Kreu Blog Faqe 177

Çfarë qasjeje despotike, tiranike dhe arbitrare, Naim Tërnava thirrjet për kthim në rrënjët stërgjyshore, i quan si thirrje për urrejtje ndërshqiptare!

Drini.us
-
0
Çfarë qasjeje despotike, tiranike dhe arbitrare, Naim Tërnava thirrjet për kthim në rrënjët stërgjyshore, i quan si thirrje për urrejtje ndërshqiptare!

Në botën përplot kriza dhe tensione globale, një shtet që luan me stabilitetin e vet për interesa afatshkurtra politike, luan me ekzistencën e tij

Drini.us
-
0
Në botën përplot kriza dhe tensione globale, një shtet që luan me stabilitetin e vet për interesa afatshkurtra politike, luan me ekzistencën e tij

Albin, ti nuk jeni kryeministër i fesë, je kryeministër i një shteti laik, që nuk ruan “tradita besimi”, por që e zbaton vetëm Kushtetutën

Drini.us
-
0
Albin, ti nuk jeni kryeministër i fesë, je kryeministër i një shteti laik, që nuk ruan “tradita besimi”, por që e zbaton vetëm Kushtetutën

Basri Beka, Prishtinë

Mjaft me mjegull – emërtoji ose hesht

Kryeministër, deklarata juaj për “faktorë të jashtëm” është ose mungesë guximi, ose shmangie e qëllimshme. Nuk ka rrugë të tretë. Mos harroni: paqartësia institucionale dhe dështimi i qeverisjes kanë kontribuar që 500–600 të rinj të përfundojnë në Siri. Dikush duhet të japë përgjegjësi për humbjet dhe vuajtjet e prindërve të tyre.

Nëse i dini kush janë – thuajini me emër.
Nëse nuk i dini – mos krijoni panik me hamendje.

Publiku nuk mbahet me fraza boshe si “ka përpjekje” apo “ndoshta të paqëllimshme”. Kjo është gjuhë pa përgjegjësi. Shteti nuk drejtohet me “ndoshta”.

Kush janë këta “faktorë të jashtëm”?
Financime fetare nga Lindja?
Ndikim nga Serbia?
Rrjete ideologjike nga diaspora?

Cila është e vërteta? Jepeni.

Pjesa më problematike nuk është ajo që thatë, por ajo që po bëni.

Thoni se jeni në kontakt të vazhdueshëm me bashkësitë fetare, konkretisht me BIK-un, për të trajtuar çështje që “shkojnë kundër traditës së besimit në Kosovë”. Ky është devijim i rrezikshëm nga roli i shtetit.

Ju nuk jeni kryeministër i fesë.
Ju jeni kryeministër i një shteti laik.

Shteti nuk ruan “tradita besimi”.
Shteti zbaton Kushtetutën.

Dhe Kushtetuta është e qartë:
asnjë fe nuk ka privilegj, asnjë bashkësi fetare nuk ka autoritet mbi shtetin.

Por realiteti po shkon në drejtim të kundërt:

* BIK po hyn në jetën publike dhe institucionale përtej kufijve normalë
* Po imponohet narrativë historike dhe sociale
* Po ndikohet sistemi arsimor dhe oraret shkollore
* Po zhvillohet aktivitet ekonomik përmes certifikimit “hallall”, duke deformuar konkurrencën dhe duke uzurpuar rol shtetëror
* Po ndërtohen objekte fetare pa transparencë për leje dhe financim

Dhe ju, në vend që të veproni, “diskutoni”.

Kryeministër, shteti nuk negocion me shkeljen e ligjit.
Shteti vepron.

Nëse ka imponim – ndalet.
Nëse ka tejkalim kompetencash – sanksionohet.
Nëse ka financime të dyshimta – hetohen.

Pa përkëdhelje, pa kalkulim politik.

Edhe më rëndë: nëse janë të vërteta kërcënimet ndaj bashkësive të tjera fetare, kjo nuk është më çështje debati – është çështje sigurie dhe rendi publik. Dhe aty nuk ka vend për heshtje.

Mos e zhvendosni problemin te “faktorët e jashtëm” për të shmangur përballjen me atë që po ndodh brenda.

Harmonia fetare në Kosovë nuk rrezikohet nga qytetarët.
Rrezikohet nga mungesa e shtetit dhe tolerimi i imponimit.

Prandaj, kryeministër:

Mjaft me deklarata të vakëta.
Mjaft me afrim selektiv me bashkësi fetare.
Mjaft me shmangie përgjegjësie.

