Kreu Blog Faqe 19

Shënime nga fletoret e xhepit të Shehollit – çfarë shkroi për Digën e Ujmanit

Drini.us
-
0
Shënime nga fletoret e xhepit të Shehollit – çfarë shkroi për Digën e Ujmanit
Fatmir Sheholli, i dyshuari për spiunazh te Serbia, në disa fletore xhepi kishte mbajtur shënime të rregullta për çështjet që lidheshin me sigurinë, politikën dhe informacione konfidenciale.
Sipas aktakuzës së Prokurorisë Speciale, nga 22 fletore të vogla janë evidentuar dorëshkrime të Shehollit në gjuhët shqipe dhe serbe. Në njërën prej fletorëve ishte përmendur edhe Diga e Ujmanit.
“Nga dëshmia A#18 janë evidentuar gjithsej 22 fletore të vogla (fletori xhepi) të llojeve të ndryshme ku ka shënime të ndryshme – dorëshkrime në gjuhën shqipe dhe serbe”, thuhet në aktakuzën prej 80 faqesh të Prokurorisë Speciale.
Në aktakuzë thuhet se nga analizimi i fletorëve të sekuestruara nga i pandehuri Fatmir Sheholli rezulton se ai ka mbajtur shënime të shumta që lidhen me çështje të sigurisë, politikës dhe informacione konfidenciale, duke evidentuar emra personash, numra telefoni, të dhëna operative dhe kalkulime financiare, e që janë forma tipike të spiunimit.
“Në shënime janë gjetur informacione që lidhen me aktivitetet e institucioneve të sigurisë serbe, masat e survejimit ndaj personaliteteve politike shqiptare, veprimtarinë e agjentëve serbë, si dhe të dhëna që lidhen me infrastrukturën kritike, përfshirë Digën e Ujmanit”, thuhet në aktakuzë.
Sipas aktakuzës, përmbajtja tregon se Sheholli kishte interesim të vazhdueshëm për mbledhje informacionesh.
“Përmbajtja e këtyre shënimeve tregon interesim të vazhdueshëm të të pandehurit për mbledhjen, ruajtjen dhe sistemimin e informacioneve të natyrës së sigurigë, të cilat për nga karakteri dhe përmbajtja konfirmojnë se i pandehuri ka ndërmarrë veprime të spiunazhit”, thuhet në aktakuzë.
Detajet e tjera të aktakuzës
Hetime, dëshmi dhe një dosje prej 80 faqesh shpërfaqin dyshimet për përfshirjen e thellë të Fatmir Shehollit në spiunazh dhe shantazh.
Sipas dosjes së Prokurorisë Speciale të cilën e ka siguruar Paparaci, Fatmir Sheholli dyshohet se vepronte nën urdhrat e Bojan Dimiqit, zyrtarit të lartë të shërbimit inteligjent serb (BIA). Dyshohet edhe për shantazhin e një biznesmeni nga Podujeva.
Për këto veprime, ai akuzohet për veprat penale të “spiunazhit” dhe “shantazhit”.
Në shtatorin e vitit 2025, Sheholli dyshohet se pranoi një material nga BIA, i cili synonte ndërhyrjen direkte në zgjedhjet e 12 tetorit të vitit të kaluar, sipas dosjes së Prokurorisë Speciale, raporton Paparaci.
Materiali përmbante audio dhe transkripta bisedash të zyrtarëve të Ministrisë për Komunitete dhe Kthim që udhëhiqej nga ministri Nenad Rashiq.
Sheholli pranoi pesë mijë euro të holla për zbatimin e udhëzimeve të zyrtarëve të BIA-s, bazuar në dosjen e Prokurorisë.
Materialet ia dorëzoi gazetarit Milaim Zeka, bashkë me një mijë euro.
“[…] në atë mënyrë që më datë. 26.09.2025, rreth orës 14:00, i shoqëruar nga një anëtar i familjes së tij, dhe duke përdorur automjetin e markës “Audi”, ka udhëtuar për në Mitrovicën e Veriut, dhe në parkingun e Shkollës Teknike, në afërsi të kafiterisë “Sindikata”, nga një person i paidentifikuar ka pranuar materiale me përmbajtje audio dhe transkripte bisedash të disa zyrtarëve të lartë të Ministrisë për Komunitete dhe Kthim në Qeverinë e Kosovës, të destinuara për komprometimin e tyre, si dhe shumën prej 5,000.00 euro si shpërblimi për kryerjen e kësaj detyre”, thuhet në aktakuzë.
“I cili pastaj në zbatim të udhëzimeve të marra nga zyrtari i BIA-së, materialet ia ka dorëzuar gazetarit Milaim Zeka, së bashku me shumën prej 1,000.00 euro, duke e udhëzuar njëkohësisht edhe për mënyrën dhe kohën e publikimit të tyre në emisionin e tij “Pa Rrotlla”, dhe atë vetëm disa ditë para ditës së votimit për zgjedhjet lokale, çka përmes këtyre veprimeve konkrete të ndërmarra në funksion të detyrave të caktuara nga BIA, i pandehuri Sheholli, ka dëmtuar seriozisht interesat shtetërore, diskreditimin e institucioneve dhe zyrtarëve të tyre, ka kontribuar në thellimin e përçarjeve shoqërore, si dhe ka mundësuar ndërhyrjen e drejtpërdrejtë të një shërbimi të huaj informativ në një proces zgjedhor në Republikën e Kosovës”, thuhet në dosje.
Sheholli dyshohet edhe për veprën penale të shantazhit.
Viktimë e tij dyshohet se ishte biznesmeni nga Podujeva, Arben Jetullahu, pronar i kompanisë “ABC” e cila në të kaluarën kishte bashkëpunuar me kompaninë “RAD”, të lidhur me njerëzit e afërm të Millan Radoiçiqit.
Sipas aktakuzës, Sheholli i kërkonte Jetullahut 13 mijë euro duke e shantazhuar me publikimin në media të disa video-incizimeve dhe informacioneve që do të “dëmtonin reputacionin dhe autoritetin” e tij.
“I pandehuri Fatmir Sheholli, gjatë vitit 2022, e në vazhdimësi deri në muajin dhjetor 2025, përfshirë edhe periudhën sa ndodhej nën masën e paraburgimit, i njëjti me qëllim të përfitimit të kundërligjshëm të dobisë pasurore për vete, e ka shantazhuar tani të dëmtuarin Arben Jetullahu, pronar i një biznesi në Republikën e Kosovës, duke e detyruar të veprojë në dëm të pasurisë së tij në shumën që tejkalon 13,000.00 euro, duke i kërkuar para kinse në emër të huazimit, përmes kërcnimit se, në rast të mosdhënies së parave, do të publikonte në media video-incizime dhe informacione që do t’i dëmtonin rëndë nderin, reputacionin dhe autoritetin e të dëmtuarit”, thuhet në aktakuzë.
Më 25 gusht 2026

Figura domethënëse dhe shumë interesante e shkrimtarit dhe historianit Jusuf Buxhovi

Drini.us
-
0
Figura domethënëse dhe shumë interesante e shkrimtarit dhe historianit Jusuf Buxhovi
  Nga Ismet M. Hasani, Suedi
 
 
Mr. Jusuf Buxhovi, personazh shumë interesant – shkrimtar, politikan, historian, gazetar dhe publicist, botues i shumë librash (1)
Rrëfim i gjithëanshëm i Jusuf Buxhovit

