Trupi elektoral i zgjedhjeve të 14 shkurtit 2021 arriti ta shndërrojë Kosovën, si për LDK-në edhe për PDK-në, në një tip shtrati të Prokrustit. Xhuxhëria e tyre, shih për këtë, është shndërruar në makth.

Prishtinë, 26 qershor — E majta progresive shqiptare në Kosovë dhe në viset shqiptare të aneksuara nga Jugosllavia, me dinamikat e zhvillimit të saj në rrafshin ideologjik e kombëtar, me vendimin historik të 17 janarit 1982 për bashkimin e organizatave atdhetare nën akronimin LPK (Lëvizja Popullore e Kosovës), tok me produktin e saj, kryevlerën politike të Kosovës — UÇK-në, mbetet një nga sfidat reale për trajtim të mirëfilltë shkencor edhe sot e kësaj dite.
Këtë trajtim e bën më të implikuar sidomos dekada e fundit e shekullit 20-të. Ajo u karakterizua me promovimin e apart’heidit serb në Kosovë, por tok me të, edhe me atë të jetës kuaziplurale (aktivizimin e të ashtuquajturit sistem paralel), për shumëçka sui generis.

Vitet e nëntëdhjeta të shekullit 20-të, përmbyllja e dekadës së parafundit, saktësisht 23 dhjetori i vitit 1989, solli në jetë organizatën politike më kontraverze në skenën politike shqiptare — Lidhjen Demokratike të Kosovës. Tok me apart’heijdin serb të instaluar dhe përmes tij edhe thellimin e luftës së pakompromis për përndjekjen e kundërshtarëve real të pushtetit jugosllav, Serbia, përmes LDK-së, po instalonte edhe mendësinë e vasalitetit kundruall pushtuesit. Ndërkaq luftën speciale brenda faktorit shiptar e kishte përqëndruar kundër atyre që kishin mendim tjetër nga LDK-ja për formën dhe përmbajtjen e organizimit politik dhe luftës për çlirim.

Gjendja e Kosovës në fillimvitet ‘90-ta, karakterizohej me kundërthënie të thella mes dy rrymave politike brenda spektrit politik shqiptar (LPK-së dhe LDK-së). Ndërkaq thellimi i kursit antishqiptar të drejtuesve të shtetit serb në dobi të strategjisë për nënshtrimin e plotë të Kosovës, duke reprizuar kështu Toplicën në Kosovën e fundshekullit 20-të, ishte objektivi qendror.

Nëse i shtojmë kontradiktës egzistuese brenda “bllokut shqiptar” edhe atë me pushtuesin serb, dhe marrim në konsideratë mungesën e plotë të strategjisë për çlirimin e Kosovës edhe nga vet Tirana zyrtare, që tashmë tok me LDK-në projektin për “çlirimin” e Kosovës ia kishin dorëzuar faktorit ndërkombëtar, gjendja rezulton edhe më tragjike.
Në këto rrethana, konstaton me të drejtë ushtaraku erudit Dilaver Goxhaj, për LPK-në rezuton të ketë qenë imediate shmangia e përplasjeve me LDK-në. Ndërkaq krijimi i strukturës së UÇK-së dilte në plan të parë, tek pas vendimeve që kishte marrë Mbledhja e Katërt e Përgjithshme, në Prishtinë më 26 e 27 korrik 1993, kur qe marrë vendimi për themelimin e UÇK-së.

Ky objektiv (shmangia e përplasjes së brendshme), do të trajtohej me prioritet edhe gjatë luftës, por tashti nga një grup sekret që po vepronte bredna LPK-së. Me urtësi dhe vizion ai grusht idealistësh ia kishte dalë të imponojë taktikisht një lloj shkrirje të paveneruar të Forcave të Armatosura të Kosovës (FARK) në UÇK. Krejt kjo ishte arritur pa dijenin e krerëve të “politikës” — qoftë të krahut “pacifistë”, qoftë atij që do të cilësohet gradualisht ashtu si edhe de fakto ishte — komplotistë, brenda LPK-së/ UÇK-së.

* * *

Kuvendi i LPK-së i mbajtur në Prizren në qershor të vitit 1999, shënon fundin e kësaj Lëvizje si e tillë dhe themelimin e Partisë për Bashkim Demokratik. Kjo parti ndërkohë do të ndërroi emrin në “Partia e Progresit Demokratik” dhe së fundmi në “Partia Demokratike e Kosovës”, duke u cilësuar edhe si trashëgimtare legjitime e LPK-së.

