Kreu Blog Faqe 105

The Canberra Times (1977) / Sikur piratë ndërgalaktikë të rrëmbenin të gjithë kombin shqiptar, edhe fqinjët e tij më të afërt mund të mos e vinin re mungesën e tij…

Drini.us
-
0
The Canberra Times (1977) / Sikur piratë ndërgalaktikë të rrëmbenin të gjithë kombin shqiptar, edhe fqinjët e tij më të afërt mund të mos e vinin re mungesën e tij…

Nga Aurenc Bebja*, Francë – 28 Qershor 2026 

“The Canberra Times” ka botuar, të shtunën e 6 gushtit 1977, në faqen n°2, një shkrim asokohe rreth prishjes së marrëdhënieve midis Shqipërisë dhe Kinës, të cilin, Aurenc Bebja, nëpërmjet blogut të tij “Dars (Klos), Mat – Albania”, e ka sjellë për publikun shqiptar : 

“Qëllimi i pavarësisë absolute, me çdo kusht”

Burimi : The Canberra Times, e shtunë, 6 gusht 1977, faqe n°2

Një Shqipëri e izoluar, por që vazhdon ta përçmojë të gjithë botën.

Nga Gwynne Dyer, në Angli

Sikur piratë ndërgalaktikë të rrëmbenin të gjithë kombin shqiptar nesër, edhe fqinjët e tij më të afërt mund të mos e vinin re mungesën e tij për një muaj ose dy.

Shqipëria ndodhet vetëm rreth 1 500 kilometra larg Londrës ose Parisit, por është vendi më hermetikisht i mbyllur në botë.

Ajo është tani më e izoluar se kurrë, sepse sapo ka sulmuar hapur aleatin e saj të vetëm në botë gjatë gjashtëmbëdhjetë viteve të fundit : Republikën Popullore të Kinës. Dyshimet shqiptare u zgjuan për herë të parë nga afrimi midis Uashingtonit dhe Pekinit në vitin 1972, por ishte ndryshimi i menjëhershëm drejt një qeverisjeje më të moderuar në Kinë, tetorin e kaluar, që e frikësoi vërtet Shqipërinë.

Më 7 korrik, gazeta zyrtare shqiptare deklaroi (pa e përmendur drejtpërdrejt Pekinin) se politika e Kinës për të bashkëpunuar me Shtetet e Bashkuara, në përpjekje për ta mbajtur Bashkimin Sovjetik jashtë Botës së Tretë, po sillte “pasoja katastrofike” për revolucionin botëror. Shqiptarët do të qëndronin të palëkundur në refuzimin e tyre për të pasur çfarëdo lidhjeje me BRSS-në ose Perëndimin.

Që në shenjën e parë të ftohjes shqiptare ndaj Kinës, tetorin e kaluar, Presidenti i Bashkimit Sovjetik, z. Brezhnev, shkroi për të sugjeruar se “nuk ekzistonte më asnjë faktor objektiv” që pengonte marrëdhëniet normale me Bashkimin Sovjetik. Kryeministri i Shqipërisë, z. Shehu, u përgjigj menjëherë me një nga sulmet e tij të zakonshme kundër “Carit aktual të Kremlinit”.

Kjo lloj sjelljeje u ka fituar shqiptarëve reputacionin e paranojakëve më të mëdhenj në botë — fanatikë krahas të cilëve një Gardist i Kuq do të dukej si model i konservatorizmit borgjez. Në fakt, udhëheqësit e Shqipërisë nuk janë aspak të çmendur dhe qëllimi i tyre kryesor ndahet nga pothuajse të gjithë bashkëkombësit e tyre. Qëllimi është pavarësia absolute, me çdo kusht.

Vendi më i varfër në Europë 

2.4 milionë shqiptarë jetojnë në vendin më të varfër në Europë. Ata kanë qenë gjithmonë thellësisht të ndarë nga feja dhe kultura (rreth gjysma ishin katolikë romakë dhe gjysma myslimanë), por ndajnë një nacionalizëm me një egërsi të jashtëzakonshme. Ashtu do të ishte çdo popull, po të kishte jetuar, si shqiptarët, nën sundim të huaj deri në vitin 1945 për plot 2 000 vjet pa ndërprerje.

Udhëheqësi i Partisë, z. Hoxha, dhe kolegët e tij në grupin komunist sundues nuk erdhën në pushtet në vitin 1945 falë ushtrive sovjetike. Ata e fituan pushtetin vetë, si udhëheqës të luftës guerile shqiptare gjatë luftës kundër pushtimit italian dhe gjerman.

Ata nuk ishin, siç pretendojnë tani, bij të djersës me duar të ashpra. Shumica e tyre i përkiste klasës së mesme shqiptare tepër të vogël në kryeqytet, Tiranë, dhe kishte marrë një arsim francez, atëherë në modë në atë shtresë. (Sipas thashethemeve dashakeqe, një nga detyrat e ambasadës franceze në Tiranë është të furnizojë disa anëtarë të udhëheqjes shqiptare me vepra klasike pornografike.)

Pavarësisht kalimit të tridhjetë e dy viteve dhe pastrimeve të shumta të përgjakshme, ky grup i vogël ende e mban Shqipërinë sot nën një kontroll të hekurt.

  1. Hoxha dhe z. Shehu kanë zënë gjithmonë vendet kryesore, dhe në Komitetin Qendror prej gjashtëdhjetë e pesë anëtarësh ka jo më pak se pesë çifte të martuara. Loja quhet mbijetesë dhe doktrina komuniste është përshtatur vazhdimisht për t’iu përshtatur rrethanave.

Që në vitet e para, Shqipëria shfaqi një pavarësi të mprehtë ndaj Moskës duke përcaktuar një “rrugë shqiptare drejt socializmit” (veçanërisht pasi Jugosllavia qëndronte midis saj dhe presioneve të drejtpërdrejta ushtarake sovjetike), por qëndrimi për të qenë më ekstrem se kinezët daton vetëm nga viti 1960.

Në atë vit, Bashkimi Sovjetik bëri gabimin të përpiqej të organizonte një grusht shteti në Tiranë për të sjellë në pushtet një grup më të bindur — dhe u kap në flagrancë. Shqiptarët dëbuan përfaqësuesit sovjetikë nga ambasada dhe bazat e tyre detare, dolën me zhurmë nga Pakti i Varshavës dhe iu drejtuan Kinës.

Kjo kishte kuptim të plotë. Kinezët ishin shumë larg për të përbërë ndonjë kërcënim, dhe për Pekinin ishte një mënyrë mrekullisht e lirë për ta bezdisur Bashkimin Sovjetik.

Gjatë gjashtëmbëdhjetë viteve të fundit, Shqipëria ka qenë plotësisht e varur nga Pekini për ndihmë ekonomike, teknike dhe ushtarake. Në këmbim, Shqipëria është angazhuar plotësisht ndaj doktrinave revolucionare maoiste, brenda dhe jashtë vendit. Ajo pati madje edhe Revolucionin e saj të vogël Kulturor në vitin 1966.

Nuk ishte aspak një çmim i lartë për kënaqësinë e të qenit në gjendje t’i thoshte gjithë botës ku të shkonte. Në planin e brendshëm, kjo ofroi avantazhin e një kontrolli edhe më rigoroz mbi popullsinë sesa komunizmi i modelit sovjetik.

Por tani kinezët po ndryshojnë kurs dhe Shqipëria po shqetësohet.

Tani dihet se në vitin 1974 tetë nga tetëmbëdhjetë anëtarët e kabinetit shqiptar, si dhe një numër gjeneralësh, u spastruan — dhe shumë prej tyre me gjasë u ekzekutuan. Akuza ishte “komplot me armiq të huaj për të kryer një grusht shteti ushtarak”.

Debati i vërtetë ishte ndoshta midis linjës së ashpër dhe atyre që argumentonin për njëfarë afrimi me Bashkimin Sovjetik. Po ashtu, shpërthimi i fundit kundër Kinës ishte ndoshta i drejtuar kundër një fraksioni nervoz në udhëheqje që dëshironte të imitonte Kinën duke krijuar lidhje më të ngushta me Perëndimin.

Pa ndihmën kineze, udhëheqja shqiptare do të ishte në telashe të mëdha, por linja e saj plotësisht e pavarur ndoshta nuk është aq e rrezikshme. Një pushtim nga Bashkimi Sovjetik është i pamundur përveçse nëse Jugosllavia do të pushtohej më parë, dhe nuk ka arsye që Pekini ta braktisë Shqipërinë edhe nëse marrëdhëniet e tij strategjike me Amerikën do të shndërroheshin në partneritet.

Armiku i përbashkët, në fund të fundit, është Moska.

Shqipëria ka gjasa të vazhdojë ndjekjen e kursit të saj të çuditshëm edhe për një të ardhme të parashikueshme.

Dy temat kundërshtuese në mitingun e madh të popullit të Vuçiqit në Beograd

Drini.us
-
0
Dy temat kundërshtuese në mitingun e madh të popullit të Vuçiqit në Beograd

Gani Mehmeti

Sot, më 28 qershor 2026, në vigjilie të ditës së Vidovdanit, Vuçiq në Beograd do të mbajë miting të madh gjithpopullor serb, me sloganin ‘’Serbia – një familje’’.

Serbia – një familje, le të mbetet, le të jetë. Kjo tingëllon bukur dhe ka kuptimin brenda kufijve të sotëm të saj, e cila për momentin nuk është e rrezikuar, ani që ajo e tëra fle në tokat shqiptare të pushtura herë pas here me ndihmën e Rusisë, me ndihmën e shteteve perëndimore e të fuqive të mëdha si dhe me lejen e përkrahjen e Perandorisë Otomane, ka ardhur deri këtu ku është sot.