Mr. Jusuf Buxhovi është personazh shumë interesnat: shkritmar, politikan, historian, gazetar, publicist, botues i shumë librash…Është në moshën 80-të vjeçare, është shumë vital, vazhdon të shkruaj pa u ndalur në të gjitha format e mundshme. Në fakt, është një histori e gjallë, krejt jeta e puna e tij. Ndoshta gjenerata e lindur pas Luftës së Dytë Botërore, ose në prag të Luftës së Dytë botërore, janë shumë interesante përshkak të rrethanave me të cilat është përballë Kosova në krejt këtë periudhë kohore, po jo vetëm Kosova, po gjithë Evropa.
      Mr. Jusuf Buxhovi
Mr. Jusuf Buxhovi është i lindur në Pejë më 4 gusht të vitit 1946. Është bir i një pedagogu. Familja e tij ka  prejardhje nga Rugova, përkatësisht nga Reka e Llagës. Siç shpjegon edhe vet, Buxhovi në Pejë ka jetuar shumë pak kohë e pastaj ka jetuar në Gjakovë. Babai i tij ka qenë normalist i Elbasanit. Gjyshi i tij – sa kanë jetuar në Pejë, ka qenë në Parinë e Pejës dhe ka pasur autoritet të madh. Përshkak të rrethanave të asaj kohe, ka emgirua në Turqi. Prej Turqisë, Mbreti Ahmet Zogu, kur fillon, prej 1926-shtës, në fakt fiton pushtetin, arrinë që një pjesë të familjeve shqiptare, nga Turqia t’i kthej në Shqipëri, kështu që edhe familjën e gjyshit prej nanës – Selim Hanës, i cili në Turqi ishte kolonel i Armatës Osmane, e kanë kthyer në Shqipëri dhe ju jep kushte të favorshme për jetesë. Aty takohen gjyshi im nga  Peja, me gjyshin tim të ardhshëm. Baba im ka vijuar Normalën në Elbasan, e aty njohtohet me nënën dhe pastaj edhe martohen në vitin 1941 dhe vëllai im i madh ka lindur atje në vitin 1942. Né jemi 10-të fëmijë, tash 8-të gjallë.
Kthimi në Pejë – ku unë kam lindur në muajin gusht 1946-tën: nga Shqipëria i kanë kthyer një grup të madh normalistësh, atëherë ka qenë edhe Fadil Hoxha e këta, si Xheladin Hana, të cilin unë e kam pasë dajë, ky grup të emëruarr si mësues, nuk pajtohen me dhunën e ndryshme që ushtronin malazezët. Këta dhjetë mësuesë, që kanë kundërshtuar bashkim vëllazërimin, e për çfarë edhe mund të pushkatoheshin, i marrin dhe i transferojnë në vend të ndryshme. Babën tim e kanë transferua në Drenicë. Kështu që atje ka sherbye si mësues gjer në vitin 1949 e pastaj e dërgojnë në Junik si mësues. Pas një viti e dërgojnë në Novosellë e pastaj e kthejnë në Gjakovë, ku e hap Shkollën e nxënsve në ekonomi, dy vjet. Aty ka filluar mbamendja ime, nga se në Gjakovë i kisha edhe dajtë, tezet, dhe unë e kujtoj Gjakovën si pjesë timen të fëmijënisë, sepse kujtesa e fëmijnisë është ajo që të lidhë me jetën si fëmijë,
Në vitin 1953 fillon ajo periudha e errët, e Rankoviqit dhe babën tim e largojnë nga kjo shkollë dhe e çojnë në Ponoshec si mësues në Shkollën e Ponoshecit, kështu që baba ishte i kënaqur, ishte më i qetë. Kemi qënë shtatë fëmijë, kur kemi shkua në Ponoshec dhe aty e kam jetën me të pastër të jetës sime, mbi çfarë kam shkruar në librat e mi, bile njerin libër e filloi m’u për Ponoshecin.
Kemi jetua në shkollë, aty ka qenë një dhomë me gurë -ka qenë shtëpia e mësuesit. Baba, një kohë ka qenë drejtor, por e larguan, por ai ka vazhdue punën si mësues deri në vitin 1964.
Ata fshatarë kanë qenë të varfër, por shumë të dashur për neve, me neve e kanë nda bukën.
Do i përmendi dy ngjarje që më kanë lënë përshtypje:
E para, Një kohë ka qenë ”Akcioni i armeve” dhe një mengjes kur shkova në nevojtore vërejeta njerëz të zdeshur e të lidhur e të merdhimë në ujë të ftohtë të prrockës. U ktheva shpejt se u tremba shumë, dhe po i tregoj babës, ai e dinte atë punë dhe më qetësoi. Unë atëherë isha 7-8 vjeç, unë u tmerrova kur i pash ata njerëz të ngrimë në vijë të ujit. Kjo ishte e tmerrshme për mua. Jo vetëm unë, por ka pasë edhe fëmijë tjerëe që kanë pa njerëz të ngrirë në atë prrockë. Po ka qenë ajo kohë kur terrori i shtetit ka qenë aq i madh, kur njerëzit e UDB-ës (Drejtoria e Sigurimit shtetëror – IMH) kanë pasë kompetenca që me i marrë njerëzit edhe me i vrarë pa i dhënë përgjegjësi askujt.
E dyta, ka qenë edhe një moment (ngjarje) tjetër që më ka mbetë në kujtime, sa ishim në Ponoshec:
Kufini me Shqipërinë nuk ka qenë larg prej Ponosheci, e aty vijshin njerëz me gomarë të ngarkuar me kerre me kije prej Shqipërie, edhe pse kufiri ka qenë i mbyllur qysh 1948-shin, por ata diqysh e kalonin kufinin e vijshin e zbarkojshin të shkolla. Më kujtohet kur nëna na thonte: ”Kur po bjen ky kufi?!” Po ashtu më kujtohet kur në një katund afër Smolicës, qe quhej Nec, kishin vendosur një koloni emirgratësh që vijshin nga Shqipëria.
Unë kam të dhëna se më 1955 në Kosovë ka pasë 16 mijë emigrantë prej Shqipërisë. Shumë prej tyre Jugosllavia i favorizonte në të gjitha mënyrat, në mënyrë që të popullata shqiptare të ndikonte për të keq.
Pra, këto janë ato momente (ngjarje) që më kanë mbetë në kujtesë, shka do të thotë se si paramendonte popullata shqiptare se do të hapej kufiri, se Shqipëria është ”Kopsht me lule”. Por unë, e vërejsha permes atyre njerëzve që vijshin copa-cope, teshat me lecka. Çfarë do me thënë ideologjia që një kufi t’í ndaj një popull shqiptar.
Në atë kohë kam përjetuar se vijshin mësuesë të rinj nga Gjakova me një entuziazëm të madh, e në anën tjetër malazezët organizonin ”Igranka” – vallëzime – IMH) ku luanin e kërcenin duke pirë, ndërsa mësuesit shqitpar përpiqeshin me do violina, me do gitare të krijonin njifarë atmosfere…
Po e  theksoj edhe një ngjarje të tmerrshme: aty, në oborr të kooperativës, se ishte afër, bijshin kufoma të njerëzve të vrarë, gjëja se kanë dashtë ta kalojnë kufirin. Kështu UDB-a e atëherëshme simullonte vrasjen e tyre. Tmerr. Ka pas edhe mësues të vrarë, emrat e tyre i kam theksuar në libirin tim.
Në vitin 1960 filloi një perudhë e përhapjës se arsimit; kështu në Gjakovë janë hapë shtatë paralele të Shkollës Ekonomike, katër paralele të Normalës, kështu që ishte një përhapje e madhe e arsimimit.
Në periudhën 1960- 1964 isha nxënës në Shkollën Ekonomike dhe aty ishin kontaktet e para me letërsinë dhe me atë përgjegjësinë që do të vazhdon në Prishtinë në vitin 1964 si student i letërsisë.
Në Gjakovë ishte Klubi Letrar ”Gjon Nikollë Kazazi”, ishin ata që themeluan si
Din Mehmeti, Besim Bokshi e të tjerë, si Teki Dervishi që ka qenë shumë entuziast. Pastaj në Prishtinë ka qenë i pazevendësueshëm Esad Mekuli pastaj Enver Gjergjeku, këta na ndihmuan që edhe na të kyçemi në jetën letrare. Në Klubin tonë më i talentuari ka qenë Teki Dervishi, me të cilin kemi qenë bashkë, por ka qenë më rrebeli në kuptimin pozitiv. Këta të Prishtinës na ndihmonin: na i botonin vjershat dhe krijimet tona si Esad Mekuli, Vehap Shita. Ata na i hapen dyert, vijshin në Gjakovë e na ndihmonin. Pra ato katër vjet kanë qenë të rëndësishme, filluam bashkëpunimin me ”Jetën e Re” e me revista tjera.
Në 64-tën ishte edhe një thyemje, që ndikoj ajo: Tekiu u burgos dhe ishte për në një hendikep shumë i madh, sepse Tekiu ishte më i talentuemi, më i rëndësishmi në atë gjeneratë.
Aktiviteti ynë vazhdoi edhe kur kemi shkuar në Prishtinë në vitin 1964, ku unë u rregjistrova në letërsinë e gjuhës shqipe. Kemi qenë një gjeneratë, si: Gani Bobi, Ibrahim Kadriu, Azem Shkreli etj. dhe na të gjithë kemi bashkëpunuar me ato gazeta dhe Vehap Shita, të gjithëve na ka pranuar në ”Rilindje”, i cili një ditë veç kur ka ardhë e na ka thenë: ”Jeni të pranuar si gazetarë në ”Rilindje”, kjo ishte e habitshme! Ishte privilegj i madh aso kohe me qenë gazetar i ”Rilindjës” Sepse në redaksinë e ”Rilindjes” punonte Anton Pashku, Ali Podrimja, Fahredin Gunga, Vehbi Kikaj i cili punonte në faqen për fëmijë; edhe Vehbiun e kam pasë në gjeneratë.
Gazetarët e kulturës kanë pasë rrugën e hapur në dy drejtime: edhe në atë letrare edhe në atë politike, sidomos pas 66-tës ku Nazmi Rrahmani ka luajtur një rol shumë të rëndësishëm. Ai e krijojë një çerdhe shumë të fuqishme të shkrimtarëve.
Vehap Shita, në atë kohë, pra në 1967 ishte redaktor i rubrikës për kulturë. Ishte punëtor shumë i madh në ”Rilindje”  dhe shumë të provincës i ka futë në ”Rilindje”.
Aty, pra në ”Rilindje” erdhën edhe Nazmi Rrahmani, Sabri Hamiti. Edhe Teki Dervishi, u pat lirua nga burgu dhe u rehabilitua dhe erdhi aty.
Unë në ”Rilindje” kam filluar me punua në vitin 1967, kur frontalisht Vehap Shita na ka pranuar si gazetarë. Atëherë rroga ime si gazetar ka qenë dy apo tri herë më e madhe se e babës tim si mësues. Sepse ”Rilindja” gëzonte një status të veqantë, sidomos pas 66-tës e sidomos pas  67-tës, në nivel të Federatës, se pastaj, pas 68-tës u hap edhe Universiteti (1970), Akademia e Shkencave etj.
”Rilindja” shtohej, kështu prej 16 mijë ekzemplarëve arriti në 70-80 ekzemplarë. Ka psë recensionet e veqanta për letërsi, kulturë, ”politikë” kulturë, për fëmijë. Unë kam pasë recensionin për letërsi.
Shumë kuadro e gazetarë, prej ”Rilindjës” kanë shkuar në ”politikë” e janë bërë ministra, si p.sh. Nehat Islami ka shkuar Ministër i diasporës etj.
Ukshin Hoti ka qenë redaktor në rurikën për marrëdhëniet me botën e jashtme, rrespektivisht ”politikën” e jashtme bashkë me Fehmi Aganin dhe Ekrem Myrtezajin.
Në vitin 1966 ”Rilindja” ka filluar të jetë e përditëshme dhe ka filluar të formojë edhe një bërthamë të politikës së jashtme të Kosovës.
Angazhimi im ka qenë në kulturë. Tash duhet ta marrim parasysh 74-shën, këtu të jetë, psh. pozicionimi i politikës së jashtme të Kosovës, ka qenë që krahas fituarjës se Universitetit, Akademisë së Shkencave, të krijojmë inteligjencë kombëtare. Këtu e kam në librin tim, ku del me Fadilin (Fadil Hoxhën – IMH), për krejt Jugosllavinë – të drejtat të jenë të barabarta.
                                                          ( v i j o n )

