1 – B. Deliu: “Tӫ gjithӫ shqiptarӫt e burgosur nӫ burgun e Idrizovӫs janӫ “Terroristӫ!”
2 – G. Musliu: “I fton tӫ gjithӫ mӫrgimtarӫt qӫ ta bojkotojnӫ fondin pӫr “Forcat e Amatosura tӫ Dardanisӫ!”.
3 – H. Matoshi, shkrimtar i librave pampersë: “Ministren e Arsimit e quanӫ “Budallicë!”.
Si synojnë që t’i arrijnë qëllimet e tyre.
Këta mundë të mashtrojnë. Këta mundë të mashtrojnë për njëfarë kohe. Këta nuk mundë të mashtrojnë një popull dhe diasporën për gjithë jetën..!
Megjithatë, fjalët e tyre i kanë përdorur disa herë në një kuptim mjaft të rreptë dhe, për më tepër, në referim në një vend të tërë “oligarkësh në parlament e në media. Papërcaktueshmëria në këto deklarata është një pengesë absulutet ndaj përpjekjeve për të zbuluar disa veçori të sjelljeve të tyre të pa përgjegjëshmërisë, veçanarishtë veçorit të interesave dhe prirjet kulturore me propaganda të tmerrëshme, sistematike.
Edhe pse këta kanë gabuar, ende e kanë në mend se kush janë e si duhet të sillen në parlamentë e në media dhe që nuk duan të ndryshojmë rrugë sepse kështu nuk vazhdohet më. Nuk janë shumë por duhet të shihen në sy e të fillojnë të mendojnë për kombë e atdhe.
• • • •
Tӫ nderuar miq!
Një parajmërim opozitar!
Kush përçmon vetveten, duke vepruar në këtë mënyrë, vazhdon ta çmojë veten si përçmues.
Për ta ilustruar këtë pikë me një analogji. Në shoqërinë tonë parlamentare, shumë prej saj jo që të gjithë rebeluesit për armiqësi, duke e përfshirë përkrahësit me këmbëngulje të përhapjes së propagandës kundër financimit për “Forcat ushtarake në Dardani”, tani të mendojmë si sferën ekzekutive të partive opozitare, menaxhohej me anë të një marraveshjeje që për ne duket sikur ato funksione partiake opozitare publike ishin bërë objekte të pronësisë private dhe burimi të përfitimit privat si në çifliqet e tyre.
Katë ngjarë që shumë kundërshtar të pushtetit ta pranojnë rezlltatin me të cilin sapo kanë arritur “aktinӫ armiqësor”. Por miratimi i tyre do të marrë kryesisht formën e mëparshme të “serbonostallgjikëveˮ. Ka diçka në këtë përgjigje. Nga njëra anë, tani duhet të ruhemi jo vetëm nga risqet që fshihen në çdo “përpjekje armiqësore” për të krahasuar një realitet të caktuar me një ide, por edhe nga gabimi apo mashtrimi i qenësishëm në çdo krahasim të një realiteti të caktuar me një “armiqësi në rritje”.
Nga ana tjetër, megjithëse mendoj se e kanë bërë shumë të qartë se në natyrën e gjërave nuk mund të ketë kurrë një rast të përgjithshëm për “armiqësi” të vazhdueshme, por vetëm një rast në lidhje me kushtet e caktuara shoqëruara dhe fazat e dhëna politike për ta “destabilizuar vendin”, ky relativitet bëhet shumë më i rëndësishëm tani sesa ishte për aq kohë sa duhet të zbatohet armiqësia në parlamentë e në media.
Vendi ynë ka nevojë për shumë kritka të shëndosha! Jo për kritika të sëmuara me antivlera. Proceset jo demokratike, si armiqësia në rritje, siç e pam, përfundimisht ul rëndësin e funksionimit me të cilën jetojnë disa opozitarë. Kemi parë gjithashtu se dy deputetetë dhe një analistë tentonin të gërryjnë shtresat mbrojtëse të vlerave kombëtare. Dhe më në fund kemi parë se sharllatanizmi krijon një krizë të rëndë mendore kritike, të cilët, pasi kanë shkatërruar autoritetin moral të kaq shumë në parlamentë, në fund kthehen edhe kundër vlerave të pative të tyre; por vazhdojnë të sulmojnë të gjitha skemat e vlerave kombëtare – siç është mos “financimi i ushtrisë, shqiptarët në burgun e Idrizovës janë terroristë dhe ministëren e quajnë budallicë!!!
Kështu kalaja e këtyre deputeteve dhe e disa analistëve bëhet e pambrojtur politikisht. Kalatë e pambrojtura ftojnë agresionin, veçanarisht në parlament, në diasporë dhe në media nëse ka një sëmundje apo deformin mendor brenda tyre. “Agresorët” do të arrijnë në gjendje armiqësie me deputetët ose me analistët tjerë që nuk i ndajnë të njejtat mendime – “agresorët” gjithmonë e bëjnë këtë ndarje në mesë të bukëres dhe të shëmtuarës.
Por, kështu mund të ngrihet pyetja fare mirë – në fakt, kështu po pyetet me një hutim naiv nga shumë deputetë e analistë, të cilët sinqerisht mendojnë se e kryejnë detyrën e tyre në sherbim të ……. – pse rendi ynë parlamentar dhe mediat duhet të kenë nevojë për ndonjë mbrojtje nga fuqitë errëta jashtëvendit apo besnikritë irracionale të të gjitha partive në parlament për të kapërcyer impulsin armiqësor kur bëhet fjalë për çështjen kombëtare për të cilën shoqëria dardane duhet të reagojë ndaj tyre dhe ndaj tij…
Shoqëria shqiptare duhet të përballet me armiqësinë në rritje nga shallatanët, si dhe me pratikat që ata ndjekin dhe i praktikojnë në media e në parlamentë të krijuara nga vetë “armiqësia e tyre”, deputetet dhe analistët – në fakt ndajë të gjitha shtresave që e pranojnë skemën e tyre të deformuar – përfundimisht duhet ndaluar përpjekjet e tyre.
Bisedat nuk marojnë Ditëndjen e mbesës së madhe Darka te djali Mr. Bean-i dhe për Milazimin, pasi mi dërgoi disa libra në pdf Biseda e vonuar me Muratin
Mbesa ime e madhe, Eni pardje e kishte ditëlindjen.
Isha në mëngjes te ajo dhe ia urova sipas adetit që është këtu e bashkë me urimin, i bleva edhe një dhuratë të vogël Ajo është shumë vajzë e zoja, e mençur dhe hishme.
Kur ishte e vogël, kur kishte ditëlindje e pyesja: -Eni, a don ndonjë dhuratë ?
-Så klart babë (sigurisht babë) ndërsa tash, që është rritur nuk më kërkon asnjëherë para e as dhurata por unë, çdo herë, më 15 prill shkoj me nga një dhuratë modeste te ajo.
Derën ma hapër mbesa dhe nipi im i vogël. Leo u gëzua më shumë se sa tri mbeast por shpejt filloj të mërzitet edhe me mua, si fëmijët që janë. Edhe atij i kisha sjellë dy tre lloje ëmbëlsirash. E kishte lënë bukën që kishte qenë duke ngrënë mëngjesin në tavolinë, ve të fërguara dhe vrapoj me e hap një kese letre ku i kisha ëmbësirat. I shikoj por nuk e mori asnjë. Vraponte herë andej e herë këndej. E hapte derën e frigoriferit dhe donte tortën që ishte për Enin. Nuk donte me dëgjua se kur të tubohen të gjithë, ai do ta marrë pjesën më të madhe por kot. Shtrihej e shkarravitej nëpër dhomën e ndejës …
Kur unë isha i vogël jo vetëm që askush s`ma fetonte ditëlindjen por as unë vetë nuk e dija kur kam lerë.
