Në Gllogjan …, te yjet e Lirisë!

Aty ku toka flet me gjak, aty ku flamuri nuk ulet, aty ku heshtja ka zë më të fortë se fjala, prehen bijtë e kombit, ata që jetën, rininë, ëndrrat dhe frymën ia falën Kosovës, lirisë dhe bashkimit kombëtar.

Gllogjani nuk është vetëm vend në hartë.

Është altar.

Është plagë e shenjtë.

Është krenari e Dukagjinit.

Është kujtesë e UÇK-së.

Është vend ku toka dhe qielli takohen në emër të dëshmorëve.

Nën përkujdesjen e Shoqatës së Veteranëve të UÇK-së, të familjeve të dëshmorëve dhe të atyre që e mbajnë gjallë amanetin e lirisë, kujtimi për ta nuk është lënë në harresë.

Ai ruhet me nder, me lot, me krenari dhe me përgjegjësi, ashtu siç i ka hije një kombi që e di çmimin e lirisë.

Nga trungu i Musë Mehmetit, nga ajo familje e urtë, burrërore dhe atdhetare, dolën burra që nuk e shitën lirinë për frikë, as Atdheun për rehati.

Dolën djem që e kthyen kullën në shkollë të ilegales, sofrën në kuvend të lirisë, heshtjen në betim dhe jetën në amanet kombëtar.

Nga kullat e Isniqit dolën emra që nuk i mbulon dheu:

Ganiu,

Xhaferi,

Xhevdeti,

Rrustemi,

Mehmeti,

dhe gjithë ata që e mbajtën ndezur zjarrin e çlirimit, në kohë kur fjala shqipe ndiqej, kur trakti ruhej fshehur, kur besa ishte më e fortë se frika dhe kur liria dukej larg, por jetonte në zemrat e mëdha.

Ganiu dhe Xhaferi ranë për të mos rënë Kosova.

Ranë si bij të një shtëpie që lirinë e kishte bërë fe të shpirtit.

Ranë si dëshmorë të Atdheut, por u ngritën si emra të përjetshëm në kujtesën shqiptare.

Xhevdet Musë Balaj, i urtë, fjalëpak, por i pathyeshëm si guri i Dukagjinit, mbeti drita e qetë e atij brezi që nuk kërkonte lavdi për vete, por punonte për Atdheun.

Ai e mbajti plagën e familjes në zemër, jo si dobësi, por si zjarr që nuk fiket, si dhimbje që kthehet në krenari, si amanet që nuk harrohet.

Gllogjani sot nuk është vetëm vend prehjeje.

Është dëshmi e luftës.

Është faqe e hapur e historisë.

Është vend ku dëshmorët nuk heshtin, por flasin përmes gurëve, përmes flamurit, përmes emrave të gdhendur, përmes lotëve të familjeve dhe përmes krenarisë së popullit.

Para tyre nuk shkohet vetëm me lule.

Shkohet me përulje.

Me nderim.

Me besë.

Me kujtesë.

Me përgjegjësi.

Me zotim se liria nuk harrohet, nuk shitet dhe nuk nëpërkëmbet.

Sepse ata që ranë për Atdhe nuk vdesin kurrë.

Ata bëhen dritë në rrugën e kombit.

Bëhen zë në ndërgjegjen tonë.

Bëhen amanet për brezat që vijnë.

Familja Balaj nuk dha pak.

Ajo dha mund.

Dha djersë.

Dha rini.

Dha mërgim.

Dha ilegale.

Dha luftë.

Dha dëshmorë.

Dha emra që nuk i mbulon harresa.

Nga Isniqi në Gllogjan, nga kulla në front, nga fjala e fshehtë në kushtrim të hapur, nga dhimbja në krenari, këta bij të kombit mbetën meteorë lirie në qiellin shqiptar.

Lavdi dëshmorëve të familjes Balaj.

Lavdi bijve të Isniqit.

Lavdi Gllogjanit të krenarisë kombëtare.

Lavdi UÇK-së dhe gjithë atyre që ia dhanë jetën Kosovës.

Liria nuk dhurohet.

Liria fitohet.

Atdheu nuk shitet.

Atdheu ruhet.

Dëshmorët nuk vdesin.

Ata pushojnë në tokë, por jetojnë në zemrën e kombit.

Meteorë lirie, nga Isniqi në Gllogjan, nga Gllogjani në përjetësi.

— Sak Muji ’26