Kisha katolike “Shën Flori e Shën Lauri”, ia prishi planet BIA-s së Serbisë

Drini.us
-
0
Kisha katolike “Shën Flori e Shën Lauri”, ia prishi planet BIA-s së Serbisë
Gjergj – Muse Musa
___
Kisha katolike shqiptare në Zogaj të Vushtrrisë i paska prishur planin BIA-s serbe dhe BIK-ut, sepse paskan pas në projekt ndërtimin e një Medrese në Vushtrri dhe një Medrese në Mitrovicë.
Prandaj, dilte në protestë dhe nxiste të tjerët që të dlnin Ejup Haziri, kryetari i Bikut – dega Vushtrri.
Mulla Ejup…, kisha shqiptare do ndërtohët në Zogaj të Vushtrrisë, por Medresa e financuar nga BIA serbe nuk do të ndertohet kurrë. Faleminderit që keni dal në protestë dhe që keni nxitë dhe të tjerët të dalin, sepse i treguat botës dhe gjithë Kosovës se kush jeni në të vërtetë dhe kush ju financon.
Tani ju dolën të palarat dhe e gjithë Kosova e kuptoj se kush qëndron pas financimit të ndërtimit të xhamive dhe radikalizmit në Kosovë. Në Zogaj ka pas kishë Dardane qe 1700 vite dhe do ndërtohet kisha Shqiptare, është fat i madh që xhami serbe në Zogaj nuk ka pasur asnjëher dhe nuk do ketë asnjëher, por as medresë serbe për arabizimin e Shqiptarëve nuk do ndërtohet asnjëherë në Vushtrri, sepse populli nuk ju do dhe nuk ju beson më.

Rrëfej se si dikur pata hyrë me barkën time të vogël në trekëndshin ndërfetar të Bermudes