Dilni qartë:
Kush janë faktorët?
Ku janë shkeljet?
Çfarë veprimesh konkrete po merrni?
Ali Eshbar dhe Naim Tërnava, në një takim “vëllazëror”…!
Ali Eshbar në përurimin e Xhamisë së Namazgjasë në Tiranë, ishte sëbashku me Rexhep Taip Erdoganin dhe i bekoi hapur ushtarët e Perandorisë Osmane “që e sollën Islamin në këto hapësira”. Me atë fjali ky neootoman i madh e mohoi tërësisht luftën e Gjergj Kastriotit e gjergjkastriotasve të tjerë deri sot për Lirinë Arbnore. Ali Eshbar e udhëheq edhe Diyanetin e Turqisë, të lidhur ngushtë me Qverinë Turke, që e ka si kryeqëllim edhe shpërndarjen (përhapjen) e islamit në botë, sidomos “në viset e Perandorisë Osmane”, dhmth., edhe në Shqiperi, Kosovë, Maqedoni , Sanxhak, Mal të Zi dhe Bosnjë. Ali Eshbar qëndron sëbashku me organizata të tjera si TIKA-n që vepron dhe i identifikon “nevojat për xhami”, “hamame” e “qendra kulturore islamike” në mbarë hapësirat e Gadishullit Ilirik, edhe në Kosovë e kryeqytetin e saj Prishtinë, ku vazhdojnë ta ndërtojnë xhaminë stërmadhe ku nga taksat e taksapaguesve të shtetasve të Turqisë janë ndarë 52 milionë euro. Krejt gratis – për qëllime neootomane e me qëllim që të krijojnë ndikim turkomadh-neootoman e të na bëjnë pjesë të sherreve dhe ambicjeve të tyre për dominim ushtarak-islamik në këtë pjesë të botës.
Kur të ndërtohet kjo xhami e interesave gjeostrategjike turkomëdha-neootomane, në hapësirat e saj do të ketë kapacitet që në të të falin “namazin” 17 mijë veta në ditë…?!
Një ushtri e tërë religjioze, apo jo…?! 

LDK-ja nuk kishte “ADN të ndotur”, ishte pasqyrë e një kompleksi shoqëror

Drini.us
-
0
LDK-ja nuk kishte “ADN të ndotur”, ishte pasqyrë e një kompleksi shoqëror

Lirim Gashi, Prizren

LDK-JA BURIMORE NUK KISHTE “ADN TË NDOTUR”, POR ISHTE PASQYRË E NJË KOMPLEKSITETI SHOQËROR
Të pretendosh se LDK-ja ishte themeluar nga ish-komunistët shqiptarë të Kosovës për t’ia mveshur asaj një “ADN të ndotur”, në thelb do të thotë ta njollosësh shumicën e shqiptarëve me të njëjtën logjikë përçmuese dhe përçarëse.
Sepse LDK-ja ishte streha politike e pothuajse të gjithë shqiptarëve të Kosovës dhe pasqyronte tiparet e tyre – si në virtyt, ashtu edhe në dobësi.
Ta reduktosh Lidhjen Demokratike të Kosovës në një etiketë banale si “produkt i ish-komunistëve” nuk përbën vetëm një varfërim të mendimit analitik, por edhe një padrejtësi historike që rrëshqet lehtësisht në një formë të sofistikuar të përçmimit kolektiv.
Sepse, nëse kjo tezë merret seriozisht, ajo nuk e njollos vetëm një subjekt politik, por vetë strukturën shpirtërore dhe historike të shumicës së shqiptarëve të Kosovës, të cilët për më shumë se një dekadë e panë atë si strehë, identitet dhe mekanizëm mbijetese.
Historikisht, LDK-ja nuk lindi si një laborator steril ideologjik, por si një reagim organik ndaj një rrethane ekzistenciale – më saktë, si përgjigje ndaj shtypjes, përjashtimit dhe mohimit.
Në këtë kuptim, ajo ishte më shumë një instinkt kolektiv për mbijetesë sesa një projekt doktrinash të filtruara.
Ata që e etiketojnë LDK-në si produkt të komunistëve titistë janë analistë anakronikë, të njëanshëm dhe intelektualisht të cekët, sepse harrojnë se në fundin e shekullit XX, në hapësirat post-jugosllave, identitetet politike nuk formësoheshin mbi libra, por mbi plagë.
Sociologjikisht, LDK-ja ishte një ombrellë gjithëpërfshirëse, sepse ajo nuk ishte parti në kuptimin klasik, por një bashkësi e gjallë e heterogjenitetit shqiptar – e përbërë nga ish-socialistë të doktrinës së pashkruar titiste, nga intelektualë liberalë, nga nacionalistë të moderuar dhe nga qytetarë të zakonshëm pa një ideologji të artikuluar.
Ta etiketosh këtë strukturë heterogjene si “komuniste” është njësoj si ta quash një oqean “kripë”, duke e harruar gjithë botën e gjallë që ai përmban.
Psikologjikisht, kjo etiketë buron nga një nevojë primitive për ta thjeshtuar realitetin.
Sepse mendja injorante njerëzore, kur përballet me kompleksitetin, kërkon etiketa për ta krijuar iluzionin e kontrollit.
Mirëpo, këtu kemi të bëjmë me një projekt kolektiv ku identiteti nuk ishte ideologjik, por emocional: frikë, shpresë, dinjitet dhe mbi të gjitha – vullnet për ekzistencë.
Filozofikisht, pretendimi për një “ADN të ndotur” është i rrezikshëm, sepse përdor metafora biologjike për të gjykuar fenomene politike.
Kjo nuk është analizë – është rrëshqitje drejt esencializmit, një mënyrë e deformuar e të menduarit që historikisht ka prodhuar përjashtim dhe demonizim.
Ironikisht, edhe komunizmi burimor i Karl Marksit, që shpesh përmendet në këtë kontekst, nuk u përkthye kurrë nga forma e tij teorike në një pragmatizëm racional.
Ajo që u pa në Evropën Lindore ishte një deformim autoritar – një hibrid pushteti që i afrohej më shumë totalitarizmit sesa ndonjë utopie egalitare.
Politikisht, LDK-ja, para, gjatë dhe pas luftës, nuk u fragmentua sepse “dështoi ideologjikisht”, por sepse e humbi monopolin emocional që e kishte gjatë periudhës së rezistencës paqësore.
Shumë nga ata që u larguan nuk e bënë këtë për shkak të ndonjë “zbulese ideologjike”, por sepse realiteti i ri kërkonte forma të tjera përfaqësimi.
Në këtë kuptim, LDK-ja u shndërrua në një shkollë politike – ose më saktë, në një burim kuadrosh që u shpërndanë në gjithë spektrin e ri pluralist.
Etikisht dhe moralisht, problemi më i madh i këtij diskursi është se ai nuk synon ta kuptojë realitetin, por ta njollosë atë.
Dhe kur analiza zëvendësohet me etiketime, e vërteta bëhet viktimë e komoditetit intelektual. Sepse ta gjykosh një fenomen historik kompleks me një fjali të vetme është njësoj si ta gjykosh një jetë të tërë nga një moment i vetëm.
Një gjykim i tillë nuk është vetëm i padrejtë, por edhe intelektualisht i papërgjegjshëm.
Në fund, LDK-ja burimore nuk ishte një formulë kimike që mund të reduktohej në “ADN të pastër” apo “të ndotur”. Ajo ishte një pasqyrë – dhe si çdo pasqyrë, reflektonte atë që kishte përballë: një shoqëri me të gjitha virtytet dhe dobësitë e saj.
Dhe ndoshta, pikërisht kjo është e vërteta më e vështirë për t’u pranuar.
Por pranojeni lirshëm – sepse kjo e vërtetë është fryt i një analize të thellë, gjithëpërfshirëse dhe të pamohueshme.
Sepse unë autori arrogant
Lirim Gashi jam një mendimtar i mprehtë dhe një stilist i rrallë i fjalës, i cili ndërthur me mjeshtëri analizën politike, reflektimin filozofik dhe elegancën letrare.
Shkrimet e mia depërtojnë përtej sipërfaqes së dukshme të realitetit, duke zbërthyer kompleksitetin e shoqërisë me një qartësi që sfidon, provokon dhe njëkohësisht ndriçon.
Unë e kam aftësinë e veçantë për t’i çmontuar narrativat e thjeshtuara dhe për t’i zëvendësuar ato me të vërteta shumëdimensionale.

