Kreu Blog Faqe 1363

Kosova mes të mundshmes dhe të dëshiruarës!

Drini.us
-
0
Kosova mes të mundshmes dhe të dëshiruarës!

Florim Zeqa 

Pas pushtimit rus të Ukrainës më ka rënë të lexoj shkrime dhe opinione të ndryshme për (pa) mundësinë e ripushtimit të Kosovës nga Serbia dhe mundësinë e bashkimit të Kosovës me Shqipërinë!

NATO, forca mbrojtëse dhe garantuese e lirisë sonë

Në mes të mundshmes dhe të dëshiruarës është një distancë e gjatë, e cila kërkon punë të madhe, pragmatizëm dhe analizë e thellë politike, koordinim me miqët ndërkombëtar dhe forcat politiko-ushtarake të SHBA-ve dhe NATO-s.

Çdo dalje jashtë këtyre kornizave quhet avanturë e rrezikshme politike!

Këtë që e themë e bazojë në faktin se Kosova ende është shtet i pakonosliduar, pa zhvillim të qëndrueshëm ekonomik dhe i panjohur nga instancat më të larta ndërkombëtare (BE dhe OKB), me një ushtri në transformim e sipër, pa armatim të rëndë dhe artileri, pa helikopter dhe aeroplan ushtarak, me një mbikëqyrje dhe mbrojtje të sovranitetit nga forcat e NATO-s (KFOR-i).

Edhe pse ideja e bashkimit kombëtar është ide briliante dhe ëndërr e kahmotshme e shumë gjeneratave në vijimësi, nuk përkon me realitetin dhe rrethanat e kohës në të cilat po jetojmë.

Shpallja e pavarësisë dhe njohja ndërkombëtare e shtetit të Kosovës janë arritura më e madhe e shekullit dhe hapi më i madh drejt bashkimit kombëtar.

Edhe pse u derdh shumë gjak dhe u bënë skrifica të panumërta, deri tek kjo e arritur historike nuk mundëm të arrijmë vetëm pa ndihmën e bashkësisë ndërkombëtare, respektivisht pa ndihmën e SHBA-ve dhe shteteve më të fuqishme të Bashkimit Europian.

Pra na u deshtë intervenimi më i madh i aleancës më të fuqishme ushtarake që ka njohur ndonjëherë historia për të ndaluar krimet, dhunën dhe spastrimin etnik të shqiptarëve të Kosovës i cili zgjati plotë 78 ditë e netë pandërprerë i cili rezultoi me çlirimin e Kosovës nga Serbia.

Edhe 23 vjet më pas, prezenca e NATO-s në Kosovë dhe baza ushtarake BONDSTEEL konsiderohen forca kryesore mbrojtëse dhe garantuese të lirisë sonë.

A jemi të zotët ta ndalim ripushtimin e Kosovës nga Serbia?!

Kjo pyetje u parashtrohet rrahagjoksëve të ditëve të sotme, atyre që nuk e bënë rezistencën paqesore, luftën dhe as paqen, nuk e ndihmuan shtetformimin dhe as shtetndërtimin e Kosovës!

Kurse sot, të veshur në petkun e pushtetit, me popullizëm e aktrojnë “çlirimtarin” dhe “mbrojtësin” e lirisë sonë!

Kjo përveqse papjekuri politike, është avanturë e rrezikshme për ekzistencën e shtetit!

Vendimet politike të qeverisë aktuale duhet të jenë të matura mirë dhe të koordinuara me partnerët ndërkombëtar. Në të kundërtën, çdo veprim i njëanshëm mund t’na çojë në theqafje politike dhe në dëmtim të të gjitha të arriturave shekullore!

Një herë ka zbritur mrekullia nga qielli për shqiptarët

Në rrethanat aktuale, kërkohet mençuri dhe pragmatizëm politik për të nxjerrur më të mirën për vendin në mes të mundshmes dhe të dëshiruarës! Nuk kemi arsye të ndjehemi pesimist për të ardhmen e vendit tonë, por as t’i krijojmë iluzione vetes për të arritur të pamundurën në këtë kohë, pasi na mungojnë dy gjëra elementare; kapacitet ushtarake dhe ekonomike për të rikthyer territore dhe për t’u përballur të vetëm me agresionin e mundshëm serb ndaj vendit tonë!

Ka ikur koha e krijimit të miteve të “liderëve të përmasave botërorë”, por është koha për një lider të përmasave shtetëtore i cili arrinë të krijojë unitet të njëmend të skenës politike kosovare.

Lider në kuptimin më të mirë të fjalës konsiderohet ai politikan apo politikane që me urti dhe dashuri arrinë t’i bashkon rreth vetes qytetarët e vendit pavarësisht pikëpamjeve politike apo ideologjike dhe të fiton mbështetjen e ndërkombëtarëve, siq kishte ndodhur në fillim-vitet e ’90-ta me presidentin historik Ibrahim Rugova.

Mirëpo, gjërat kanë ndryshuar nga ajo kohë, sikurse që kanë ndryshuar edhe rrethanat gjeostrategjike dhe gjeopolitike në botë, e në veqanti pas agresionit rus në Ukrainë! Për këtë arsye nuk guxojmë të jetojmë në iluzionin e përseritjes së mrekullisë, për shkak se ajo vetëm një herë ka zbritur nga qielli për shqiptarët!

Medvegjas – më 3 prill të gjithë në zgjedhje !

Drini.us
-
0
Medvegjas – më 3 prill të gjithë në zgjedhje !

Klubi “TROJET” që vepron në Prishtinë, ju bën thirrje të gjithë bashkëvendasve tanë, që më 3 prill 2022, të jemi tok në Medokë (Medvegjë) dhe të votojmë përfaqësuesit tanë për Kuvendin e Komunës.

Kryeministri Kurti takoi Ministrin norvegjez të Tregtisë dhe Industrisë, Jan Christian Vestre

Drini.us
-
0
Kryeministri Kurti takoi Ministrin norvegjez të Tregtisë dhe Industrisë, Jan Christian Vestre

Oslo, 29 mars 2022

Burimet natyrore, popullsia e re dhe e talentuar, si dhe pozita e mirë gjeografike e Republikës së Kosovës, u veçuan nga kryeministri Kurti si potencial i madh për investim nga kompanitë norvegjeze, në takimin me Ministrin e Tregtisë dhe Industrisë së Norvegjisë, Jan Christian Vestre.

Kryeministri i Republikës së Kosovës, Albin Kurti, theksoi synimin dhe nevojën e vendit për rritjen e kapaciteteve dhe diversifikimin e energjisë elektrike, me vëmendje të veçantë te burimet e ripërtëritshme. Ai ftoi edhe për më shumë investime për energji të ripërtëritshme, me fokus të veçantë në atë diellore, të erës dhe ujit, si dhe në sektorin e minierave dhe mineraleve.

Kryeministri shtroi kërkesën dhe nevojën për të avancuar bashkëpunimin me zonën ekonomike EFTA duke kaluar nga Deklarata e Përbashkët në Marrëveshje Tregtare. Kjo kërkesë u mirëprit nga Ministri i Tregtisë dhe Industrisë, z. Vestre, i cili shprehu gatishmërinë e palës norvegjeze për të filluar negociatat dhe për të përfunduar me marrëveshje sa më shpejtë.

Ministri Vestre tha se reformat e nisura nga Qeveria e Republikës së Kosovës janë mbresëlënëse. Ai shprehu interesimin për të shtuar partneritetin mes dy vendeve, duke identifikuar fusha të reja të rritjes së bashkëpunimit dhe mundësinë e vizitës së një delegacioni me kompani norvegjeze në Kosovë.

Në takim morën pjesë edhe Ministri i Mbrojtjes, Armend Mehaj, Zëvendësministrja e Arsimit, Shkencës, Teknologjisë dhe Inovacionit, Edona Maloku Bërdyna dhe Zëvendësministrja e Punëve të Jashtme dhe Diasporës, Liza Gashi.