Drini.us
-
0
Rrëfej se si dikur pata hyrë me barkën time të vogël në trekëndshin ndërfetar të Bermudes
Shkruen e knon: Lirim Patrioti
(Lirim Gashi, Prizren)
____
SI HYRA PËR HERË TË PARË NË TREKËNDËSHIN NDËRFETAR TË BERMUDËS, ME BARKËN TIME TË VOGËL
____
(në shqip dhe serbisht)
Kur isha fëmijë, kisha një problem shumë serioz me dashurinë.
Nuk kisha frikë të dashurohesha, por kisha frikë të dashurohesha në vajzën e hoxhës.
Arsyeja ishte krejtësisht shkencore — sipas standardeve të shkencës sime të atëhershme fëmijërore.
Hoxha lante çdo ditë xhenaze. Dhe mendja ime prej fëmije kishte ndërtuar një sistem higjieno-romantik që, po ta zbulonte ndonjë universitet, me siguri do të çonte në mbylljen e atij universiteti.
Mendoja: po sikur hoxha, pas larjes së xhenazes, të harronte t’i lante duart?
Pastaj vinte pyetja tjetër, shumë më e tmerrshme:
Po sikur me ato duar ta përqafonte vajzën e tij?
Dhe aty fillonte katastrofa.
Unë do të dashurohesha në vajzën e hoxhës, do ta përqafoja dhe, sipas teorisë sime epidemiologjike, prej saj do t’i merrja bakteret vdekjeprurëse që hoxha kishte mbledhur gjatë gjithë karrierës së tij funerale.
Kështu, ndërsa fëmijët e tjerë mendonin se si t’ua shprehnin dashurinë vajzave, unë mendoja për zinxhirin e transmetimit bakterial:
xhenazja → hoxha → vajza → unë → varreza.
Për mua, dashuria nuk ishte më një ndjenjë. Ishte një sëmundje ngjitëse me protokoll funerali dhe me përfundim vdekjeprurës.
Madje, në imagjinatën time, para se ta përqafoja vajzën e hoxhës, do t’ia bëja asaj një pyetje që asnjë i dashuruar normal nuk do t’ia bënte kurrë të dashurës:
— Më fal, a i ka larë duart sot babai yt?
Ajo ndoshta do të më shikonte e habitur:
— Çfarë the?
— Asgjë. Vetëm po interesohesha në imagjinatën time për të ardhmen tonë.
Dhe kështu humba shumë mundësi romantike, jo për shkak të mungesës së guximit, por për shkak të një imagjinate që e kishte kthyer dashurinë në laborator mikrobiologjik.
Fëmijët e tjerë kishin flutura në stomak.
Unë kisha baktere në imagjinatë.
Dhe, sinqerisht, bakteret e zakonshme më dukeshin shumë më të pastra sesa duart e hoxhës.
Disa vite më vonë ndodhi ajo që, sipas të gjitha ligjeve të probabilitetit, nuk duhej të ndodhte kurrë: vajza e hoxhës u dashurua fshehurazi në mua.
Dhe, për fatin tim të keq, nuk ishte thjesht vajza e hoxhës.
Ishte vajza më e bukur e gjithë komunës.
Po të ishte bukuria vepër penale, ajo do të dënohej me burgim të përjetshëm pa gjyq.
Problemi ishte se unë, ndërkohë, nuk kisha bërë as përparimin më të vogël në shkencën e higjienës romantike.
Ajo më shikonte me sy që, sipas mendimit të çdo eksperti normal, nënkuptonin dashuri.
Unë i interpretoja si simptoma të një infeksioni të mundshëm.
Ajo afrohej.
Unë largohesha.
Ajo buzëqeshte.
Unë kontrolloja nëse kisha dezinfektues.
Një ditë më në fund mblodhi guximin dhe më tha:
— Pse po më shmang?
Unë, si një idiot që kishte kaluar fëmijërinë duke studiuar epidemiologjinë e xhenazeve, iu përgjigja:
— Nuk po të shmang ty. Po shmang disa pasoja të mundshme.
Ajo nuk kuptoi asgjë.
As unë, po t’ju them të drejtën.
Por tragjedia romantike nuk mbaroi këtu.
Kur vajza e hoxhës kuptoi se tek unë nuk funksiononin as bukuria, as shikimi, as buzëqeshja, vendosi të përdorte diplomacinë ndërfetare.
Ajo e nxiti vajzën e priftit ortodoks të më provokonte.
Dhe këtu historia hyri në një fazë ku edhe historiani më i çmendur do të kërkonte një pushim.
Vajza e hoxhës më donte.
Vajza e priftit më provokonte.
Ndërsa unë, në mes të tyre, qëndroja si një shtet i vogël ballkanik që ende nuk e kishte kuptuar se kishte hyrë në një konflikt ndërkombëtar.
Dhe një mbrëmje ndodhi.
Vajza e priftit më bindi të lundroja me barkën time të vogël drejt Trekëndëshit të saj të Bermudës.
Pranova.
Nuk e di pse.
Ndoshta nga kureshtja.
Ndoshta nga marrëzia.
Ndoshta sepse në atë moshë njeriu mendon se çdo problem mund të zgjidhet duke e futur barkën e tij në portin e ndonjë Trekëndëshi të Bermudës, diku mes kofshëve.
Dhe kështu, pa e kuptuar fare, për herë të parë lundrova në ato ujëra të panjohura e të përflakura, që m’i zienin vezët.
Brenda atij trekëndëshi humbën shumë gjëra.
Krenaria ime.
Logjika ime.
Dhe, për disa orë, edhe aftësia ime për të kuptuar se kush po e drejtonte në të vërtetë barkën.
Por një gjë nuk humbi kurrë:
frika ime nga bakteret.
Edhe në momentin kur çdo njeri normal do të mendonte për dashurinë, unë po mendoja:
“Po sikur kjo barkë të mos jetë e pastër?”
Kështu, ndërsa dy vajza zhvillonin një luftë të heshtur diplomatike për zemrën time, unë zhvilloja luftën time personale kundër mikroorganizmave.
Ishte një konflikt në tri fronte:
Hoxha.
Prifti.
Dhe mikrobet.
Dhe vetëm njëri prej tyre më dukej vërtet i rrezikshëm.
Mikrobet.
Sepse hoxha dhe prifti, në fund të fundit, mund të flisnin me mua.
Bakteret jo.
Ato kishin plane shumë më të mëdha.
Dhe pikërisht atë natë kuptova një të vërtetë të madhe:
Dashuria mund të të çojë në parajsë.
Por nëse ke një imagjinatë të sëmurë si imja, mund të të çojë edhe në urgjencën e komunës.
Me barkë.
____
KAKO SAM PRVI PUT SA SVOJIM MALIM ČAMCEM UPLIVAO U MEĐUVERSKI BERMUDSKI TROUGAO
Autor : Lirim Gashi
Kada sam bio dete, imao sam jedan veoma ozbiljan problem sa ljubavlju.
Nisam se plašio da se zaljubim, ali sam se plašio da se zaljubim u hodžinu ćerku.
Razlog je bio potpuno naučan — prema standardima moje tadašnje dečje nauke.
Hodža je svakog dana prao dženaze. A moj dečji um je bio izgradio jedan higijensko-romantični sistem koji bi, da ga je otkrio neki univerzitet, verovatno doveo do zatvaranja tog univerziteta.
Mislio sam: šta ako hodža, posle pranja dženaze, zaboravi da opere ruke?
A onda je dolazilo sledeće pitanje, mnogo strašnije:
Šta ako tim istim rukama zagrli svoju ćerku?
I tu je počinjala katastrofa.
Ja bih se zaljubio u hodžinu ćerku, zagrlio bih je i, prema mojoj epidemiološkoj teoriji, od nje bih dobio smrtonosne bakterije koje je hodža sakupljao tokom čitave svoje pogrebne karijere.
Tako sam, dok su druga deca razmišljala kako da devojkama izjave ljubav, ja razmišljao o lancu bakterijskog prenosa:
dženaza → hodža → ćerka → ja → groblje.
Ljubav, prema meni, više nije bila osećanje. Bila je zarazna bolest sa pogrebnim protokolom i smrtonosnim ishodom.
Čak bih, u svojoj mašti, pre nego što bih zagrlio hodžinu ćerku, postavio pitanje koje nijedan normalan zaljubljeni muškarac nikada ne bi postavio svojoj devojci:
— Izvini, je l’ tvoj otac danas oprao ruke?
Ona bi me verovatno začuđeno pogledala:
— Šta si rekao?
— Ništa. Samo sam se u svojoj mašti raspitivao o našoj budućnosti.
I tako sam izgubio mnoge romantične prilike, ne zbog nedostatka hrabrosti, već zbog mašte koja je ljubav pretvorila u mikrobiološku laboratoriju.
Druga deca su imala leptiriće u stomaku.
Ja sam imao bakterije u mašti.
I, iskreno, obične bakterije su mi izgledale mnogo čistije nego hodžine ruke.
Nekoliko godina kasnije dogodilo se ono što, prema svim zakonima verovatnoće, nikada nije smelo da se dogodi: hodžina ćerka se tajno zaljubila u mene.
I, na moju nesreću, nije bila samo hodžina ćerka.
Bila je najlepša devojka u celoj opštini.
Da je lepota bila krivično delo, dobila bi doživotnu robiju bez suđenja.
Problem je bio u tome što ja, u međuvremenu, nisam napravio ni najmanji napredak u nauci romantične higijene.
Gledala me je očima koje bi, prema mišljenju svakog normalnog stručnjaka, značile ljubav.
Ja sam ih tumačio kao simptome moguće infekcije.
Ona bi mi prilazila.
Ja bih se udaljavao.
Ona bi se smešila.
Ja bih proveravao da li imam dezinfekciono sredstvo.
Jednog dana je konačno skupila hrabrost i rekla mi:
— Zašto me izbegavaš?
Ja sam joj, kao idiot koji je detinjstvo proveo proučavajući epidemiologiju dženaza, odgovorio:
— Ne izbegavam tebe. Izbegavam neke moguće posledice.
Nije razumela ništa.
Ni ja, da vam pravo kažem.
Ali romantična tragedija se tu nije završila.
Kada je hodžina ćerka shvatila da kod mene ne funkcionišu ni lepota, ni pogled, ni osmeh, odlučila je da primeni međureligijsku diplomatiju.
Podstakla je ćerku pravoslavnog sveštenika da me provocira.
I tu je priča ušla u fazu u kojoj bi čak i najluđi istoričar zatražio pauzu.
Hodžina ćerka me je volela.
Popova ćerka me je provocirala.
A ja sam, između njih dve, stajao kao neka mala balkanska država koja još nije shvatila da je ušla u međunarodni sukob.
I onda se jedne večeri dogodilo.
Popova ćerka me je ubedila da svoj mali čamac otplovim prema njenom Bermudskom trouglu.
Pristao sam.
Ne znam zašto.
Možda iz radoznalosti.
Možda iz ludosti.
Možda zato što čovek u tim godinama misli da se svaki problem može rešiti tako što će svoj čamac uploviti u luku nekog Bermudskog trougla, negde između bedara.
I tako sam, a da toga nisam ni bio svestan, prvi put zaplovio u te nepoznate i uzavrele vode koje su mi kuvale jaja.
Unutar tog trougla nestale su mnoge stvari.
Moj ponos.
Moja logika.
I, na nekoliko sati, moja sposobnost da shvatim ko zapravo upravlja čamcem.
Ali jedna stvar nikada nije nestala:
moj strah od bakterija.
Čak i u trenutku kada bi svaki normalan čovek mislio na ljubav, ja sam mislio:
„Šta ako ovaj čamac nije čist?“
Tako sam, dok su dve devojke vodile tihi diplomatski rat za moje srce, ja vodio svoj lični rat protiv mikroorganizama.
Bio je to sukob na tri fronta:
Hodža.
Pop.
I mikrobi.
I samo jedan od njih mi je zaista delovao opasno.
Mikrobi.
Jer hodža i pop su, na kraju krajeva, mogli da razgovaraju sa mnom.
Bakterije nisu.
One su imale mnogo veće planove.
I upravo te noći shvatio sam jednu veliku istinu:
Ljubav može da te odvede u raj.
Ali ako imaš bolesnu maštu kao ja, može da te odvede i u opštinsku hitnu pomoć.
Čamcem.