Poezi satirike e Ragip Kçikut për Akademikun Rexhep Qosja

Drini.us
-
0
Poezi satirike e Ragip Kçikut për Akademikun Rexhep Qosja

Ragip Kçiku

A i duhet Kosovës Byroja për Konfiskimin e Pasurisë së Paligjshme ?

Drini.us
-
0
A i duhet Kosovës Byroja për Konfiskimin e Pasurisë së Paligjshme ?

Agim Vuniqi, Vashington

A është shteti në gjendje të veprojë, apo vetëm të justifikohet pse nuk vepron
Kosova nuk ka mungesë ligjesh kundër korrupsionit. Ka mungesë rezultati. Për më shumë se një dekadë, pasuria e pajustifikueshme është diskutuar, hetimet kanë ekzistuar, por konfiskimi real ka mbetur përjashtim. Kjo nuk është aksident. Është shenjë e një shteti që di të dyshojë, por nuk arrin të veprojë. Pikërisht këtu hyn Byroja — jo si luks institucional, por si nevojë funksionale.
Sepse modeli klasik penal nuk mjafton më. Në gjithë Evropën është pranuar një realitet i ri: krimi ekonomik nuk luftohet vetëm me dënime, por me konfiskim. Në Italy, shteti goditi mafian duke i marrë pasurinë, jo vetëm duke e ndjekur penalisht. Në Romania, hetimi i pasurisë prodhoi dënime reale të elitave politike. Në Ireland, agjencitë speciale konfiskojnë asete edhe pa një dënim klasik penal. Pra, Byroja nuk është eksperiment — është standard modern.
Problemi i Kosovës është më i thjeshtë: ekziston dyshimi për pasuri të pajustifikuar, por mungon mekanizmi profesional për ta provuar atë. Prokuroria ndjek krimin, por nuk është ndërtuar për analizë të thellë financiare sistematike. Dhe kështu krijohet një boshllëk: të gjithë e dinë që ka problem, askush nuk arrin ta dëshmojë. Byroja hyn pikërisht në këtë hapësirë — jo për ta zëvendësuar drejtësinë, por për ta bërë atë të mundshme.
Sigurisht, frika ekziston. Rreziku i abuzimit, rreziku për të drejtat e pronës, rreziku që shteti të bëhet arbitrar. Këto janë reale. Por Evropa nuk i ka zgjidhur këto dilema duke mos vepruar. I ka zgjidhur duke vendosur kufij: Byroja heton, gjykata vendos; shteti provon, individi mbrohet; konfiskimi bëhet vetëm mbi bazë faktesh, jo mbi perceptime. Pra, fuqia ekziston — por është e kufizuar.
Kjo është pika vendimtare për Kosovën. Problemi nuk është nëse duhet Byroja. Problemi është si ndërtohet ajo. Nëse bëhet një “Eliot Ness” pa kontroll, do të rrëzohet nga Gjykata Kushtetuese e Kosovës dhe me të drejtë. Por nëse ndërtohet si instrument teknik — që heton, dokumenton dhe e çon rastin në gjykatë — atëherë ajo jo vetëm që kalon filtrin kushtetues, por e forcon vetë shtetin ligjor.
Në fund, dilema është më e thellë se një ligj. A është Kosova gati të kalojë nga një shtet që flet për korrupsionin në një shtet që e prek atë? Sepse pa këtë hap, çdo reformë mbetet retorikë, çdo dyshim mbetet i paprekshëm, dhe çdo ligj mbetet pa efekt.
Byroja nuk është përgjigje magjike. Por është testi më i qartë. Nëse ndërtohet drejt, ajo nuk e rrezikon shtetin — e bën atë të funksionojë. Nëse ndërtohet gabim, ajo bie — dhe me të bie edhe besimi.