Nënat tona të mira na tregonin se kur kemi lerë, para ose pas Shën Gjergjit, në Lami (Lam, kur korret gruri), në Shën Mitër (Sh`mitër) etj. Bile nënat tona më shumë i mbanin mend kur ka pjellur o ka me pjellë ballica e lopa se sa fëmijët. Pastaj, nuk na shkruanin në kohë. Ndoshte që pas dy vite apo kur djali shkonte çoban e bëhej me shkua ushtar e qika me shkua me kerr të kuq te burri, deri atherë nuk i regjistronte kush.
Pastaj, i regjistronin me dy e tre ”ispat” e me emra tjerë, nga ai që e njihnim.
Ishte Naimi i bacës Ali, një ish moshatar imi, të cilin kishin shkrua tgabim, me emër tjetër. Axha iNaimit, aca Asmon e baca Salih, jo baba (Ali Cufa) kishin shkua në Lubizhdë ku ishte Zyra e Vendit. Kur i pyet zyrtari, ofiqari i gjendjes civile, qysh do të ia ngjesin emrin (me e pagëzua), ata kishin harrua emrin që iu kishte thënë nëna, Tahirja dhe dikur i thonë Lilit_ -Lil, rrasja Rrustë. Ai e regjistron si Rrustem në vend të Naim. Naimi ka vdekur në një ndeshje komunikacioni me një kolonë automjesh ushtarake te Ura e Landovicës.
Edhe burri i dadës Badë, Qerim Hajrullahi i Rudit nuk i kishte regjistrua fëmijët kur kanë lindur. Vetëm pas disa vjetëve, kur fëmijët është dashur të shkojnë në shkollë, iu ka ra ndërmend me i shkrua.
Panorci e Rudi, deri pakë para vitit 1970, nuk kanë pasur shkollë. Femijet e tyre, shumica nuk shkonin e disa, shkonin përtej Grapit e Bjeshkëve të Kaznikit, në shkollën katër klasëshe në Llapqevë e ndonjë i rrallë shkonte edhe në shkollën e Sferrkës.
Kishte edhe një arësye që disa familje nuk i regjistronin fëmijët në kohë: që mos të shkojnë ushtar në ish Jugosllavinë.
Nipin e lash duke u lazdrua dhe erdha në banesën time dhe fillova ti vazhdoj kujtimet e mia për ”luftën” e konfliketet në mes të shqiptarëve, jo vetëm të ”komandantëve” por edhe të intelektualëve, ”baba-llarëve” e ”etërve” të kombit.
Eh sa shumë kujtime sot më ranë (erdhën) ndërmend.
Para dy ditëve kur shkruaja për ”Për luftërat e konfliktet (brenda) e intelektualëve shqiptar” (Drini.us, 16 Prill 2022) hoqa të zitë e ullirit duke lexua librin ”Sekretet që nuk i mori me vete Ibrahim Rugova” e i shkruaja me vështirësi e me shumë gabime. Nganjëherë harroja ndonjë fjalë apo e shkruaja nga dy herë.
Po pse mos ta thërras Milazimin, thash me vete dhe e thirra. U qu përgjumshëm e menxi fliste. Pas përshëndetjeve të zakonshme, ai me falenderoi për interesimin dhe nuk pritoi të më ndihmonte. E pyta për “Sonetin” 1*) sepse kur mi dhuroi vitin e kaluar kompletin e veprave, mungonte vetëm libri për Ibrahim Rugovën por, ai tash mi dërgoi shumicën e librave në PDF, të shkruara në kompjuter.
Oh sa leht thash, po qysh më mundove more Milazim kështu, sa kam hjekur duke shkruar.
Sakaq mu kujtua Mr. Bean, aktori i njohur i komedive. Ai në një rol pa zë, një ditë vere, në pllazh don ti vesh rrobat e (banjos) të larjes por pasi kishte një pushues afër, nuk mund të dishej prandaj si Mr. Bean pas shumë mundimesh i vesh brekët dhe këthehet nga pushuesi duke e shikuar e qeshur, sikur donte ti tregonte se ai është super i zoti, dishte e vishet e ti nuk ”e sheh”. Turisti pushues që e kishte afër e rrezietej atherë ngritet në këmbë me shtagën me ngjyrë të bardhë, e të verbërve. Mr. Bean e kupton më në fund se sa qenka mundua, sikurse unë. Por unë nuk kam shpresë se do ta mësoj ndonjë herë kompjuterin ndërsa Mr. Bean 2*) është ndër aktorët më të shikuar të fimit në botë.
Thirra edhe disa shokë e miq por asnjëri nuk e mori telefonin dhe fillova të lexoj sa me e kalua kohën
”Aktorja Monika Lubonja ka dhënë një intervistë pa ‘doreza’ për emisionin ‘Why Not’.
E pyetur nga drejtuesja e emisionit se përse nuk martohet duke qenë se ajo ështe e bukur, e qeshur dhe pozitive si njeri.
Roza Lati: E bukur je, e qeshur, pozitive…
Duke qeshur, aktorja tha: Të gjitha të mirat, por si duket meqë nuk kam një të keqe, këtu po çaloj. Nuk i duan kaq të mira.”.
Sa keq thash, edhe të mirat nuk i duan askush.
Dhe ende po pres shokët e miqtë se do të më thërrasin por si duket i ka zënë gjumi i rëndë.
Ukë Imeri me disa burra te Ibrahim Rugova, në Prishtinë më 2001
Baba i Muhamet e Shaban Fejzës nga Turjaka kish pas shkua në Rahavec për Pazar të premtën e pazari në Rahavec (Rahovec) bëhej të shtunave. Pazari i Rahavecit është shumë i njohur.
Fejza nepër rrugët e pazarit që Rrasat e Rahovecit e deri te gjelltorja e axhës Nuzë, nuk po sheh asnjë pazargji e as jargongjitë e Gjakovës nuk kishin ardhur … dikur Fejza po flet me vetvehten:
-Athua kulaqi ndoshta ende nuk iu ka dalë kulaçi 3*) .
Isha lodhur nga drita e fortë e diellit që binte mbi xhamat e mi po nuk i lëshoja perdet sepse, doja ti shihja barkat e vogla që shkonin në det të hapur nê mes të Kopenhagës (Köpenham), kryeqytetit danez, urës Öresundsbron 4*).
Heshtjen dhe qetësinë nga vetmia ma prishi zilja e telefonit. Më thirrte Nëntori, djali im. Ai kishte dëshirë që të shkoja te ai për darkë dhe nuk ia prisha. Më tha se vjen Kaltrina, vajza ime e vogël e të merr me makinë pas 30 min. Isha i lodhur dhe i uritur dhe nuk prita shumë rixha por edhe kisha qef.
Nëntori pas darkes filloi të më tregonte ngjarje historike për Rusinë, Ukrainën dhe personalite historike tjera që kanë lënë gjurmë. E dëgjoja me vëmendje sepse i dinte shumë mirë dhe më mirë se sa unë mendoja. Është djalë i zoti që ka lexua shumë .