Kryesia e partisë që rezultoi me këtë transformim të LPK-së në PBD, ashtu siç nuk ia kishte dalë ta shmangë komplotin brenda LPK-së, nuk do t’ia dalë dot ta ruaj PBD si trashëgimtare legjitime të LPK-së. Ajo, përmes një të ashtuquajture “marrëveshjeje” me Drejtorinë Politike të UÇK-së, do t’ia dorëzojë atë drejtuesve të saj, respektivisht Hashim Thaçit.

Trupi elektoral i zgjedhjeve të 14 shkurtit 2021 arriti ta shndërrojë Kosovën si për LDK-në edhe për PDK-në, në një tip shtrati të Prokrustit. “Tërmeti” politik që preku gjithandej Kosovën, bëri që këto dy forca tok, të pësojnë tronditje të thellë. Xhuxhëria e tyre, shih për këtë, ndërkohë është shndërruar në makth.

Dje kryesia e Partisë Demokratike të Kosovës dhe ushtruesi i detyrës së kryetarit, bën publik dorëheqjen deri në konventën e radhës. I vetmi organ që funksionon aktualisht është grupi punues, i cili merret me përgatitjet e Konventës. Konventa është paralajmruar për 3 korrik. Përplasjet brenda klaneve kanë krijuar tensione të larta dhe të pakontrollueshme. Konventa e 3 korrikut, duket se do të jetë prologu i fundit të PDK-së.

***
Në Kosovën e pasluftës komplotistët që ju imponuan UÇK-së si udhëheqje politike, gradualisht kanë imponuar mendimin se, sa më i ashpër e brutal të jesh me oponentët politikë, aq më i dobishëm do të jeshë për Shtetin, rrjedhmisht aq më atdhetar! Jo pak ish ushtarë të UÇK-së e militantë të LPK-së, kanë ra në lajthitje nga kjo strategji.

Ky ishte kriteri më absurd që imponuan krerët e SHIK-ut alias PDK-së, ndërkaq për pasojë, që me uzurpimin e PBD-së nga Drejtoria Politike e UÇK-së, u panë simptomat e degjenerimit të saj nga një parti politike e orjentimit të majtë, jo në një parti të mirëfilltë të të djathtës së qendrës, siç u proklamua PDK-ja, por në një bandë që do të drejtohej nga olhokratët.

Përfundimi i saj, nuk mund të ketë fat tjetër, përveç atij të bandave kriminale.

Por, ky fund, asesi nuk duhet konsideruar edhe si fundi i së majtës progresive të cilës i patën hedhë themelet treshja e njohur tashmë: Kadri Zeka, Jusuf Gërvalla dhe Ibrahim Kelmendi më 17 janarit 1982. Përkundrazi, trashëgimia pozitive e saj, krejt natyrshëm, në cilsinë jo vetëm të traditës pozitive të
LPK-së, tashmë është brenda Lëvizjes Vetëvendosje.

Shkruan: Dr Sadri Ramabaja

Prishtinë, 28 qershor – Duke shikuar seancën e Kuvendit të Serbisë ku po përballej Shaip Kamberi me Aleksandër Vuçiçin dhe 249 deputetët serb, vetvetiu kujtoja fjalimin që Sllobodan Millosheviqi kishte mbajtur në Gazimestan me rastin e shënimit të 600 vjetorit të Betejës së Kosovës më 28 qershor 1989. “Përsëri jemi para betejave dhe në beteja. Ato nuk janë të armatosura, mirëpo as ato nuk janë të përjashtuara”.

Rrjedha e historisë ashtu dhe fundi i sivëllait të Vuçiqit, tashmë dihet.

Ata 249 deputetë serbë, më 26 qershor 2021, përmes duartrokitjes pas replikës që bëri presidenti i tyre (në këtë rast më shumë në cilësinë e kryegjygjtarit)  në përballje me fjalimin lapidar të deputetit shqiptar Shaip Kamberi, ngjanin më shumë në kukulla se sa në deputetë.

Ajo skenë nuk ka se si të mos shoqërohet edhe me asociacione politike të supozuara se, si do të duket parlamenti serb, kur shumica aktuale të kalojë në minorancë. Kush do të marrë pastaj rolin e avokatit të djallit e kush atë të gjygjtarit a prokurorit?!