Ministri Xhelal Sveçla u takua me Ambasadorin e Shteteve të Bashkuara të Amerikës Jeff Hovenier 

Drini.us
-
0
Ministri Xhelal Sveçla u takua me Ambasadorin e Shteteve të Bashkuara të Amerikës Jeff Hovenier 

Ministri i Punëve të Brendshme, z. Xhelal Sveçla, ka zhvilluar një takim me ambasadorin z. Hovenier. Bashkë diskutuan për angazhimet e Ministrisë së Punëve të Brendshme dhe për synimet dhe prioritetet pas 1 vjeçarit të punës.

Ministri Sveçla ka falënderuar Ambasadorin për mbështetjen e vazhdueshme të ShBA-ve, si aleat kyç i Republikës së Kosovës dhe është rikonfirmuar mbështetja në arritjen e objektivave tona.

Lelegët pellasgjik –pjesa e dytë

Drini.us
-
0
Lelegët pellasgjik –pjesa e dytë

nga Fahri Xharra, Gjakovë

Dëshmitë që ekzistojnë te Homeri, te Herodoti, te Alkeu, por edhe në Sekretariatin e Greqisë së Lashtë për Lelegët, në thelb janë të natyrës “historike – mitologjike”. Për këtë arsye në këtë postim jemi të detyruar të marrim parasysh si elementet mitologjike ashtu edhe ato historike që u referohen atyre.

Prandaj, Lelegët përmenden si një racë “parahelene”, e cila jetonte në Boeoti, Lokrida, Etoloakarnania, Lefkada (që konsiderohej indigjene), Evia, Megara, Mesini dhe veçanërisht Lakonia, e cila më parë quhej “Lelegia”. Në fakt, në Mesini ekzistonte një legjendë se ata ishin themeluesit e Pylos dhe se kishin lidhje me detarët “Televoes” të Homerit.

Ata ishin “të zhurmshëm” (dmth. komunikonin nga largësia). Raportet e Lelegëve ekzistonin edhe në Epir, si fqinjë të molosëve, ndërsa në Thesali konsideroheshin pasardhës të pellazgëve. Gjithashtu, si Lelegë përmenden banorët e Cikladeve, Dodekanezëve, Kiosit, Samosit, por edhe banorët e brigjeve të Azisë së Vogël përballë këtyre ishujve.

Nga shumë shkrimtarë të lashtë, Lelegët identifikohen me Karaj që banonin në N / D. Azia e Vogël, e njohur si Caria (Herodoti, “Historia”, AD, 171), e cila ishte atdheu i shumë të lashtëve të famshëm (përfshirë vetë Herodotin). Sipas Pausanias, tempulli i Artemidës në Efes ishte një tempull antik, i përdorur për një kohë të gjatë nga Lelegët e këtij rajoni, por edhe nga lidianët.

Straboni, një grup i veçantë kështjellash, tumash dhe shtëpish të vogla, nga Bodrumi në Milet, ua atribuon Lelegëve, duke iu referuar atyre si “Leleges”, në analogji me “Ciklopët”. Gjithashtu Mileti, atdheu i Thalisit të urtë, siç dihet, quhej “Lelegis”

Heroi dhe paraardhësi i Lelegonëve, sipas traditës, ishte Lelex ose Lelegas, i cili, sipas një tradite lakonase, ishte “vendas” nga Lakonia. Sipas një tradite tjetër, thuhet se është “vendas” i Lefkadës, ndërsa një tjetër na thotë se ka ardhur nga Egjipti dhe se ka qenë i biri i Poseidonit dhe i Libisë (Pausanias, “Greece Tour”, AD, 44). Pausanias na tregon sërish se në zonën e Megarës ka parë monumentin e Lelegas dhe se emri i vjetër i Akropolit, i këtij qyteti, ka qenë “Caria”.

Etnonimet “Lelegas” dhe “Pelasgos” kanë si rrënjë zogun “Pelargos”, prej nga ka dalë “Pelasgos”, që populli ynë e quan “Leleki”. Forcimi i identifikimit të lelegëve me pellazgët është fakti se ndërsa Alkeu (shek. VII ose VI p.e.s.) e quan Andros në Trojë “Lelegio”, Herodoti më vonë e zëvendëson këtë mbiemër me “pellazg”. Pra, Lejlekët = Lejlekët dhe “Lejlekët” ose “Lejlekët” = “Pellazgët” ose “Lejlekët”. nga të cilat Grekët e Lashtë pranonin se e kishin origjinën!

Më konkretisht: Lindore ose Opountia Lokrida, banorët e së cilës para se të quheshin “Lokroi”, quheshin “Leleges” (Hesiod, “Hoiai”, 48 dhe Skymnos of Chios, “Navigation”, STD, 590), lidhet me lashtë. traditat që kanë të bëjnë me të gjithë grekët. Sipas traditës, Deukalioni dhe Pira, pas përmbytjes, u vendosën në Opuntia Locrida, ku “rikrijuan” njerëzit nga “gurët”, të cilët (populli), Hesiodi, i quan Leleges.

Më pas, sipas Apollodorus (“Biblioteka”, 10, 49), Deucalion dhe Pyra lindën tre (3) fëmijë: grekun, Amphictyon dhe Protogeny. Nga greqishtja (në lindjen e së cilës Zeusi “kontribuoi”) dhe Orsaida ose Othreida, lindën Doros (paraardhësi i Dorianëve), Aeolus (paraardhësi i Eolëve) dhe Xuthos. Achaios dhe Ionas (paraardhësit e Achaeans dhe Jonians përkatësisht) kanë lindur nga Xuthos dhe Creusa.

Prandaj, informacioni i Herodotit, se jonianët kanë ardhur nga pellazgët, vërtetohet edhe nga mitologjia, e cila, siç e pamë, i ka rrënjët te lelegët ose pellazgët. Pra, të gjithë ata popuj të lashtë, me emrat e ndryshëm që kanë pasur herë pas here dhe në vende, që përmenden si “gradat e kombit pellazg”, si frigët, ilirët, molosët, dardanët, paionët. , Trakët, Kuritët, Avantët, Hititët, Lidianët, Tirrenët, Etruskët etj., duhet t’i kombinojmë me ata që këtej e tutje quhen Lelegët ose Kares.

Elementet e kulturës që krijuan dhe lanë lelegët apo pellazgët, si “Qytetërimi Cikladik”, “Monumentet e varrimit të Lefkadës”, “Ndërtimet e zbukuruara të Azisë Qendrore”, “Sistemi i adhurimit të vlerave” të 12 perëndive. “Muzat”, “Misteret Eleusiniane”, “Mitologjia”, “Kozmogonia”, “Hajnia”, “Hyrja e Shkronjave” etj., na tregojnë se ky popull nuk ishte një “popull barbar””. Siç e kishin përshkruar, sepse ai nuk fliste gjuhën greke *, por ishte populli që krijoi kulturën, e cila më pas u regjistrua dhe u shpërnda nga Sekretariati i Greqisë së Lashtë!

Sipas shkrimtarit gjerman Heinrich Kiepert *, arvanitasit janë pasardhës të mirëfilltë të këtij populli të lashtë të lelegëve apo pellazgëve. Këtë e dëshmon edhe fakti se mbetjet gjuhësore të këtij populli (në emërtime dhe emërtime), të cilat nga gjuhëtarët (në mbarë botën) janë cilësuar si “paragreke” dhe “të painterpretuara” (në greqisht). interpretohen “rehat” dhe “mrekullueshëm” në gjuhën e “pashkruar” të arvanitasve të sotëm!

* Burimet – Shënime:

  1. Sakellariou Michael V.: “Grupet gjuhësore dhe kombëtare të prehistorisë greke”. Historia e kombit grek pas Krishtit, Athinë: Ekdotiki Athinon, f. 357.
  2. Farakla N .: “Mbi banimin e Lelegëve në Boeoti”, Analektet Arkeologjike nga Athina, 1969, vëll. 1, fq. 96 – 97. 3. Kiepert H .: “On the Volksstamm der Leleges”, (në Monastsber. Berl. Akad., 1861, f. 114). Autori i konsideron lelegët autoktonë të zonave ku kanë jetuar dhe i identifikon me iliro-arvanitasit.
  3. Pausanias (Greqisht Tour, TH 23, 6), na tregon se orakulli i Akraifnit të Boeotias, kur Mys nga Caria e pyeti në gjuhën e tij, ia dha orakullin në gjuhën karike. Kjo na tregon se gjuha karike, nga njëra anë, ishte e ndryshme nga greqishtja, dhe nga ana tjetër, ishte e njëjtë me gjuhën e lelegëve, të cilën e njihnin dhe e flisnin banorët e Beotisë, meqenëse ajo. origjinën prej tyre.
  4. Toponimet “Pidasos”, “Larymna” dhe “Avai”, ekzistonin si në zonat e Greqisë të banuara nga Leleges, ashtu edhe në zonat e Azisë Qendrore të banuara nga Karajt. Kështu, gjuha karike ishte e njëjtë me gjuhën e lelegëve.