Darkën te Nëntori e bisedën e asaj nate, nuk mund ti harroj. As një fjalë unë nuk e flisja. Vetëm e dëgjoja sikur ai të ishte mësues e prind i imi. Ai më detyroi që ta dëgjoj një intervistë me ish kryeministren britanike, Margaret Thatcher, “Zonjën e hekurt” me gazetaren e njohur suedeze, Stina Dabrowski për televizionin suedez (TV-4) 5*)
Më vonë më thirri edhe Murati. E pash se nuk ishte hatërli sepse as që e kishte lexua shkrimin që e kam thumbua. Nganjëherë autori gëzohet nëse jo të gjithë “aktorët” e gjallë nuk e lexojnë ato që thuhen për ta.
Pas Milazim Krasniqit, tash kam punë me Murat Kocin.
Ato që na tregonte Murati mua e Mediut, kur ai ishte i vogël si fëmijë dhe nxënës, me të vërtetë më kanë prekur por edhe më kanë pëlqye sepse ai i tregonte në një mënyrë që të bënte sikur edhe ti që e dëgjon ke qe qenë bashkëpjesmarrës aty. Gjuha e Muratit është ajo gjuha e Drenicës e viteve 1960-ta bashkë me të mirat e egërsinë e saj që ruhej te pjesa më e madhe e burrave por edhe te krenaria e grave drenicake, konkretisht,nëna Hanife, nëna e Muratit. Ai e flet dhe e ruan me fanatizëm gjuhën dhe “i mbron” nganjëherë pa të drejtë disa forma të të folmes drenicake. Por mua më pëlqen kokëfortësia e Muratit. Ai flet me ëndje, për babën e rreptë, (Bajramin), gjyshin (Shabanin), villain e gjyshit, bqacin Rexhë dhe vëllai e madh, Bilallin të cilët ruajnë një cope adete të Drenicës e më pakë ose hiç, Musa, vëllai më i vogël i Muratit që tash jeton në Norvegji.
Por Murati, ndikim të madh kishte edhe nga dajat të cilët ishin të pasur me dije e mendja të ndritur e shumë të veçantë me një traditë të lashtë e të ndershme popullore.
Në vazhdimin tjetër do të (ri)tregoj disa ngjarje e ndodhi të familjës Koci nga Polaci dhe të vetë Muratit.
Dhe kur e bëja gati shkrimin për ta dërgua për botim më erdhi një letër me autor anonim, letër me emër e adresë të rrejshme rreth shkrimit tim të parafundit, “Lufta në Qafë të Çakorrit dhe lufta në mbrojtje të Pazarit të Ri”, Drini.us – 11 Prill 2022
Letër e cila përveç që më fyente mua me fjalë më të pista banale, ai ma ofendon edhe babën Ukë.
Asnjëherë në jetën time në shkrimet e mia që i kalojnë shtatëqind me afro 4000 faqe shkrime të publikuara, nuk kam sulmua familjen ose farefisin përpos nëse jam mbrojtur.
U këtheva përsëri te Milazim Krasniqi të cilin Rexhep Qosja e sulmom egërisht duke ia cenua edhe dinjitetin familjar, ndonëse pa i përmendur emrin, ky mua më drejtohet me emër. Duke më thënë “Pse mor po rren qka hap dezinformata po ku … ka luftu Uk … o Sinan … o azilant i … ”
Ky që mëshifet me nofkë sigurisht se më njeh por unë nuk e kam ndërmend ti përgjigjem edhe pse e kam adresën e tij, adresën e rrejshme që hapin njeërzit si ai E-maila.
Nuk e kuptoj pse ky burrë me çorape e pelenë e ka mbulua ”fytyrën” e më ofendon pa i bërë asgje?
Ai mundet mos me u pajtua por nuk mund të ma mbyll gojën mua edhe nëse ai apo ndonjë i afërm i tij ka qenë në taborrin e kundërt- ka qenë me sllavo-komunistët, kundër të cilëve luftoi baba Ukë
Babai im, Ukë Imeri ka qenë ushtar i Shypnisë në Pejë, bashkë me Avdyl Imerin e Lil Dergutin e Turjakës …
Të gjithë ata ushtarë që I kam përmendur kanë vdekur por ende ka të gjallë në Turjakë që kanë dëgjua me dhjetëra here këto histori që unë i kam shkruajtur në Drini.us, Bota Sot, fokusi.org e revista tjera.
Êshtë Jemin Bajram Ramadani- Zogaj, Ahmet Zenel Smajli- Zogaj, Rexhep Berisha, Jup Rexhepi, Liman Avdia (djali i Avdi Hamidit), Imer Ilazi, nipi i Avdyl Imerit, Rexhep Asllani- Kastrati, Ahmet Muhamet Kajtazi- Bytyqi, të gjithë nga Turjaka, Haki e Musli Alia-Kastrati, Adem Januz Dervishi- Kastrati nga Damaneki dhe të tjerë të katundeve tjera që e kanë njohur babën, Ukë Imerin, Lil Degutin e ushtarët tjerë luftëtarë në mbrojtje të trojeve etnike, që nga Qafa e Çakorrit, Plava, Gucia e Nokshiqi .
Imer Maliqi i Nokshiqit, i kish pas thënë babës:
-Ukë, mu ka bâ ni qikë për martesë e pa kam qef me ta dhan ty për gru! Baba më tregonte: u ngushtova shumë nga këto fjalë por i thash:
-Mixha Imer, nuk muj se … jam i martum. Gruen (nënen time- Nazen) e kam lënë te shpia.
1*) Dr. Milazim KRASNIQI ”SONETI në poezinë shqipe”
Prishtinë, 2005, libër studimi, teza e disertacionit
2*) Mr. Bean
Mr. Bean është një sitcom britanik i krijuar nga Rowan Atkinson dhe Richard Curtis, prodhuar nga Tiger Aspect dhe me protagonist Atkinson si personazhin e titullit. Sitcom përbëhet nga 15 epizoda që u shkruan nga Atkinson së bashku me Curtis dhe Robin Driscoll. Seriali u transmetua fillimisht në ITV, duke filluar me pilotin më 1 janar 1990 dhe duke përfunduar me “The Best Bits of Mr. Bean” më 15 dhjetor 1995 (Nga Wikipedia).
3*) Kulaçi
KULAÇ m.
1. Bukë e ngjeshur, zakonisht e rrumbullakët, e zënë pa tharm, që piqet në saç, në shpuza e në furrë. Kulaç i grunjtë (i misërt). Kulaç i bardhë. Kulaç me vezë. Kulaç i pjekur në saç (në hi). E ka fytyrën si kulaç.
2. Lloj kolendre, e lyer përsipër me vaj a me gjalpë dhe e pjekur në tigan.
3. Rreth prej rrobe, që e vënë zakonisht gratë fshatare mbi kokë për të mbajtur shtamba, tepsi a enë të tjera; kurorë.
4. Fryti i disa bimëve (si i lulediellit etj.), që ka trajtën e një pjate. Kuleçtë e lulediellit.
5. Kulajka e zgjedhës.
6. përd. ndajf. Me trup të mbështjellë rrumbullak, si lëmsh, kutullaç. Mblidhet (mbështillet) kular. Rri kulaç.
Ia gatoi kulaçin ia sajoi diçka për keq. Me kulaç e me kërbaç shih te KËRBAÇ,~I. Më tepër ditë se kuleç shih te DIT/Ë,~A. Si veza në kulaç shih te VEZ/Ë,~A. Bën kulaç në hi shih te HI,~RI. Erdhi me kulaç pas brezi erdhi me nxitim; erdhi dhe ndenji fare pak kohë. Po u thye kulaçi, s’ngjitet më fj. u. po u prishe keq me dikë, është vështirë të kesh me të miqësinë e mëparshme.
4*) Öresundsbron.