Edhe serbët e dinë se janë të ardhur në Ballkan. Këtë, madje ne e kemi mësuar që në shkollën fillore me titullin : Dyndjaet sllave drejt Ballkanit, e këtë e dinë edhe ata vetë.

Sipas paralajmërimeve të Vuçiqit, në atë tubim do të prezantohen qëllimet, synimet, programi dhe platforma politike për të ardhmen e Serbisë?!

  • Ruajtja e paqes dhe stabilitetit
  • Ruajtja e Kosovës

Sipas paralajmërimit të fjalës të Vuçiqit në miting dhe temave të paraqitura për këtë që quhet si një lloj referendumi, dy tema janë kundër njëra-tjetrës.

Tema : Ta ruajmë paqen, si temë normal se është plotësisht e pranueshme. Por, sa punon, sa vepron e sa është Vuçiq për ruajtjen e paqes, është diçka krejt tjetër, e cila nuk i shitet më as tek vendorët e as tek ndërkombëtarët. Jo, sepse ai është bashkëpuntori i ngushtë i Millosheviqit, prej idesë së të cilit nuk ka hequr dorë as sot dhe as që e ka ndërmend të heqë dorë.

Vuçiqi është një intrigant, një mashtrues që ka dalë sot mbi sipërfaqe dhe këto i kuptohen lehtë. Vuçiqi flet si paqësor, por vepron në të kundërtën.

Përse e themi këtë ? Këtë e themi sepse, deri sa ai në pikën  e parë të temës së mitingut e ka RUAJTJEN E PAQES DHE STABILITETIT, ai nuk është as për paqe e as për stabilitet.

Jo, sepse këtë e vërteton tema e dytë e tij: RUAJTJA E KOSOVËS!

Përse ai duhet ta ruajë Kosovën ? Prej kujt duhet ta ruajë Kosovën ? E kujt është Kosova ? Çfraë ka të bëjë ai me Kosovën ? Si duhet të ruhet Kosova ?

Nuk ka më raujtje të Kosovës brenda Serbisë. Ajo ruhet vetë, ajo ruhet nga NATO që është në Kosovë. E më pas Kosova do të jetë në NATO, prandaj mos ëndërro.

Kosova është e ruajtur, nuk ka prej kiujt ta ruajë Vuçiqi. Mirëpo, me këtë «ruajtje» ai mendon ta sulmojë, pra të mos ketë paqe as në Serbi e as stabilitet, sipas temës së parë.

Kosova është e atyre që jetojnë në të dhe ai nuk ka nevojë të përzihet fare për këtë.

Ajo mbrohet nga vetë kosovarët brenda shtetit të Kosovës. Kosova ruhet kur sa më larg ka duart prej saj Vuçiqi. Prej askujt tjetër nuk sheh rrezikun Kosova, prej asnjë shteti tjetër nuk sulmohet Kosoava.
A, nuk e di Vuçiqi se në Kosovë është e pranishme NATO, prej kur u përzu Serbia nga Kosova, me ndihmën e së cilës u çlirua Kosova dhe shpëtoi nga gjenocidi ?

Po, për ç’arsye NATO është e pranishme edhe sot e kësaj dite në Kosovë ? Krejt kjo bëhet në mbrojtje nga Serbia. Nga Serbia e Vuçiqit «paqësor» e «stabilizues», sipas temës së parë.

Çfarë mbetet të kuptohet me temën e dytë : RIUAJTJA E KOSOVËS ?

A nuk lë të kuptohet që të sulmohet Kosova, të pushtohet Kosova ?

A, kështu ruhet paqa e stabiliteti ? A nuk e merr me mend se me sulmin ndaj Kosovës, nuk do të ketë as Serbi?
Vuçiq, me sulmin e Kosovës, do të sulmohet ashpër edhe Serbia. Merr shembull sot në Rusinë që po sulmohet nga Ukraina. Prandaj, nëse vërtet je për paqe e stabilitet, duhet aurtomatikisht ta njohësh Pavarësinë e Kosovës, se ndryshe kot flet për paqe, kot flet për stabilitet.

Ti nuk je armatosur për të ruajtur paqen e stabilitetin ,ti je armatosur që ta prishësh paqen e stabilitetin në Ballkan, por kujdes se në radhë të parë do të digjesh ti vetë e mëpastaj edhe Serbia.

Vërtet, po deshe Serbinë, duaje paqen dhe stabiulitetin!

Më 28 qershor 2026

Drejtësia dhe barazia nuk janë ideologji, ato janë ligji biologjik i jetës

Drini.us
-
0
Drejtësia dhe barazia nuk janë ideologji, ato janë ligji biologjik i jetës

Lirim Gashi, Prizren

Shumë njerëz të pa informuar mendojnë se drejtësia dhe barazia janë një iluzion marksist, duke pretenduar se ato janë dëshmuar si utopi përmes regjimeve komuniste të Leninit, Stalinit, Mao Ce Dunit, Titos, Enver Hoxhës dhe të tjerëve.
Megjithatë, ata nuk e kuptojnë se komunizmi siç e imagjinoi Marksi nuk është zbatuar kurrë në mënyrë të vërtetë në praktikë.
Sepse Lenini, Stalini, Mao, Tito, Enver Hoxha dhe të tjerët nuk e realizuan kurrë vizionin e tij burimor, por i imponuan ideologjitë dhe ambiciet e tyre autoritare, duke e shndërruar idealin humanist të Marksit në një mekanizëm represiv që solli vuajtje të panumërta për njerëzit, kafshët, bimët dhe natyrën që i rrethon.
Si pasojë, shumë njerëz gabimisht e barazojnë idealin me deformimin e tij, sikur problemi të ishte vetë ideali humanist dhe jo ata që e shtrembëruan dhe e keqpërdorën atë.
Por le ta lëmë mënjanë debatin ideologjik dhe ta shohim çështjen nga këndvështrimi i arsyes.
Nëse jetën e shikojmë jo përmes syzeve ideologjike, por përmes biologjisë, ekologjisë, psikologjisë, sociologjisë, filozofisë dhe logjikës, na bëhet shpejt e qartë se drejtësia dhe barazia nuk janë shpikje të Marksit, të liberalizmit apo të ndonjë feje. Ato janë kushte themelore të vetë jetës.
Biologjia na mëson se asnjë organ nuk ekziston i ndarë nga të tjerët. Çdo qelizë varet nga qelizat përreth. Zemra nuk mund t’i dominojë mushkëritë, as truri stomakun. Në momentin kur një organ fillon të marrë më shumë burime sesa që i takojnë, ai pushon së funksionuari si organ dhe shndërrohet në kancer. Dhe kanceri jo vetëm që e shkatërron organizmin; ai në fund e shkatërron edhe vetveten.
Ekologjia e konfirmon të njëjtin ligj në nivel planetar. Asnjë pyll nuk mbijeton falë pemës më të fortë, por falë bashkëpunimit të mijëra organizmave të padukshëm: kërpudhave, baktereve, insekteve, bimëve dhe kafshëve. Kur zhduket një hallkë, i gjithë sistemi dobësohet. Natyra nuk njeh oligarki; ajo njeh ekuilibër.
Psikologjia tregon se njeriu nuk arrin lumturi vetëm përmes grumbullimit të pafund të pasurisë. Siguria materiale është e domosdoshme, por përtej një kufiri të natyrshëm mirëqenia varet shumë më tepër nga besimi, drejtësia, dashuria, respekti dhe ndjenja e përkatësisë. Shoqëritë e mbushura me padrejtësi prodhojnë vetëm ankth, depresion, agresivitet dhe izolim.
Sociologjia na tregon se asnjë shoqëri nuk mund të mbijetojë gjatë nëse shumica e qytetarëve beson se ligji zbatohet vetëm ndaj të dobëtve. Kur ligji bëhet privilegj i të fuqishmëve, shteti fillon të shpërbëhet nga brenda, sepse e humb pasurinë e tij më të madhe: besimin.
Politika, në kuptimin e saj më fisnik, nuk është arti i sundimit të njeriut mbi njeriun, por arti i organizimit të jetës së përbashkët. Shteti nuk është krijuar për të prodhuar miliarderë apo skllevër modernë, por për ta mbrojtur dinjitetin e çdo qytetari dhe të mirën e përbashkët.
Ekonomia nuk është shkencë e akumulimit të pafund të kapitalit, por shkencë e menaxhimit të burimeve të kufizuara. Kur fitimi afatshkurtër e shkatërron tokën, ujin, ajrin dhe shëndetin e njerëzve, ai nuk është më fitim, por një borxh i fshehur që ua lëmë pas brezave të ardhshëm.
Financat janë sistemi qarkullues i ekonomisë, njësoj siç është gjaku në trupin e njeriut. Kur gjaku grumbullohet vetëm në një organ, organizmi sëmuret. Po kështu, kur pasuria përqendrohet në pak duar dhe nuk qarkullon drejt punës, arsimit, shëndetësisë dhe inovacionit, lindin kriza të mëdha që në fund i prekin të gjithë.
Filozofia na kujton se liria pa përgjegjësi shndërrohet në arbitraritet, ndërsa barazia pa liri shndërrohet në tirani. Prandaj qytetërimi lind vetëm kur këto dy vlera mbajnë një ekuilibër të ndërsjellë.
Etika dhe morali nuk janë luks idealistësh; ato janë teknologjitë më të vjetra të mbijetesës njerëzore. Shoqëritë që e shpërblejnë mashtrimin, korrupsionin dhe lakminë mund të pasurohen përkohësisht, por në aspektin afatgjatë, ato varfërohen në besim, kulturë dhe humanizëm.
Epistemologjia, shkenca e dijes, na paralajmëron të mos i ngatërrojmë idetë me keqpërdorimin e tyre. Nuk duhet ta gjykojmë mjekësinë nga mjekët e papërgjegjshëm, fenë nga fanatikët apo demokracinë nga politikanët e korruptuar. Po kështu, nuk mund ta gjykojmë idealin vetëm nga ata që e keqpërdorën si maskë për pushtet.
Prandaj pyetja thelbësore nuk është nëse drejtësia dhe barazia janë të mundshme. Pyetja e vërtetë është nëse jeta mund të ekzistojë pa to.
Historia, biologjia, ekologjia dhe vetë natyra na japin të njëjtën përgjigje: çdo sistem i bazuar në padrejtësi mund të duket i fortë për një kohë, por brenda vetes mban mekanizmin e vetëshkatërrimit. Universi nuk bazohet në privilegj, por në ekuilibër; jo në lakmi, por në ndërvarësi; jo në pushtetin e pakicës, por në bashkëpunimin e të gjithëve.
Kultura na konfirmon të njëjtin ligj. Asnjë qytetërim i madh nuk është ndërtuar mbi grumbullimin e arit, por mbi ndarjen e dijes, përvojës dhe krijimtarisë. Kultura nuk është koleksion objektesh luksoze, por një organizëm i gjallë që rritet vetëm kur secili ka mundësi të kontribuojë me talentin e tij. Shoqëria që e kthen kulturën në privilegj të pakicës e humb kujtesën, identitetin dhe aftësinë për ta kuptuar veten dhe të tjerët.
Arsimi nuk është fabrikë diplomash, por proces i çlirimit të mendjes njerëzore. Qëllimi i tij nuk është të prodhojë ekzekutorë të bindur, por njerëz të lirë, të përgjegjshëm dhe me mendim kritik. Kur sistemi arsimor shpërblen bindjen në vend të kuriozitetit, ai riprodhon padijen në vend të dijes.
Letërsia na kujton vazhdimisht se asnjë pushtet nuk është i përjetshëm, por vetëm dinjiteti njerëzor. Shkrimtarët e mëdhenj nuk e kanë ndryshuar botën me armë, por me fjalë që zgjojnë ndërgjegjen.
Arti përfaqëson gjuhën e ekuilibrit mes arsyes dhe ndjenjës. Muzika, piktura, teatri, filmi dhe arkitektura nuk janë luks, por pjesë e shëndetit shpirtëror të çdo shoqërie. Njeriu nuk jeton vetëm për bukë, por edhe për bukuri, kuptim dhe shpresë.
Prandaj kultura, arsimi, letërsia dhe arti nuk janë zbukurime të qytetërimit, por organet e tij jetësore.
Për këtë arsye, ekuilibrizmi nuk është vetëm një filozofi politike apo ekonomike, por një filozofi e të gjithë qytetërimit. Ai e mbron ekuilibrin mes njeriut dhe natyrës, lirisë dhe përgjegjësisë, shkencës dhe etikës, ekonomisë dhe solidaritetit, kulturës dhe arsimit, arsyes dhe dhembshurisë.
Edhe mjekësia e konfirmon këtë ligj. Trupi i njeriut është një republikë prej rreth 37 trilion qelizash që mbijetojnë vetëm përmes bashkëpunimit dhe ekuilibrit. Kur një grup qelizash ndalon së respektuari rregullat dhe fillon të marrë më shumë sesa i takon, ai shndërrohet në tumor. Kur tumori vazhdon të rritet, bëhet kancer. Ironikisht, ai e shkatërron edhe organizmin që e ushqen edhe vetveten.
Prandaj mjekësia na mëson se rritja e pakontrolluar nuk është shenjë shëndeti, por sëmundje. Sepse shëndeti nuk është dominimi i vetëm një organi, por harmonia e gjithë sistemit.
E njëjta gjë vlen për shoqërinë: kur një pakicë akumulon pasurinë dhe pushtetin në kurriz të shumicës, shoqëria fillon të sillet si një organizëm i prekur nga kanceri – dobësohet, sëmuret dhe në fund shembet nga brenda.
Prandaj ekuilibrizmi është filozofia ime gjithëpërfshirëse, të cilën e studioj, e zhvilloj dhe e promovoj çdo ditë, sepse e konsideroj si rrugën më të logjikshme dhe më të besueshme për ruajtjen e jetës dhe natyrës nga shkatërrimi përfundimtar.

