Kreu Blog Faqe 25

Kisha në Zogaj dhe kriza e identitetit shqiptar

Drini.us
-
0
Kisha në Zogaj dhe kriza e identitetit shqiptar
Ndue Ukaj, Prishtinë
____
Reagimet dhe protestat kundër kishës në Zogaj të Vushtrrisë, ma kujtojnë një kohë, jo shumë të largët, kur, në Prishtinë, shkrimtarë të njohur, historianë, gazetarë e botues mediash, por edhe plot të tjerë, njerëz me ndikim, të mërdhezur çirreshin kundër katedrales “Nënë Tereza”, pra, edhe kundër emrit të Nënë Terezës.
Prandaj, pseudoargumentet se këta që sot po kundërshtojnë kishën në Zogaj, po e bëjnë këtë pse atje gjoja nuk ka besimtarë, për mua janë të rreme.
Duket qartë se këto reagime e frustrime, lidhen, parasegjithash me një krizë serioze identitare, që rëndon mbi jetën e shqiptarëve.
Shqiptarët, shpesh, me vetëdije apo pa të, flasin për drejtësi historike. Dhe mirë bëjnë që flasin.
Sepse është i lum ai popull që ka etje për drejtësi.
Dhe lufta për drejtësi nuk duhet të pushojë kurrë.
Është detyre sublime njerëzore.
Por, në këtë pikë, ka plot shqiptarë që nuk janë vetë në anën e drejtësisë.
Për shembull: ka shumë shqiptarë, që flasin gati me obsesion për padrejtësitë që kinse i ka bërë Europa kundrejt nesh, përdorin etiketa për ta akuzuar atë, madje, mes tyre ka edhe historianë, shkrimtarë, njerëz të dijeve humane, që përqurren duke sharë perëndimin, por shumë rrallë dëgjon shqiptarë, të flasin me të njëjtën uri për drejtësi, kur bëhet fjalë për shkatërrimet e mëdha që bëri perandoria otomane mbi kombin shqiptar, për çka, ka të vërteta që bërtasin prej tokës e deri në kupë të qiellit.
Pse ndodh kjo?
Arsyet mund të jenë të gjithfarshme, por ajo që ka rëndësi këtu e që duhet të thuhet me zë të artikuluar është se, akuzat e padrejta që shqiptarët ia mveshin Europës, në njërën anë, dhe amnistia që i bëjnë Turqisë në anën tjetër – janë shenja të një patologjie të rëndë kombëtare. Të një krize, që shpesh bëhet burim i të gjitha krizave tona; një gjendje paraamenzie, që lidhet me gabime në kujtesë, ndaj shpesh ngatërrohet liria e vërtetë me lirinë e dajakut.
Në fakt, ky soj ligjërimi publik është i gërditshëm dhe shpesh shkakton të vjella mendore, që kundërmojnë e njerëzve ua zënë frymën në këtë tymnajën e paqartë, ku, kohëve të fundit ecim të trullosur, duke u zgjuar si perëndimorë, duke bërë jetë si orientalë e duke rënë në gjumë në ëndrra kozmopolite.
Vërtet, nëse bëjmë një ekskursion të shkurtë në histori, dhe duam t’i shohim vetëm ato shenjat e mëdha, të dukshme, lë të themi pikturën e madhe, mund të shihet qartësisht dhe kthjelltësish se, prej Europës, na kanë ardhur të mira pakarahasimisht më shumë se të këqija, ose, më saktë perëndimi, na ka nxjerrë prej baltës ku na lanë otomanët, duke na ndihmuar të bëhemi shtet e shoqëri normale. Të njëjtën gjë e përsëriten me Kosovën, në vitin 1999, kur na nxorën prej kthetrave të vdekjes e të mjerimit, dhe në vitin 2008, kur na ndihmuan të bëhemi shtet.