Öresundsförbindelsen (danska: Øresundsforbindelsen) ose Öresundsbron është e gjatë 15,9 km mbi dhe nën det rrugë automobilistike me 4 korsi dhe rrugë treni, 2 korsi, Malmö-Köpenhamn.
5*) Margaret Thatcher on rising to power, and resigning from it
Stina Dabrowski
Stina Gunhild Lundberg Dabrowski, ka lindur më 3 djetor 1950 i Längbro i Örebro, është gazetare suedeze dhe udhëheqëse e programit e dhe profesoreshë e Institutit të Dramës.
Sinan Kastrati, Suedi Malmö, 18 prill 2022 Sinan.kastrati@hotmail.com
,,Keni qenë n’ Hamam t’ Hyrës musliman. Keni honger thi sa keni mujt, keni pëlcit prej yndyrës. “”
,,Kur ishte puna me pshtu pi Milloshit askush s’ thoshtevatëherë jam mysliman. Përkundrazi, krejt thoshin jem,,i iliro-pellazg, arbëresh, dardan, dalmat, deziat, ardian, mollos, jogurt, kos.””
Bertitshin sa mujshin oj Amelik, oj Evlop, o Papë, o bablok, hajde nimona për,, riza t’Zotit”” se Serbia po do me na çu të tanve n’kosmos.
Tash t’ njëjtit , e kanë ndërruar trakën e po thonë ,, jemi mysliman , jemi musliman”””kurrë s’kemi qenë as ilir, as pellazg, mollos, ardian, dardan, përkundrazi të gjithë kemi qenë ,,neo otoman.””
,,Keni qenë n’ Hamam t’ Hyrës.musliman, në një kohë Keni honger thi ,sa keni mujt, keni pëlcit prej yndyrës. “”
Jeni bo pi tutes si , ,kolaboracionist””,shpiun, udbadhë se jeni ,,dhi “”prej Serbisë. Veç për me pshtu bythën j’u keni pshtet Perandoriesë.
Edhe prap se prap, ajo s’ju ka kursy, po krejt me rend ua ka shkërdhy.
Prej kurit qenka feja sipasc jush ma e rëndësishme se kombi, o zvarranikë, o zombi?
E kalova lumin ta q… margarin pi bje kjo punë.
O juve veç zori , ju bon njerëz, se perndryshe s’vleni as sa ni mafes.
E knena po dini m’e ulë bythën n’ BMW, në Audi, në Mercedes.
Kush i ka prodhu këto makina, Ju e dini?
Perandoria Osmane, Arabia Saudite Rusia, Kina?
Zbulimi ma i madh i !slamit osht shpërngulja e leshit prej bythës te goja.
Bilës pak po j’u bon zullum, sa ish dasht m’e j’u bo Hashim Buroja.
Hajt tash marone ni shpi t’ Zotit me tetë raketa.
Veç mos thoni tani raketat po na çojnë n’ hon, e Erdomuti s’po na pshton.
Pse s’po shkoni me punu n’Arabi, Jemen, Katar, Kandahar, Sibiri, Irak, Siri?
Po s’bashku me arabt, turqit, siriant n’ Zvicër, Suedi, Amerikë, Francë, Danimarkë, Itali, Norvegji, Gjermani?
N’Arabi, Irak, Avganistan, Siri, Libi po shkoni veç me luftu, dhe kokën me mlu, e bythën me shplu.
Po shkoni me met shtatzanë prej djemve t’Bin Ladenit, Abu Omarit, Deves, Kamiles, Magarit.
Po ju shndërrojnë n’ qenef për me bo qef, dhe n’fund po uav rrehin prapanicën si def.
Tani si t’dhime po j’u kthejnë n’shpi, dhe n’fund s’po jeni as për burra, as për kojshi.
J’u veç tuten dhe interesin e dini Zot, përndryshe s’keni karakter as sa speciet niqelizore t’ botës bimore dhe shtazore.
Marsela Koci kryetare e ( LAKSH) tel. 00447878424268, email: kraheteshqipes@yahoo.com
Lenda : Propozim per Kandidat per President i Republikes se Shqiperise per Dr. Kujtim Çako, Gjeneral major (P)
Londer me date 16. 04.2022
Drejtuar : Kuvendit te Republikes se Shqiperise
Zj, Lindita Nikolla
Te nderuar Deputeteve te Kuvendit te Shqiperise
E nderuar Zj, Lindita Nikolla
Kryetare e Kuvendit te RSH
I nderaua Z. Edi Rama
Kryeminister i RSH Tirane
Ne emer te Levizes se Kombetare Atdhetare „Krahet e Shqipes „ dhe te komunitetit te Diaspores qe perfaqeson pothuaj ne shume vende te Europes dhe me gjere si USA, Kanada, Britani e Madhe, Gjermani, Suedi, une Marsela KoÇi Kryetare e saje, ju paraqesim nje propozim si vijon :
„Propozim per Kandidat per President i Republikes se Shqiperise per Dr. Kujtim Çako, Gjeneral major (P)“. e perzgjedhur nga shoqeria civile, shoqata „ Aleanca Kombetare e Ushtarakeve te Shqiperise ,( AKUSH.) Tirane dhe Kryeministri i RSH. Z. Edi Rama . ( botuar ne gazeten „Sot „ dt 15.04.2022 The race for the new president of Albania, here are the 3 names that are added to Rama’s list for Meta’s successor) .
Levizja Kombetare Atdhetare “Krahet e Shqipes “me reputacion kombetar dhe nderkombetar e themeluar ne vitin 2019 ne Londer, Britani e Madhe, ka lindur si nje nevoje ne periudhen e tranzicionit te tejzgjatur te kalimit nga socializmi ne kapitalizem, e ndertimit te shtetit juridik te se drejtes dhe te nje shoqerie me demokraci hibride .
Ne nje kohe kur pas 30 vitesh emigrim shqiptaret nuk gjejne akoma terren te rikthehen ne vendin e tyre, ne kushtet kur politika shqiptare nuk merr pergjegjesite sa dhe si duhet : nuk i pergjigjet proceseve demokratike , ekonomike dhe sociale. “Krahët e Shqipes” kane objektiv dhe besim të gjithë qytetarëve, shoqërisë civile, intelektualëve të pavarur, shoqatat dhe organizatave, veprimtarëve dhe atdhetarëve të vërtetë që t’i bashkohen misionit të shenjtë për mbeshtetjen dhe jape kontribut ne procesevet per „ Demokratizim i metejshem te Shqipërisë dhe integrim ne Bashkimin Europian sipas poltikave Euro-Atllantike „. .
Njekohesisht te rriti pjesemarrjen intelektuale dhe financiare te Diaspores me alternativa te kualifikuaraper zhvillimin e vendit , te krijoje nje opozite me fryme Kombetare ne te gjitha trevat shqiptare si angazhim i nje ribashkimi Kombetar nen gjuhen e tyre natyrale te perbashket
Propozojme si kandidatet e mundshem dhe si nje nga kandidatet me te pershtatshem per zgjedhjen e Presidentit ne Republiken e Shqiperise ,Profesor – Doktor Kujtim Cako Gjeneral Major ne pension, njeri me integritet e moral kombetar te lartë .
Ky personi me urtesine dhe dijen e tij ka ditur te ndertoje nje bashkepunimi mes Shqiperise dhe Diaspores , qe e njeh shume mire realitetin politik, ushtarak , ekonomik shqiptar, i perkushtuar ne zhvillimin e proceseve te integrimit mes shume shoqatave e levizjeve patriotike per permbushjen dhe realizimin e deshirave te nje Shqiperie sa me te mire dhe te Ribashkuar.