‘Neomalsorja’ për Britania Daily: Kjo qeveri s’mund të sjellë ndryshim

Drini.us
-
0
‘Neomalsorja’ për Britania Daily: Kjo qeveri s’mund të sjellë ndryshim
Protestat antiqeveritare në Shqipëri kanë hyrë në ditën e tyre të 28-të, duke u shndërruar në një nga zhvillimet më të rëndësishme politike të javëve të fundit. Krahas mobilizimit në terren, lëvizja ka prodhuar edhe zhvillime të forta në skenën politike, duke reflektuar tensionin në rritje mes qytetarëve dhe institucioneve.

Një nga ngjarjet më të komentuara është largimi i deputetes Marjana Koçeku nga grupi parlamentar i Partisë Socialiste. Vendimi i saj për të vazhduar si deputete e pavarur ka tërhequr vëmendje të gjerë, jo vetëm në Shqipëri, por edhe në mediat ndërkombëtare.

Përmes një reagimi publik, Koçeku ndau intervistën e saj për median britanike “Britannia Daily”, duke theksuar se synimi i saj është ndërkombëtarizimi i situatës aktuale politike në vend dhe ekspozimi i problematikave që, sipas saj, janë mbajtur të fshehura për vite me radhë.

Në intervistë, ajo shpreh qartë zhgënjimin ndaj mënyrës se si funksionon sistemi politik shqiptar. Sipas saj, deputetët shpesh nuk gëzojnë liri reale vendimmarrjeje, pasi ndikohen nga disiplinat e forta partiake, duke e zbehur rolin e tyre përfaqësues.

Koçeku vlerëson protestat si një nga lëvizjet qytetare më frymëzuese të viteve të fundit, jo vetëm në Shqipëri, por edhe në nivel evropian. Ajo thekson se pjesëmarrja masive dhe paqësore e qytetarëve tregon një kërkesë të fortë për llogaridhënie dhe ndryshim demokratik.

Sipas saj, këto protesta nuk janë thjesht reagim ndaj politikave të caktuara, por pasqyrojnë një krizë të thellë besimi mes qytetarëve dhe institucioneve. Ajo argumenton se shumë vendime merren pa konsultim të mirëfilltë publik, duke rritur ndjesinë e përjashtimit tek qytetarët.

Deputetja thekson se largimi i saj nga shumica qeverisëse nuk ishte i papritur, por rezultat i një procesi zhgënjimi që erdhi duke u thelluar me kalimin e kohës. Protestat, sipas saj, vetëm sa e përforcuan këtë vendim.

Në një deklaratë të fortë, Koçeku shprehet se ndryshimi nuk mund të vijë nga e njëjta elitë politike që ka dominuar vendin për dekada. Ajo kërkon një transformim të thellë të kulturës politike, duke theksuar nevojën për një brez të ri drejtuesish të bazuar në transparencë, përgjegjësi dhe dialog.

Ajo paralajmëron gjithashtu se pakënaqësia brenda establishmentit politik është më e madhe sesa duket publikisht, duke sugjeruar se në të ardhmen mund të ketë edhe lëvizje të tjera të ngjashme nga figura politike.

Në fund, mesazhi i saj për protestuesit është i drejtpërdrejtë: angazhimi qytetar ka vlerë dhe zëri i tyre po dëgjohet. Sipas saj, qytetarët tashmë kanë një përfaqësim të drejtpërdrejtë edhe brenda parlamentit.

Ndërkohë, protestat, të njohura ndryshe si “Revolucioni i Flamingove”, nisën si një reagim ndaj projekteve të diskutueshme turistike në zona të mbrojtura, por më pas u zgjeruan në një lëvizje të gjerë kundër korrupsionit, mungesës së transparencës dhe krizës së besimit në qeverisje.

Kjo lëvizje vazhdon të mbetet një nga momentet më përcaktuese për zhvillimet politike në Shqipëri, duke sinjalizuar një kërkesë të fortë për ndryshim sistemik dhe një model të ri qeverisjeje.

Marjana

Intervista e plotë:

Marjana Koçeku, një nga deputetet më të reja të Shqipërisë dhe ish-anëtare e grupit parlamentar të Partisë Socialiste në pushtet, i ka thënë gazetës Britannia Daily se lëvizja masive e protestave në vend pasqyron një “krizë më të thellë besimi” midis qytetarëve dhe institucioneve politike — dhe u ka dërguar një mesazh të drejtpërdrejtë demonstruesve: “Nuk jeni vetëm”.

Koçeku, e cila zuri vendin e saj në parlament shtatorin e kaluar përpara se të largohej nga Partia Socialiste në pushtet për t’u ulur si deputete e pavarur, tha se zhgënjimi në rritje me mënyrën se si ushtrohet pushteti brenda politikës shqiptare në fund të fundit e çoi atë në thyerjen e radhëve. Largimet nga partitë kryesore politike të Shqipërisë janë relativisht të rralla – veçanërisht midis deputetëve të sapozgjedhur nga shumica qeverisëse – duke e bërë vendimin e saj një akt të rrallë pavarësie politike në politikën bashkëkohore shqiptare. Komentet e saj janë veçanërisht të dukshme sepse vijnë nga një politikane që deri vonë ulej në bankat e qeverisë dhe tani është një nga zërat e paktë të pavarur të parlamentit. Si një nga anëtaret më të reja të parlamentit, Koçeku tha se i kuptonte veçanërisht aspiratat e demonstruesve kryesisht të rinj, shumë prej të cilëve besojnë se sistemi politik i Shqipërisë nuk pasqyron më shqetësimet e tyre.