Dhe sot, falë perëndimit, shqiptarët e kudondodhur, jetojnë më mirë se kurdoherë në historinë e tyre shumëshekullore, sepse jetojnë në përkim me vlerat perëndimore; jetojnë të lirë dhe kjo liri ka shërbyer për zhvillimin e gyre të gjithmbarshëm.
Meqë jemi popull me kujtesë të shkurtë, duhet t’ua kujtojmë këtyre trutharëve shqiptarë që e mbajnë thellë në zemër pushtimin otoman dhe i shërbejnë me zell padrejtësisë historike, atë që thoshin atdhetarët, që e nxorën kombin e shqiptarëve prej kthetrave të perandorisë otomane, bashkë me perëndimin: për pesëqind vjet me radhë, tokat tona u lanë djerrë, pa shkolla, pa art, pa kulturë, pa infrastrukturë, pa asnjë ndërtesë mahnitëse, pra, pa asnjë mjet me të cilin mirëmbahet ekzistenca e një shoqërie, e kultura, si oksigjeni kryesor për jetën e një kombi.
Prandaj, protesta që këto ditë bëjnë disa banorë kundër ndërtimit të një kishe, në një katund të Vushtrrisë, janë rrjedhojë e pastër e krizave tona identitare, e një krize që nuk e kemi kuruar: raporteve tona të mjegullta me të kaluarën, pra me vetveten, ato mosmarrëveshje që Ismail Kadare i ka trajtuar në librin monumental, “Mosmarrëveshja- Shqipëria përballë vetvetes.”
Sepse, po të ishim të etur për drejtësi, një kishë shqiptare, meriton të ndërtohet në secilin qytet të Kosovës, fundja, në shenjë mirënjohje ndaj kontributit të saj madhor për historinë tonë kulturore, por edhe për të ripërtërirë sadopak një padrejtësi të rëndë që i ka ra barra kësaj kishe shqiptare, dhe të krishterëve, përgjatë kalvarit të gjatë të historisë.
Dhe unë vetë i përkas një rajoni mbi të cilën ka rënë padrejtësia otomane, ku janë kryer krime të rënda kundër njerëzve që nuk kërkonin asgjë më shumë sesa liri, liri për të jetuar e besuar siç donin ata vetë.
Kishës katolike shqiptare – për shkak të rrethanave historike – i ka rënë barra të kishte funksion të shumëfishta historike: ajo ruajti gjuhën shqipe prej dvarjes, hapi shkolla, kur ato pengoheshin, brenda saj u shkruan veprat e kryeveprat më të rëndësishme kombëtare, me një fjalë, ajo ishte shtyllë që nuk u thye kurrë, ku u ruajtën kujtimet e papërlyera të shqiptarëve e njëkohësisht u mbajt e ndezur ideja e identitetit autentik, të cilin e luftonte sundimi otoman me mjetet të dhunshme – me një fjalë – ajo kontribuoi që të ruhej lidhja me të kaluarën dhe identiteti europian i shqiptarëve, në kuptimin që këtij identiteti i ka dhanë Ismail Kadare.
Prandaj, të dalësh me parulla kundër një kishe në një fshat të Kosovës, domethënë të dalësh hapur kundër kësaj pjese të rëndësishme të historisë sonë kulturore, domethënë, të ngatërrosh konceptet e dajakut me të lirisë. Dhe në një rrafsh tjetër, të akuzosh një grusht njerëzish, pse duan të ndërrojnë fenë, domethënë të jetosh në mospërkim absolut me standardet dhe vlerat e demokracisë bashkëkohore.
Sepse, në rendin demokratik, njerëzit kanë të drejtë të besojnë e të mos besojnë, të ndërrojnë fenë si t’ua do qejfi. Kjo është liria për të cilën kemi gjakuar shekuj e shekuj, prandaj duhet ta ruajmë si sytë e ballit.