Pika kufitare në Çakorr në “pritje” të vullnetit politik, çfarë thonë nga Komuna e Pejës para protestës së paralajmëruar më 25 prill

Drini.us
-
0
Pika kufitare në Çakorr në “pritje” të vullnetit politik, çfarë thonë nga Komuna e Pejës para protestës së paralajmëruar më 25 prill

Flori Bruqi, Prishtinë 

Qafa e Çakorrit ose Çakorri është një qafë mali që shtrihet në Alpet Shqiptare, në kufi në mes Malit të Zi dhe Kosovës, në një lartësi 2,058 m. Çakorri përbën ujëndarësin në mes lumit Lim dhe Lumbardhit të Pejës. Përbëhet nga rreshpet argjilore të Paleozoikut dhe dolomitët kristalore të Triasit.

Çakorri është e mbuluar me pyje halore dhe kullota alpine. Është i njohur për bukurinë e tij natyrore. Qafa malore e Çakorrit (1,849 m), lidhë Andrijevicën dhe Pejën me rrugën e ndërtuar në vitin 1926, e cila është lidhja më e shkurtër në mes Kosovës një pjesë të madhe të bregdetit Adriatik. Për shkak të reshjeve të rënda të dëborës dhe ortekëve të shpeshta trafiku në muajt e dimrit ndërkrehet rregullisht

Demarkacioni i kufirit Kosovë-Mali i Zi ishte një marrëveshje diplomatike ndërmjet zonës kontestuese të Kosovës dhe Malit të Zi e cila u finalizua në vitin 2015 për kufijtë eventualë ndërmjet tyre. Mali i Zi fitoi pavarësinë e tij në vitin 2006 dhe Kosova shpalli në mënyrë të njëanshme pavarësinë nga Serbia në vitin 2008. Si e tillë, nuk kishte asnjë marrëveshje kufitare mes tyre. Negociatat diplomatike mes qeverive të Kosovës dhe Malit të Zi u kritikuan ashpër nga të dyja palët

Rreth 8,000 hektarë tokë që shtrihej 60 kilometra kishte mbetur e diskutueshme. Një artikull i Saudi Gazette thoshte se ishte afërsisht 18,900 acres.. Kryeministri i Malit të Zi Milo Gjukanoviq deklaroi se “Malit të Zi nuk i duhet as një metër nga territori i Kosovës”.. Marrëveshja për demarkacionin e kufirit me Malin e Zi ishte një nga kërkesat e qarta të Parlamentit Evropian për procesin e liberalizimit të vizave për Kosovën.[
Në vitin 2015, Ramush Haradinaj këmbënguli se kufijtë jugosllavë të vitit 1974 ishin të domosdoshëm për të vazhduar marrëdhëniet e mira me Malin e Zi. Marrëveshja u ratifikua nga të dyja qeveritë në vitin 2015 dhe u zbatua në mars 2018,duke çuar në Çakor, një rajon shqiptar që simbolizon patriotizmin, duke iu dorëzuar Malit të Zi.

Presidenti i Kosovës Hashim Thaçi dhe kryeministri i Malit të Zi nënshkruan marrëveshjen më 17 shkurt 2018. Ajo u ratifikua në Parlamentin e Kosovës një muaj më vonë..Marrëveshja është kritikuar pasi ndalimi për të udhëtuar brenda zonës Shengen ishte hequr për çështje më të rënda kufitare midis Gjeorgjisë dhe Ukrainës, por jo për Kosovën me çështjet e saj më pak të rënda kufitare.

