LINDJA E DIELLIT NË DUKAJ TË RUGOVËS
Në 1790 metra mbi nivelin e detit Adriatik e Jon
Nga mozaikisti Sak Muji
Sot dielli lindi më afër qiellit,
mbi kreshtat e Dukajt, në zemër të Rugovës.
Rrezet e para nuk trokitën në dritare,
por puthën lisat, gurët, krojet
dhe barin që mban erën e lirisë.
Në një mijë e shtatëqind e nëntëdhjetë metra lartësi,
aty ku retë ndalen për t’u falur maleve,
agimi nuk është vetëm dritë –
është një betim i ri i tokës sonë.
Dielli u ngrit mbi valët e Adriatikut e Jonit,
por rrezet e tij erdhën të pushojnë në Rugovë,
sikur t’u thoshin brezave:
“Ruajeni këtë tokë,
sepse ajo ju ruajti ju.”
Çdo gur këtu ka një emër,
çdo lis një kujtim,
çdo shteg një hap të të parëve,
dhe çdo agim një flamur pa shtizë,
që valon në zemrat tona.
Këtu lind dita me këngën e shqiponjës,
me aromën e pishave,
me heshtjen e maleve
që kanë parë luftëra, mërgime e rikthime,
por kurrë nuk e ulën ballin.
Rugovë, ti je dritarja ime drejt qiellit.
Ti më mësove se lartësia nuk matet vetëm me metra,
por me dinjitet,
me kujtesë
dhe me dashuri për atdheun.
Prandaj, sa herë lind dielli mbi Dukaj,
nuk zgjohet vetëm një mëngjes i ri;
zgjohet një popull,
zgjohet një kujtesë,
zgjohet një shpresë
se drita gjithmonë e gjen rrugën mbi malet tona.
Me dashuri për Rugovën, Dardaninë dhe kombin shqiptar.
Sak Muji – Mozaikist 