Kjo shumicë politike në parlamentin serb, e as presidenti i tyre A.Vuçiq, nuk e honepsin dot se, pavarësia e Kosovës është pasojë logjike e fundit të vonuar të pozitës koloniale dhe luftrave që zhvilloi shovinizmi serb, duke ushtruar gjenocid në Kosovë, me qëllim që ta reprizojë Toplicën në fund të shek. 20-të. Këta 249 deputet serbë i duartrokasin Aleksandër Vuçiqit, meqë ata janë produkt i asaj mendësie politike dhe nuk duan ta kuptojnë se gjatë dekadës së fundit në Kosovë, Serbia ushtroi apart’hejd që për shumëçka ia kalonte atij në Afrikën e Jugut, ndërkaq gjatë luftës në vitet 1998 e 1999 krimet e rënda të kryera nga ushtria dhe policia serbe, morën përmasat e gjenocidit.

Tautologjisë së presidentit serb mbi gjoja gadishmërinë e tij për kompromis, duke insistuar de fakto në alternativën e stërpërsëritur:  ose ndarje e Kosovës ose bashkëqeverisje, duket se nuk i besn jo vetëm ai vet, por as 249 deputetët-kukulla të këtij parlamenti sui generis për botën e demokracive liberale.

Kompromisin dhe pajtimin me shqiptarët, e qartë, nuk e bën dot ky president dhe ky parlament serb. Por a do të jetë pasuesi i Viçiqit dhe  parlamenti i ri, ai që do të jetë në gjendje të vesh kostumin e Çarls de Golit dhe ta pranoj pavrësinë e Algjerisë evropiane, alias Kosovës? Kjo është tashmë në dotrën e popullit serb dhe të drejtuesve të Brukselit, do ët thoshin optimistët kritik.

Në fjalën e tij para deputetëve serb, presidenti ka dëshirë të luaj rolin e gjeneral Jankoviqit duke kalëruar nga beteja e Kumanovës drejt Shkupit e Prishtinës, para atij të De Golit. Natyrisht ai nuk ka këllqe ta luaj as njërin e as rolin tjetër.  Por si duket tashmë është vetëdijësuar se duhet të gjejë guximin qytetar të gjeneralit tashmë pensionist, Vladimir Lazareviq, i cili ishte komandant i Korpusit të Prishtinës, ndërkaq në fund të luftës, siç e pranon vet, e lëshoi Kosovën me lot në faqe. Këtë ai mund ta bëjë në njërën nga seancat e ardhshme para deputetëve serbë. Vuçiqi dhe Lazereviqi, ta themi shqeto, ka edhe diçka tjetër të përbashkët me Lazeareviqin: që të dy ishin trima gjatë luftës vetëm në përballje me civil, ndërkaq përballjen me ushtarë nuk e bëni dot, sepse nuk kishin këllqe burri. Këtë, më mirë se kushdo tjetër, ua tha në sy deputeti sypatrembur shqiptar, Shaip Kamberi.

Nga kjo seancë e kuvendit të Serbisë megjithatë, ka gjasë të ketë fituar diç populli serbë. Ai tashti, ashtu si është shprehur Bogdan Bogdanoviq, mund ta ketë mësuar se, ka ardhur koha që „ta shikojë me sy të huaj vetëveten”. Tek atëherë ai dhe liderët e tij, do ta ketë të qartë se, kompromisi me shqiptarët, respektivisht pranimi i realitetit të ri politik, respektivisht kultivimi i miqësisë e fqinjësisë së mirë,  përfundimisht “është më i rëndësishëm se sa pushtimi i territoreve”.

Shkruan : Xhemaledin Salihu, Preshevë 

E kemi të ditur se morali dhe vlerat morale si pjesë e vetëdijes shoqërore përcaktohen nga vendi dhe koha. Pra, morali dhe vlerat morale të një kohe dhe vendi nuk vlejnë për kohën dhe vendin tjetër. Por se drejtimet politike përcaktojnë vlerat morale të njerëzve dhe  prishin moralin e tyre hasim kohëve të fundit në Preshevë dhe më gjërë. 