Gani Durmishi, ka reaguar ndaj pretendimeve lidhur me udhëheqjen e shoqatës dhe proceseve të saj

Drini.us
-
0
Gani Durmishi, ka reaguar ndaj pretendimeve lidhur me udhëheqjen e shoqatës dhe proceseve të saj

Mentor I. Barani, Prishtinë

Kryetari i Shoqatës së Industrisë së Qumështit të Kosovës (SHIQK), Gani Durmishi, ka reaguar ndaj pretendimeve lidhur me udhëheqjen e shoqatës dhe proceseve të saj zgjedhore duke kërkuar që çështja të trajtohet në institucionet kompetente.

Durmishi ka ngritur pyetjen nëse “ka shtet, ligje dhe institucione që duhet t’i respektojmë të gjithë” duke thënë se personi që pretendon se ka udhëhequr SHIQK-në ka vazhduar të paraqitet si kryetar, ndonëse, sipas tij, dokumentet dhe proceset zgjedhore dëshmojnë ndryshe.

Ai ka ngritur gjithashtu pretendime serioze lidhur me përdorimin e nënshkrimeve të anëtarëve të shoqatës duke theksuar se kjo çështje duhet të trajtohet dhe të vërtetohet nga institucionet kompetente.

Sipas Durmishit, në vitin 2017 është mbajtur Kuvendi i SHIQK-së, është përpiluar procesverbali dhe janë zhvilluar zgjedhjet e reja, ku ai është zgjedhur kryetar. Dokumentacioni përkatës, sipas tij, është dorëzuar në institucionet kompetente dhe në dokumentet zyrtare ai është paraqitur si kryetar i SHIQK-së.

Durmishi thotë se që nga ajo kohë janë zhvilluar edhe dy procese të tjera zgjedhore, në të cilat ai është zgjedhur kryetar nga përfaqësuesit e 28 qumështoreve të Kosovës.

“Deri në mbajtjen e zgjedhjeve të reja, Gani Durmishi është kryetar i zgjedhur i Shoqatës”, thuhet në reagim.

Lidhur me pretendimin e Ramadan Memajt se Gjykata e Apelit e ka kthyer lëndën, Durmishi ka deklaruar se kjo çështje është trajtuar më herët nga gjykatat kompetente dhe, sipas dokumentacionit që posedon SHIQK, pretendimet përkatëse janë hedhur poshtë. Ai ka bërë të ditur se së fundmi është iniciuar përsëri procedurë gjyqësore lidhur me këtë çështje.

Durmishi ka paralajmëruar se për veprimet, deklaratat dhe pretendimet e bëra ndaj SHIQK-së dhe drejtuesve të saj do të kërkohet përcaktimi i përgjegjësisë nga organet kompetente dhe gjykatat.

“Ne i besojmë ligjit dhe institucioneve të Republikës së Kosovës dhe jemi të gatshëm që çdo çështje ta ballafaqojmë me dokumente dhe prova para institucioneve kompetente”, përfundon reagimi i kryetarit të SHIQK-së.

Kur William Walker propozon një emër për President, politika kosovare duhet ta dëgjoj zërin e tij

Drini.us
-
0
Kur William Walker propozon një emër për President, politika kosovare duhet ta dëgjoj zërin e tij
Halil Geci, Skenderaj

Në një kohë kur Kosova po përballet me një ngërç të zgjatur politik dhe institucional, sot erdhi një propozim që nuk duhet të kalojë në heshtje.

William G. Walker, diplomati amerikan dhe ish-shefi i Misionit Verifikues të OSBE-së në Kosovë, i ka drejtuar një letër liderëve të partive politike të përfaqësuara në Kuvend, duke propozuar Faton “Tony” Bislimin si një kandidat që, sipas tij, duhet të merret seriozisht në konsideratë për President të Republikës së Kosovës.

Ky nuk është thjesht propozimi i një emri tjetër në një listë kandidatësh. Është një mesazh politik që duhet të lexohet me përgjegjësi. Walker, si një mik i dëshmuar i Kosovës dhe një figurë që e njeh nga afër historinë e saj të viteve më të vështira, ka shprehur shqetësimin e tij për bllokadën e procesit të zgjedhjes së presidentit dhe ka kërkuar që emri dhe kualifikimet e Bislimit të merren në konsideratë gjatë negociatave politike.

Por kush është Faton Bislimi?

Bislimi është nga Gjilani dhe ka një profil të ndërtuar ndërmjet Kosovës, Shteteve të Bashkuara dhe Kanadasë. Ka përfunduar studimet në Texas Lutheran University, ndërsa më pas ka ndjekur studime në Harvard Kennedy School dhe Dalhousie University.

Profili i tij akademik dhe profesional është i lidhur me zhvillimin ndërkombëtar, marrëdhëniet ndërkombëtare, shtetndërtimin e Kosovës dhe marrëdhëniet e Kosovës me SHBA-në dhe Evropën.

Ai ka qenë edhe deputet i Kuvendit të Kosovës nga radhët e LDK-së, ndërsa gjatë viteve ka pasur angazhim publik dhe akademik në çështjet që lidhen me Kosovën dhe shqiptarët në Shtetet e Bashkuara.

Pikërisht këtu qëndron edhe thelbi i propozimit të Walkerit: një president i Kosovës duhet të jetë mbi interesat e ngushta partiake dhe të ketë aftësinë ta përfaqësojë shtetin në tërësi.

Prandaj, ky propozim nuk duhet të hidhet poshtë vetëm pse vjen nga jashtë skemave të zakonshme partiake. Përkundrazi, duhet të diskutohet seriozisht.

Kosova nuk mund të mbetet peng i kalkulimeve partiake, i inateve politike apo i interesave të momentit. Institucionet e shtetit nuk mund të mbahen të bllokuara pafundësisht, ndërsa partitë vazhdojnë të negociojnë për emra, pozita dhe interesa politike.

Nëse edhe një mik i Kosovës si William Walker ndien nevojën t’u drejtohet liderëve politikë dhe t’u thotë se vendi duhet të dalë nga kjo bllokadë, atëherë kjo duhet të jetë një kambanë alarmi për të gjithë politikën kosovare.

Prandaj apeli im shkon te të gjitha partitë politike, e veçanërisht te LDK-ja dhe LVV-ja: mos e shikoni këtë propozim vetëm përmes prizmit partiak. Merreni në konsideratë me përgjegjësi dhe me interesin e shtetit mbi interesin e partisë.

Nëse Faton Bislimi i plotëson kriteret kushtetuese dhe politike për këtë detyrë, atëherë emri i tij duhet të jetë pjesë e dialogut serioz ndërpartiak. Nëse ka një kandidat tjetër më të përshtatshëm, le të argumentohet me transparencë. Por ajo që nuk mund të vazhdojë është bllokada.

Kosova ka nevojë për institucione funksionale, për stabilitet dhe për një president që mund të përfaqësojë të gjithë qytetarët e saj.

William Walker nuk mund ta zgjedhë Presidentin e Kosovës, këtë e bëjnë institucionet dhe përfaqësuesit e zgjedhur të Republikës. Por fjala e një miku të Kosovës, që e njeh nga afër historinë dhe sakrificën e këtij vendi, nuk duhet të injorohet.

Tani është radha e liderëve politikë të tregojnë nëse mbi interesat partiake vendosin interesin e Kosovës.

Merreni seriozisht propozimin e William Walkerit. Uluni në tryezë, gjeni kompromisin dhe zhbllokojeni shtetin. Kosova nuk mund të presë pafundësisht.