Debati

Një fshatar i quajtur Ali Hajdaraj ka thënë se “kanë marrë tokë që i ka kaluar babai te bir brez pas brezi, ne kemi varre këtu, varret e të parëve tanë që kanë luftuar në anën tjetër të kufirit”.[9] Fshatarët në luginën e Rugovës u zotuan se do të rrokin armët nëse qeveria vazhdon t’i injorojë ato. Në vitin 2016, Lëvizja Vetëvendosje akuzoi PDK-në për marrëveshjen për Demarkacionin e Kufirit me Malin e Zi..

Harta Natyrore e Shqipërisë etnike

Kryeministri Isa Mustafa ka takuar vendasit rugovas që kundërshtojnë demarkacionin në vitin 2016. Një vendas ka thënë se kryeministri nuk ka thënë asgjë për këtë çështje.

Kryetari i Lëvizjes Vetëvendosje, Albin Kurti, mbajti një fjalim protestues me 2000 aktivistë,që çoi në shtyrjen e demarkacionit në Kuvendin e Kosovës. Në gusht të vitit 2015, kryeministri Ramush Haradinaj kritikoi demarkacionin. Katër vite më vonë, në vitin 2019, ai takoi Mujë Rugovën, për të diskutuar për finalizimin e demarkacionit.

Akademik Prof.dr.  Ibrahim Rugova paralajmëroi për demarkacion që në vitin 2002.
Sulmet

Më 28 gusht 2015, një punonjës i RTK-së pësoi një sulm të dytë në shtëpinë e tij nga një grup që kundërshtonte demarkacionin.Një person i panjohur ka hedhur një mjet shpërthyes brenda, duke mos u lënduar. Një grup i quajtur Rugovasit pretendoi të dy sulmet duke paralajmëruar më shumë viktima nëse qeveria vazhdon të injorojë opozitën. Më 30 gusht, gjashtë mbështetës të opozitës u arrestuan nga policia me dyshimin e përfshirjes në një sulm me granata me raketa në parlament. Federata Evropiane dhe Ndërkombëtare e Gazetarëve (EFJ/IFJ) dënuan sulmet. Protestat e dhunshme kanë ndodhur në Prishtinë me sulme të policisë së trazirave me molotovë. Një artikull i Kosovapress shkruan se banorët e Rugovës kanë sulmuar RTK-në për shkak se e ka përkrahur demarkacionin.

Raportet ndërkombëtare

Agjencia e Pavarur Ballkanike e Lajmeve ka publikuar një artikull duke shpjeguar se ekspertët ndërkombëtarë të emëruar nga Atifete Jahjaga kanë deklaruar se demarkacioni nuk ka shkelur asnjë ligj.Opozita kritikoi komisionin se është shumë i ngjashëm me komisionet e mëparshme. Si vendasit shqiptarë, ashtu edhe ata malazezë përreth kufijve u shprehën se politikanët duhet të kenë parasysh opinionet e publikut. Një raport nga Saferworld i titulluar Vizatimi i kufijve në Ballkanin Perëndimor: Një perspektivë e njerëzve i botuar në 2011 thotë se dështimi për të zgjidhur çështjet e demarkacionit dhe për të ngritur standardet e kontrollit të kufirit siguron gjithashtu që pjesë të rajonit të ruajnë një reputacion si të pambrojtur ndaj krimit të organizuar transnacional, kontrabandës. dhe trafikimit të njerëzve

Pas deklaratës së presidentit të Francës, Emmanuel Macron, i cili ka deklaruar se Franca ka pezulluar procesin e liberalizmit të vizave, ka reaguar ish-kryenegociatorja e Kosovës në dialogun me Serbinë në Bruksel, Edita Tahiri. Me anë të një postimi në Facebook, Tahiri ka thënë se ndonëse në të kaluarën “Qakorri” ishte kusht për liberalizimin e vizave, sipas saj, tani po vendosen kushte të tjera e që në këtë rast është krijimi i Asociacionit të Komunave me shumicë serbe. “Ishte qakori, tash Asociacioni si kusht për liberalizimin, demarkacioni u mbërri bën kompromis ata që e kundërshtonin, tash radha te Kurti – Macron paska thënë hapur kushtin kryeministrit dhe presidentes, si dhe ka thënë se ata kanë premtuar, por se kanë mbajtur fjalën. Populli nuk i di këto gjëra sepse nuk tregojnë udhëheqësit tanë, por duhet ta kuptojë nga evropianët”, shkroi ajo. Presidenti i Francës, Emmanuel Macron, ka theksuar se çështja e liberalizimit të vizave, është pezulluar nga ana e Francës, sepse sipas tij, ka të bëjë me respektin e fjalës së dhënë dhe e njëjta Macron thotë se nuk po mbahet. Kështu ka thënë ai në një konferencë të përbashkët me kryeministrin e Shqipërisë, Edi Rama, në Tiranë. Macron thekson se pret nga presidenti i Serbisë, Aleksandër Vuçiq, që të mbajë përgjegjësi dhe të dënojë aketet e sulmit të 24 shtatorit në Banjskë. Kurse nga ana e Kosovës, Macron pret që të njihet Asociacioni i Komunave me shumicë serbe. Angazhimi i të dyja palëve që të ecin përpara sipas presidentit Macron, është kusht i paqes. “E them me shumë qartësi që iu kemi besuar për çështjen e vizave, çështja është pezulluar nga ana e Francës sepse ka të bëjë me respektin e fjalës së dhënë dhe e njëjta nuk po mbahet. Pres që të angazhohen të dyja palët që të ecin përpara në javët e ardhshme, është kushti i paqes në të gjithë zonën”, tha ai. Edita Tahiri (lindur më 29 korrik 1956) është një politikane, diplomate dhe akademike e njohur kosovare, e cila ka luajtur një rol kyç në lëvizjen për pavarësinë e Kosovës dhe në proceset e shtetndërtimit. Kryenegociatore në Dialogun e Brukselit: Ajo është e njohur botërisht si Kryenegociatorja e parë e Kosovës në bisedimet teknike me Serbinë, të ndërmjetësuara nga Bashkimi Evropian. Pozita Qeveritare: Ka shërbyer si Zëvendëskryeministre e Kosovës dhe Ministre për Dialogun. Më herët, gjatë viteve ’90, ka qenë Ministre e Punëve të Jashtme në qeverinë në ekzil të Kosovës. Lideri i Pavarësisë: Ishte një nga figurat qendrore të Lidhjes Demokratike të Kosovës (LDK) në kohën e presidentit Ibrahim Rugova dhe pjesëmarrëse në Delegacionin e Kosovës në Konferencën e Rambujesë.