Kush qenka Nehat Shaqiri dhe në emër të kujt po flet e kërcënon?

Drini.us
-
0
Kush qenka Nehat Shaqiri dhe në emër të kujt po flet e kërcënon?

Shqiptar Shaljani, Shalë e Bajgorës, Mitrovicë

NË EMËR TË KUJT PO FLET NEHAT SHAQIRI ?
Kur “bashkëjetesa” fillon me burg për ata që nuk mendojnë si ti!
Zoti Nehat Shaqiri, qytetar i Vushtrrisë — pa e kuptuar ende se në emër të kujt po flet dhe në çfarë cilësie po merr rolin e gjykatësit të besimit, ligjit dhe të drejtave të qytetarëve — na paska ardhur të na mësojë se çfarë i duhet e çfarë nuk i duhet Vushtrrisë.
Por shkrimi juaj ka një problem të vogël: fjalët për “bashkëjetesë”, “respekt” e “mirëkuptim” nuk përputhen fare me helmimin që derdhet në pjesën tjetër të tij.
Sipas jush, një kishë katolike nuk duhet të lidhet me “grupe ekstremiste”, ndërsa në fund kërkoni që këto “grupe ekstreme antishqiptare” të përfundojnë në burg.
Pra, qenka kjo “bashkëjetesa” juaj?
Kush nuk mendon si ju — ekstremist.
Kush kërkon të ndërtojë kishë — përçarës.
Kush dhuron tokë për kishën — i dyshimtë.
Kush kërkon kthimin e një pjese të identitetit shqiptar — antishqiptar.
Dhe kush guxon t’ju kundërshtojë — kandidat për burg!
Sa interesante!
Por ka edhe një pyetje tjetër, shumë më të thjeshtë:
Kush jua dha juve të drejtën të përcaktoni se kujt i lejohet të angazhohet për ndërtimin e një kishe shqiptare dhe kujt jo?
Nëse komuniteti katolik ka të drejtë të kërkojë një kishë, pse duhet të shqetësoheni kaq shumë se kush e mbështet, kush dhuron tokë dhe kush angazhohet për të?
Apo problemi nuk qenka kisha?
Apo problemi qenka se për herë të parë disa shqiptarë po thonë hapur se edhe identiteti katolik shqiptar është pjesë e historisë dhe kulturës shqiptare, dhe se shqiptarët nuk kanë nevojë të marrin leje nga askush për të ushtruar lirinë e tyre të besimit?
Dhe këtu, zoti Shaqiri, shkrimi juaj bëhet edhe më transparent.
Ju flisni për “ekstremizëm”, por nuk tregoni asnjë fakt konkret për ndonjë vepër penale. Flisni për “përçarje”, por vetë e ndani shoqërinë në “ne” dhe “ata”. Flisni për ligjin, por në fund bëni thirrje për burgim mbi bazën e etiketave që ju vetë ua vendosni kundërshtarëve.
Kjo nuk është shtyllë kurrizore qytetare. Kjo është dyfytyrësi politike.
Dhe po, nëse dikush për çdo gjë shqiptare që nuk i përshtatet islamit politik kërkon të vendosë damkën “ekstremiste”, atëherë kemi të drejtë të pyesim:
Mos vallë problemi nuk është ekstremizmi i të tjerëve, por fakti se disa njerëz janë mësuar ta kenë monopolin mbi hapësirën publike, identitetin dhe interpretimin e shqiptarisë?
Sa për “sahanlëpirjen”, nuk po ju jap unë atë titull. Shkrimi juaj po e kërkon vetë.
Dhe sa për turkofilinë, nëse dikush e ndien veten të afërt me kulturën, politikën apo modelet neo-osmane, është e drejtë e tij. Por le të mos na shesë atë afërsi si patriotizëm dhe, mbi të gjitha, të mos na quajë “antishqiptarë” neve që kërkojmë të ruajmë e të ringjallim atë që është shqiptare.
Unë nuk kërkoj privilegj për katolikët.
Kërkoj barazi.
Nuk kërkoj përjashtim të myslimanëve.
Kërkoj që askush të mos ketë të drejtë të përjashtojë shqiptarët e besimit tjetër.
Dhe nuk kërkoj që ju të ndërtoni kishën.
Kërkoj vetëm të mos silleni sikur Vushtrria është pronë private e bindjeve tuaja fetare.
Kisha shqiptare nuk ka nevojë për lejen e Nehat Shaqirit.
As shqiptarët katolikë nuk kanë nevojë për leje nga askush për të qenë shqiptarë.
E nëse kjo ju shqetëson aq shumë, zoti Shaqiri, atëherë ndoshta duhet ta rishikoni jo kishën, por pasqyrën ku po e shikoni veten.
Sepse ndonjëherë, para se ta shpallim tjetrin “ekstremist”, duhet të kontrollojmë nëse nuk keni filluar vet të flisni me gjuhën e ekstremit.
Vushtrria ka nevojë për bashkëjetesë, po.
Por bashkëjetesa nuk ndërtohet duke kërkuar burg për ata që nuk mendojnë si ju.
Kjo quhet diçka tjetër.
Dhe emrin le t’ia gjejë vetë publiku.