 Pergatitur nga shkrimet e G.M, Greqi

Kryeministri Kurti takoi përfaqësuesit e Konfederatës së Sindikatave Norvegjeze dhe Federatës Norvegjeze të Punëdhënësve

Drini.us
-
0
Kryeministri Kurti takoi përfaqësuesit e Konfederatës së Sindikatave Norvegjeze dhe Federatës Norvegjeze të Punëdhënësve

Oslo, 29 mars 2022

Në kuadër të vizitës zyrtare në Norvegji, Kryeministri i Republikës së Kosovës, Albin Kurti, u takua me përfaqësuesit e Konfederatës së Sindikatave Norvegjeze dhe Federatës Norvegjeze të Punëdhënësve.

Duke theksuar reformat e ndërmarra dhe indikatorët pozitivë në ekonomi, kryeministri Kurti theksoi se mirëqenia sociale është ndër prioritetet qendrore të Qeverisë së Republikës së Kosovës.

Në takim u potencua se ekonomia duhet të jetë në shërbim të mirëqenies së qytetarëve. Se pagat e mira vijnë nga prodhimi, konkurrenca e bizneseve dhe rritja e eksporteve. U tha se për të mbajtur ekonominë e shëndetshme, për të ruajtur produktivitetin dhe konkurrueshmërinë e prodhuesve, rritja e pagave në ndërmarrjet eksportuese i paraprinë rritjes së pagave të tjera në vend.

U diskutua për modelin nordik të organizimit të tregut të punës, ku kërkesat e punëtorëve për të drejta, dinjitet dhe mirëqenie nuk bien ndesh me kërkesën e kompanive për konkurrueshmëri, por ndihmojnë e plotësojnë njëra tjetrën në prodhim, produktivitet dhe zhvillim të gjithmbarshëm ekonomik.

Përfaqësuesit e federatave shprehën interesimin për të vizituar Kosovën dhe për të rritur bashkëpunimin.

Gjashtë porositë e teologjisë së Kryqit

Drini.us
-
0
Gjashtë porositë e teologjisë së Kryqit

Don Lush GJERGJI, Prishtinë

TEOLOGJIA E KRYQIT

Teologjia e kryqit na dhuron gjashtë porositë e tija nga “katedra” e kryqit, si një lloj testamenti për ne, si “Ungjilli në miniaturë”, që dëshmon se Jezusi ishte i dëgjueshëm deri në vdekje në kryq. Ndoshta përpos dëgjueshmërisë ndaj Atit, planit të shëlbimit, duke theksuar dashurinë e tij për ne dhe për shëlbimin tonë.

Teologjia që ka zhvilluar Shën Pali rreth bashkëpunimit tonë me kryqin e Jezusit thekson një dimension tejet të rëndësishëm, përplotësimin e vuajtjeve të tija me bartjen e kryqeve tona, që ai e shpreh kështu: “në trupin tim çka u mungon mundimeve të Krishtit për Trupin e tij – Kishën” (Kol 1, 24).

S’ka kurrfarë dyshimi se mundimeve të Krishtit nuk u mungon asgjë, se vdekja e tij në kryq, është flija më e përsosur, burim jete dhe shëlbimi. Theksi është te pjesëmarrja jonë në këto mundime shëlbimpruese, dhe aspekti i dytë, “për Trupin e tij – Kishën” , që dmth. se Kisha është Trupi mistik e Jezu Krishtit dhe se ne, po ashtu, jemi gjymtyrët e këtij Trupi.

Të meditojmë shkurtimisht për fjalët, porositë, qëndrimet e Jezu Krishtit nga kryqi.

“Eli, Eli, lama sabakthani!” që d. m. th.: ”Hyji im, Hyji im! Përse hoqe dorë prej meje!” (Mt 27, 46).

Në këtë klithje të thellë dhe nga zemra, që është përsëritje nga klithja e “Njeriut të vuajtjes” së Besëlidhjes së Re, Jezusi e ka shprehur peshën, barrën, tmerrin e mëkatit që Ai e kishte marrë mbi vete, e si pasojë e kësaj përkohësisht “vetminë”, braktisjen, humnerën e largësisë mes Atij dhe Atit, si dhe dëbimin dhe përjashtimin e mbarë njerëzimit.

Drama e kryqit të Jezu Krishtit është drama e së keqes dhe mëkatit, Djallit dhe vdekjes, që Jezusi e përballon me guxim, përkushtim, nënshtrim, dëgjesë, mbi të gjitha me dashuri.

Ja edhe shqyrtimi i parë për ne: kur jemi apo ndihemi të dëbuar dhe të vetmuar, kur na duket se qielli heshtë dhe nuk na dëgjon, ndërsa toka vëlon dhe na asgjëson, si reagojmë ne, kujt i drejtohemi, prej kujt presim ngushëllim, përkrahje, shëlbim?

“Të bie ndër mend për mua Jezus, kur të arrish në Mbretërinë tënde!” . E Jezusi i tha: “Për të vërtetë po të them: sot do të jesh me mua në parriz” (Lk 23, 42-43).

Cubi i penduar pati fuqi para se të vdiste, t’i drejtohej Jezusit të kryqëzuar si ai, ta pranonte fajin dhe dënimin e merituar për vdekje me kryqëzim, por mbi të gjitha pati pendim të thellë për jetën tashmë të dështuar, mbi të gjitha pati besim në Jezusin dhe në Mbretërinë e tij. Nga këto rrethana ai iu lut që ta falte, ta përkujtonte dhe pranonte në Mbretërinë e tij.

Dhe ndodhi mrekullia. Jezusi jo vetëm që e fali, por i premton parajsën aty për aty, sot, tash, fill pas vdekjes së përkohshme dhe trupore, do të jenë së bashku në lumturinë e amshuar.

Mëkati gjithmonë është dobësi, mashtrim, premtim i kotë dhe i rrejshëm, utopi lumturie, kurth djallëzore, dobësi, rrëshqitje… Pranimi i mëkatit dhe pendimi  janë trimëri, guxim, përcaktim për risi, për falje dhe pajtim, shenjë që besojmë në mëshirën dhe dashurinë e Zotit dhe presim jetën e pasosur.

Shembulli i cubit të penduar dëshmon se Zoti kurrë nuk “lodhet” në falje dhe në dashuri për njeriun  e penduar, se mëshira e tij është shumë më e madhe dhe më e fortë se dobësia dhe mëkatësia e njeriut.

“O Atë, në duart e tua po e dorëzoj shpirtin tim!” (Lk 23, 46).

Kjo porosi e Jezusit nga kryqi dëshmon edhe një herë dorëzimin e plotë dhe të qetë, të sigurt, në duart e Atit, që me fjalë tjera domethënë tërë jeta e tij nuk ishte asgjë tjetër përpos zbatim i planit dhe vullnetit të Atit për shëlbimin e mbarë njerëzimit.

Ne shpesh gjendemi në tundime dhe sprova të vështira për ta vlerësuar jetën dhe veprimtarinë tonë, si dhe atë të të tjerëve. Na mundojnë dhe shqetësojnë shumë pikëpyetje: a kam jetuar si duhet, mirë, me përkushtim dhe dashuri, apo ndoshta kam pasur shumë lëshime, gabime, dobësi? Çka thonë të tjerët për mua dhe unë për të tjerët? Çka do të thotë Zoti për mua, për të tjerët?

Vërja në “duart të Atit” jo vetëm në mbarim të shtegtimit tonë tokësor, por gjithnjë, është qëndrim i Krishtit, pra, i krishterë, që duhet ta kemi në mend dhe në zemër.

“Kam etje!” (Gjn 19, 28).