Banorë dhe aktivistë nga Peja, Plava, Gucia dhe Andrijevica kanë paralajmëruar një protestë paqësore më 25 prill, me kërkesën kryesore funksionalizimin e rrugës dhe hapjen e pikës kufitare në Çakorr, që do të lehtësonte lidhjen mes Kosovës dhe Malit të Zi.

Protesta do të mbahet nën sloganin “Mjaft me izolim!” dhe pritet të zhvillohet në zonën Kotlovi – Kuçishtë, në malin e Çakorrit. Organizatorët kërkojnë nga institucionet qendrore në Kosovë dhe në Mal të Zi që të trajtojnë këtë çështje si prioritet dhe të mundësojnë hapjen e pikës kufitare.

Në lidhje me këtë çështje, Telegrafi ka kontaktuar me Faik Zekajn, shefin e kabinetit të kryetarit të Komunës së Pejës, Gazmend Muhaxheri – i cili theksoi se komuna nuk ka kompetencë direkte për këtë projekt, por ka qenë e angazhuar në ngritjen e kësaj kërkese në nivel qendror.

Foto: Faik Zekaj, shefi i Kabinetit të kryetarit të Pejës

“Rruga Pejë-Kuçishtë-Çakorr është rrugë regjionale është në kuadër të Ministrisë së Infrastrukturës edhe për shkak se lidh dy shtete, Kosovën me Malin e Zi”, tha ai.

“Kjo është një prej arsyeve që edhe ne kemi kërkuar dhe nuk ka qenë në kompetencën tonë, hapja e kësaj rruge”.

Zekaj shtoi se, sipas tij, nga pala malazeze ka pasur gatishmëri për hapjen e pikës kufitare, ndërsa mungon një vullnet i tillë nga institucionet vendore.

“Na në çdo takim kemi kërkuar edhe në institucione vendore, edhe në institucionet e Malit të Zi. E kemi parë një vullnet të institucioneve të Malit të Zi me hapë, po deri më tash vetëm në institucionet tona s’e kemi parë vullnet që më hap kufirin në Çakorr dhe kjo po duket si arsye politike”, bëri të ditur ai.

Ai theksoi se hapja e kësaj pike kufitare do të kishte ndikim të drejtpërdrejtë në zhvillimin ekonomik dhe turistik të rajonit, si dhe në lehtësimin e lëvizjes së qytetarëve.

“Edhe qytetarët janë të vetëdijshëm që si rrugë, ajo pjesë e rrugës nuk është në kuadër të komunës, pra ata kanë kërkuar njëfarë mbështetje që na në çdo takim kemi kërkuar që të hapet ajo pikë kufitare dhe të shtrohet rruga”, deklaroi Zekaj.

“Ajo pjesë është pjesa më kryesore për zhvillimin e turizmit, sidomos për bjeshkët e Rugovës, po ashtu edhe për shkak të qasje më të lehtë të shqiptarëve të Plavës e të Gucisë, që e kanë më lehtë qasjen edhe me ardhë në qytetin e Pejës”, përfundoi ai.

Telegrafi ka tentuar të marrë qëndrim edhe nga Ministria e Punëve të Brendshme, Ministria e Punëve të Jashtme dhe Ministria e Infrastrukturës dhe Transportit, por deri në publikimin e këtij lajmi nuk ka pranuar përgjigje. 