Gjithnjë e më shumë arrij ta kuptoj se përse turqit na e lanë Islamin dhe pse aq shumë investojnë në islamizimin e shqiptarëve

Drini.us
-
0
Gjithnjë e më shumë arrij ta kuptoj se përse turqit na e lanë Islamin dhe pse aq shumë investojnë në islamizimin e shqiptarëve
Merita Leka, Londër
____
Çdo ditë po e kuptoj më shumë pse turku na e la islamin dhe pse shkijet investojnë aq shumë në islamizimin e shqiptarëve.
Thjesht, të bëhesh islamik do të thotë e ul kurrizin shumë më lehtë se të tjerët dhe pranojnë sundimtar shumë më lehtë se të tjerët. Ndoshta kjo është arsyeja pse globalistët e komunistët duan islamin tani kudo, edhe në Evropë; do të kontrollojnë më lehtë.
Unë nuk di shumë raste që shqiptarët, pasi u islamizuan, e kanë marrë vetë fatin në dorë dhe e kanë bërë ndryshimin pikërisht ashtu siç kanë dashur.
Turqia e di mirë se katolikët shqiptarë ia njohin pabesitë, hilet dhe lojërat e vjetra. E dinë çfarë ka bërë dikur dhe e kuptojnë çfarë synon sot. Prandaj edhe ia prishin planet sa herë që përpiqet ta tërheqë shqiptarin larg Perëndimit e ta lidhë pas vetes.
Kështu ka ndodhur atëherë. Kështu po ndodh edhe sot.
Tani që po i shoh këta, më kujtohet ajo shprehja që i atribuohet At Gjergj Fishtës, drejtuar Dom Ndoc Nikajt:
“Pse po i qet ti zavall kresë për me mushë kryet e magarit?”
Dhe ngushëllohen me shprehjen:
“Hajt se e ban Zoti mirë. Ka me kalu edhe kjo.”
Ama vetë nuk e bajnë ndryshimin.
Lëri në gropë septike deri në fyt dhe aty rrinë. Fillojnë të mësohen me erën, me llumin, me poshtërimin. Madje edhe kur shkon me i nxjerrë, ngurrojnë, sepse njeriu, për fat të keq, mësohet edhe me mjerimin kur i është mësuar kokën me e mbajtë ulur.
Unë nuk di shumë raste që shqiptarët, pasi u islamizuan, e kanë marrë vetë fatin në dorë dhe e kanë bërë ndryshimin pikërisht ashtu siç kanë dashur.
Gjithmonë me zor. Gjithmonë pasi rrethanat ua kanë sjellë thikën në asht. Gjithmonë pasi dikush tjetër ua ka imponuar momentin.
E para dhe e vetmja Besëlidhje e Lezhës e shqiptarëve ku vërtet banë diçka.
Aty nuk pritën që “ta bënte Zoti mirë”.