Etje e Jezu Krishtit ishte fizike dhe shpirtërore. Fizike, sepse tashmë Ai ishte i stërlodhur, i djerësitur dhe përgjakur, pra, trupi i tij “digjej” nga etja, lodhja, molisja, drama e kryqëzimit.

Lodhja, gjakderdhja e madhe, të rrahurit e zemrës së shpejti, kanë shkaktuar një etje trupore apo fiziologjike të jashtëzakonshme, bile edhe humbjen e vetëdijes. Mirëpo Jezusi është i vetëdijshëm se po kryehej flijimi, dhurimi, vdekja shëlbimpruese dhe shi për këtë klithi: Kam etje! A e heton, dëgjon, pranon dhe zbaton ti këtë ftesë, udhëzim, frymëzim?

Etja e brendshme ishte edhe më e madhe për ne, për dashurinë tonë, për pendimin tonë, përfundimisht për shëlbimin tonë. Këtë etje shpirtërore Ai e ka shprehur edhe në uratën e madhe “Ati ynë”, ku thekson: ardhtë mbretëria jote, u bëftë vullnesa jote…

Kjo është pa dyshim edhe paralajmërimi i pagëzimit, rrjedhja e ujit dhe gjakut të fundit nga zemra e Tij e shporuar, si simbol, paralajmërim dhe garanci për burimin e shëlbimit tonë.

Shpirtëror, sepse edhe më shumë kishte dhe ka etje për ne, për pendimin tonë, për vepra të mira, për bashkëpunim me kryqin dhe ngjalljen e tij, për shëlbimin dhe jetën tonë të pasosur.

“Kam etje” është motoja që e Lumja Nëna Tereze e ka zgjedhur për çdo kapelë për “Misionaret e Dashurisë”, për ta dëshmuar etjen e Jezusit për dashurinë tonë, për ta zgjuar dhe aktivizuar etjen tonë për Krishtin – Dashuri dhe për Vëllain – Njeri.

Ja si shkruante Shën Nëna Tereze për këtë ndodhi biblike: “Etja e Jezu Krishtit për ne është shpirti dhe zemra e Misionareve të Dashurisë, që dmth. etja e zemrës së Jezusit për të varfër. Ja burimi i vetëm i tërë jetës sonë… Ta shuajmë etjen e Jezusit në mesin tonë, kjo është arsyeja e vetme e jetës dhe objektivi i veprimit tonë. A mund të themi edhe ne këtë, që kjo është arsyeja e vetme e jetës sonë: Dashuria?”.

“Gjithçka u krye! Uli kryet e dha shpirt” (Gjn 19, 30)

Rrumbullakësim i mrekullueshëm dhe tejet dramatik i jetës tokësore të Jezu Krishtit.

Askush prej nesh nuk e di kur dhe si do të përfundojë jeta jonë tokësore. Mirëpo i krishteri një gjë e di, beson: tërësia e jetës, pra, edhe vdekja, kalimi në amshim, amshimi, është në dorën e Zotit. Mu për këtë jeton me fe dhe me dashuri dhe pret i qetë kalimin në amshim, apo si thoshte Shën Nëna Tereze “kthimin në shtëpinë e Atit”.

Ofrimi i vuajtjes, dhembjes, jetës dhe vdekjes Zotit ka kuptim vetëm si shprehje dashurie dhe flijimi – dhurimi. Përse? Sepse vetëm dashuria është kuptimi i plotë i çdo gjëje, pra, edhe i vuajtjes, vdekjes, dhe ajo – Dashuria, Zoti na shëlbon nëpërmjet kryqit, me Dashuri (krh. Mk 7, 37).

Në këtë kontekst mund të pohojmë edhe kështu: përshpirtëria është kthimi i brendshëm dhe i thellë i qenies apo natyrës sonë njerëzore kah Zoti. Kjo lind shpesh në raste të sfidave, vuajtjeve, sëmundjeve, mangësive, që na ndihmojnë që ta kuptojmë sa më mirë kuptimin e jetës.

Rritja shpirtërore është rrugëtimi ynë kah Zoti. Nga vështirësitë lind nevoja për të ecur përpara, për të luftuar, për t’u thelluar në meditime, adhurime, uratë, pendesë…

Dëshira për të ndryshuar, për t’u përmirësuar, për t’u shenjtëruar, është hapi i parë, nisja drejt shenjtërisë. Dëshira për ta dashur Zotin dhe të afërmin, çdo njeri, është fillimi i zbatimit të shenjtërisë.

Kjo dëshirë konkretizohet në kërkimin, pranimin dhe zbatimin e vullnetit të Zotit, duke pranuar po ashtu edhe lëshimet, gabimet, mëkatet tona, si dhe ndihmën e Zotit dhe të njeriut, të bashkësisë së krishterë.

Përshpirtëria e vuajtjes dhe kryqit është një “kanal” i privilegjuar për komunikim me vetveten, që na aftëson të komunikojmë me Zotin, burimin e jetës dhe të shëlbimit, dhe me të afërmin tonë.

Shën Nëna Tereze thoshte: “Hapi i parë drejt shenjtërisë është dëshira për shenjtëri, për t’i përngjarë Jezusit në gjithçka, sidomos në vuajtje dhe në dashuri”.

Bruxelles, 27 mars 2022,  Bashkësia Shqiptare Katolike 

 KRESHMET – KOHË URATE, FLIJIMI DHE BAMIRËSIE

Emërtimi i Kreshmeve rrjedh nga fjala latine – quadragesima – e dyzeta – kreshmet, “koha prej shtatë javësh para Pashkëve, kur besimtarët e  krishterë nuk hanë mish e bulmet” (Mikel Ndrecaj, Fjalor fjalësh e shprehjesh të huaja, Rilindja, 1986, fq. 414).

Prejardhja e Kreshmeve, si përvojë fetare, shpirtërore, flijuese dhe dhuruese, por edhe si rast falënderimi ndaj Zotit për veprën e shëlbimit – mundimin, vdekjen dhe ngjalljen e Jezu Krishtit për ne dhe për shëlbimin tonë, dhe bamirësie ndaj të afërmit, është mjaft e lashtë, do të thoja qysh nga koha apostolike.

 Qëllimet kryesore ishin dy:

  • së pari kujtimi i gjallë dhe veprues në veprën e shëlbimit, si dhe pjesëmarrja e besimtarëve në mundimin, vdekjen dhe ngjalljen e Krishtit nëpërmjet uratës, flijimit dhe bamirësisë;
  • kujtimi dhe nderimi ndaj martirëve dhe martirizimit të krishterëve të parë, të cilët sipas shembullit të Jezusit e flijuan edhe jetën për dashuri ndaj Zotit dhe ndaj të afërmit.

Kjo ishte njëkohësisht edhe përgatitje e afërt, “teknike” për Pashkët e krishtera, për kremtimin e ngjalljes së Jezu Krishtit, si ngjarja më e rendësishme dhe vendimtare për çdo njeri, fitore përfundimtare ndaj Djallit, mëkatit dhe vdekjes, dhe në prizmën  afatgjate të shëlbimit, shtegtimit kah Pashkët e amshura, kalimit në amshim.

Dyzetë ditët kanë traditë dhe mbëshetje biblike:

  • Moisiu agjëroi për 40 ditë para se ta merrte Ligjin e Zotit për popullin e zgjedhur (Lexo: Dal 24, 12-17);
  • Israelitët për dyzet vjet udhëtuan nëpër shkretetirë dhe ngrënën manën, para se të vinin në tokën e premtuar, në Kanaan (Lexo: Dal 16, 35);
  • Edhe Jezusi ka agjëruar për 40 ditë para se ta fillonte jetën dhe veprimtarinë botore për shëlbimin e mbarë njerëzimit (Lexo: Mt 4, 2; Mk 1, 12-13; Lk 4, 1, 13).
  • Apostulli Pali e ndërlidh veprën e shëlbimit edhe me pjesëmarrjen dhe vuajtjet tona të tanishme në perspektivën e shëlbimit tonë duke shkruar kështu: “Në të vërtetë, unë mendoj se të gjitha vuajtjet e tanishme nuk janë të denja të krahasohen me lumturinë e ardhshme që do të zbulohet në ne” (Rom 8, 18).