Dr. Kujtim Çako, Gjeneral major (ne pension ), ka nje profil kompleks me formim te gjitheanshem , si atdhetar, ushtarak , aktivist ne mbrojtje te Ceshtjes Shqiptare dhe te te drejtave te njeriut dhe Diaspores , si dhe te Komunitetit te Ushtarakeve ne pension dhe familjeve te tyre, duke qene i zgjedhur nga viti 2009 si President i shoqates Aleanca Kombetare e Ushtarakeve te Shqiperise ,( AKUSH.) Tirane .
Ai ka qene nje autoritet shkencor si studjues, reformator ne sektorin ekonomik ( Logjistik ) te ushtrise, ekonomist i vecante , me vleresime si nje figure shkencore e pedagogjike, publicistike dhe, botues ne fushen e tij dhe me gjere. Ai eshte shquar si nje reformator dhe zbatues ne fusha te ndryshme si ne vitet e parat e ndryshimeve demokratike ne Shqiperi, si hartuesi Statusit te pare te UshtarakutteFARSH , depolitizim dhe departizimin e Ushtrise Shqiptare
Si ekonomist -jurist e ushtarak dhe si mbrojtes aktiv i te Drejtave te Njeriut te Shqiptareve dhe ushtarakeve ne pension ka kontribute te vecanta deri ne Euromil, Bruksel dhe Strasbur GJDNJ. Vleresime te larta ai ka marre edhe nga MASH, USHT dhe Akademia e Shkencave dhe Akademia Ushtarake si nje studjues i gjithanshem si ne ekonomi , histori , gjuhesi, etnografi, gjeografi etj .
Faleminderit paraprakisht per mirekuptimin .
Me Respekt Marsela Koci
Kryetare „ Levizjes Atdhetare Krahet e Shqipes „ , Londer, UK
Miti është një rrefim fantastik që shpjegon lindjen e elementeve natyrore, gjegjësisht të origjinës së botës dhe njerëzve. Protagonistë të miteve mund të jenë perenditë, njerëzit me fuqi të jashtëzakonshme, heronjt, përbindeshat dhe krijesat e tjera të fantazuara.
Edhe me këtë qeveri po vazhdon zbrazja e Kosovës
Sikurse që i dimë meritat dhe dështimet, dëmet dhe pasojat e qeverive paraprake, po e shohim edhe paaftësinë qeverisë aktuale, e cila erdhi me premtime për ndryshime të mëdha, por deri më sot nuk po e shohim asnjë ndryshim pozitiv sa i përket përmirësimit të jetës së qytetarëve dhe të ardhmes së tyre në shtetin e lirë dhe të pavarur të Kosovës!
Është e vërtetë e pamohueshme se qeveritë paraprake i thyen shpresat e qytetarëve duke i varfëruar ata skajshmërisht, duke ua shuar edhe dritën e fundit në tunelin e gjatë të shpresës, por, së paku deri më tani (për një vit qeverisje), qytetarët nuk po e shohin ende dritën në fillim dhe as në fund të tunelit nga ‘qeveria e shpresës’!
Si pasojë e kësaj situate, zbrazja e Kosovës nga të rinjët dhe popullata në përgjithësi po vazhdon me ritëm të shtuar, madje më të shtuar se asnjëherë më parë! Për shkak se qeveria aktuale, qytetarëve nuk ua dha asnjë sinjal sigurie për jetë dinjitoze në vendin e tyre.
Mungesa e përspektivës: sistemi i pabarabartë dhe i degraduar i drejtësisë, sistemi i mangët shëndetësor dhe mungesa e sigurimeve shëndetësore në njërën anë, mungesa e zhvillimit dhe rënja e mirëqenjes qytetare shkaku i rritjes së çmimeve si pasojë e krizës ekonomike në anën tjetër është duke i shtyrë qytetarët ta braktisin Kosovën njëjtë sikurse në kohën e okupimit!
Mungesa e ligjit të punës, mungesa e nivelizimit të pagave, mungesa e kontratave kolektive ka krijuar pasiguri tek të punësuarit në sektorin publik dhe privat, të cilët njëri-pas tjetrit janë duke i braktisur vendet e punës për të ikur drejt vendeve të perëndimit për një jetë më të mirë dhe më të sigurtë sa i përket aspektit social dhe shëndetësor.
Lënja e vendeve të punës nga mjekët dhe infermierët, përveq boshëllëkut të madh profesional ka krijuar pasiguri për jetën e qytetarëve dhe frikë për të moshuarit, të cilët rrezikojnë të mbeten pa përkujdesje shëndetësore!
Në anën tjetër, dita-ditës edhe sistemi arsimor është duke u kolapsuar shkaku i mungesës së personelit arsimor dhe mungesës enorme të nxënësve nëpër shkollat tona shkaku i migrimeve familjare!
Zhvillimi ekonomik rreziokhet nga mungesa e fuqisë punëtore
Në mos gjatë kësaj qeverie, në të ardhmen e afërt pas përmbylljes së dialogut me Serbinë, Kosova do të kthehet kah e mbara, do të kthehen investimet kapitale nga brenda dhe nga jashtë, të cilat do të gjenerojnë shumë vende të reja të punës, por problem do të jetë mungesa e fuqisë punëtore.
Kjo pashmangshëm do t’i detyrojë punëmarrësit për ngritjen e pagave të punëtorëve në mënyrë të ligjshme dhe të paligjshme (në të zezën) për ta tërhequr fuqinë punëtore nga vendet e rajonit, pse jo edhe nga mërgata e jonë për të zhvilluar veprimtaritë e tyre afariste.
Kjo do të çojë në nivelizimin e pashmangshëm të pagave me ato të Bashkimit Europian, jo vetëm në Kosovë, por në mbarë rajonin e Ballkanit. Njëherit, ky do të jetë edhe çelësi i stabilitetit afatëgjatë në Ballkan dhe jo vetëm.
Gjithçka mbetët në kujtesën popullore
Pavarësisht ndryshimeve që do t’na sjellë e ardhmja, qytetarët nuk do ta harrojnë të kaluarën e tyre. Nuk do t’i harrojnë vuajtjet dhe sakrificat e panumërta deri tek liria dhe pavarësia e vendit. Populli nuk do ta harrojë luftën dhe as robruesit e saj, nuk do t’i harrojë çlirimtarët dhe shpëtimtarët (UÇK-në dhe NATO-n), sikurse që uk do ta harrojë as pasluftën, nuk do t’i harrojë politikanët e pasluftës, nuk do t’i harrojë uzurpatorët dhe as rrënuesit e shtetit në luftën e tyre për pushtet!
Në asnjë mënyrë dhe rrethanë nuk duhet ekzagjeruar ndarjen e 100 milion eurove ndihmë për qytetarët nga qeveria aktuale për tejkalimin e krizës së thellë ekonomike, jo pse nuk janë të mirëseardhura, por pse janë tepër pak, të limituara (vetëm për 1 muaj) dhe të pa kategorizuara.
Nëse dikush ndjehet i hipnotizuar nga mashtrimi, nuk ka të drejtë të hipnotizojë të tjerët duke e “mitizuar” kryeministrin e vendit me “të dërguar të Zotit” (“pejgamer”), për arsyen e thjeshtë, se për kryeminsitrin aktual nuk e kemi të njohur asnjë sakrificë personale për popullin, nuk e kemi të njohur asnjë vepër të vetme dhe të dinjitetshme për të mirën e shtetit dhe qytetarëve.