Islamistët në Zogaj të Vushtrrisë, e keqpërdorën flamurin shtetëror të Kosovës dhe atë të kombit

Drini.us
-
0
Islamistët në Zogaj të Vushtrrisë, e keqpërdorën flamurin shtetëror të Kosovës dhe atë të kombit
Afrim Zeqiri, Gjermani
____
Flamuri i ynë u keqpërdor në syrin Nderkombëtar duke ju treguar Evropianve se Shqiptaret janë kunder qytetrimit Evropian të Krishter.
Pra Krishterimi numrohet qytetrim e jo ky soje njeriu!.
Sado qe ne mundohemi ta themi të kunderten Evropa ashtu na pranon vetem me qytetrimin tonë origjinal Shqiptar Katolik. Ata që janë kunder quhen azitik!.
Pra ky soj njeriu na kujton ata lypsarë që armik të vetëm kanë punën dhe djersën e ballit. Për disa lekë që mund t’ua dhurojë kushdo, janë të gatshëm të shesin identitetin, shtetin dhe interesat kombëtare.
Na kujtohen deklarimet e tyre kundër vlerave tona kombëtare shqiptare. Na kujtohen edhe qëndrimet e tyre kundër UÇK-së dhe kundër emblemës së saj, të cilën dikur e quanin edhe “leckë”.
Sot, ndërsa shohin se vlerat e mirëfillta shqiptare, katolike dhe evropiane po fitojnë gjithnjë e më shumë mbështetje, duket se i ka kapluar paniku. Të jesh shqiptar do të thotë ta duash, ta respektosh dhe ta përfaqësosh identitetin tënd, duke qenë njëkohësisht pjesë e një Evrope me të cilën ndajmë jo vetëm kontinentin, por edhe aspiratat për liri, demokraci dhe qytetërim.
Të dalësh kundër vlerave të qytetërimit shqiptar dhe evropian, ndërsa njëkohësisht të mbrosh ideologji ose modele shoqërore që bien ndesh me parimet e lirisë, demokracisë dhe identitetit tonë kombëtar, është një qëndrim që meriton të kritikohet publikisht.
Evropa na sheh dhe na vlerëson për atë që jemi dhe për rrugën që zgjedhim. Prandaj, çdo ideologji ekstremiste, pavarësisht se nga vjen apo në emër të kujt flet, duhet të përballet me një “STOP” të qartë nga shoqëria demokratike.
E njëjta vlen edhe për ata që pretendojnë se janë kundër Perëndimit dhe vlerave evropiane, ndërkohë që jetojnë e përfitojnë nga ligjet, institucionet dhe mundësitë që ofron Gjermania dhe shoqëria evropiane.
Edhe disa prej këtyre personave nga Vushtrria, sipas qëndrimeve që kanë shfaqur ndër vite, nuk ishin mbështetës të Luftës Çlirimtare të Kosovës. Në atë kohë, në vend që të mbështesnin klubet dhe lokalet shqiptare që hapeshin në qytetin ku jetoj, frekuentonin dhe promovonin ambiente të tjera, duke i lënë mënjanë përpjekjet e shqiptarëve tanë.
Pra, qëndrimet e tyre ndaj luftës ishin të njohura. Megjithatë, pas çlirimit, kur Kosova u bë e lirë, disa prej tyre ishin ndër të parët që vrapuan drejt Kosovës së lirë dhe mundësive që ajo krijoi.
Historia nuk harrohet kaq lehtë. Qëndrimet e djeshme dhe veprimet e sotme duhet të shihen së bashku. Askush nuk mund ta ndryshojë të kaluarën vetëm duke u paraqitur sot si mbrojtës i vlerave që dikur i kundërshtonte.
Shqiptarët kanë nevojë për njerëz që punojnë, kontribuojnë dhe e mbrojnë identitetin, lirinë dhe dinjitetin kombëtar me vepra — jo për njerëz që ndryshojnë qëndrime sipas interesit të momentit.

Josepch DioGuardi President i Kosovës

Drini.us
-
0
Josepch DioGuardi President i Kosovës
Gani Qarri, Zvicër
 
* Edhe njëherë për z. Josepch DioGuardi-President!
 