Ibrahim Kelmendi e akuzon Riza Salihun për vrasjen e Vëllezërve Gërvalla dhe Kadri Zekës

Drini.us
-
0
Ibrahim Kelmendi e akuzon Riza Salihun për vrasjen e Vëllezërve Gërvalla dhe Kadri Zekës

Dialog me priftin Dom Marjan Uka

Drini.us
-
0
Dialog me priftin Dom Marjan Uka
Blerim Nika, Zvicër
___
DIALOG ME PRIFTIN TIM
___
Vëllau im në Krishtin, Dom Marjan Uka,
E lexova me shumë vëmendje letrën tënde të hapur dhe ndjeva se, ashtu siç ma drejtove publikisht këtë letër, ishte e drejtë dhe e natyrshme që edhe unë të të përgjigjem publikisht. Jo për të polemizuar me ty dhe as për të mbrojtur veten nga çdo kritikë, por sepse një fjalë e thënë me përgjegjësi meriton një përgjigje po aq të sinqertë. Dua që edhe opinioni publik ta dijë se të respektoj shumë, Dom Marjan, si meshtar, si njeri dhe si vëlla në Krishtin. Pikërisht për këtë arsye po të përgjigjem me zemër të hapur, me mirënjohje, por edhe me bindjet e mia të qarta.
Të falënderoj së pari për respektin që i ke treguar lirisë së ndërgjegjes sime dhe për mënyrën se si e ke trajtuar kthimin tim në Kishën Katolike si një vendim personal, historik, serioz dhe të lirë. Për mua kjo ka një rëndësi të jashtëzakonshme. Besimi nuk mund të imponohet. Ai duhet të lindë nga ndërgjegjja e lirë e njeriut dhe nga marrëdhënia e tij me Hyjin. Pikërisht për këtë e vlerësoj shumë edhe theksin tënd se një njeri mund të jetë njëkohësisht katolik, shqiptar, qytetar aktiv, demokrat, laik dhe i angazhuar në jetën publike. Unë nuk e kam parë dhe nuk e shoh veten si përfaqësues të Kishës apo të ndonjë strukture të saj. Fjalët e mia janë përgjegjësi e imja, bindjet e mia janë të miat dhe dëshmia ime është rruga ime personale.
E pranoj me respekt edhe këshillën tënde që identiteti katolik të mos përdoret si mburojë për një projekt politik apo ideologjik. Por këtu dua të bëj edhe unë një dallim që për mua është thelbësor: nuk e shoh patriotizmin si një ideologji që duhet të zërë vendin e Krishtit. E shoh dashurinë për Atdheun si përgjegjësi njerëzore, morale dhe, për mua, edhe shpirtërore.
Sigurisht që Krishti e ka vendin e Tij më të lartë në shpirtin tim, por bërthama e shpirtit tim do të mbetet gjithmonë Atdheu im. E kam thënë edhe më herët: për mua, Krishti dhe Atdheu ecin bashkë, pa dashur ta krahasoj njërin me tjetrin, pa dashur t’ia zvogëloj madhështinë Zotit dhe pa dashur ta ngre Atdheun mbi Atë që krijoi gjithçka, përfshirë edhe Atdheun tonë. Përkundrazi, duke e konsideruar Atdheun si dhuratë nga vetë Zoti, për mua shtohet edhe më shumë përgjegjësia për ta ruajtur. Dheu i Atit është i shenjtë. Për ne shqiptarët, Atdheu nuk është vetëm tokë fizike, por edhe kujtesë, gjuhë, histori, varre, sakrificë dhe shpirt; është një lidhje që, në kuptimin tim, e bashkon tokën me qiellin dhe njeriun me Hyjin.
E vlerësoj shumë edhe atë që ke shkruar për laicitetin. Për mua, shteti laik nuk është shtet kundër fesë. Përkundrazi, një shtet vërtet laik dhe demokratik duhet të mbrojë lirinë e ndërgjegjes dhe të drejtën e çdo njeriu për të besuar ose për të mos besuar. Prandaj mund ta mbroj lirinë fetare të myslimanit, katolikut, ortodoksit, protestantit, hebreut, ateistit dhe çdo njeriu tjetër, pa hequr dorë për asnjë çast nga e drejta ime për të dëshmuar për Krishtin. Edhe këtu e ndaj plotësisht mendimin tënd se kritika ndaj një ideologjie nuk duhet të shndërrohet në paragjykim ndaj besimtarëve. Mund të kundërshtoj një ide pa urryer njeriun. Mund të kritikoj një qëndrim pa ia mohuar tjetrit dinjitetin.
Më preku veçanërisht ajo që ke shkruar për shqiptarin mysliman si familjar, bashkëkombës, mik dhe vëlla. Askush prej meshtarëve, ndoshta, nuk e di më mirë se ti se zemra ime e do njeriun si krijesë të Zotit, pa dallim feje, përkatësie apo bindjeje. Ti e ke parë këtë nga afër dhe prandaj fjalët e tua për respektin, dashurinë dhe ndërtimin e urave kanë për mua një peshë të veçantë.
Unë ia respektoj besimin çdo shqiptari që e konsideron veten mysliman. Ia respektoj të drejtën e plotë për të besuar atë që dëshiron dhe për ta jetuar ndërgjegjen e tij të lirë. Sidomos sepse edhe unë vetë e kam trashëguar një besim të imponuar deri në pagëzimin tim, dhe kjo përvojë më ka bërë ta kuptoj edhe më thellë se sa e shenjtë është liria e ndërgjegjes së njeriut për të zgjedhur vetë rrugën e tij drejt Zotit.
Por pikërisht për këtë arsye besoj se është obligim i yni të flasim edhe për historinë. T’u tregojmë brezave të sotëm se për shumë prej paraardhësve tanë, përkatësia fetare e trashëguar nuk ishte domosdoshmërisht rezultat i një zgjedhjeje të lirë, siç e kuptojmë sot lirinë e ndërgjegjes, por në periudha të ndryshme të historisë u ndikua dhe u imponua nga pushtimi, presioni, diskriminimi, detyrimi dhe rrethanat e dhunshme historike. Këtë duhet ta studiojmë me seriozitet, pa urrejtje dhe pa e kthyer historinë në armë kundër njerëzve të sotëm. Shqiptari mysliman i sotëm nuk është përgjegjës për historinë që ka trashëguar. Përkundrazi, pikërisht sepse ia respektoj lirinë, dua që ajo liri të jetë e vetëdijshme dhe e informuar.
Dhe po aq qartë dua të them edhe diçka tjetër: nuk jam i obliguar t’i respektoj prijësit fetarë që, sipas bindjes dhe gjykimit tim, manipulojnë me shqiptarët myslimanë, përpiqen t’i largojnë nga historia dhe identiteti i tyre arbëror, apo tentojnë t’i tjetërsojnë në diçka që, në bindjen time, tejkalon edhe kufijtë e moralit, arsyes dhe ligjeve të Zotit. Unë mund ta respektoj njeriun pa qenë i detyruar të respektoj çdo ide, propagandë apo veprim të tij. Dhe besoj se kam të drejtë t’i kritikoj këta prijës aq sa e meritojnë veprimet dhe fjalët e tyre.
Por këtë dua ta bëj pa urrejtje dhe pa e marrë rolin e Gjykatësit. Për shpirtin e tyre lutem gjithashtu, sepse gjykimi përfundimtar nuk më takon mua, por vetëm Zotit. Mund të lutem për njeriun dhe njëkohësisht ta kundërshtoj fuqishëm atë që besoj se është e gabuar ose e dëmshme.
Nuk dua që shqiptari mysliman të humbasë dinjitetin, lirinë apo identitetin e tij. Dua që ai ta njohë historinë, rrënjët dhe veten e tij dhe të jetë i lirë të besojë. Dua që të jetë shqiptar pa pasur nevojë të heqë dorë nga besimi i tij dhe mysliman pa u shkëputur nga historia e popullit të tij. Respekti ndërfetar, për mua, nuk mund të nënkuptojë amnezi historike. Paqja nuk ndërtohet duke harruar të kaluarën, por duke e njohur atë me ndershmëri dhe duke refuzuar që ajo të shndërrohet në urrejtje për të tashmen. Historia duhet të na mësojë, jo të na helmojë.