Andaj, si i tillë çfarë është dëshmuar deri më tani, Albin Kurti nuk mund të krahasohet me asnjërën nga figurat historike, e aq më pak me Ibrahim Rugovën! Andaj është mirë të presim, siq e kishte thënë Adem Demaçi një të vërtetë të madhe pas daljes nga burgjet serbe; “Mos më këndoni dhe as mos më thurni vargje për së gjalli, nuk i dihet jetës, nëse deri më tani kam qenë i mirë dhe i dobishëm për ju, nesër mund të ndryshojë…!”
Jusuf BUXHOVI, historian dhe shkrimtar nga Prishtina
Opinione
Akademik Pëllumb Xhufi, në një leksion me temën “Mesjeta arbërore e shek. XI-XIV: një vështrim mbi problematikën” paraqiti një varg problemesh që pengojnë në ndriçimin e historisë së mesjetës së hershme. Mes tyre, u përmend metodat e studimit. U theksua “se ka një material të ngjeshur dokumentesh të botuara në gjuhën latine dhe italishten mesjetare, e më gjerë për të cilat duhet përdorur origjinali krahas përkthimit”.
Ajo që bie në sy te hapja e kësaj çështje gjithsesi ka të bëjë me nxjerrjen në pah te një fakti tejet të rëndësishëm – të Arbërve në Bizant, ku, pos tjerash, thuhet se “burimet bizantine pohojnë se ekzistonte një marrëdhënie e rregulluar me marrëveshje të veçanta, ku Arbrit gëzonin njohjen e një autonomie politiko-administrative të tyre nga Perandoria Bizantine. Shqiptarët nuk quheshin bizantinë, por quheshin aleatë.”
Natyrisht se këtu dhe te kjo çështje fillojnë keqkuptimet, që historiografia institucionale shqiptare ia ka krijuar vetes prej më shumë se një gjysmë shekulli ngaqë është ndjekur an blanc metodologjia e njohur e shkollës vieneze të shekullit XIX dhe diktati i saj me mangësi shkencore, ku vendi i shqiptarëve në historiografi nga antikiteti, mesjeta hershme, ajo e mesme dhe koha më e re, nuk është parë në qendër të saj, siç ka qenë në të vërtetë me ndërlidhjen me Pellazgët dhe fuqinë e trinomit mbretëror ilir (Maqedoni, Dardani, Epir) që e ka dominuar atë në periodën para dhe pas heleniste, por në periferi, gjithnjë në kuadër të tërësive “të huaja”, pra të grekëve, romakëve, sllavëve, osmanëve dhe të tjerëve!
Kjo pikëpamje, që ka dominuar historiografinë prej gati dy shekujsh nga shkolla sllaviste e Vjenës, e ndërtuar kryekreje mbi koncepte politike dhe në emër të interesave të caktuara të ridizajnimit të hartës shtetërore europiane nga Kriza Lindore e këndej dhe e përqafuar me zell të madh nga propaganda hegjemoniste ruso-sllave, është pranuar edhe nga historiografia institucionale shqiptare nga themelimi i saj thuajse me inferioritet të plotë. Ngjashëm ka ndodhë edhe me teorinë indoeuroiane si dhe vendin e shqipes në të, ndonëse e përcjellë me dyshime të mëdha nga shumë studiues të njohur ndërkombëtarë pikërisht për këtë arsye.
Nëse dikur si alibi ka shërbyer faktori ideologjik dhe ai i diktatit të historiografisë serbomadhe, gjithnjë i lidhur me faktorin e parë në rrethanat e sistemit komunist në Shqipëri dhe Jugosllavi, megjithatë, eliminimi i këtyre faktorëve është dashtë të përcjellët edhe me rishqyrtime, korrigjime si dhe me rishkrime historiografisë.
Dhe, tash, kur hapen këto çështje në nivel të një Akademie të Shkencave, që deri më tani e ka përfaqësuar këtë diskurs me mjaft fanatizëm, madje edhe duke i anatemuar përpjekjet që ato të shihen “ndryshe” nga studiues jashtë saj si dhe ndërkombëtarë, shtrohet nevoja për rishqyrtime të gjithmbarshëm historiografike të atyre nga antikiteti, mesjeta e deri te koha më e re, mbi konceptin e pamjes së iliro-arbërorëve-shqiptarëve në të si pjesë e qendrës dhe jo e shkapërderdhur tek të tjerët, si periferi, siç pretendon shkolla sllaviste e Vjenës, që edhe sot e gjithditën me perfiditet, përfaqëson këto qëndrime nga historiani kontrovers Olivier Shmitt dhe disa të tjerë.
Ndryshimi i kësaj paradigme, krahas rishqyrtimit të lidhjeve të ilirëve me botën pellazge si dhe raportet me helenizmin, pa mëdyshje nënkupton përqendrimin te rishikimi i vendit të Arbërve në Bizant, si pjesë shpirtërore (me krishterimin), asaj institucionale – në ngrehinën e saj në kuadër të strukturave administrative-vetëqeverisëse (me Ilirikun dhe themat në kuadër të statusit të qytetarisë bizantine romarios), ku Arbrit bashkë me Grekët dhe Latinët shkrinë identitetin e tyre etnik në dobi të atij perandorak. Ndriçimit të kësaj çështje, po ashtu, i ndihmon vendi dhe roli i Arbërve edhe në kuadër strukturave feudale dhe të asaj që Shufllay me të drejtë e quan “separatizëm feudal” nga koha e procesit të shthurjes së Bizanit (midis shekujve XII-XIV), sidomos nga kryqëzata e katër e këndej, kur shfaqet edhe Despotati i Epirit, si alternativë e përjashtimit të qendrës së Bizantit nga Kostandinopoja në Nike pas vendosjes në të Perandorisë Katolike nga 1204-1267 dhe më vonë edhe “Mbretëria e Arbërisë” Anzhue (1272-1296) dhe garës së njohur e despotëve për krijimin e strukturave autonome-feudale, në kuadër të hapësirës perandorake.
Në këtë proces dezintegrues, rol të madh luan edhe ndriçimi i dinastisë Nemanjane të Rashës, si një faktor hegjemon force në Ilirik, që për dy shekuj, në hapësirën e Dardanisë, atë të Maqedonisë dhe pjesërisht të Epirit, në kohën e Stefan Dushanit, u vetëshpall “perandor” me pretendimin që ta zëvendësojë kurorën e Bizantit. Në bulat e tij dhe të paraardhësve, jo rastësisht përmendën dhe Arbrit bashkë me grekët, vllehët dhe të tjerët. Shumë nga këto bula janë falsifikuar nga Kisha ortodokse serbe si dhe Akademia Serbe e Shkencave dhe Arteve në përputhje me konceptin e përvetësimit të Rashës Nemanjane si “shtetit mesjetar serb”, prej nga përjashtohe koncepti i “Ilyricum Magnum”.