Lajmi i mirëpritur se ish-kongresisti i mirënjohur dhe kryetari shumëvjeçar i Lidhjes Shqiptaro-Amerikane, z. Josepch DioGuardi bashkë me zonjën e tij Cloyes DioGuardi do të vizitojnë vendin tonë me ç`rast nga kryeministri Kurti ata do të marrin edhe pasaportën e Republikës së Kosovës, pas shkrimit të publikuar më 11 dhe 22 prill të këtij viti, më frymëzoi edhe më tepër, të përsërisë dhe njëherë publikisht kërkesën time të sinqertë që ky atdhetar i madh dhe kontributdhënës i jashtëzakonshëm i çështjes kombëtare shqiptare, në shenj nderimi ndaj gjithë veprimtarisë së tij shumëvjeçare dhe nevojës imediate që ka aktualisht vendi ynë i brishtë, për emërimin e një personaliteti konsensual për të parin e shtetit, sapo ta marr në dorë pasaportën e Dardanisë, pa humbur asnjë minutë kohë më shumë, veterani i devotshëm i çështjes kombëtare shqiptare z.Josepch DioGuardi të zgjidhet me aklamacion në Kuvend dhe të dekorohet me ceremoni zyrtare në postin e merituar të presidentit të Republikës së Kosovës!
 