Mënyrat më të përshtatshme për këtë pjesëmarrje janë: URATA, PENDESA ose FLIJIMI dhe BAMIRËSIA.

URATA – si kërkim i vazhdueshëm dhe besnik i pranisë dhe dashurisë së Zotit në jetën tonë. Prandaj urata e vërtetë e krishterë lind në thellësinë e jetës, zemrës, ndërgjegjes, përfshinë tërë qenien tonë njerëzore, buron nga feja, malli dhe dashuria për Zotin, dhe shprehet nëpërmjet dashurisë, si kanali më i sigurtë i takimit, afrimit dhe bashkimit mes njeriut dhe Zotit. Mu për këtë urtia e vjetër e krishterë thotë kështu: Kush di të lutet, di edhe të jetojë.

Urata thënë figurativisht është “frymëmarrja” e shpirtit, ne na afron dhe bashkon me Zotin, parakusht ky që të jemi afër dhe bashkë edhe me njëri-tjetrin.

Një ndër uratët më të përshtatshme gjatë Kreshmeve është Udha e Kryqit, ku meditojmë dhe përcjellim mundimet e Krishtit për ne dhe për shëlbimin tonë, si dhe i bashkangjesim vuajtjet, pësimet, kryqet tona me mundimet e Krishtit.

PENDESA – kur diçka lirisht dhe vullnetarisht ia mohojmë vetvetes, si për shembull në ushqim, në pije, në gjëra tjera që na pëlqejnë, për ta ushtruar vullnetin, lirinë dhe përgjegjësinë. Por pendesë është edhe bartja apo pranimi i vujatjeve trupore apo shpirtërore, me motivimin bazë: Me Krishtin, për Krishtin dhe nëpër Krishtin, si pjesëmarrës në dhembjet dhe pësimet e Tija për shëlbimin e mbarë njerëzimit.

Ky motivim dhe paraqitje mund të shprehet edhe kështu: pranimi dhe zbatimi i vullnetit të Zotit në gjëra që nuk më pëlqejnë, janë të vëshira, të rënda, të mundimshme, që shprehin vuajtjen jo më vetëm të pësuar, por edhe të motivuar dhe të paraqitur Zotit.

BAMIRËSIA – si ndjenjë e falënderimit për të gjitha dhuratat që i marrim prej Zotit, duke u nisur prej jetës, fesë, Kishës, sakramenteve, shëndetit, kohës, aftësive, miqve dhe dashamirëve…

Bamirësia nëpërmjet fesë është shprehje dashuria ndaj Krishtit, të cilin e shohim, njohim, duam, shërbejmë, ndihmojmë në të afërmin nevojtar, të sëmurë, të vetmuar, ashtu siç ka bërë gjatë tërë jetës e Lumja Nëna Nereze.

Këto tri rrugë apo drejtime jetësore na ndihmojnë dhe frymëzojnë për jetën e krishterë me dëshmi konkrete në përditshmerinë tonë. Urata pastron mendjen dhe zemrën, hap horizonte. Kryqi na aftëson për bashkëndarje dhe solidaritet me ata që janë të goditur nga dhembja, pësimi, sprova, vështirësia. Bamirësia konkretizon frymëzimet e uratës dhe lehtësimin e kryqit, siç bëri Simoni nga Cirena, apo Veronika, duke i ndihmuar Jezusit në agoninë e mundimit dhe të vdekjes së tij në kryq për ne.

Jezusi  vuajtjes, pësimit, mundimit, pendesës, fljimit ia dha një doemthënie tërësisht të re, sepse Ai vullnetarisht, me dashuri dhe për dashuri vuajti qysh prej lindjes në shpellën e Betlehemit, jetoi plotësisht në varfëri, dhe së fundi vdiq në kryq  mes dy hajnave, qe varrosur në një varr të huaj.

Kryqëzimi ishte dënimi më i rrebtë në kohën romake, dhe çka është edhe më keq, dukej dhe interpretohej si çmenduri për paganët, si shkandull për hebrenjët, ndërsa për ne të krishterët është i vetmi burim i shëlbimit  (krhs. 1 Kor 1, 25).

Vdekja e tij në kryq është burim jete, falje, pajtimi, siguri shëlbimi dhe ngjallje për të gjithë (krhs. 1 Kor 15, 3), sepse ai vdiq për mëkatet tona, sipas paralajmërimit të Shkrimit Shenjt.  Nga  vdekja dhe ngjallja e Jezu Krishtit lindi jeta dhe ringjallja, bota e re dhe njeriu i ri, si teologjia e kryqit, e vetmja përgjegjje konkrete dhe kuptimplote në shumë pse-he të mbarë njerëzimit.

Kryqi i Krishtit ka dy dimensione, vertikale dhe horizontale:

  • Vertikale: Ati e ka dërguar në botë për flijim dhe për shëlbim të tërë njerëzimit, dhe Biri i tij, Jezu Krishti, këtë e ka zbatuar me përpikëri dhe me dashuri – lidhja e Jezusit me Atin dhe me Shpirtin Shenjt dhe dërgimi i tij në botë;

 * Horizontale: Jezu Krishti këtë e bëri për ne dhe për shëlbimin tonë, atëherë pa ne, por tani së bashku me ne, që nëpërmjet kryqeve dhe flijimeve tona tona të jemi pjesëmarrës në vdekjen e tij, si parakusht për pjesëmarrje edhe në ngjallje, në veprën e shëlbimit.

Kështu ndërlidhet dhe gërshetohet në mënyrë të mrekullueshme hyjnorja dhe njerëzorja, dhe duke u flijuar për të tjerët, ne në të tjerër e shohim, njohim, duam dhe shërbejmë vetë JEZU KRISHTIN të pranishëm në çdo njeri, në veçanti në ata që vuajnë dhe pësojnë jetën  (Lexo dhe medito: Mt 25, 31-46).

Këtë shembëll feje dhe dashurie e dëshmoi anekënd botës e Lumja Nëna jonë Tereze, e cila thoshte kështu: “Unë jam më e lumtura në botë, sepse  24 orë në ditë jetoj me Jezusin dhe për Jezusin, me Njeriun dhe për Njeriun”.

Flijimi dhe dhurimi me dashuri dhe për dashuri është një mundësi e madhërishme që ta duam, nderojmë dhe dashurojmë Zotin nëpërmjet njeriut, dhe njeriun nëpërmes Zotit.

Ja, pra, pendesa apo flijimi ynë që qenësisht na lidh me Zotin dhe me të afërmin, na bënë të lumtur dhe të hareshëm në këtë jetë dhe botë, dhe çka ështe edhe më e rëndësishme, na siguron pavdekësinë-amshimin e lumtur.

Kryeministri Albin Kurti u prit nga Kryeministri i Norvegjisë, Jonas Gahr Støre

Drini.us
-
0
Kryeministri Albin Kurti u prit nga Kryeministri i Norvegjisë, Jonas Gahr Støre

Oslo, 29 mars 2022

Në ditën e dytë të vizitës zyrtare në Norvegji, Kryeministri i Republikës së Kosovës Albin Kurti u prit nga Kryeministri i Norvegjisë, Jonas Gahr Støre në residencën e tij.

Kryeministri Kurti e falënderoi për mikpritjen e ngrohtë dhe e uroi për detyrën e tij të re.

Norvegjia është mike dhe partnere e Kosovës dhe popullit të saj, që është dëshmuar e tillë përgjatë gjithë historisë së re të Republikës së Kosovës. Ajo ishte ndër vendet e para që njohën pavarësinë e Republikës së Kosovës dhe ishte ndër vendet e para që e ndihmuan Kosovën me pajisje mjekësore në ballafaqimin e saj me pandeminë. Kryeministri Kurti tha se për këtë, Kosova dhe populli i Kosovës janë thellësisht falënderues.

Kosova e sheh Norvegjinë si shembull se si mund të ndërtohet një shoqëri e drejtë dhe me prosperitet duke investuar në edukim, mirëqenie sociale dhe tash në ekonomi të gjelbër, u shpreh kryeministri Kurti. Të tre këto janë prioritete edhe të Qeverisë sonë, tha kryeministri dhe duke marrë parasysh edhe indikatorët pozitivë në ekonomi, por edhe ata në demokraci, është koha që të thellojmë bashkëpunimin dhe rrisim lidhjet tona ekonomike, shtoi më tej kryeministri Kurti.