Interpretimi i drejtë i raporteve të Rashës Nemanjane në Ilirik ka rëndësi jo vetëm për Arbrit, por në përgjithësi për ndriçimin e zhvillimeve në kuadër të Bizantit, meqë kjo dinasti luajti rol tejet të rëndësishëm në garën midis krishterimit lindor dhe atij perëndimor si dhe luftë së vendeve katolike kundër atyre ortodokse nën kurorën e Bizantit. Rasha dhe, mbretëria e Bullgarisë para saj, po edhe feudalët e shkapërderdhur arbëror, patën një vend të veçantë në këtë garë. Meqë aty përcaktohej hegjemonia midis tyre, në rrethanat e shfaqjes së osmanëve, të cilët ndikuan që Bizanti, në kohën e Paleologëve të kthehet në aleatë të tyre, gjë që përshpejtoi ngritjen e osmanëve në fuqi në dëm të krishterimit katolik. Në këtë kthesë të rëndësishme, Rasha, pati një ndikim të madh, ndonëse fillimisht ishte në anën e Vatikanit. Stefani i I, më 1219, u kryqëzua “mbret” nga Papati, në mënyrë që më vonë, siç veproi Dushani, të marrë anën e Bizantit me pretendimin që ta fitojë kurorën e tij. Në këtë proces, pra të luftës së dy kishave, përfshirja e Arbërve është aktive me anën e formacioneve shoqërore-shtetërore të një rë ndësie të madhe strategjike, me Despotatin e Epirit në anën e Bizantit dhe të krishterimit ortodoks dhe, me Mbretërinë e Arbërisë Anzhue, në pjesën e tyre më të madhe, në anën e katolikëve të perëndimit. Në këtë zhvillim historik, me kapërcime dramatike dhe e përcjellë me luftëra të ndërsjella në dobi të njërit apo tjetrit kryq, që është minimizuar nga historiografia shqiptare për arsye që u cekën më lartë, Rasha Nemanjane inkorporohet si faktor hegjemon me pretendimin që ta fuste në konceptin e vet faktorin arbëror, ndonëse të shkapërderdhur nëpër feude, në përputhje me raportin e forcave të kohës, që do të ishte kompatabil edhe me interesat e veta. Raportet ndërlidhëse në vend të atyre përjashtuese të arbërve me Nemanjajt në kuadër të kësaj gare midis Lindjes dhe Perëndimit, kanë rëndësi të madhe për ndriçimin e një kornize komplekse historike që ka të bëjë kryekreje me Arbërinë Mesjetare në kuadër të Mesjetës dhe të faktorëve kyç në të. Kjo fiton peshë edhe më të madhe nga fakti se historiografia hegjemoniste serbe dhe ajo ruse-sllave në përgjithësi është munduar që despotatin e Rashës, nga shfaqja e paqartë si zhupani në shekullin XI e deri te forcimi në shekullin XIII dhe XIV, ta konvertojë në “shtet mesjetar” serb, ndërsa rasianët t’i konvertojë në serbë, përkundër fakteve të shumta historike nga autorë bizantinë (përfshirë këtu edhe perandorin Kantakuzen) ku ata paraqiten si Tribal (sipas autorëve antikë fis ilir),ndërsa Rasha si Tribalia,të cilën filologu serb Budimir, krahas etimologjisë së emërtimit Rasa nga Arsa në shqipe, jo rastësisht e quan “kështjellë e fundit të Bizantit në Ilirik”. Konvertimi i tribalëve në serbë, është i pranishëm edhe në gjashtë vëllimet e “Historisë së popujve të Jugosllavisë në dokumentet bizantine” të botuar midis viteve 1953-1974, por me një ndërhyrje flagrante kur emërtimi tribal i rasianëve “shpjegohet” si “hutim” i perandorit të Bizantit dhe të tjerëve nga Herodoti!
Historiografia institucionale shqiptare, ka sot mundësi të shumta që të kundërshtojë, madje edhe ta demantojë konvertimin e Rashës Nemanjane në “shtet mesjetar serb” që është bërë me falsifikimin e dokumenteve kishtare nga Beogradi (kristobulat dhe zhititë – përshkrimet fetare nga Hilandari) dhe të tjera. Këto falsifikime pranohen edhe nga historianë objektivë serbë (Ruvarac, Budimir dhe, edhe rusi Jastrebov). Kundërshtohen, po ashtu edhe nga shumë e shumë relacione diplomatike të Vatikanit, të Vendikut, Raguzes dhe atyre hungareze, në të cilat Rasha quhet vetëm Rasia, Rascia dhe assesi “mbretëri serbe”. Ky veprim madje mund të gjendet edhe te historiani serb S. Novakoviq, i cili, në parathënien e veprës “Zakonik Stefana Dushana cara srpskog” pranon se në studimin e tij nuk mbështetet mbi “Kanun mesjetar të shekullit XIV”, por të sajuar në shekullin XIX nga disa rrëfime të priftërinjve rus në Prizren! Në parathënien e kësaj vepre, Novakoviq pranon se ato rrëfime që ai sjell në libër, fillimisht “si rrëfime” nga priftërinjtë rusë në Prizren janë bartur te A. Shafariku në Vjenë dhe ai i ka plasuar te “Documenta slavica”. Të tilla pastaj janë pranuar edhe nga Jiriçek dhe sllavistë të tjerë të Vjenës, bashkë me falsifikime të tjera nga punëtoria e rishkrimeve të dokumenteve mesjetare në Odesë dhe Hilandar. Përballë këtyre argumenteve dhe të tjerave që mund të zbulohen nëpër arkiva meritore, thyhet “miti” rreth Rashës “serbe”. Ndërkohë që del në pah pikërisht ana tjetër e saj, ajo e krijimit të një “Illyricum Magnum” nga vendet katolike (Hungaria, Gjermania e të tjera), që lidhen me kryqëzatën e katër e këndej (1204-1353), bartëse e së cilës ishte paraparë të jetë Rasha Nemanjane, pasi që ajo të zgjerohet nga Nishi për në Prizren dhe Ohër, gjithandej Ilirikut në hapësirën e Dardanisë mesjetare atë të Maqedonisë dhe pjesërisht të Epirit, e ku do të përfshihen edhe shumë nga feudalët arbër: (Balshajt, Kastriotët, Topiajt e të tjerët).
Se thyerja e “mitit” të “shtetit mesjetar”, nuk paraqet ndonjë vështirësi shkencore, këtë, madje, e pranon edhe V. Çubrilloviqi në librin e tij “Politička misao Serbije” me atë që thotë se “ekziston një shpërputhje e madhe, thuajse e papërballueshme nga aspekti historik, midis etnisë serbe me qendër në Bosnjen Qendrore dhe Sllavoni, siç e paraqet edhe Porfirogeniti Serbisë politike, të shekullit XIX.” Nëse kësaj i shtohen edhe ato që thotë Jagidiq se “Serbia etnike i ka gjurmët në pjesën perëndimore të lumit Drina, ndërsa kultura serbe dhe nacionalizmi serb, që do të pranohet ndërkombëtarisht në Kongresin e Berlinit më 1878, bërthamën e ka në pjesën hungareze të Vojvodinës (Karlovc dhe Temishvar) dhe jo në Kosovë”, atëherë përballimi i kësaj çështje, në përputhje me dokumentet e shumta nga autorë mesjetar, nuk do të duhej të paraqiste ndonjë vështirësi. Kësaj duhet t’i paraprijë heqja dorë e historiografisë shqiptare nga dogma e “shtetit mesjetar serb” në Kosovë dhe të Rashës qendër të saj dhe aprovimi i një plani hulumtues-shkencor afatgjatë (nga studimet multidisciplinare), në të cilin do të përfshiheshin që të gjithë historianët shqiptarë (institucionalë dhe jashtë tyre) për kompleksitetin e mesjetës, me theks të veçantë te roli i Dardanisë mesjetare dhe i krishterimit , ku ai u zyrtarizua në shekullin IV, atij të ndarë në shekullin XI (në ritin lindor dhe atij perëndimor), pastaj të gjuhës së liturgjisë kishtare (greke dhe të sllavishtes së vjetër kishtare) dhe faktorëve që krijuan që në shekullin XIX, etnitë fetare mbi bazat e liturgjisë kishtar (të sllavishtes së vjetër – në serbë dhe malazias, dhe të greqishtes – në grek), të kthehen në etni kombëtare. Natyrisht se te trajtimi shkencor i këtyre çështjeve, i përcjellë me simpoziume shkencore kombëtare dhe ndërkombëtare, me botime komplekse shkencore si dhe te përkthimi i veprave të autorëve shqiptarë në anglisht dhe depërtimi i tyre në universitetet prestigjioze botërore, institutet dhe bibliotekat e tyre, gjendet edhe përgjigjja rreth përvetësimit të krishterimit ortodoks nga kisha ortodokse serbe që ajo e ka përvetësuar jashtë realiteteve historike në dëm të shqiptarëve dhe të trashëgimisë së tyre të krishterë – nga shfaqja në Ilirik si dhe Rashës dhe dinastisë Nemanjane -jashtë përvetësimit serb me çka i hiqet velloja “errësirës mesjetare” të Arbërve.