Në këtë pikë, e çmoj shumë fjalën tënde se besimi nuk imponohet, por dëshmohet dhe propozohet. Kjo është edhe bindja ime. Unë nuk dua të detyroj askënd të besojë. Dua të dëshmoj. Dua të tregoj atë që kam gjetur. Dua t’ua hap sytë atyre që vetë dëshirojnë të shohin. Sepse Krishti nuk ka nevojë për dhunë dhe besimi nuk ka nevojë për imponim. Nëse dikush gjen rrugën drejt Krishtit, dua që ta gjejë me vullnetin e tij të lirë.
Megjithatë, dua të të rrëfej edhe diçka shumë njerëzore. Ditëve të fundit jam ndjerë i tunduar, sepse padrejtësi të mëdha u janë bërë fëmijëve të Krishtit. Edhe këtë e pranoj si pjesë të rrugëtimit tonë, që ka filluar para dy mijë vjetësh dhe vazhdon edhe sot. Edhe fëmijët e tjerë të Krishtit janë tunduar, janë lënduar dhe, qebesa, ndonjëherë kanë gabuar edhe me fjalë që nuk dalin nga mësimi i Krishtit.
E pranoj se nganjëherë tundimi bëhet i vështirë për t’u ndalur kur preket plaga e historisë, sidomos kur shoh njerëz që tallen me ndarjen e dhunshme të fëmijëve të Zotit nga Zoti i tyre në këtë tokë dhe me ata që kanë gjetur përsëri rrugën drejt Krijuesit të tyre. Mërzitem kur sulmohen edhe fëmijët e vegjël që pagëzohen në Krishtin. Mërzitem për të tjerët dhe jo për veten time, sepse veten dhe jetën time ia kam falur tashmë Atij që më drejton. Dhe, siç më ke këshilluar edhe ti, dua të mësoj që edhe në këto momente të mos e humb dashurinë, maturinë dhe përgjegjësinë e fjalës.
Nuk ndihem vetëm për asnjë çast, edhe kur sulmohem nga brenda apo nga jashtë. Sepse e di se qëllimi im nuk është të mposht dikë. Qëllimi im është t’ua hap sytë fëmijëve të Atit të tyre, nëse ata vetë dëshirojnë të kthehen në shtëpi. Edhe në jetën reale fëmija nuk kthehet me dhunë te prindi. Kthehet sepse e merr malli, sepse zemra i digjet për t’i parë prindërit e tij. Kështu e kuptoj edhe ftesën drejt Krishtit: jo si triumf mbi dikë, por si një derë të hapur; jo si luftë kundër një njeriu, por si dëshmi për një të Vërtetë.
E pranoj me respekt edhe këshillën tënde që Krishti të mos zëvendësohet nga kombi, shteti apo ideologjia. Krishti duhet të mbetet Krisht. Kisha duhet të mbetet Kishë. Dhe kombi duhet të mbetet komb. Por unë besoj se këto nuk janë domosdoshmërisht armiq. Mund ta dua Krishtin pa e urryer Atdheun. Mund ta dua Atdheun pa e adhuruar kombin. Mund t’i shërbej shtetit pa e bërë atë idhull. Mund ta mbroj kombin pa e vendosur mbi Hyjin. Mund të jem patriot pa e përjashtuar tjetrin. Dhe mund të jem katolik pa pushuar së qeni shqiptar.
Nëse patriotizmi im humbet dashurinë për tjetrin, atëherë nuk është më patriotizëm, por deformim. Nëse besimi im humbet dashurinë për tjetrin, atëherë nuk është më dëshmi e Krishtit. Dhe nëse fjala ime humbet të vërtetën dhe drejtësinë, atëherë nuk është më guxim, por vetëm zhurmë. Prandaj letrën tënde nuk e shoh si një qortim. E shoh si një kujtesë vëllazërore: “Ec, por ruaje zemrën. Fol, por ruaje fjalën. Dëshmo, por mos e humb dashurinë. Mbro bindjen tënde, por mos ia moho tjetrit lirinë.”
Dhe këtë këshillë do ta mbaj me vete.
Por dua të të falënderoj publikisht, Dom Marjan, për diçka që për mua ka një peshë të jashtëzakonshme: je i vetmi meshtar që, deri tani, e ke hapur derën e zemrës time dhe ke shtrirë bekimin tënd mbi mua. Ndoshta nuk e di se sa shumë mund të vlejë për një njeri një fjalë e tillë. Ndoshta nuk e di se çfarë do të thotë për dikë që është kthyer në një udhë që e konsideron të shenjtë të dëgjojë nga një meshtar: “Mos u ndal. Ec përpara. Krishti është me ty.” Për mua këto nuk janë thjesht fjalë. Janë përgjegjësi.
Prandaj, nëse kam gabuar, dua të kem forcën ta pranoj. Nëse kam folur me tepri, dua të kem përulësinë të korrigjohem. Nëse jam lënduar, dua të mos e kthej plagën në urrejtje. Nëse jam provokuar, dua të mos lejoj që provokimi të më largojë nga Krishti. Por nëse besoj se një e vërtetë duhet thënë, nuk dua të hesht vetëm nga frika se mos dikush mërzitet. Dua të flas me guxim, por edhe me përgjegjësi. Të jem i fortë në bindje, por i përulur në zemër. Patriot pa përjashtuar. Katolik pa poshtëruar. Shqiptar pa ngritur mure. Qytetar pa e shitur ndërgjegjen.
Vëllau im në Krishtin, Dom Marjan, të falënderoj për fjalët, për këshillën, për bekimin dhe për besimin se një njeri mund të dëshmojë për Krishtin pa e humbur dashurinë për tjetrin. Të falënderoj që nuk më ke kërkuar të hesht, por më ke kujtuar si të flas. Nuk më ke kërkuar të heq dorë nga bindja ime, por më ke kujtuar si ta mbroj atë pa ia cenuar tjetrit lirinë. Kjo për mua është vëllazëri.
Unë do të vazhdoj të ec. Do të vazhdoj të dëshmoj. Do të vazhdoj ta dua Krishtin. Do të vazhdoj ta dua Atdheun tim. Do të vazhdoj ta respektoj bashkëkombësin tim, pavarësisht besimit të tij. Dhe do të përpiqem që këto të mos mbeten vetëm fjalë, por të bëhen mënyrë jetese.
Sepse, në fund, siç më kujtove edhe ti, dëshmia më e fuqishme është ajo që jetohet.
Krishti nuk më ka thirrur të fitoj një luftë kundër dikujt. Më ka thirrur të fitoj betejën brenda vetes: kundër urrejtjes, krenarisë, hakmarrjes, padrejtësisë dhe frikës.
Dhe nëse një ditë dikush, duke parë jetën time, më pyet se çfarë më ka bërë të vazhdoj përpara, dua që përgjigjja ime të jetë e thjeshtë:
Krishti.
E nëse më pyet pse e dua kaq shumë këtë tokë, këtë gjuhë, këtë popull dhe këtë Atdhe, përgjigjja ime do të jetë po aq e thjeshtë:
Sepse është dhurata në të cilën Zoti më lejoi të lind, të rritem, të dua, të vuaj, të shpresoj dhe të besoj.
Krishti mbi gjithçka.
Atdheu në zemër.
Njeriu përballë meje, gjithmonë me dinjitet.
Dhe dashuria si ura që duhet të na bashkojë.
Zoti të bekoftë, Dom Marjan. Zoti ta ruajtë zemrën dhe shërbesën tënde.
Dhe nëse rruga ime ndonjëherë bëhet e vështirë, do ta kujtoj bekimin tënd jo si një privilegj, por si një përgjegjësi për të ecur përpara me më shumë përulësi, më shumë urtësi, më shumë guxim dhe, mbi të gjitha, me më shumë dashuri.
Me respekt, mirënjohje dhe lutje,
Blerim Nika

