Shkruen e knon: Lirim Patrioti
(Lirim Gashi, Prizren)
____
Muri serb që e ndante Mitrovicën e Jugut nga Mitrovica e Veriut u rrëzua nga shokimi sapo dëgjoi se arkitekti apo babai i tij biologjik ishte Baton Zidić Ndalić.
Ose më saktë: ai u rrëzua nga shokimi dhe gërdia sapo mori vesh se çdo bllok i tij e mbante ADN-në shqiptare të Batonit.
Ndërsa kur Batoni dëgjoi se ‘biri i tij biologjik serb’ ishte vetëflijuar për çështjen kombëtare shqiptare, nga frika e madhe se do t’ia qinte mamanë Jovica Stanishiqi, e bindi gojën e vet t’ia hajë mutin Milan Radoiçiqit dhe Zvonko Veselinoviqit.
Ju shqiptarët jeni budallenj naivë si indianët e Amerikës, përndryshe do ta kishit kuptuar prej kohësh se çfarë magjistari gjenial është Baton Zidić Ndalić.
Ai është i njëjti që e bindi përmes Shkëlzen Maliqit, Edi Ramën, që t’ia hajë mutin Aleksandar Vuçiqit, Aleksandër Vulinit, Jovica Stanishiqit, Ana Brnapiçkes, Sinisha Mihajloviqit, Goran Bregoviqit, dhe Richard Grenellit, duke i garantuar shije ekselente nga përvoja personale.
Në çastin kur u rrëzua muri i Mitrovicës, nuk u dëgjua krisma e betonit — jo.
Ai psherëtiu si një plak që sapo e kuptoi se gjithë jetën e ka kaluar duke mbrojtur një gënjeshtër.
Sepse kur e kuptoi se ADN-ja e tij ishte më shqiptare se vetë Baton Zidić Ndalić, ai nuk u rrëzua nga pesha — u rrëzua nga turpi.
Ndërkohë, Batoni, ky Hudini ballkanik i mendjeve të dobëta, nuk u trondit aspak.
Thjesht ngriti vetullën, shkundi një grimë pluhuri imagjinar nga supi dhe tha:
“Edhe një projekt i suksesshëm.”
Sepse për të, realiteti nuk është diçka që ndodh natyrshëm — është diçka që lind në kokën e tij tradhtare.
Madje thuhet se një natë, në një tryezë të errët ku mblidhen hijet e politikës, ai ia shpjegoi Aleksandar Vuçiqit teorinë e “identitetit fleksibël”:
“Popujt nuk kanë identitet,” i tha, “ata kanë vetëm kujtesë të dobët.”
Vuçiçi buzëqeshi. Jo sepse ishte humor, por sepse e kuptoi se kishte përballë një njeri që mund t’i shesë edhe pasqyrës reflektimin e saj.
Ndërkohë, Edi Rama, në një qoshe të atij teatri absurd, përpiqej të kuptonte nëse ishte duke e luajtur rolin e artistit apo të spektatorit në një dramë që nuk e kishte shkruar vetë.
Dhe në sfond, si një dirigjent i padukshëm, Batoni vazhdonte të kompozonte simfoninë e mashtrimit:
një violinë për naivitetin,
një daulle për propagandën,
dhe një piano për ego të lënduara që kërkojnë duartrokitje edhe kur nuk ka publik.
Kulmi erdhi kur ai i tha një gazetari anonim:
“Problemi me shqiptarët nuk është se janë naivë… problemi është se janë të sinqertë në një botë ku mbijetojnë vetëm mashtruesit.”
Dhe për një çast — vetëm për një çast — heshtja ra si borë mbi këtë cirk politik.
Sepse ndoshta, në gjithë këtë grotesk, fshihej edhe një grimë e vërtete.
Dhe e vërteta, si gjithmonë, ishte më e frikshme se vetë satira.
ZID MITROVICE SE SRUŠIO OD STIDA, ČIM JE SHVATIO DA MU JE ARHITEKTA BIO BATON ZIDIĆ ZABRANIĆ
Autor : Lirim Gashi
Srpski zid koji je razdvajao Južnu Mitrovicu od Severne Mitrovice srušio se od šoka čim je čuo da je njegov arhitekta ili biološki otac, Baton Zidić Zabranić.
Tačnije: srušio se od šoka i gađenja čim je saznao da svaki njegov blok nosi Batonovu albansku DNK.
A kada je Baton čuo da se njegov „srpski biološki sin“ sam žrtvovao za albansku nacionalnu stvar, od silnog straha da će mu jebati mater Jovica Stanišić ubedio sopstvena usta da pojedu govno Milanu Radoičiću i Zvonku Veselinoviću.
Vi Albanci ste naivne budale kao američki Indijanci — inače biste odavno shvatili kakav genijalni mađioničar je Baton Zidić Zabranić.
On je isti onaj koji je, preko Škeljzena Maliqija, ubedio Edija Ramu da jede govna Aleksandru Vučiću, Aleksandru Vulinu, Jovici Stanišiću, Ani Brnabić, Siniši Mihajloviću, Goranu Bregoviću i Richardu Grenellu, garantujući im vrhunski ukus iz ličnog iskustva.
U trenutku kada se mitrovački zid srušio, nije se čuo zvuk lomljenja betona — ne. Uzdisao je kao starac koji je upravo shvatio da je čitav život proveo braneći jednu laž.
Jer kada je shvatio da je njegova DNK bila „albanskija“ od samog Batona Zidića Zabranića, nije pao od težine — pao je od stida.
U međuvremenu, Baton, taj balkanski Hudin slabih umova, nije se nimalo potresao. Samo je podigao obrvu, otreo zamišljenu prašinu sa ramena i rekao:
„Još jedan uspešan projekat.“
Jer za njega stvarnost nije nešto što se dešava prirodnim putem — već nešto što se oblikuje u njegovoj izdajničkoj glavi.
Priča se čak da je jedne noći, za mračnim stolom gde se okupljaju senke politike, objasnio Aleksandru Vučiću teoriju „fleksibilnog identiteta“:
„Narodi nemaju identitet“, rekao mu je, „oni imaju samo slabo pamćenje.“
Vučić se nasmejao. Ne zato što je to bila šala, već zato što je shvatio da pred sobom ima čoveka koji može i ogledalu da proda sopstveni odraz.
U isto vreme, Edi Rama, u jednom uglu tog apsurdnog teatra, pokušavao je da shvati da li igra ulogu umetnika ili posmatrača u drami koju nije sam napisao.
A u pozadini, kao nevidljivi dirigent, Baton je nastavljao da komponuje simfoniju obmane:
jedna violina za naivnost,
jedan bubanj za propagandu,
i jedan klavir za povređene egoe koji traže aplauz čak i kada publike nema.
Vrhunac je došao kada je jednom anonimnom novinaru rekao:
„Problem sa Albancima nije u tome što su naivni… problem je što su iskreni u svetu u kojem opstaju samo prevaranti.“
I na trenutak — samo na trenutak — tišina je pala kao sneg na ovaj politički cirkus.
Jer možda je, u svoj toj groteski, postojala i jedna trunka istine.
A istina je, kao i uvek, bila strašnija od same satire.