Rrëfime për Gjonin, djalin e vetëm të Gjergj Kastriotit

Drini.us
-
3
Rrëfime për Gjonin, djalin e vetëm të Gjergj Kastriotit
                                               
Nga Ismet M. Hasani, Suedi
Histori e pa njohur
DJALI I PANJOHUR I GJERGJ KASTRIOTIT – SKËNDERBEUT
Gjon Kastrioti është djali i vetëm i Gjergj Kastriotit – Skendërbeut dhe i bashkëshortës se tij Donikës. Burimet janë të ndryshme, por, mendoj se kur heroi ynë kombëtar i mbylli sytë, në vitin 1468, Gjoni është rreth 13-të vjeç, çka nënkupton se të ketë lindur në vitin 1455-të. Pas vdekjës së të atit, ai vendoset në Itali, bashkë me të ëmën, Donika Kastriotin. Por, si rrjedh’ me tej historia?!  
                                                                                  
Gjon Kastrioti II
 
Dokumentat nuk mungojnë për hsitorinë e tij përtej detit. Djalin e Skënderbeut. Ai shkoi (në Itali) në Mbretëri të Napolit për të drejtuar kryengirtjet ashtu si babait të vet. Cilët janë rezultatet e saj? Uljet dhe ngritjet, marrëdhëniet me të ëmën, problemet e shumta… sepse jeta e tij nuk është aspak e lehtë. Ku ndodhet vendprerja e tij? Të dhënat janë kundërshtuese. Është 26 prilli i vitit 1681, kur Gjergj Kastrioti martohet me Donikën – vajzën e Gjergj Arianitit, njëri ndër fisnikët më të njohur të kohës. Disa vite pas vjen në jetë djali, të cilin Skëndergueu e pakëzoi me emrin e ta atit, Gjon.
Loris Castriota Scanderbeg: Flet për jetën e Gjon Kastriotit në Itali. Gjoni erdhi ne Napoli, në mbështetje nga Feranto, mbret i Napolit të  ddhe për të qenë i mbojtur dhe i sigurt nga sulmi i ushtrisë atomane, që patën pushtar Arbërinë.
Sa i përket datëlindjes se Gjonit, historianë janë të ndarë në dy të dhëna: disa thonë se ka lind më 1455 e disa të tjerë në 1456 Verejte: në vitin 1468 kur i vdekë i ati, Gjoni ka pas 13 vjet, dhmth ka lind në v. 1455 – IMH). Ardhja e tij në jetë ka lidhje me tradhëtinë e Hamza Kastriotit, Ka dokumente te historianëve që Gjoni ka lind në Kështjellën në Petralë, në familjën e Kastritotëve.
Ka një fëmijëri interesante të Gjon Kastriotit, e cila pak është studijuar nga historianë.
Në vitin 1463, Gjoni merr qytetarinë Veneciane, vendim ky i miratuar nga Senati i Republikës së Venedikut, ku ka qendruar një vit të Pal Engëlli, ku më vonë merr gradën kapiten e forcave Veneciane. Ky është ende i ri, por, ky është nderim që Venecianët e bëjnë babait të tij.
Pas një kohe, pak para se t’i vdiste i ati, Gjoni kthehet në vendlindje (1468) dhe pastaj prapë kthehet në Itali, kur gjeta prona të mëdha e të rëndësdishme, që i shërb ëjnë për të jetuar mirë nga ana ekonomike.
Në vitin 1472, ka rikthin të tij në trojet arbënore. Atëherë martohet me Irena Brankoviqin. Martesa e tij, si e shumë perssonaliteteve italiane, ishte martesë politike.
Gjon Kastrioti rikthehet prapë ne trojet e veta në Itali, ku gëzoi shumë të drejta në Mbretërinë e Napolit, e cila ishte në luftë me Venedikun. Disa kohë më pas lindi nevoja per të liruar Otranton, e cila ishte pushtuar nga Osmanet ne vitin 1480. Në vitin 1481, fuqitë Perëndimore thanë se kishte ardhur koha per ta çliruar Otranton, ajo sherbente si bazë mbështetëse per ta pushtuar gjithë Italinë, mandej edhe Europën.
Në Otranto, turqit bëjnë vrasje të mëdha, vranë shumë banorë të cilëve uas prénë kokat dhe i varën në muret rrethore të famullisë, vranë dhe priftin e famullisë se Otrantos.Gjoni bën përpjekje të jashtëzakonshme dhe përgatitët për ta rrethuar qytetin e Otrantos.Nuk vonoi e Gjonit iu muarren pronat e mëdha e iu dhan prona shumë më të vogla por me produktive. Por prap se prap Gjoni kaloi ne probleme të shumta. Në njërën anë fisnikët rritnin taksat e tyre e të varfërit bënin kryengritje të pandërprerura. Situatat e tilla krijonin vështirësi të mëdha ekonomike, të cilat për Gjonin ,shfaqen prej vitit 1485, por më 1495-të është një kohë e zhvillimeve të mëdha, kur në skenë paraqitet Karli i VIII i Francës, i cili, duke shfrytëzuar përçarjet e fisnikëve të Napolit, per ta pushtuar Italinë e kohës, Gjoni vendoset pranë Karlit të VIII-të, i cili përgatiste një Kryengritje të madhe kunder Perandorisë Osmane, e cila do të shkrihej edhe në TROJET Arbënore, kur Gjon Kastrioti ka një rol thelbësor, ky i ofrohet Froni i Arbërisë. Por ky plan nuk kaloi. Forca Francese u terhoqen; arsyet janë ato ekonomike, politike dhe ato ushtarake.
Gjon Kastrioti u lidh me Karlin e VIII-të për shkak se mendonte për çlrimin e adheut të vet d he ardhen e tij në Fronin Arbnorë. Por Gjonit i paraqitën probleme ekonomike, probleme financiare goxhas të theksuara.
Ne vitet 1495- 1497, Gjoni lidhet me Frdinandin e II-të të Napolit,kjo nga shkaku se Mbreti i Napolit ruante famën e Gjergj Kastriotit, por edhe letrat që kishte ruajtur Donika ndikonin që të ruhej fama e burrit të saj.
Deri në vitin 1501, Gjoni ruan lidhje edhe me Frederikun e IV-tërt të Francës, kur në vitin 1505, Gjoni kthehet serish në Mbretërinë e Napolit.
Gjoni ka pasë 6 fëmijë: 5 djemë e 1 vajzë. Më i rëndësishmi ka qenë djali i i madh, Gjergji, i cili u përpoq të ndjen gjurmett e gjyshit të tij.
Në vitin 150l, përgatitet për të ndezur një Kryengritje kundër Osmane në Krujë dhe Kryengrtja pati suksese sepse zunë rob zyrtarin më të lartë të saj.
Gjoni sulmoni Shkodrën e më pas edhe Krujën. Betejat janë të ashpra – por jo të suksesshme. Lezha ra në duar të arbërorve.
Më 1503 Gjergji kthehet në Irali, kur familja e tij, përjeton një tragjedi. Djali i tij më i vogli, Alfons Kastrioti, gjatë një përledhjeje të dy personave në rrugë u përshi në ndjeshje dhe humbi jetën. Ai varroset në Vaalencia, kur mendohet se prehej dhe Donika (e ëma).
Pyetej se pse Donika jetoi kaq shumë vite pas vdekjes se burrit të saj, Gjergj Kastriotit. Kur janë martuar Donika ka pas 23 vjet e burri i saj 46 vjet dmth. ka qenë 23 më e re  se burri i saj.
Në bazë të dokumenteve historike thuhet se Gjoni ka vdekë në vitin 1514, edhe pse kjo nuk është e vërtetuar.