Vërejtjet e saj ofrojnë një pamje të rrallë të zhgënjimit në rritje brenda shumicës qeverisëse të Shqipërisë në një kohë kur vendi po përjeton një nga lëvizjet më të mëdha të protestave në vite.

Duke hyrë në Parlament më pak se një vit më parë, vendimi i Koçekut për t’u shkëputur nga shumica qeverisëse ka tërhequr vëmendje të veçantë për shkak të moshës së saj dhe shpejtësisë me të cilën ajo u zhgënjye nga sistemi politik.

Vendimi i Koçekut është veçanërisht i rëndësishëm sepse ajo u zgjodh si pjesë e shumicës qeverisëse të Partisë Socialiste të Kryeministrit Edi Rama përpara se të vendoste të shkëputej nga radhët e saj dhe të vazhdonte si deputete e pavarur. Si e pavarur, ajo nuk është më e detyruar nga disiplina partiake dhe thotë se do të votojë sipas ndërgjegjes së saj dhe interesave të zgjedhësve të saj.

“Parlamenti shumë shpesh funksionon si një vend ku vendimet e partisë thjesht miratohen në vend që të shqyrtohen vërtet”, tha ajo për Britannia Daily. “Një nga përgjegjësitë themelore të një deputeti është të ushtrojë gjykim të pavarur në emër të qytetarëve që e kanë zgjedhur. Megjithatë, në praktikë, disiplina partiake shpesh ka përparësi mbi interesin publik.”

Në intervistën e saj me Britannia Daily, Koçeku iu rikthye vazhdimisht temave të llogaridhënies, ripërtëritjes demokratike dhe nevojës për një brez të ri lidershipi politik.

‘Protestat e përforcuan vendimin tim’

Largimi i Koçekut nga partia qeverisëse vjen në sfondin e një prej lëvizjeve qytetare më të rëndësishme në historinë e kohëve të fundit të Shqipërisë, me dhjetëra mijëra njerëz, kryesisht të rinj, që dolën në rrugë në demonstrata paqësore duke kërkuar llogaridhënie, transparencë dhe reformë demokratike. Protestat janë bërë një nga zhvillimet politike përcaktuese në Shqipëri në muajt e fundit, duke tërhequr një brez qytetarësh që thonë se ndihen të padëgjuar nga strukturat tradicionale politike të vendit.

Ajo tha se protestat nuk shkaktuan largimin e saj nga partia, por e përforcuan atë fuqishëm.

“Protestat kanë qenë ndër lëvizjet qytetare më frymëzuese që kam parë, jo vetëm në Shqipëri, por edhe në Evropë vitet e fundit”, tha ajo. “Kur dhjetëra mijëra qytetarë mobilizohen në mënyrë paqësore për të kërkuar llogaridhënie dhe ndryshime demokratike, përfaqësuesit e zgjedhur kanë detyrë të dëgjojnë.”

Çështjet e ngritura nga demonstruesit – llogaridhënia e qeverisë, mbrojtja e mjedisit, transparenca mbi projektet e mëdha të zhvillimit dhe kostoja në rritje e jetesës – ishin, tha Koçeku, “të njëjtat shqetësime” që e kishin shtyrë të vinte në pikëpyetje drejtimin në të cilin po shkonte Shqipëria. Në vend që ta shihte lëvizjen me alarm, ajo e përshkroi atë si një burim optimizmi.

«E shoh këtë lëvizje si një shenjë shprese dhe jo dëshpërimi», tha ajo. «Kjo tregon se njerëzit nuk kanë hequr dorë nga demokracia — përkundrazi, ata po kërkojnë që ajo të funksionojë më mirë».

‘Është vetëm çështje kohe’

Në një nga zbulimet më të habitshme të intervistës, Koçeku sugjeroi që të tjerë brenda establishmentit politik të Shqipërisë mund të ndjekin përfundimisht shembullin e saj – një pretendim që ka të ngjarë të shkaktojë shqetësim brenda Partisë Socialiste.

«Nga bisedat dhe vëzhgimet e mia, besoj se ka një shqetësim në rritje brenda disa pjesëve të establishmentit politik të Shqipërisë», tha ajo. «Ndjej se jo të gjithë ndihen rehat me drejtimin aktual të udhëheqjes politike, edhe nëse shumë zgjedhin të mos i shprehin këto shqetësime publikisht».

Ajo shtoi: “Unë besoj se është vetëm çështje kohe para se më shumë politikanë të gjejnë guximin të flasin hapur dhe të veprojnë sipas bindjeve të tyre. Demokracitë e shëndetshme varen nga individë që janë të gatshëm të mbrojnë bindjet dhe idetë e tyre përtej komoditetit të përgjithshëm politik.”

Sa i përket ish-kolegëve të saj në Partinë Socialiste, Koçeku ishte e shkurtër. “Nga kjo pikë e tutje, i gjithë komunikimi midis nesh do të kryhet përmes kanaleve zyrtare”, tha ajo. “Nuk kam pasur asnjë kontakt me asnjërin prej tyre.”

Një krizë besimi — dhe një thirrje për një rivendosje politike

Koçeku argumentoi se protestat nuk janë thjesht një përgjigje ndaj politikave specifike, por një simptomë e diçkaje shumë më themelore: një prishje e besimit midis qytetarëve shqiptarë dhe institucioneve që supozohet t’u shërbejnë atyre.

“Shumë shqiptarë mendojnë se vendimet politike merren gjithnjë e më shumë pa konsultime kuptimplote publike dhe se institucionet po bëhen më pak të përgjegjshme ndaj njerëzve të cilëve duhet t’u shërbejnë”, tha ajo. “Kur qytetarët humbasin besimin se shqetësimet e tyre mund të adresohen përmes kanaleve të zakonshme politike, ata natyrshëm kërkojnë mënyra të tjera demokratike për t’u dëgjuar zëri i tyre.”

Ajo argumentoi se reformat nuk mund të jenë të besueshme nëse udhëhiqen nga e njëjta kulturë politike kundër së cilës qytetarët po protestojnë, duke sugjeruar se establishmenti aktual politik nuk e ka më besimin e nevojshëm për të sjellë ndryshime kuptimplote. Rindërtimi i këtij besimi, tha ajo, do të kërkonte shumë më tepër sesa njoftime politikash.

“Rindërtimi i besimit do të kërkojë më shumë sesa ndryshime në politika”, tha ajo. “Kjo kërkon një kulturë të ndryshme politike – një kulturë të bazuar në transparencë, institucione më të forta demokratike, respekt për sundimin e ligjit dhe një gatishmëri për të dëgjuar qytetarët edhe kur mesazhi i tyre është i pakëndshëm.”

‘Kjo Qeveri nuk mund ta bëjë këtë — As Elita e Vjetër Politike nuk mundet’
Koçeku argumentoi se Shqipëria nuk ka nevojë vetëm për një ndryshim qeverie, por për një brez krejtësisht të ri udhëheqësish të përkushtuar ndaj llogaridhënies, transparencës dhe dialogut demokratik. Përfundimi i saj ishte i pakursyer.

“Ajo që i duhet Shqipërisë nuk është thjesht një ndryshim i individëve, por një ripërtëritje e të gjithë kulturës politike. Elita politike, funksionimi i institucioneve tona dhe mentaliteti që ka formësuar qeverisjen për dekada të tëra kërkojnë reforma të thella.”

Ajo vazhdoi: “Ndryshimi i qëndrueshëm nuk do të vijë nga zëvendësimi i një grupi aktorësh politikë me një tjetër nëse të njëjtat praktika dhe mendësi mbeten të paprekura. Shqipëria ka nevojë për një brez të tërë të ri lidershipi që përqafon llogaridhënien, transparencën, dialogun demokratik dhe shërbimin publik si parime themelore të qeverisjes.”

‘Tani keni një mandat në Parlament’

Mesazhi i Koçekut për protestuesit që kanë mbushur rrugët e Shqipërisë ishte i drejtpërdrejtë dhe personal.

«Zërat tuaj kanë rëndësi dhe nuk duhet të besoni kurrë se angazhimi qytetar paqësor është i kotë», i tha ajo Britannia Daily. «Nuk jeni vetëm — madje keni edhe një mandat në parlament tani».

Ajo zbuloi se shumë protestues e kishin ftuar personalisht të bashkohej me demonstratat në rrugë, të cilat i përshkroi si “një shenjë besimi që e vlerësoj thellësisht”. Që kur njoftoi vendimin e saj, Koçeku tha se ka marrë mijëra mesazhe nga qytetarë të zakonshëm, anëtarë të diasporës shqiptare, akademikë dhe figura publike, shumë prej të cilëve i thanë se lëvizja e saj kishte ripërtërirë besimin e tyre se politika mund të udhëhiqet ende nga parimet dhe jo nga përshtatshmëria politike.

“Forca e këtij reagimi pasqyron faktin se një vendim i tillë është shumë i pazakontë në politikën shqiptare”, tha ajo. “Ai ka sfiduar një kulturë politike të gjatë dhe ka hapur një diskutim më të gjerë publik rreth pavarësisë politike, llogaridhënies dhe përgjegjësisë së përfaqësuesve të zgjedhur për të vënë qytetarët përpara interesave të partisë.”

‘Revolucioni i Flamingove’ në Shqipëri

Shqipëria ka parë disa nga demonstratat e saj më të mëdha dhe më të qëndrueshme në vitet e fundit, me dhjetëra mijëra njerëz që dolën në rrugë në Tiranë dhe qytete të tjera duke kërkuar llogaridhënie më të madhe qeveritare, transparencë dhe reforma demokratike. Lëvizja, e quajtur gjerësisht “Revolucioni i Flamingo-ve”, fillimisht filloi si një fushatë mjedisore kundër zhvillimeve të diskutueshme të turizmit luksoz në ishullin e Sazanit dhe gadishullin e afërt të Zvërnecit , projekte të mbështetura nga investitori amerikan Jared Kushner , dhëndri i Presidentit të SHBA-së Donald Trump, dhe gruaja e tij Ivanka Trump .