Një zëdhënës i IS thotë se grupi ekstremist do të hakmerret për ish-liderin e tij të ndjerë. Mbështetësit u kërkohet të përdorin luftën në Ukrainë për të kryer sulme në Evropë.
“Me ndihmën e Zotit, ne po shpallim një fushatë të bekuar për t’u hakmarrë për vdekjen e Abu Ibrahim al-Qurashi“, thuhet në një regjistrim audio që i atribuohet IS në agjencinë e lajmeve Telegram.
Zëdhënësi i ri i IS Abu-Omar al-Muhajjir u kërkon mbështetësve të rifillojnë sulmet në Evropë dhe të përfitojnë nga “mundësia e disponueshme” kur “kryqtarët po luftojnë njëri-tjetrin” – një referencë për luftën në Ukrainë.
Lideri i mëparshëm i grupit militant vdiq kur hodhi veten në erë në shkurt për të shmangur kapjen në një operacion të SHBA-së në Sirinë veriperëndimore, sipas autoriteteve amerikane.
Më 10 mars, IS konfirmoi se lideri dhe ish-zëdhënësi i grupit kishin vdekur.
Abu Hasan al-Hashemi al-Qurashi u emërua lideri i tretë që nga themelimi i IS.
Ajo që ka mbetur nga IS ka kaluar në ilegalitet në Siri pasi humbën mbetjet e fundit të territorit që kontrollonin në mars 2019.
Që atëherë ata kanë kryer prita kundër forcave kurde dhe siriane dhe sulme në Irak.
Pas vendimit të Qeverisë së Republikës së Kosovës për strehimin e 20 gazetarëve nga Ukraina, në koordinim me Qendrën Evropiane për Lirinë e Shtypit dhe Medias (ECPMF) dhe Federatën Evropiane të Gazetarëve (EFJ), Bordi dhe Menaxhmenti i Radio Televizionit të Kosovës në mbledhjen e mbajtur të shtunën me datë 16 Prill 2022, kanë vendosur të ofrojnë hapësirat e transmetuesit publik (zyra, tavolina, qasje në internet dhe të gjitha pajisjet përkatëse të punës) për katër gazetarë nga Ukraina.
Radio Televizioni i Kosovës planifikon t’u ofrojë akomodim në hapësira të punës deri në gjashtë muaj katër gazetarëve ukrainas, të cilët u detyruan të largohen nga vendi i tyre pas agresionit të Rusisë ndaj Ukrainës.
Në përputhje me dokumentin zyrtar të këtij vendimi, prioritet do të kenë gazetaret gra të cilat do të zgjidhen nga Federata Evropiane e Gazetarëve (EFJ) dhe Qendra Evropiane për Lirinë e Shtypit dhe Medias (ECPMF).
Radio Televizioni i Kosovës do të ndajë të gjitha pajisjet e nevojshme në hapësirat e veta të punës si në ndërtesën e televizionit ashtu edhe në atë të radios, ndërsa një bashkëpunim i ngushtë në këtë drejtim do të bëhet me Asociacionin e Gazetarëve të Kosovës (AGK).
Kryeministri i Republikës së Kosovës, Albin Kurti i ka uruar mirëseardhje në Kosovë, znj.Lyudmila Makey, gazetarja e parë ukrainase e strehuar në Kosovë, pasi është detyruar të largohet nga Ukraina pas invazionit rus.
“Republika e Kosovës dënon fuqishëm agresionin ushtarak të Federatës Ruse dhe invazionin në Ukrainë. Solidariteti ynë me popullin tuaj dhe luftën çlirimtare kundër agresionit ushtarak rus janë të padiskutueshme”, tha ai.
Kryeministri Kurti theksoi se Republika e Kosovës u është bashkuar vendeve të tjera perëndimore në vendosjen e sanksioneve ndaj Rusisë dhe është e përkushtuar të punojë së bashku me aleatët për të kontribuar për paqen e qëndrueshme, stabilitetin afatgjatë dhe sigurinë globale.
Ai falënderoi Qendrën Evropiane për Liri të Shtypit dhe Mediave (ECPMF), Federatën Evropiane të Gazetarëve (EFJ) dhe Asociacionin e Gazetarëve në Kosovë (AGK) për bashkëpunimin në programin Gazetarët në Rezidencë (Journalists in Residence) në Kosovë.
“U jam sinqerisht mirënjohës Qendrës Evropiane për Lirinë e Shtypit dhe Medias (ECPMF), Federatës Evropiane të Gazetarëve (EFJ), Unionit Kombëtar të Gazetarëve të Ukrainës, Asociacionit të Gazetarëve të Kosovës dhe Qeverisë së Republikës së Kosovës për mundësinë për të kërkuar strehim në vendin tuaj nën programin Gazetarët në Rezidencë në Kosovë. Për mua kjo është para së gjithash një mundësi për të mbetur në profesionin e rëndësishëm të gazetarit”, tha zonja Makey, gazetare ukrainase.
“Fatkeqësisht, është e rrezikshme të jesh gazetar në Ukrainë sot. Okupatorët rusë rrëmbejnë, kërcënojnë dhe vrasin gazetarë. Së fundmi, Unioni Kombëtar i Gazetarëve të Ukrainës publikoi një listë të gazetarëve të vdekur. Ajo përmban më shumë se 20 emra të kolegëve të mi. Ata të gjithë thanë të vërtetën për këtë luftë të përgjakshme”, shtoi zonja Makey.
Ajo theksoi se është e impresionuar nga dëshira e kosovarëve për të mbështetur kolegët ukrainasë.
“Jam e prekur deri në lotë se si njerëz plotësisht të huaj duan të ndihmojnë ukrainasit”, tha ajo, duke shtuar se beson se ky bashkëpunim dhe solidaritet me gazetarët është një hap i rëndësishëm drejt paqes.
Zonja Makey është e para në mesin e 20 gazetarëve ukrainasë që Kosova do të pres në kuadër të programit Gazetarët në Rezidencë Kosova.
Programi i financuar nga Qeveria e Republikës së Kosovës mbulon kostot e jetesës, pagat dhe zyrat për një periudhë deri në gjashtë muaj, për t’u mundësuar gazetarëve ukrainasë të punojnë nga distanca. Aplikimet për programin Journalists-in-Residence Kosova janë ende të hapura.
Në takimin e sotëm ajo u prit edhe nga Donika Gërvalla, zëvendëskryeministre dhe Ministre e Punëve të Jashtme dhe Diasporës, Xhelal Sveçla, Ministër i Punëve të Brendshme, Flutura Kusari, ECPMF dhe Xhemajl Rexha, AGK.