Poashtu e kemi të ditur se para pluralizmit politik, në monizëm vlenin norma dhe vlera morle të caktuara për atë kohë dhe për vendin e caktuar. Socializmi përcaktonte moralin e njerëzve në familje, shoqëri.Më vonë me pluralizmin politik, sidomos pas Luftës në Kosovë  shfaqen vlera të reja morale, të cilat ndryshojnë shumë nga ato të mëparshmet. Në vend se të krijohen vlera të mirëfillta morale, ato  çthurren. Drejtimet politike partiake filluan të përcaktojnë moralin, vlerat morale dhe interesat e njerëzve.

Kështu në vend të miqësisë lindi armiqësia e njerëzve, në vend të vëllazërisë-anti/vëllazëria, në vend të dashurisë- urrejtja, në vend të bashkëpunimit-rrebelizmi dhe mosndëgjueshmëria, në vend të mirës- e keqja dhe s’ mira, në vend të profesionalizmit- diletantizmi dhe amatorizmi, në vend të besimit- dyshimi, në vend të unitetit kombëtar- ndasitë partiake, grupore, të mahallave, personale. 

Në  pluralizmin politik duhet se do të ndërtojmë vlera të mirëfillta morale dhe se interesat personale do të ndërlidhen me ato të përbashkëta. Mirëpo, moralin, vlerat morale dhe interesat e njerëzve u përcaktuan nga  drejtimet politike, bile ato partiake. Secila parti politke ndërtonte vlera vetanake morale dhe i drejtonte interesat e njerëzve kah bindjet politike e jo kah bindjet vetanake personale apo të përbashkëta. Kështu , këto vlera dhe interesa vlenin vetëm për anëtarsinë dhe simpatizantët e saj, ndërsa për ata që nuk i takonin asaj partie ishin kundërshtarë të saj. Andaj edhe partia nuk kishte kurrëfarë interesi ndaj tyre. Bile, këta u shpallën tradhtarë dhe pa vlera morale.Këtë praktikë e udhëhoqën sidomos partitë politike në pushtet.

Ato përcaktuan vlerat morale dhe interesat e njerëzve. Pra, përcaktimet politike partiake e mvarësuan qytetarin, e lidhën për partinë e caktuar politike në pushtet, sepse nga përcaktimi politik partiak varej edhe përcaktimi jetësor dhe ekzistencial. Kështu nga ky përcaktim varej leja për hapjen apo moshapjen e dyqanit, leja për biznes, apo qortimi i vajzave nga prindërit pse janë lidhur me djemtë e prindërve që i takojnë partisë tjetër. Pra dashuria kalon në urrejtje. Apo mësuesi në shkollë i cakton fëmijët-nxënës që të ulen në banka shkollore sipas përkatësisë partiake, pastaj punësohen  me të madhe anëtarët dhe simpatizantët e partisë në pushtet, ndërsa të tjerët nuk vijnë në shprehje pa marrë parasysh arsimimin dhe profesionalizmin, varet shkollimi, bursa dhe stipendia studenteske, e shumë privilegje të tjera.

Pra, në një anë ndërtohet e mira dhe dashuria, ndërsa në anën tjetër urrejtja, e keqja. Kështu lindin antagonizmat e thella ndër njerëz dhe qytetarë. Andaj edhe mbetet detyrë parësore e partive politike që për qytetarët të ndërtojnë vlera dhe interesa të mirëfillta.  Këtë detyrë duhet ta marrin familjet, shkollat. Sepse e drejtë e çdo qytetari është që të përcaktohet për drejtimin politik dhe me botëkuptimet e veta të ndërtojë një politikë të përbashkët me të tjerët që i kanë po të njëjtat botëkuptime.  

Pra, mbetet që  drejtimet politike mos të përcaktojnë moralin e njerëzve, por ato të ndërtojnë dashuri midis qytetarëve të një populli, midis njerëzve të një gjaku. Përndryshe nëse në fillim nuk e shkulim këtë të keqe, atëherë këto do të shkatërrojnë dhe do të prishin vlerat morale të qytetarëve të ndërtuara me shekuj : miqësinë, vëllazërinë, dashurinë, besimin, bashkpunimin, të miratë, patriotizmin, profesionalizinm, unitetin kombëtar. Qytetarët e Preshevës dhe më gjërë nuk e dëshirojnë çthurrjen e vlerave të mirëfillta morale dhe ndërtimin e interesave parciale partiake. Andaj keni mendjen parti politike.