Zhvillimet, të cilat përfshijnë plane për resorte luksoze në zona të ndjeshme ndaj mjedisit pranë Peizazhit të Mbrojtur Vjosë-Nartë , kanë tërhequr kundërshtime të ashpra nga ambientalistët, banorët vendas dhe anëtarët e diasporës shqiptare, të cilët kanë frikë nga dëmtimi i ekosistemeve të mbrojtura dhe akuzojnë qeverinë se po i jep përparësi interesave të investimeve të elitës mbi shqetësimet publike.

Ajo që filloi si kundërshtim ndaj projekteve të resortit, që atëherë është evoluar në një lëvizje më të gjerë proteste kundër korrupsionit të dyshuar, kapjes së perceptuar të shtetit, mungesës së transparencës dhe frustrimit në rritje me establishmentin politik të Shqipërisë. Protestuesit kanë bërë thirrje për reforma të thella politike dhe, në disa raste, dorëheqjen e kryeministrit Edi Rama , duke argumentuar se demonstratat kanë të bëjnë me shumë më tepër sesa një projekt të vetëm zhvillimi dhe në vend të kësaj përfaqësojnë një kërkesë për një kulturë të re politike të ndërtuar mbi llogaridhënien dhe besimin publik.

One of Albania’s Youngest MPs Quits Governing Party as Protests Intensify and Says ‘This Government Can’t Deliver Change’ – Britannia Daily

Kosova nuk mbrohet me fjalë të lehta, por me të vërtetën!

Drini.us
-
1
Kosova nuk mbrohet me fjalë të lehta, por me të vërtetën!

Sak Muji, Rugovë  

E kuptoj revoltën tënde dhe e ndaj dhimbjen kur shohim se sa lehtë disa përpiqen ta relativizojnë luftën e Kosovës, gjakun e dëshmorëve dhe krimet që Serbia kreu mbi popullin shqiptar.
Por pikërisht pse Kosova ka kaluar aq shumë, nuk duhet të bie në duart e shpifjeve, fotografive të manipuluara, titujve pa burim dhe akuzave që nuk provohen.
Ka fakte të rënda politike që mund dhe duhet të diskutohen.
Edi Rama publikisht ka propozuar krijimin e një entiteti sovran bektashi në Tiranë. Kjo është çështje që kërkon debat kombëtar, kushtetues dhe shpjegim të plotë për sovranitetin e Shqipërisë.
Po ashtu, Kuvendi i Shqipërisë nuk e miratoi rezolutën që do të dënonte shprehimisht gjenocidin serb në Kosovë. Kjo është plagë morale dhe kombëtare, sepse mbi 13 mijë njerëz u vranë në luftë, ndërsa familjet shqiptare ende kërkojnë drejtësi për të zhdukurit, për masakrat dhe për dhunimet.
Por nuk duhet të themi pa prova se Rama punon për Serbinë, Greqinë, Iranin apo kundër Izraelit. Kritika bëhet më e fortë kur bazohet në vendime, vota, deklarata dhe dokumente — jo në hamendësime.
Edhe për Dritan Goxhajn duhet të kemi të njëjtin standard. Nëse ka kontribuar në luftë, kjo duhet të dokumentohet drejt. Nëse dokumentet për statusin e tij janë të dyshimta, duhet hetim, arkiv dhe ekspertizë. Askush nuk duhet të mohohet pa prova, por as të shpallet hero me dokumente që nuk janë verifikuar.
Ne nuk kemi nevojë të zihemi mes shqiptarësh për të mbrojtur Kosovën.
Ne kemi nevojë për një kërkesë të përbashkët:
Të njihet e dënohet qartë gjenocidi serb në Kosovë.
Të hapen arkivat.
Të gjenden të zhdukurit.
Të mbrohet e vërteta e UÇK-së.
Të mos përdoret historia e luftës për interesa politike.
Kosova nuk është dekor për fushata.
Kosova është gjak, sakrificë dhe amanet.
TOKAT NUK MBROHEN NESËR — MBROHEN SOT!
Po, pikërisht kjo është frika jonë: sot quhet “investim”, nesër bëhet marrëveshje e pakthyeshme, e pas 50 vitesh na thonë se gjithçka është mbyllur, dokumentet janë në arkiv dhe toka nuk kthehet më.
Kështu u debatua edhe për Rugovën e Çakorrin. Populli ngriti zërin për mbi 8 mijë hektarë që sipas kundërshtarëve të demarkacionit rrezikonin të mbeteshin jashtë Kosovës. Pushteti e mohoi. Por plagët, dyshimet dhe dhimbja e Rugovës vazhdojnë edhe sot.
Prandaj nuk mund të presim nesër për Sazanin, Vlorën e Zvërnecin.
Nuk jemi kundër turizmit.
Nuk jemi kundër punësimit.
Nuk jemi kundër investimeve.
Por jemi kundër çdo kontrate që nuk del para popullit.
Nëse Sazani mbetet pronë e shtetit shqiptar, atëherë të publikohet kontrata.
Të dihet kush investon.
Për sa vite.
Çfarë ndërtohet.
Kush kontrollon.
Çfarë mbetet për popullin.
Si mbrohet natyra, deti dhe bregdeti.
Sepse toka shqiptare nuk është pronë e një qeverie katërvjeçare.
As Sazani, as Vlora, as Zvërneci, as Rugova nuk janë mall për pazare.
Sot kërkojmë transparencë.
Sot kërkojmë garanci.
Sot kërkojmë që Shqipëria të mos humbë kontrollin mbi pasuritë e saj.
Nesër mund të jetë vonë.
Nuk kemi tokë shqiptare tepër për të falur.
Nuk kemi det, ishuj e bregdet tepër për t’i tjetërsuar.
Sazani dhe Vlora nuk shiten!

Ç’punë kanë Ikbalet e dynjasë në demokracinë e Republikës së Shqipërisë?

Drini.us
-
0
Ç’punë kanë Ikbalet e dynjasë në demokracinë e Republikës së Shqipërisë?

Nga Ylli Manjani, Tiranë  

Edhe unë nuk e dua regjimin e Iranit. Kur ai kryen shtypje, burgosje arbitrare apo masakra ndaj qytetarëve të vet, nuk kam asnjë dilemë morale për ta dënuar. Por nuk më shkon ndër mend të marr avionin për në Teheran, të dal në shesh e t’u tregoj iranianëve se si duhet ta rregullojnë demokracinë e tyre. Ajo është beteja e tyre. Solidariteti është një gjë; ndërhyrja në politikën e brendshme të një vendi tjetër është krejt tjetër.

Prandaj më ngjalli habi prania e dy “Ikbaleve” turiste iraniane, që jetojnë në Kanada dhe kishin ardhur në Shqipëri për të protestuar në emër të popullit shqiptar. Nuk e di si i kanë justifikuar shpenzimet e udhëtimit. Më pak akoma e kuptoj se çfarë halli personal u zgjidh atyre nga demokracia shqiptare, kur vendet ku jetojnë ose vendi nga vijnë kanë problemet e tyre shumë më të mëdha për të zgjidhur. Shkoni moj në Teheran, jo në Tiranë! Apo keni ngatërruar fluturim?!

Po aq i çuditshëm është fenomeni i “Ikbaleve” nga Kosova dhe Maqedonia e Veriut. Të jemi të qartë: ata janë njerëzit tanë. Janë vëllezër e motra. Në Shqipëri janë gjithmonë të mirëpritur, si në shtëpinë e tyre. Por pikërisht sepse janë njerëzit tanë, duhet të respektojmë një rregull elementar të bashkëjetesës.

Edhe vëllai im, ai që ma ka bërë nëna, nuk hyn në shtëpinë time për të më treguar si duhet ta drejtoj familjen. As unë nuk shkoj në shtëpinë e tij për t’i dhënë urdhra se si duhet të jetojë. Respekti ndërtohet mbi kufijtë e lirisë së tjetrit, jo mbi dëshirën për t’i imponuar bindjet tona.

Mua më vjen keq për gjendjen e Kosovës. Më duket e dhimbshme pamja e zymtë e Prishtinës dhe e shumë qyteteve të tjera. Shoh mungesë energjie, mungesë zhvillimi dhe një perspektivë që nuk ngjall optimizëm. Besoj se Kosova keqqeveriset dhe se sfidat e saj janë serioze.

Por, pavarësisht kësaj, nuk më shkon ndër mend të shkoj në Prishtinë për të protestuar kundër qeverisë së Kosovës. Shkoj për të takuar miqtë e mi, për të pirë një kafe, për të kaluar kohë me ta. Politikën ua lë qytetarëve të Kosovës, sepse janë ata që votojnë, paguajnë taksa dhe mbajnë përgjegjësinë për institucionet e tyre.

Atëherë pse duhet të konsiderohet normale që njerëz të cilët nuk votojnë në Republikën e Shqipërisë, nuk mbajnë përgjegjësi politike këtu dhe nuk jetojnë përditë pasojat e vendimeve të institucioneve shqiptare, të marrin rolin e protagonistëve në betejat tona politike? Aq më tepër kur disa prej tyre mbajnë edhe simbole apo logo që nuk kanë lidhje me debatin demokratik në Shqipëri.

E njëjta logjikë vlen edhe për shqiptarët e Maqedonisë së Veriut. I dua pa masë. U uroj më të mirën. Nuk mendoj se keqqeverisja që përjetojnë është faji i tyre. Por dashuria nuk mund të zëvendësojë logjikën dhe as të drejtën. Çështjet politike të Republikës së Shqipërisë u takojnë qytetarëve të Republikës së Shqipërisë. Ashtu si çështjet politike të vendeve të tyre u takojnë atyre.

