parin e Diyanetit të Turqisë, Ali Eshbarin, investuesin kryesor të xhamisë stërmadhe në Prishtinë dhe që në Tiranë, i bekoi ushtarët osman “që e sollën Islamin në këto hapësira” me shpatë, përderisa e përuronin meremetimin turkomadh të Xhamisë Namazgjaja, duke e përdhosur dhe fyer luftën e madhe të Gjergj Kastriotit e gjergjkastriotasve të tjerë për Liri nga po pushtuesit xhihadistë osmanë. Jo vetëm kjo organizatë religjioze që ka për detyurë të investoj në islamizimin në botë, sidomos “në viset e PO”, është ndër organizatat më antinjerëzore dhe antishqiptare. Naim Tërnava e të tjerë sikurse ai, duan ti ruajnë rezultatet e pushtimit të dikurshëm të Perendorisë Osmane, e tash të Turqisë neoosmane, që tash po na pushton ndryshe, me xhami pas xhamie.
Shqiptar Shaljani, Shalë e Bajgorës, Mitrovicë
Kush po mundohet me e ndal kthimin e shqiptarëve në besimin e të parëve?
— Apo kush po e mbron me çdo kusht “besimin e shpatës”?
Në çdo kohë kur shqiptarët kanë filluar të zgjohen, dikush ka dalë përpara me një “amanet”, një “frikë”, një “mallkim”, për t’i kthyer prapë në errësirë.
Sot nuk është ndryshe.
Sa herë që shtrohet pyetja e identitetit, sa herë që dikush guxon të flasë për rrënjët e veta, për besimin e të parëve, menjëherë aktivizohet një kor i njohur: disa me tespihe në dorë, disa me petk fetar, e disa me kostume moderne, por me mendësi mesjetare.
Kur feja kthehet në instrument frike.
Deklarata e Imzot Dodë Gjergji e thotë troç atë që shumëkush e mendon, por pak e thonë publikisht: është e drejtë legjitime të refuzosh një kulturë apo një interpretim fetar që nuk e ndjen si tëndin.
Por ja që pikërisht kjo e vërtetë i djeg më së shumti ata që e kanë ndërtuar ndikimin mbi frikën.
Sepse në momentin që shqiptari fillon të mendojë vetë, të kërkojë rrënjën e tij, të lexojë historinë pa filtra ideologjikë — bie një perandori e tërë ndikimi.
Mbrojtësit e “status quo”-së
Kush janë ata që sot ulërasin më fort kundër këtij rikthimi?
Janë po ata që për vite të tëra e kanë shitur fenë si identitet kombëtar. Ata që çdo pyetje e quajnë “sulm”, çdo reflektim e shpallin “rrezik”, çdo kthim te rrënjët e etiketojnë si “tradhti”.
Në këtë kor nuk mungojnë as figurat e njohura publike, as “analistët e fesë”, as predikuesit e rrjeteve sociale që e kanë kthyer besimin në spektakël dhe propagandë.
Por në thelb, frika e tyre është shumë e thjeshtë: humbja e ndikimit.
Rikthimi që nuk ndalet
E vërteta është kjo — dhe sado që mundohen ta mbulojnë me zhurmë, nuk ndryshon:
Shqiptarët po rikthehen te vetvetja.
Jo me urrejtje ndaj askujt.
Jo me imponim.
Por me një nevojë të brendshme për të kuptuar se kush janë dhe nga vijnë.
Dhe ky proces nuk ndalet me kërcënime, as me etiketime, as me “fetva” moderne që shpërndahen në Facebook.
Sepse historia nuk kthehet mbrapa.
Sepse identiteti nuk zhduket me propagandë.
Sepse një popull që zgjohet, nuk fle më me përralla.
Fundi i një iluzioni
Ata që sot përpiqen ta ndalin këtë rrugë, në fakt po luftojnë një betejë të humbur.
Sepse nuk mund të ndalësh një ide që ka filluar të jetojë në mendjen e njerëzve.
Nuk mund të frikësosh një popull që ka kaluar shekuj përballje.
Dhe mbi të gjitha — nuk mund t’i thuash një shqiptari të mos kërkojë rrënjën e vet.
Kjo nuk është më çështje feje.
Është çështje vetëdijeje.
Dhe vetëdija, një herë kur lind — nuk vritet më.