Shqiptarët dhe instrumentalizimi politik i islamit

Drini.us
-
0
Shqiptarët dhe instrumentalizimi politik i islamit

Prof. Blerim Latifi

I

Kur Shqipëria shpalli pavarësinë më 28 nëntor 1912 dhe fuqitë europiane po diskutonin se a duhej pranuar si shtet i ri në Europë, një kryeministër serb i asaj kohe, Vladan Gjorgjević, do të ulej dhe brenda një kohe të shkurtër do të shkruante një libër me titull Shqiptarët dhe Fuqitë e Mëdha (Die Albanesen und die Großmächte), botuar në Leipzig më 1913.

Libri u adresohej këtyre fuqive dhe kishte për qëllim që diplomatët e tyre t’i bindte se shqiptarët nuk e meritonin të kishin shtetin e tyre të pavarur.

Një prej “argumenteve” që Gjorgjević përdori në atë libër ishte se fuqitë e mëdha do të bënin gabim nëse lejonin që brenda Europës së krishterë të formohej një “shtet muhamedan”.

Rebelimi islamik i Haxhi Qamilit, dy vite më vonë, do të nxitej për të konfirmuar tezën e kryeministrit serb, i cili aspironte për një dalje në Adriatik të shtetit të tij. Që kjo të bëhej e mundur, Shqipëria nuk duhej të ekzistonte. Këtu shfaqet një nga format e para të instrumentalizimit politik të fesë islame në funksion të goditjes së çështjes kombëtare shqiptare: shqiptari nuk paraqitej më si pjesëtar i një kombi që kërkonte shtetin e vet, por si musliman, dhe për rrjedhojë krijimi i shtetit shqiptar mund të paraqitej si një problem për Europën e krishterë.

II

Disa vite më vonë, në Konferencën e Paqes në Paris, pas përfundimit të Luftës së Parë Botërore, kur erdhi çështja e klauzolave të marrëveshjes që kishin të bënin me statusin e pakicave etnike në shtetet që kishin fituar luftën, kryeministri serb Nikolla Pashić iu afrua aleatit të tij, kryeministrit francez Klemanso, dhe i kërkoi atij që Franca të pranonte planin e Serbisë për dëbimin e shqiptarëve nga Kosova e Maqedonia.

Edhe pse kishin qenë aleatë të ngushtë gjatë luftës, Klemanso e kundërshtoi propozimin e Pashićit. Atëherë ky i fundit do të ndryshonte strategjinë: që shqiptarët e Kosovës të mos bëheshin çështje ndërkombëtare, ata duhej të paraqiteshin jo si pakicë etnike shqiptare, por si pakicë fetare muslimane.

Kështu, nën termin “pakicë muslimane”, largohej problematizimi ndërkombëtar i shtypjes brutale që u bëhej shqiptarëve të Kosovës dhe njëkohësisht vazhdohej shkombëtarizimi i tyre. Për këtë qëllim Pashići krijoi Xhemijetin, Partinë e Muslimanëve në Mbretërinë Serbo-Kroato-Sllovene, me seli në Shkup.

Pra, kemi dy pika kritike historike, të ndara nga disa vite, por që mund të lexohen si pjesë e së njëjtës linjë politike: në rastin e parë, identiteti fetar i shqiptarëve përdorej për të vënë në dyshim legjitimitetin europian të shtetit shqiptar; në rastin e dytë, i njëjti identitet fetar përdorej për ta zbehur karakterin kombëtar të shqiptarëve të Kosovës.

Në të dyja rastet, shqiptari duhej të paraqitej jo para së gjithash si shqiptar, por si musliman. Feja shndërrohej kështu nga një element identitar në një kategori politike, e cila mund të përdorej për të goditur interesat kombëtare shqiptare.

Po të mos kishte shpërthyer Lufta e Dytë Botërore, sot çështja shqiptare në Kosovë do të ishte e njëjtë si çështja çame në Greqi.

III

Kohët kanë ndryshuar dhe tani nuk është në çështje integriteti i shtetit shqiptar, as dëbimi i shqiptarëve nga Kosova, i cili u provua por dështoi në vitin 1999.

Tani çështja është të prodhohen kushtet për dështimin e shtetit të Kosovës, i krijuar e mbështetur nga fuqitë perëndimore. Vetëm nëse dështon ky shtet, atëherë aspiratat serbe për ta rimarrë Kosovën mund të rikthehen në tavolinë. Dhe ky dështim i shtetit të Kosovës mund të rezultojë, mes tjerash, edhe nga humbja e kapitalit më të madh që e mban këtë shtet: njohja dhe mbështetja perëndimore.

E si t’i shkatërrohet ky kapital Kosovës?

Duke ia dëmtuar kredencialet europiane këtij shteti. Duke e paraqitur atë si një shtet me një popullatë të islamizuar, me një rini të radikalizuar e institucione të ndikuara nga islami politik. Një shtet me parime europiane të sekularitetit, të sundimit të ligjit, të demokracisë e të drejtave të njeriut nuk mund të qëndrojë dot mbi një shoqëri të islamizuar sipas modelit të vahabizmit e Muslim Brotherhood.

Ai shembet nga vetë baza e cila e kundërshton.

Tjetra: në një Perëndim ku e djathta ekstreme përditë e më shumë po fiton terren politik e social, një imazh islamist për shtetin e Kosovës është dhurata më e madhe që mund t’i bëhet Serbisë dhe aspiratave të saj për ta rikthyer Kosovën.

Pra, e gjitha ka të bëjë me luftën për të ardhmen e shtetit të Kosovës. Nuk ka të bëjë asgjë me ndonjë luftë që dikujt i qenka tekur ta bëjë kundër Islamit, nga urrejtja ndaj tij si fe. Serbia po përdor formulat e vjetra të Gjorgjevićit e Pashićit në këtë luftë, ndërsa ne, nëse e kemi seriozisht ruajtjen e këtij shteti, duhet të bëjmë që këto metoda të dështojnë.

Dhe ka vetëm një rrugë për t’ia dalë me sukses në këtë punë: të ndalojmë rrymat vahabiste, salafiste e ato me bazë Muslim Brotherhood që të influencojnë jetën tonë politike, institucionet tona, fëmijët e të rinjtë tanë, shoqërinë tonë në përgjithësi

Aktakuza e ngritur ndaj pjesëtarit të BIA-s Fatmir Sheholli, që vazhdon të mbahet në paraburgim

Drini.us
-
0
Aktakuza e ngritur ndaj pjesëtarit të BIA-s Fatmir Sheholli, që vazhdon të mbahet në paraburgim

Arbër Zaimi

Pas disa muajsh hetime prokuroria e Kosovës ka ngritur aktakuzë ndaj Fatmir Shehollit, i cili mbahet në paraburgim. Deri më tash janë zbuluar prova që vërtetojnë se: – Sheholli punonte në bashkëpunim me shërbimin sekret të Serbisë dhe ne varësi të tyre. – Ai kishte marrë udhëzime nga drejtuesit e shërbimit serb për një plan të detajuar për dëmtimin e personalitetit dhe reputacionit të kryeministrit të Kosovës.

Ky plan titullohet “Leptir” fjalë që shënon serbisht një lloj fluture por edhe një lloj thike. – Sheholli kishte marrë para dhe informacione te rreme nga shërbimi serb, e edhe paratë edhe shpifjet i shpërndante te gazetarë të ndryshëm shqiptarë që kundrejt pagesës pranonin të publikonin dezinformatat.

Është publikuar një përgjim ku Sheholli paguan një tjetër “analist” që ftohet në shumë media, për të publikuar dezinformatat që sillte nga Serbia.

– Dezinformatat që shpërndante Sheholli dihet se synonin politikanë shqiptarë të Kosovës me qëndrim kombëtar shqiptar, por edhe ata politikanë serbë të Kosovës që janë distancuar nga planet e Beogradit.

– Sheholli gjithashtu shantazhonte dhe merrte para prej njerëzve, që të mos publikonte informacione që cënonin reputacionin e tyre personal, profesional a familjar. Është publikuar se si një personi i ka marrë dhjetëra mijëra euro përmes shantazheve të tilla.

Këto gjëra janë shumë shqetësuese, sidomos kur dimë se Sheholli, pavarësisht se dihej botërisht e shkuara e tij me UDB-në, kishte arritur të afrohej shumë me disa figura politike opozitare në Kosovë, aq sa doli edhe në ballë të protestave kinse në mbështetje të UÇK-së.

Po aq shqetësuese është kur sheh sa shpesh thirrej Sheholli si analist nga studiot e mediave në Tiranë dhe Prishtinë, e ndonjëherë mbante edhe kapele me stemën e UÇK-së kur dilte në televizion.

Pse thirrej kaq shpesh në media ky njeri i cili nuk shquhej për mendim të thellë dhe as për kulturë e njohuri të gjera?

Mbase këto pyetje do të mbeten pa përgjigje, por po të jepeshin ato do të shpjegonin edhe se pse ftohen aq rralle në media figura që spikasin për kulturë, dije, mendim dhe nder, apo figura pa kompromis kombëtar.

Flitet shpesh për vetërregullimin e mediave, por a po mundet ky vetërregullim të funksionojë dhe ta shmangë infiltrimin e “fluturave” dhe “thikave” të atyre që punojnë për rrezikimin e shtetit e të kombit?

1...181920...1,724Faqja 19 nga 1,724