Nuk po e përziej qëllimisht këtë argument me ndikimet ideologjike apo fetare, sepse aty debati do të bëhej edhe më i ndërlikuar. Mjafton të qëndrojmë te një parim i thjeshtë demokratik: legjitimiteti politik buron nga qytetaria dhe përgjegjësia ndaj një shteti, jo nga entuziazmi, afërsia etnike apo dëshira për të bërë zhurmë.

Nëse secili do të merrej me punët politike të shtëpisë së vet, do t’i shërbenim më mirë edhe Shqipërisë, edhe Kosovës, edhe shqiptarëve kudo që jetojnë. Përndryshe, rrezikojmë të ushqejmë një mercenarizëm politik që lëviz nga një kauzë te tjetra, pa rrënjë, pa përgjegjësi dhe pa llogaridhënie.

Dhe pikërisht ky mercenarizëm ka bërë më shumë për të na përçarë sesa për të na bashkuar. Ai na ka mbushur sheshet me zëra që nuk mbajnë barrën e pasojave dhe na ka lënë shtëpitë tona politike në derexhenë ku ndodhen sot. Demokracia nuk ka nevojë për turistë politikë. Ka nevojë për qytetarë që marrin përgjegjësi për vendin e tyre.

Eurodeputetja Ilaria dhe Ikbalja duhet të protestojnë për gratë në Teheran, jo për zogjtë në Tiranë

Drini.us
-
0
Eurodeputetja Ilaria dhe Ikbalja duhet të protestojnë për gratë në Teheran, jo për zogjtë në Tiranë
Kreshnik Spahiu, Tiranë

Eurodeputetja e së majtës ekstreme, Ilaria Salis, ka mbërritur në Tiranë për t’iu bashkuar protestës që, sipas saj, synon mbrojtjen e zogjve dhe harabelave në Zvërnec. Por çfarë lidhjeje ka Ikbalja talebane me deputeten italiane?

Përgjigjja mbetet e njëjtë: antiamerikanizmi. U bëj thirrje gazetarëve ta pyesin deputeten italiane: pse nuk u bashkohet protestave në ishullin e Sardenjës kundër resorteve që, sipas aktivistëve, po dëmtojnë mjedisin dhe natyrën? Pse nuk mbështet popullin e saj italian? Pse vjen të protestojë në Shqipëri dhe jo në Itali?

Screenshot

Apo ndoshta në Sardenjë nuk ndërton Ivanka Trump, por grupe të tjera interesi? Sipas këtij këndvështrimi, Ikbalja dhe Ilaria kanë një të përbashkët: kundërshtimin ndaj Amerikës. Ikbalja, e frymëzuar nga ajatollahët e Iranit, dhe Ilaria, e formuar politikisht nga e majta evropiane, kundërshtojnë të djathtën amerikane.

Ikbalja nuk proteston në Tiranë për patriotizëm por për antisemitizëm kundër Kushner. Pse Ikbalja nga Kosova nuk proteston kundër dy biznesmenve kosovar Pacolli dhe Ademi që kanë marrë peng aeroportin e Vlorës dhe pengojnë turizmin dhe zhvillimin e Shqipërisë? Deri këtu, kjo është e drejta e tyre. Por lind pyetja: pse e kanë kthyer Shqipërinë në një fushë përballjeje ideologjike nën pretekstin e mbrojtjes së flamingove? Është paradoksale të shohësh Ikbaljen të paraqitet si mbrojtëse e patriotizmit të zogjve.

Ikbalja dhe Ilaria do të bënin më mirë të shkonin në Teheran, atje ku gratë, vajzat dhe motrat iraniane përballen me shtypjen dhe dhunën e regjimit të ajatollahëve. Mjaft më me përdorimin e Shqipërisë për beteja fetare dhe ideologjike. Shqipëria është një shtet sovran dhe i pavarur.

Komiti i fundit, Kapedan Musa Tahir Daka

Drini.us
-
0
Komiti i fundit, Kapedan Musa Tahir Daka

Muharrem Blakaj, shkrimtar

Mustafë (Mus) Tahir Dakaj – 1882-1946, i lindur, i rritur dhe i edukuar në Vrellë, në një familje të madhe e me tradita. I ati, Tahir Fazli Dakaj, i kishte pasur kullat, hanin, arat dhe bashtinat në qendër të katundit, aty ku tani ndodhen fabrika „Teuta“, Kafeneja (hani) dhe ndërtesat e ish-kooperimit.

Musë Tahiri i takon brezit të luftëtarëve të orëve të para, i cili, së bashku me çetën e Ali Prekiqit e më vonë edhe të Binak Prekiqit, kishte rrëmbyer armët për lirinë e vendit, së pari nga turqit e më vonë edhe nga pushtuesit serbë. Qysh i ri ishte aktiv në luftën kundër ushtrisë turke në Leshan, në luftën e Pejës, kur e detyrojnë mytesarifin (kryetarin e administratës) ta lëshonte qytetin, merr pjesë në tubimin madhështor te Verrat e Llukës më 1903, në lirimin e të burgosurve në Pejë në vitin 1905. Në bashkëpunim me Sejdi Halilin nga Cerrca, Ramë Alinë nga Istogu dhe me Ali Prekiqin nga Vrella, Musë Tahiri merr pjesë në sulmin kundër nizamëve, që i ruanin ustallarët dibranë, që kishin filluar t’i ndërtonin zyrat dhe shkollën fetare për zyrtarët turq në Istog. Në vitin 1910, në bashkëpunim më Binak Prekiqin, Sadri Fazlinë, Qerim Binakun, Sejdi Halilin nga Cerrca, Ramë Alinë e Halil Dërvishin nga Istogu e me Musë Nimanin nga Prigoda, marrin pjesë në luftën e Pejës. Thuhet se ishte pjesëmarrës aktiv edhe në Luftën e Carralevës, që ishte zhvilluar në prill të vitit 1910. U angazhua në rrethimin e ushtrisë turke në bjeshkët e Istogut në vitin 1911 dhe përzënien e tyre drejt Pejës. Mori pjesë aktive në dëbimin e forcave të Xhafer Tajarit nga Istogu dhe Gjyrakoci në vitin 1912, më 9 maj 1912 luftoj në fushat e Stupeve, mori pjesë në luftën për lirimin e Pejës, e më vonë në sulmin mbi depot e armëve në Pejë. Pas pushtimit të Kosovës nga ushtritë serbe e malazeze, Musë Tahiri e Binak Prekiqi me çetat e tyre prapë u gjendën maleve. Kur rojat serbe tërhiqeshin nga Dydeshi, Vrella e Lubozhda, sulmohen nga kaçakët. Me këtë rast mbeten të vrarë i biri i Binak Prekiqit, Halili, dhe Ibish Avdullah Bicaj, si dhe disa xhandarë serbë. I gënjyer nga premtimet e regjimit serb, Musa, bashkë me Fekë Brahimin, Shaqir Fekën, Ramë Fazlinë, Rrustem Alinë dhe Avdi Maksutin, pranojnë të dorëzohen te autoritetet serbe, në saje të besës së dhënë nga një ndërmjetësues serb, i quajtur Grigorije. Xhandarët serbë, në krye me Lekë Millosarin, në pabesi tentojnë t’i pushkatojnë, por, falë këmbënguljes së ndërmjetësuesit Gligorije, të nesërmen i lirojnë. Pas formimit të SKS, Musë Tahirin me shokët e tij kaçakë i gjejmë në radhët e shtrënguara të Lëvizjes Kaçake dhe me lidhje të forcuara bashkëpunimi me çetat e Bajram Currit dhe Azem Galicës. Derisa Musë Tahiri ndodhej në mal, ekspeditat serbe ia djegin kullat dhe ia arrestojnë vëllanë, Rrustemin. Përpiqet ta lirojë të vëllanë, duke zënë pritë në Ledina të Lubozhdës, por forcat serbe ishin shumë më të mëdha në numër dhe detyrohet të tërhiqet në mal, duke lënë disa xhandarë të vrarë. Në shenjë hakmarrjeje, këtë radhë xhandarët serbë ia internojnë vëllanë, Rrustemin, nënën dhe nusen me dy fëmijë. Gjithsej i arrestojnë dymbëdhjetë anëtarë të familjes së gjerë Dakaj dhe i internojnë në burgun e Nishit. Një djalë i vdes në burgun e Nishit, por aty i lind Sadiku, djali tjetër. Sipas ligjit të reformës agrare, pushteti ia konfiskon gjithë pasurinë duke ua dhuruar kolonëve serbë. Kur ia lirojnë familjen nga internimi, nuk i lejojnë të kthehen në shtëpitë dhe pronat e tyre, por i degdisin përtej kufirit, në tokën shqiptare.

Thuhet se, pavarësisht qëndrimeve të kundërta politike, Musë Tahiri me çetën e tij kishin pasur marrëdhënie të mira me kryeplakun e Vrellës, Ramë Ali Bicajn. Raportet midis tyre kishin filluar të lëkundeshin atëherë kur çeta e Musë Tahirit bie në pritë, pranë xhamisë së fshatit Vrellë. Gjatë shkëmbimit të zjarrit plagoset në dorë Ali Prekiqi, pjesëtar i çetës dhe i rrëmbehet pushka. Pasi merret vesh se ai që kishte qëlluar kundër tyre kishte qenë Zekë Fazli Bicaj, në bashkëpunim me Ahmet Deli Blakajn nga familja e Habibëve, kaçakët kishin dyshuar së prapa Zekës qëndronte Ramë Ali Bicaj. Megjithatë, kaçakët ia falin varrën, por e kërkojnë pushkën, të cilën e kishte marrë me atë rast Zeka, duke ia caktuar atij afatin dhe mënyrën e dorëzimit të saj. Pas skadimit të afatit, kaçakët e vrasin Zekën derisa ishte duke punuar në livadhin e tij në Burulluga[1].