Kryeministri Jonas Gahr Støre i uroi Kryeministrit Kurti mirëseardhje në Norvegji, tha se është i interesuar në reformat që Qeveria e Republikës së Kosovës ka filluar të ndërmarrë dhe është i gatshëm që të rrisë bashkëpunimin bilateral ndërmjet dy vendeve. Ai po ashtu shprehu interesim për propozimet konstruktive dhe progresive për Bashkëpunim Rajonal që ka bërë qeveria e Kosovës.

Në takim, gjithashtu u diskutua për rëndësinë e raporteve të mira fqinjësore ndërmjet shteteve të Ballkanit Perëndimor, si dhe për invazionin dhe agresionin e paprovokuar ushtarak rus në Ukrainë, të cilin e dënuan ashpër të dy kryeministrat.

Shpalime nostalgjike nga Oslo: Pallati Mbretëror Norvegjez, shtëpi paqeje

Drini.us
-
0
Shpalime nostalgjike nga Oslo: Pallati Mbretëror Norvegjez, shtëpi paqeje

Bajram SEFAJ, shkrimtar

Pallati mbretëror që, në një farë mënyrë, është emblemë e kryeqytetit të Norvegjisë – Oslos, së pari u ngrit si rezidencë e mbretit të Suedisë, kuptohet në kohën derisa Norvegjia, pasi u lirua nga vasaliteti danez, ishte në union me Suedinë. Fjala është për vjetët 1814-1905. Ndërtimi i Pallatit  filloi më 1822 e  përfundoi në vitin 1836, sipas projektuesit të njohur danez, atij me emrin Hans Listou.

E tëra kjo dihet dhe do t’i ngjante një historie të largët dhe jo gjithaq interesante, sikur për këtë Pallat, të mos ishte e lidhur një histori krej e re. Reporteri ndan me ju, lexues të nderuar, vërshimin e krenarisë ngashëruese, pse pikërisht në këtë ndërtesë, në njërën nga sallat solemne të saj, në dhjetor të vitit 1979, Nëna jonë Terezë – Gonxhe Bojaxhiu, mori çmimin NOBEL – për paqe.

Për çdo vjet kur vjen dhjetori, në njërën nga sallat më solemne të këtij Pallati, bëhet pra, dorëzimi, tradicionalisht solemn i çmimit Nobël për paqe. Kështu është përherë, kështu do të jetë edhe sivjet, kur në Oslo vjen dhjetori! Prandaj me të drejtë del, dhe lirisht mund të thuhet, se Pallati mbretëror në Oslo, nuk është tjetër pos shtëpi (e madhe) e paqes! Mbase pikërisht për këtë arsye ndërtesa e kësaj shtëpie është pikësynim dhe pikëtakim për të gjithë ata shtegtarë që vizitojnë Norvegjinë në përgjithësi dhe kryeqytetin saj, Oslo, në veçanti.

Duke ndjekur valën e inercisë ose, më parë mund të thuhet, duke i shkuar pas thirrjes së instinktit raporteresk (në këtë rast) dhe – shih mrekullinë: përnjëherësh gjendem në rrugën “Carl Johan” që, përpos që është qendra e qendrës së këtij qyteti, aty janë të koncentruar pothuajse të gjithë institucionet më të mëdha edhe më të rëndësishme kulturore, jo vetëm të Oslos, por edhe të mbarë Norvegjisë. Kështu bie fjala, aty krejtësisht pranë e pranë janë Katedralja, Teatri Kombëtar, Pallati i Qeverisë, Universiteti, Pallati Mbretëror… Aty, në këtë rrugë, pulson dhe lirisht mund të thuhet, zhvillohet e tërë jeta e qytetit të këtij shteti më verior në Evropë.

Me zonjën Berit Backer, me këtë intelektuale të shquar dhe luftëtare të denjë për të drejtat e njeriut (kudo që ato janë të rrezikuara në botë), takimin me këtë etnografe të vyeshme e cila, madje, dy vjet të plota i kishte kaluar në Kosovë, për të shkruar një studim shkencor fort të rëndësishëm krahasimtar midis fshatit tipik shqiptar kosovar dhe atij  norvegjez, e kishim caktuar pikërisht në këtë  rrugë frekuentuese, diku në oborrin plot gjallëri e gëzim jetësor të Teatrit Kombëtar Henrik Ibzen, vepra letrare, dramaturgjike e të cilit është e përkthyer edhe në gjuhën shqipe, fatbardhësisht. Ajo premton (përmes telefonit) se aty do të vi pas gjysmë ore dhe ky, në fakt, do të jetë takimi ynë i parë (por, jo edhe i fundit) në jetë. Asaj i bëhet qejfi kur, në mahi, i them se në radhorin e “ditarit tim norvegjez’ shënova se …. bashkë me të madhin Henrik Ibzen, me padurim presim takimin me zonjën Backer…”! ngase shtatorja e madhe e të madhit shkrimtar, ishte cak dhe dëshmi e këtij takimi të parë me zonjën Berit, emri i se cilës ndër ithtarët e saj shqiptarë qenka kthyer në Meritë!

Gjersa në njërën nga kafeteritë më të mira dhe më të bukura e intime, veçantë nga vargani i shumë të tjerave, rrimë e bëjmë muhabet shtruar, zonja Berit (ose Meritë, si të doni) më njofton për shumë e shumë gjëra. Më së shumti e më se gjati bisedojmë për art, për kulturë në spektrin më të gjerë. Për letërsi, për muzikë, për teatër dhe kinematografi, për artet figurative. Asaj i bëhet qejfi kur i them se, kohë më parë, dy bashkëvendëse të saj, Grete Nash dhe Lise Schonberg, në Galerinë e Arteve të Kosovës në Prishtinë, kishin pasur një ekspozitë të përbashkët shumë të suksesshme. E para me qeramikë, dhe e dyta, me stoli.

Ndonëse ka sipërfaqe shumë të madhe, numri i banorëve në Norvegji, thotë ajo, është relativisht i vogël dhe nuk e kapërcen shifrën prej katër milionë. Këtu botohet një numër shumë i madh, madje i mbi 420 gazetash  që dalin në ditë. Është i madh, thotë ajo, edhe numri i revistave letrare, gati-gati çdo shoqatë apo asociacion krijuesish, ka edhe revistën apo gazetën e vet. Nga ai numër i madh i gazetave ditore, kuptohet se shumica syresh janë lokale rajonale, tri janë kryesoret, qendroret: “Aften posten” (Posta e mbrëmjes), “Dagbladet”, (Gazetë dite) dhe “Verdens Gang” (Ngjarjet botërore). Por, edhe nga këto tri të përditshme, më e rëndësishmja, më seriozja është gazeta e pavarur liberale “Aften posten” e cila, këto ditë, thotë Berit, shkroi fort favorshëm për librin “Prilli i thyer” të shkrimtarit shqiptar me famë botërore, Ismail Kadaresë, me rastin e daljes (botimit) së tij në gjuhën norvegjeze, këtu në Oslo.

Mësoj (jo zyrtarisht) se nga fundi i këtij muaji, me pjesëmarrjen e autorit Ismail Kadare, në Oslo do të bëhet përurimi solemn i këtij romani në gjuhën norvegjeze. Sa bukur, vërtet mrekulli,  kur “Prilli i thyer”, pa mëdyshje një a nga veprat më të realizuara të shkrimtarit tonë të madh, the akullin e deteve të ngrirë të Veriut dhe, labirinteve të fjordeve, depërton deri te lexuesi i këtij shteti më verior të kontinentit.