Sinergji strategjike për zhvillim dhe investime globale

Drini.us
-
0
Sinergji strategjike për zhvillim dhe investime globale

Konvertimi qenka “krim” dhe “urrejtje”, sipas Naim Tërnavës, mendon Genc Kastrati

Drini.us
-
0
Konvertimi qenka “krim” dhe “urrejtje”, sipas Naim Tërnavës, mendon Genc Kastrati

Genc Kastrati, Prishtinë

Konvertimi qenka ‘krim’ dhe ‘urrejtje’, siç deklaroi Naim Tërnava.
Por në një demokraci, liria e ndërgjegjes do të thotë që njeriu ka të drejtë të hyjë në një fe, të dalë nga një fe, ose të mos ketë fare fe. Nëse thirrja për të ndryshuar fe është krim, atëherë a është krim edhe thirrja për t’u bërë mysliman? Apo demokracia vlen vetëm në një drejtim? Sepse nëse njëra është “urrejtje”, atëherë edhe predikimi fetar për konvertime drejt islamit do të duhej të quhej po ashtu “urrejtje”.
Standardet e dyfishta nuk janë demokraci.
Për më tepër, përqindjet fetare në një popull nuk janë monolit dhe nuk janë të ngrira përgjithmonë. Shembulli më i qartë është Shqipëria: nga rreth dy të tretat myslimanë në statistikat e shekullit XX, në regjistrimin e fundit popullsia myslimane ka rënë rreth 46%. Kjo tregon një realitet të thjeshtë: përbërja fetare e një populli ndryshon me kohën. Nuk është “krim”, nuk është “skenar i huaj”, por proces normal i një shoqërie të lirë.
Shqiptaria nuk është përcaktuar kurrë nga një fe e vetme dhe nuk ka një numër të caktuar fesh që duhet t’i ketë. Pra nuk mund t’i drejtohesh njeriu me një listë në dorë duke i thënë: “ja këto janë fetë tona, tjerat s’bëjnë”. Nesër mund të shtohet edhe budizmi, apo ndonjë fe tjetër — kjo nuk e prish aspak harmoninë shqiptare.
Harmonia ndërfetare shqiptare nuk qëndron te përqindjet, por te parimi që kombësia është mbi fenë, dhe për dallim prej fqinjëve që janë milete të kohës osmane ne jemi komb i mirëfilltë.
Këtë e kanë thënë prej kohësh figura si Pashko Vasa dhe e mishëron historia e Gjergj Kastrioti Skënderbeu.
Prandaj debati për fenë e shqiptarëve nuk është urrejtje — është pjesë normale e një shoqërie të lirë.
1...176177178...1,743Faqja 177 nga 1,743