Musë Tahiri qëndroi maleve, duke luftuar kundër ushtrisë e xhandarmërisë serbe, deri në vitin 1928, kur rezistenca e Lëvizjes Kaçake ishte dobësuar tej mase. Kalon kufirin dhe vendoset në Shqipëri, ku e kishte familjen. Me pushtimin e Shqipërisë dhe një pjese të madhe të Kosovës nga Italia Fashiste, Musë Tahiri kthehet për t’u bërë zot në tokën dhe pasurinë e vet, që ia kishin uzurpuar kolonët serbë. Me fitoren e komunistëve, prapë gjendet në mal, por këtë radhë i ndjekur nga ushtarët e Rojës Partizane, pjesa dërrmuese e të cilëve ishin shqiptarë. Pas një sulmi të befasishëm në Përroje, Musë Tahiri e dikton se këtë herë e kishte spiunuar Binak Halit Vuthaj, të cilin nuk e vret, por ia tërheq vërejtjen me disa hunj shpinës[2] dhe bashkë me çetën e tij strehohen në shpellën e Malit të djegun. Për ushqime dhe informata kujdesej kushërini i tij Sherif Smajl Dakaj i cili shkonte me të birin e mitur Idrizin gjoja për dru, por në realitet ata ia dërgonin ushqimet, veshmbathjet dhe informata për lëvizjet e ushtarëve të rojës partizane. Për t’iu shmangur ndjekjeve nga komunistët, Musë Tahiri i bashkohet çetës së Demë Hajdinit nga Novosella e Pejës. Strehohen në Shpellën e Drinit në Radac. Zbulohet nga Sadik Feriz Bajraktari, i cili në bashkëveprim me çetat e Demush Tahir Bicaj, Sali Bajram Blakaj dhe Toma Zhariqi të cilët natën e rrethojnë shpellën. Pas një lufte të rreptë dhe të pabarabartë, arrijnë ta shpërthejnë rrethimin dhe emigrojnë në Greqi. Musë Tahiri bie në duart e Partisë Komuniste Greke, të cilët e kthejnë në Shqipëri.

Me vendimin Nr.42 datë 25.6.1946 të Gjykatës Ushtarake Korçë, Musë Tahir Daka akuzohet si kriminel lufte dhe dënohet me vdekje[3].

Për këta heronj të harruar, si; Musë Tahiri, Binak Përkiqi, Ali Pashi, vëllezërit Niman e Shaban Ramë Dreshaj e shumë e shumë të tjerë të kësaj periudhe, të cilët luftuan dhe ranë dëshmorë për lirinë e Atdheut, pritet fjala e historisë.

[1]    Dëshmi e Çelë Shaban Bicajt, dhënë autorit në vitin 2009.

[2]    Dëshmi e Shaban Ramë Dreshajt, bashkëluftëtar i Musë Tahirit, dhënë autorit në vitin 1984.

[3] Dokument nga arkivi i Gjykatës së Lartë Shqiptare, dhënë autorit nga Ahmet Rama nipi i Musë Tahirit.

Protesta e sotme në Tetovë ishte e drejtë, e nevojshme dhe një mesazh se nënçmimi nuk mund të pranohet si normalitet

Drini.us
-
0
Protesta e sotme në Tetovë ishte e drejtë, e nevojshme dhe një mesazh se nënçmimi nuk mund të pranohet si normalitet

Basri Beka, Prishtinë

Protesta për dinjitetin në Tetovë është një sinjal i qartë se shqiptarët po zgjohen kudo që jetojnë dhe po reagojnë kur cenohen të drejtat, identiteti dhe dinjiteti i tyre kombëtar.
Heqja e emrit “Iliria” nga sheshi qendror i Tetovës dhe rikthimi i emrit “Marshall Tito” nuk është thjesht një çështje administrative. Për shumë shqiptarë, kjo përfaqëson një përpjekje për të zbehur praninë historike dhe identitare shqiptare në hapësirën publike. Prandaj, protesta e sotme ishte e drejtë, e nevojshme dhe një mesazh se nënçmimi nuk mund të pranohet si normalitet.
Sot, më shumë se kurrë, në Maqedoninë e Veriut ka nevojë për protesta qytetare kundër çdo padrejtësie që prek të drejtat e shqiptarëve. Heshtja përballë diskriminimit vetëm e forcon atë.
Po ashtu, në Shqipëri protestat duhet të artikulohen më qartë dhe të drejtohen kundër establishmentit politik, kundër kostos së lartë të jetesës, çmimeve që rëndojnë familjet shqiptare dhe problemeve reale të qytetarëve. Protesta duhet të jetë zëri i interesit publik dhe jo të perceptohet si protestë e grupeve të caktuara fetare apo si kundërshtim i zhvillimit.
Ndërsa në Kosovë ka nevojë urgjente për mobilizim qytetar kundër kapjes së shtetit, kundër bllokimit të zhvillimit ekonomik, kundër korrupsionit, inflacionit dhe rritjes së vazhdueshme të kostos së jetesës që po e bën jetën gjithnjë e më të papërballueshme për shumë familje.
Një popull që proteston për të drejtat e veta është një popull që refuzon të nënshtrohet. Tetova sot dha një shembull se dinjiteti mbrohet, nuk dhurohet.
____

Rexhepi: Gjykata Kushtetuese të ripërsërisë vendimin, të mbrojmë dinjitetin tetovar (VIDEO) – Tetova Sot

Protesta e mbrëmshme në Tetovë, fillimi i ndarjes me të kaluarën!

Protesta e mbrëmshme në Tetovë, fillimi i ndarjes me të kaluarën!

Mbrëmë në Tetovë u protestua për dinjitetin e nëpërkëmbur shqiptar nga emërtimet e dhunshme të rrugëve dhe shesheve të pushteti qendror dhe lokal, megjithëse modeste, ajo i tëmbi hyzmeqarët e pushtetit, duke nisur kështu një fillim të mbarë për rikthimin e dinjitetit kombëtar dhe për t’i refuzuar reliktet e së kaluarës si figura të dëshmuara antishqiptare nëpër qytetet me shumicë shqiptare.

 

 

Vetëm puthadorët vredistë të Bilit të vockël me sherrin e madh nuk dolën, nuk dolën pasi ata nuk kishin sesi të dalin kundër vetvetes për bëmat dhe gjëmat që i kanë shkaktuar shqiptarëve jo vetëm në Tetovë, por në mbarë vendin.

Prandaj, ky është fillimi dhe karvani i protestave që duhet vazhduar në mbarë vendin në qytetet me shumicë shqiptare, që nga Struga në Kumanovë, duke protestuar për lirimin e rrugëve dhe shkollave nga gjarpërinjtë e ngordhur, por gjithsesi mbeten helmues për ambientin e qytetarëve si druže Tito dhe Ivo Llolla Ribar, Bllagoja Toska apo JNA dhe Bihačka etj., duke iu kthyer emrave nga kultura dhe historia jonë kombëtare.

Heshtja dhe pranimi i realitetit të hidhur aktual me puthadorët lokal dhe ata në pushtetin qëndror do të kenë pasoja të pariparueshme për gjeneratat e reja!

Vazhdimi i protestave është zgjim i ndërgjegjes kombëtare dhe rikthimi i identiteti dinjitetit të nëpërkëmbur kombëtar, ndaj nuk duhet ndalur deri në flakjen e qelbësirave nga rrugët dhe shkollat tona, në të kundërtën, pranimi i status kuosë do të thotë kapitullimin dhe miratim vullnetar i skllavërisë me zinxhirë demokracie!

Medai Shaholli

Përdhosja e UÇK-së nga “komandanti islamik” i saj!

Drini.us
-
0
Përdhosja e UÇK-së nga “komandanti islamik” i saj!

Luan Dibrani, Durrës

  • Mos e përdhosni UÇK-në: Dritan Goxhaj, dokumentet e kontestuara dhe maska e rreme e “komandantit islamik”

UÇK-ja nuk është dekor për biografi të dyshimta

Ushtria Çlirimtare e Kosovës nuk është strehë për mashtrime politike, nuk është uniformë që vishet pas lufte dhe nuk është flamur që mund ta marrë në dorë kushdo për të mbuluar agjenda të errëta ideologjike.

UÇK-ja është gjaku i dëshmorëve. Është dhimbja e nënave. Është sakrifica e luftëtarëve të vërtetë. Është amaneti i një populli që u ngrit kundër pushtimit serb për liri, dinjitet dhe shtetësi.

Prandaj çdo përpjekje për ta falsifikuar lidhjen me UÇK-në nuk është vetëm çështje personale. Është goditje ndaj kujtesës kombëtare. Është fyerje ndaj atyre që vërtetë luftuan. Është tentim për ta përdorur historinë e shenjtë të Kosovës si mburojë politike për agjenda antishqiptare – islamike.

Rasti i Dritan Goxhajt, i rikthyer në qendër të debatit publik pas reagimeve të Bardhyl Mahmutit dhe sqarimeve të figurave të luftës, nuk është çështje e vogël. Nuk është thjeshtë debat rreth një emri. Është çështje e së vërtetës historike.

Pyetja që duhet të shtrohet hapur është kjo:

Kush ka të drejtë të flasë në emër të UÇK-së dhe kush po përpiqet ta përdorë emrin e saj për lavdi të paqenë?

Dokumentet e kontestuara dhe “komandantët” e shpikur

Sipas reagimeve publike të Bardhyl Mahmutit, në qarkullim janë paraqitur dokumente të kontestuara që pretendojnë se Dritan Goxhaj ka qenë pjesëtar i UÇK-së që nga 1 marsi 1999. Madje, në njërin version, ai paraqitet me funksione të larta komanduese.