Nga libri “Shpen’ udhëtar”, Rozafa, Prishtinë 2014, faqe 19-21)

 

 

Përdorimi i pakicave etnike dhe fetare të Rusisë dhe përdorimin i Luftëtarëve të huaj Terrorist nga ana e Rusisë

Drini.us
-
0
Përdorimi i pakicave etnike dhe fetare të Rusisë dhe përdorimin i Luftëtarëve të huaj Terrorist nga ana e Rusisë

Batalioni çeçen

Gjergj – Skender Jashari

Rusia është e njohur për agresione ndaj të gjithë fqinjëve të saj, që nga vitet 1715-ta, e deri me agresionet e dekadave të fundit. Gjithashtu ajo është e njohur edhe për spastrimin etnik të minoriteteve në Rusi, derisa zhvillon njëkohësisht agresion ndaj fqinjëve të saj; pastaj në përdorimin e minoriteteve për qëllime ekspansioniste të Rusisë a edhe përdorimin e luftëtarëve të huaj.
Duke qenë se Rusia edhe sot, është një ndër vendet e pakëta në botë, që ende mba nën pushtim:193 grupe etnike, 277 gjuhë të minoriteteve, ku janë 21 republika etnike, me minoritete të ndryshme. E që gjatë periudhave të ndryshme historike shpesh ka ndodhur që i ka përdorur për qëllime ekspansioniste ndaj fqinjëve. Edhe në agresionin e fundit të 24 shkurtit 2022, të Terror-rusisë kundër Ukrainës, shohim të njejtën gjë, që Rusia përdorë sidomos minoritetet e saja, e në veçanti muslimanët çeçen e të tjerë, për luftime kundër Ukrainës. Mirëpo në të njejtën kohë, shohim që shumica e grupeve të çeçenëve dhe muslimanëve të tjerë të Rusisë, janë neutralizuar nga forcat Ukrainase, madje duke u publiku edhe raste që hedhin dyshim që janë njoftuar paraprakisht forcat Ukrainase nga FSB-ja ruse, si rasti i Buça-s, afër Kievit.
Kjo frymë hegjemoniste, shoveniste, ekspansioniste ruse, e kombinuar me totalitarizmin dhe autoritarizmin e regjimeve të një pas njëshme të saj, daton që nga viti 1715, kur Car Pjetëri i Madh, deklaronte ”që preferonte të shihte mes kombeve tona muhamedanizmin dhe paganizmin më shumë sesa hebrejt. Ata janë mashtrues dhe hileqar. Përpjekja ime është ta zhduk të keqen e jo ta shumëzojë atë”. Prandaj edhe sot e shohim që mrekullisht e përzemërsisht muslimanët e Rusisë i shërbejnë agresionit të Putinit.

Sa për ilustrim e krahasim, marrim vetëm rastin e Luftës së II Botërore, ku Rusia dhe regjimi Stalinist i drejtuar nga pansllavizmi rus, përdori si ushtar kryesisht nga republikat sovjetike, e që pastaj pas lufte duket qartazi edhe me manipulimin e shifrave, që nuk mund të jenë të rastësishme apo shkaku i burimeve. Shifrat për viktimat civile dhe ushtarake ruse, në çdo rast janë maksimaliste( përjashto studiuesit e pavarur), ndërsa ato për civilët dhe ushtarët e republikave sovjetike, sipas burimeve ruse gjithëherë janë minimaliste, e që në krahasim me burimet e pavarura, vazhdimisht është evidente diskrepanca, sepse burimet e pavarura ngrisin në çdo rast shifrat e humbjeve të civilëve dhe ushtarëve të republikave sovjetike. Ndër më së shumti që vërehet sipas studiuesëve të ndryshëm, që shifrat janë manipuluar janë me Ukrainën. Ky vend ishte në listën e vendeve të cilat duhej të shpopulloheshin, është vendi ku numri më i madh i betejave të Frontit të Lindjes ishin bërë, rrjedhimisht edhe numri më i madh i civilëve dhe ushtarëve sovjetik ishin nga ky vend. Burimet ruse japin shifrën prej 1.65 milion ushtar ukrainas të vrarë, ndërsa burimet tjera kryesisht studiues të pavarur e ngrisin në mbi 5 deri në 7 milion ushtar ukrainas të vrarë.
Madje Rusia përdori edhe republikat sovjetike, të largëta si Kazakistanin, Gjeorgjinë, Azerbejxhanin, të cilat shumë pak ose aspak nuk ndesheshin drejtëpërdrejt me nazizmin në kufitë e tyre republikan, derisa edhe me shifrat për ushtarët e vrarë nga këto republika, sipas burimeve ruse në vazhdimësi zvogëlohen për dhjetëra mijëra e deri në qindëra mijë.
Kontradiktat në statistikat ruse dhe të vetë republikave sovjetike
Emri i republikës sovjetike Numri i ushtarëve të vrarëve sipas Rusisë Numri i ushtarëve të vrarëve sipas burimeve tjera
Ukraina 1.650.000 deri në 7.000.000,
Bellorusia 620.000 më shumë se 682.291,
Kazakistani 310.000 rreth 601.029
Gjeorgjia 190.000 mbi 300.000
Azerbejxhani 210.000 rreth 300.000
Tabela 1. Kontradiktat në statistikat ruse dhe të vetë republikave sovjetike a burimeve të pavarura, për numrin e ushtarëve të vrarë gjatë Luftës së II Botërore.

Edhe në rastin e agresionit rus kundër Ukrainës, më 24 shkurt 2022, shohim që Terror-rusia përdorë minoritetet etnike a fetare, a edhe Luftëtarë të huaj Terrorist për qëllimet e saj. Terror-rusia në rastin e agresionit kundër Ukrainës, është duke kryer:
⦁ gjenocid perfid kundër pakicave etnike dhe fetare në Rusi;
⦁ përdorim të Luftëtarëve të huaj Terrorist.
Nëse shikohen me vëmendje, shumica e viktimave, të robëve të luftës, të lënduarëve, të dezertuarëve, qoftë të kapur nga forcat Ukrainase, janë kryesisht të pakicave etnike të Rusisë- prej nga mund të nxjerrim konkluzionin që në forcat ruse që kryen agresion kundër Ukrainës shumica e tyre janë të pakicave etnike, e nuk janë rus. Nuk dihet përqindja e pakicave etnike, në kuadër të ushtrisë ruse si tërësi, sepse nuk ka ndonjë statistikë të tillë, por dihet që historikisht Rusia i ka përdorë pakicat etnike, fetare etj për t’i future si “mish për top” në vijat e frontit. Por kjo çështje ende nuk ngritet aspak nga faktori ndërkombtar, e aq më pak nuk trajtohet si çështje e spastrimit etnik të bërë nga Terror-rusia kundër pakicave etnike. Por shumica janë nga Dagestani dhe më së shpeshti emri i ushtarëve rus të vrarë, të plagosur a të kapur robë, ështe emri Muhamed. E që 85% e viktimave të ushtarëve rus të agresionit rus në Ukrainë, janë kazakë, e të cilët përbëjnë vetëm 14% të popullatës së Rusisë, derisa rusët përbëjnë vetëm 14% të viktimave të ushtarëve të vrarë në Ukrainë, nga tërësia e popullatës prej 67%. Derisa disa hulumtues kryesisht rus, përpjeken që të arsyetojnë që këto bëhen për shkak të varfërisë së popullatave të pakicave etnike, duke fshehur qëllimisht strategjinë ruse të spastrimit etnik të pakicave etnike, gjegjësisht gjenocidin rus kundër pakicave etnike e fetare në Rusi.