Por, pikërisht këtu fillon dyshimi i madh.

Kur një dokument ka data të paqarta, kur funksionet ndryshojnë nga një version në tjetrin, kur protokollet nuk përputhen me kronologjinë institucionale të kohës, atëherë nuk kemi të bëjmë me një sqarim historik, por me një çështje që kërkon hetim serioz.

UÇK-ja nuk mund të bëhet letër e bardhë ku secili shkruan gradën që i pëlqen duke u bërë “faktor i luftës” – pas luftës! Nuk mund të shpiket pas luftës një “komandant” që historia reale nuk e njeh si të tillë. Nuk mund të ndërtohet lavdi mbi dokumente të dyshimta.

Lavdia e luftës nuk fabrikohet. Ajo fitohet në front.

Ai që nuk ishte aty, nuk mund të flasë sikur ishte në krye

Sipas citimeve të sjella në debat publik, vetë babai i Dritan Goxhajt, Dilaver Goxhaj, ka deklaruar se Dritani në atë periudhë ishte në praktikë fluturuese në Greqi dhe ishte kthyer më 29 mars 1999.

Nëse kjo deklaratë qëndron, atëherë ajo bie ndesh me pretendimin se ai paska qenë pjesëtar i UÇK-së prej 1 marsit 1999.

Kjo nuk është hollësi teknike. Kjo është zemra e çështjes.

Sepse lufta ka data. Lufta ka vende. Lufta ka dëshmitarë. Lufta ka komandë. Lufta ka hierarki. Lufta ka njerëz që e dinë kush ishte në front, kush mungoi, kush erdhi vonë dhe kush u përpoq ta shkruajë historinë pas përfundimit të saj.

Historia nuk mund të rishkruhet me dokumente të dyshimta.

UÇK-ja nuk mund të vishet me petkun e ideologjive të huaja

Ajo që e bën këtë rast edhe më shqetësues është fakti se disa figura që sot kërkojnë të flasin në emër të UÇK-së, njëkohësisht shfaqen me retorikë të afërt me grupe dhe regjime që nuk kanë asgjë të përbashkët me orientimin historik të shqiptarëve.

UÇK-ja nuk ishte projekt iranian. Nuk ishte projekt rus. Nuk ishte projekt i ndonjë ideologjie totalitare. UÇK-ja ishte kryengritja e një populli të shtypur kundër Serbisë pushtuese.

UÇK-ja nuk u ngrit për të krijuar një Shqipëri sipas modeleve të errëta të Teheranit, Moskës apo organizatave ekstremiste. UÇK-ja u bë simbol i lirisë shqiptare dhe gjeti mbështetje vendimtare te bota demokratike, te SHBA-ja dhe te NATO-ja.

Prandaj, kushdo që sot përpiqet ta veshë UÇK-në me petkun e retorikës antiamerikane, anti-NATO dhe antiperëndimore, nuk po e nderon luftën. Po e dëmton atë.

Ky është shërbim për propagandën serbe

Për dekada, propaganda serbe është munduar ta paraqesë UÇK-në si “terroriste”, “fundamentaliste” dhe “antidemokratike”. Kjo ka qenë një nga shpifjet më të mëdha kundër luftës sonë çlirimtare.

Imamët, këta agjentë turkomëdhenj – panislamik, islamin duan ta përhapin edhe përmes futbollit, aty ku mblidhen të rinjt…!

Sot, kur dikush me retorikë pro-Hamasit, pro-Hesbollahut, pro-Iranit apo pro-Rusisë del dhe përpiqet të flasë në emër të UÇK-së, ai i jep ushqim pikërisht kësaj propagande serbe. Identifikimin e tillë të “trimësisë islame” fillimisht e ka bërë neoosmani Olsi Jazexhi, njeriu që e ka thënë hapur se nuk e njef kombin shqiptar dhe se ndihet i pikëlluar dhe i trishtuar që me 1912 Perandoria Osmane – xhihadiste, u tërhoq edhe nga viset shqiptare të Gadishullit Ilirik.

Kjo është arsyeja pse duhet reaguar fort.

Jo për hatër të partive. Jo për hatër të Edi Ramës. Jo për inat të dikujt tjetër. Por për hatër të së vërtetës historike.

UÇK-ja nuk është mburojë për mercenarizëm ideologjik. UÇK-ja nuk është pasaportë për aventurierë politikë. UÇK-ja nuk është alibi për ata që duan ta largojnë kombin shqiptar nga boshti euroatlantik.

Kush falsifikoi, duhet të përgjigjet

Nëse dokumentet e përmendura në debat janë të falsifikuara, atëherë kjo nuk mund të mbetet vetëm në nivel polemikash në Facebook.

Kjo duhet të hetohet.

Duhet të dihet kush i prodhoi ato dokumente. Kush i shpërndau. Kush i përdori. Kush tentoi t’i japë një njeriu status të paqenë lufte. Kush deshi ta vendosë një emër në historinë e UÇK-së pa të drejtë morale dhe historike.

Falsifikimi i historisë së UÇK-së është më shumë se mashtrim personal. Është cenim i kujtesës kombëtare. Është fyerje për luftëtarët e vërtetë. Është goditje ndaj dëshmorëve.

Për këtë arsye duhet të ketë përgjegjësi publike dhe, nëse vërtetohen elementet ligjore, edhe përgjegjësi penale.

Protesta nuk duhet të rrëmbehet nga agjenda të huaja

Pakënaqësitë qytetare janë të ligjshme. Protesta është e drejtë demokratike. Por protesta nuk duhet të rrëmbehet nga njerëz që duan ta përdorin zemërimin qytetar për agjenda të huaja.

Shqipëria e re nuk mund të krijohet me dokumente të dyshimta, me biografi të shpikura, me flamuj të huaj politikë dhe me figura që tentojnë ta përdorin UÇK-në si mbulesë.

Shqipëria e re nuk ndërtohet duke e baltosur luftën e Kosovës.

Shqipëria e re nuk ndërtohet duke i kthyer krahët SHBA-së, NATO-s dhe botës demokratike.

Shqipëria e re nuk ndërtohet me njerëz që i shërbejnë errësirës dhe pastaj kërkojnë të flasin në emër të dritës.

UÇK-ja është e shenjtë, sepse mbi të qëndron gjaku i dëshmorëve

Askush nuk ka të drejtë të luajë me UÇK-në.

Askush nuk ka të drejtë të shpikë biografi lufte.

Askush nuk ka të drejtë të dalë para shqiptarëve si “komandant” i imagjinuar, nëse historia reale nuk e njeh si të tillë.

Dritan Goxhaj dhe të gjithë ata që tentojnë ta përdorin UÇK-në për qëllime politike, ideologjike apo personale, duhet të përballen me të vërtetën.

Nëse ka qenë pjesë e luftës, le të paraqiten faktet e pakontestueshme.

Nëse ka pasur dokumente të rreme, le të hetohen.

Nëse dikush ka falsifikuar, le të dalë para drejtësisë.

Sepse UÇK-ja nuk është pronë e mashtruesve. Është amanet i dëshmorëve.

Historia nuk blihet, nuk falsifikohet dhe nuk komandohet pas lufte

Historia e UÇK-së është shkruar me gjak, jo me vula të dyshimta.

Është shkruar në male, në fshatra të djegura, në burgje, në varre dëshmorësh, në lot nënash dhe në qëndresën e një populli që nuk pranoi të zhdukej.

Kush përpiqet sot ta përdorë atë histori për të ndërtuar një figurë të rreme politike, nuk po nderon luftën. Po e përdhos atë.

Prandaj mesazhi duhet të jetë i qartë:

Mos e përdorni UÇK-në për biografi të dyshimta.

Mos ia vishni luftës sonë petkun e terrorizmit, islamizmit politik apo mercenarizmit të huaj.

Mos flisni në emër të atyre që ranë, nëse nuk ishit aty ku ata derdhën gjakun.

UÇK-ja i takon Kosovës, i takon kombit shqiptar, i takon dëshmorëve dhe luftëtarëve të vërtetë.

Jo falsifikatorëve.

Jo mercenarëve ideologjikë.

Jo komandantëve të imagjinuar.

Përmbyllje

Në këtë kohë të turbullt, kur shumë maska po bien dhe shumë zëra po dalin zbuluar, shqiptarët duhet ta ruajnë me fanatizëm të vërtetën e luftës së tyre çlirimtare.

UÇK-ja nuk ishte rastësi historike. Ishte përgjigjja e një populli të shtypur ndaj dhunës, dëbimit, masakrave dhe robërisë. Ishte ngritja e dinjitetit shqiptar në një kohë kur Serbia synonte ta shuante Kosovën nga harta e lirisë.

Prandaj kushdo që tenton ta përdorë UÇK-në për interesa personale, politike, ideologjike apo për llogari të agjendave të huaja, duhet të ndalet me forcën e së vërtetës, me guximin e fjalës dhe me drejtësinë e ligjit.

Nëse dikush ka falsifikuar dokumente, duhet të përgjigjet.

Nëse dikush ka gënjyer për rolin e tij në luftë, duhet të demaskohet.

Nëse dikush mundohet ta lidhë UÇK-në me terrorizëm, islamizëm politik apo mercenarizëm të huaj, duhet t’i thuhet hapur: ndal, sepse kjo është vijë e kuqe kombëtare.

UÇK-ja nuk është pronë e askujt.

UÇK-ja është amanet.

Është kujtesë.

Është gjak.

Është liri.

Është nderi më i madh i Kosovës dhe i kombit shqiptar.

Dhe askush, absolutisht askush, nuk ka të drejtë ta përdhosë për interesa të errëta.

1...104105106...1,736Faqja 105 nga 1,736