Kurse çështja e çeçenve ka qenë edhe më shokuese për opinionin botëror, e që 1994-1996 e njohur si Lufta e Parë Çeçene, ku kishte 5.732 ushtar rus të vrarë, gjegjësisht shifra varionte nga 3.500 deri maksimalisht në 14.000, e që kishte vrarë rreth 17.391 lufëtarë rrebel çeçen dhe rreth 50.000-100.000 civil të vrarë dhe të zhdukur. Për të vazhduar pastaj në Luftën e Dytë Çeçene në vitet 1999-2000, edhe pse nuk ka të dhëna të sakta për viktimat, sjellen rreth 7.500, deri rreth 14.000, kurse sipas burimeve jozyrtare vlersohen prej 25.000 deri në 50.000 të vdekur e të zhdukur kryesisht çeçen, deri mbi 60.000 në total. Për të vazhduar pastaj në vrasje të vazhdueshme të luftëtarëve çeçen që luftonin për pavarësi të Çeçenisë, qindëra luftëtarë të vrarë, 1.200 forca ruse, së paku 1.000 civil e në disa raporte kalonin edhe 4.000, në vitin 1999; qindëra njerëz të vrarë në vitin 2000, përfshirë edhe 2.400 trupa ruse; në vitin 2001 disa qindra, përfshirë edhe 73 seperatist çeçen dhe rreth 20 forca ruse; në vitin 2002, së paku 2.000 trupa ruse të vrara, së paku 50 luftëtarë çeçen dhe qindëra civil përfshirë së paku 100 civil rus; në vitin 2003, së paku 300, prej tyre rreth 100 forca ruse, rreth 100 civil çeçen dhe rus dhe të raportuar edhe vetëm 10 luftëtarë çeçen; në vitin 2004 së paku 600 të vrarë; në vitin 2005, së paku 400 të vrarë; në vitin 2006 së paku 100 të vrarë, prej tyre 50 forca ruse, 30 civil dhe 25 luftëtarë çeçen; kurse në vitin 2007 u vranë më pak se 100 dhe qeveria ruse njoftoi fundin e dhunës kundër rebelëve çeçen. Por vazhduan vrasjet edhe më 2008, rreth 235 persona u vranë në Çeçeni: 25 civil, 97 polic dhe 115 luftëtarë çeçen.
Forcat çeçene Kadirovite, janë krijuar nga Akhmad-Khadzhi Abdulkhamidovich Kadyrov, që ishte kryemyfti i Republikës çeçene të Ishkerisë, i cili në Luftën e I Çeçene luftoi kundër Rusisë, por në Luftën e II Çeçene, kaloi në mbështetje të Rusisë, e që më 9 maj 2004 është vrarë në Grozni nga Çeçenët. Për të vazhduar “Kadirovitët” që të luftonin mes grupeve rivale islamike, si me Alu Alkhanov më 2006; pastaj në shërbim të FSB-së ruse për të vrarë presidentin e Ishkerisë më 17 qershor 2006 Abdul Halim Sadulayev; por edhe për të luftuar pro-rusisë kundër rrebelëve çeçen, e pastaj për t’u përfshi edhe në invazionin në Ukrainë. Në Ukrainë, u përdorën kryesisht “mish për top” duke i futur në vijat e rrezikshme, si afër Hostomel-it, ku më 27 shkurt ishte shkatërru nga forcat Ukrainase një konvoj i madh çeçenësh; pastaj në drejtim të Kievit; pastaj infiltrimi i terroristëve islamik çeçen si diversant e sabotator për të vrarë presidentin e Ukrainës dhe për të sulmu pikat strategjike në Kiev, por që ishin neutralizuar; pastaj me rastin e vrasjes së gjeneralit të forcave xhihadiste çeçene Mogamed Tushayev. Mirëpo në të njejtën kohë, edhe Batalioni i çeçenve i Dzhokar Dudajevit, ishte duke marr pjesë në luftime në Ukrainë, në anën e forcave Ukrainase, kundër invazionit rus.
Njejtë edhe me Dagestanin më 1999, në të cilën ishin vrarë 275 forca ruse, 15 ishin zhdukur dhe 937 të plagosur, kurse më shumë ishin viktimat e ushtrisë dhe policisë lokale pro-ruse të Dagestanit, kurse nga rrebelët ishin vrarë disa qindëra.
Abkazët që etnikisht lidhen me çerkezët, e që lufta ishte zhvillu më 1992-1993, pastaj edhe më 1998, ku Rusia ndihmonte të luftonin kundër Gjeorgjisë.
Por edhe pse Rusia kishte luftëra me muslimanët çeçen, abkaz, të dagestanit, ingushetisë etj, shihet për habi që në agresionin rus kundër Ukrainës, shumica janë edhe musliman dhe të pakicave të tjera forcat ushtarake të Rusisë.

Lufta e Terror-rusisë kundër Ukrainës, botërisht është cilësuar si agresion, tashmë edhe Gjykata Ndërkombtare e Drejtësisë( ndryshe e njohur si Gjykata e Hagës), vendosi të njejtën gjë dhe kërkoi ndalimin e menjhërshëm dhe tërheqjen e trupave ruse nga Ukraina. Jo vetëm kjo, por çdo karakteristikë e përligj, luftën mbrojtëse të Ukrainës kundër agresionit rus. Prandaj kanë shprehur gatishmëri për të shkuar në luftë kundër agresionit rus qytetarë të vendeve perëndimore. Madje edhe Danimarka, lejoi e para pjesëmarrjen e vullnetarëve të saj, kundër agresionit rus. Luftërat Çlirimtare dhe Mbrojtëse janë vetëm dy përjashtimet, që asnjë ligj nuk mund t’i ndaloj. Edhe pse javë më parë, ishte diskutuar edhe çështja e mundësisë së shkuarjes së Vullnetarëve Shqiptar edhe nga Trojet tona, në Luftën e Ukrainës kundër Terror-rusisë, pak është theksuar që Ligji Nr.05/:L-002, për Ndalimin e Bashkimit në Konflikte të Armatosura jashtë Territorit të Vendit, nuk mundet të përdoret për të ndaluar Luftërat Çlirimtare dhe Luftërat Mbrojtëse, pra as vullnetarët që do kishin gatishmëri të shkonin në Ukrainë. Tashmë këtë e mbështes edhe me rastin e disa mijëra vullnetarëve amerikan, britanik, danez, polak, norvegjez, izraelit, kroat etj, kanë shkuar për të luftuar kundër agresionit rus.
Prandaj lufta e Ukrainës kundër agresionit rus, dallon tërësisht nga luftërat terroriste që zhvillojnë edhe seperatistët rus në Ukrainën lindore, të cilëve i janë bashkuar edhe çetnik e Luftëtarë të huaj Terrorist të Serbisë, Bosnjës e Hercegovinës, terrorist islamik të Çeçenisë dhe vendeve tjera të Rusisë, e së fundmi, kanë shprehur gatishmëri për të shkuar edhe Luftëtarë të huaj Terrorist nga vendet arabe të Lindjes së Mesme dhe disa vende të Afrikës. Luftërat terroriste qoftë për nga qëllimet, qoftë për nga taktikat, si ajo e Sirisë(2011-), Irakut( 2003-), Afganistanit( 2001-2021) dhe pothuajse të gjitha luftërat që zhvillohen në Lindjen e Mesme, nuk kanë asnjë karakteristikë të vetme të Luftërave Çlirimtare a Luftërave Mbrojtëse.
E që ditëve të fundit, zyrtarë të Rusisë kanë njoftuar për gatishmërinë siç i quajnë të 16.000 a 20.000 „vullnetarëve“ islamik të Lindjes së Mesme që të luftojnë në anën e Rusisë, mesin e tyre sidomos nga Siria dhe Palestina. E njejta shifër prej 16.000 a 20.000 vullnetarëve nga vendet demokratike perëndimore, ishin paraqitur për vullnetarë në anën e forcave të Ukrainës për ta luftu agresionin rus. Njejtë edhe nga Serbia dhe Bosnja dhe Hercegovina grupe çetnikësh shkuan si „vullnetarë“ për ta mbështet agresionin e Rusisë kundër Ukrainës. Çdo pjesëmarrje në anën e një agresori, shkakton kryerje veprash penale të sanksionuara si vepra penale kundër njerëzimit dhe vlerave të mbrojtura me të drejtën ndërkombtare, përfshirë edhe: krimi i gjenocidit( Statuti i Romës për Gjykatën Penale Ndërkombëtare, neni 1, pika a); krimet kundër njerëzimit( Statuti i Romës…neni 1, pika b); krimet e luftës( Statuti i Romës…neni 1 pika c) dhe krimi i agresionit( Statuti i Romës…neni 1 pika d), poashtu edhe me ligjet respektive siç edhe Republika e Kosovës e ka Ligjin Nr.05/:L-002, për Ndalimin e Bashkimit në Konflikte të Armatosura jashtë Territorit të Vendit.

Më:29.03.2022

Skender Jashari  ish i burgosur politik nga  EULEX, për   rastet  e sulmeve kundër policisë dhe xhandarmërisë  së Serbisë në  Dobrosin komuna e Bujanocit. Ky shkrim është  pjesë e  marrur nga  punimi i bërë  gjatë  qëndrimit në  burgimin politik!
Master drejtimi juridiko-penal dhe studime joformale ushtarake.

1...1,3621,3631,364...1,726Faqja 1,363 nga 1,726