Shqiptaro arbëreshi i shquar Josepch DioGuardi u lind më 20 shtator të vitit 1940 në Bronks të Nju Jorkut dhe erdhi në jetë si fëmijë i një babai shqiptar, familja e të cilit kishte emigruar herët nga Shqipëria në fshatin Greçi afër Napolit që njihet si fshati më i vjetër shqipfolës në Itali, prej nga i ati Joni në vitin 1929 u vendos në Amerikë ku u lind, shkollua dhe më 1962 edhe diplomoi me rezultate të shkëlqyera z.Josepch DioGuardi.
Josepch DioGuardi ishte anëtari i parë shqiptaro-amerikan me të drejtë vote në Kongresin e SHBA-ve, i cili në vitin 1989 themeloi edhe Lidhjen Qytetare Shqiptaro-Amerikane (Albanian American Civil League), organizatën e parë të këtij lloji në SHBA dhe pa asnjë dyshim, ai vijon të mbetet edhe aktualisht avokati më i mirë i popullit shqiptare të Kosovës në SHBA,
Ndërsa Shirley Cloyes DioGuardi, bashkëshortja e Joseph DioGuardi-t, përveçse dallohet si “Këshilltare për Çështjet e Ballkanit”, ajo e ka ndihmuar dhe vijon ta ndihmojë z.DioGuardi edhe në udhëheqjen e suksesshme të kësaj organizate famëmadhe shqiptare.
Z. DioGuardi me punë të palodhur e angazhim të pareshtur, mbledhjen e vazhdueshme të dëshmive autentike mbi represionin kriminal serb, që asokohe kishte arritur përmasa të tmerrshme dhe ushtrohej në përditshmëri ndaj shqiptarëve të pambrojtur, si dhe organizimin e seancave të veçanta dëgjimore në Kongresin amerikan, arriti përfundimisht ta shfaqte me sukses, të vërtetën reale dhe të krijonte perceptimin e qartë politik, shoqëror e mediatik te opinioni i gjerë amerikan mbi padrejtësitë që kryheshin sistematikisht ndaj shqiptarëve të pambrojtur në Kosovë, FYROM, Mal të Zi dhe Kosovën Lindore.
DioGuardi,që atëherë me shumë punë e përkushtim arriti ta bënte me sukses edhe sensibilizimin e institucioneve më të larta shtetërore amerikane mbi shkeljet drastike të të drejtave njerëzore e kombëtare të shqiptarëve kudo në Ballkan.
Ishte viti 1987 kur Josepch DioGuardi si i pari shqiptaro-amerikan i zgjedhur në Kongresin Amerikan, përmes një Rezolute të sponsorizuar prej tij personalisht në Kongres, arriti të fuste në rendin e ditës, dhe ndikonte në organizimin e seancës së parë të Kongresit të SHBA-ve për Kosovën, ku po ashtu, për herë të parë, u shpalosën edhe në Kongresin amerikan, të gjitha barbaritë serbe të kasapit Millosheviq, që ushtroheshin dhe kryheshin sistematikisht kundër shqiptarëve të pambrojtur, në Kosovën e okupuar prej Serbisë fashiste.
Siç dihet edhe nga historia jonë e afërt,në fundin e shekullit XX e veçanërisht në vitet 1987-1998-1989, çështja shqiptare në Ballkan u përball me sfidat më të mëdha politike, që kishte njohur vendi asokohe, duke quar Kosovën dhe popullin e saj deri buzë greminës ekzistenciale, vënë në pikëpyetje mbijetesën kombëtare dhe rrezikuar humbjen e territoreve edhe të pothuajse gjysmës tjetër të popullit shqiptar, që mbahej ende me forcë nën thundrën e egër të pushtimit serbosllav.
Andaj veçanërisht në ato momente të rënda që kalonte Kosova, ishte fat i madh për shqiptarët, që kishin zërin e tyre në Kongres, një zë i fort dhe kumbues e thellësisht autokton, i burrit më besnik arbëresh që në momentet më të vështira do ti vinte në ndihmë pa kursim Dardanisë së shumëvuajtur për çlirimin, pavarësinë, krijimin e shtetit të lirë të Kosovës, si dhe garantimin e fatit të kombit shqiptar-në shekullin e ri, siç do shprehej edhe vet z. DioGuardi!
Në kohën kur Joseph DioGuardi filloi aktivitetin e tij politik, nga 435 anëtarët e Dhomës së Përfaqësuesve të SHBA-ve, siç dëshmonte ai vet, vetëm 12 përfaqësues dinin fare pak për gjendjen e rëndë që asokohe mbretëronte në Kosovën e pushtuar nga Serbia fashiste.
Dhe siç do ta shpjegonte z.DioGuardi edhe në një intervistë të dhënë në vitin 2000, përveç kongresmenit Tom Lantos, dhe 12-të përfaqësuesit amerikan që dinin pak për Kosovën, asokohe nuk ishin në dijeni se Kosova popullohej nga shumica dërrmuese shqiptare.
Madje as ata 12-të dhe asnjë nga kongresistët tjerë amerikan, ato vite të vështira që kalonin shqiptarët nën okupimin serb, nuk ishin të informuar në detaje për keqtrajtimin e rëndë dhe shtypjen e pashembullt, që ndaj shqiptarëve autokton të Kosovës, ushtroheshin çdo ditë nga Serbia okupatore.
Ishte z.Joespch DioGuardi, ai i cili pikërisht në gjendjen më të trishtueshme të okupimit klasik nëpër të cilën po kalonte Kosova nën robërinë e Serbisë fashiste, i vuri në dijeni Kongresin dhe institucionet tjera shtetërore të SHBA-ve mbi të gjitha sa ndodhnin mbi kurrizin e shqiptarëve të pambrojtur në Kosovën e pushtuar.
Kështu që lajmi në kohët më të vështira të okupimit klasik nga Serbia fashiste, se shqiptarët kishin zërin e tyre autokton në Kongresin amerikan, ishte një rilindje e dytë, veçanërisht për shqiptarët e shumëvuajtur të Kosovës.
Aktiviteti dhe kontributi i pareshtur, i z. DioGuardi, bëri bujë të madhe atëherë e vazhdon të jehojë edhe sot me shumë përkushtim e dinjitet të lart, ndaj të vetmin opsion të padiskutueshëm për tejkalimin e problemit aktual të presidentit në vendin tonë, unë përsëri e shoh zgjedhjen e z.Josepch DioGuardit si personalitetin më të merituar për të parin e shtetit të Kosovës.
DioGuardi është njëri prej politikbërësve më aktiv mbarëshqiptar, që në vazhdimësi ka bërë shumë për çështjen kombëtare, dhe ai edhe sot vijon të mbetet avokati më i mirë i popullit shqiptare të Kosovës në SHBA.
J. Dioguardi dhe bashkëshortja e tij Shirley Cloyes DioGuardi mbeten liderët më të fuqishëm dhe udhëheqësit e lobit më të suksesshëm shqiptar në Shtetet e Bashkuara të Amerikës, mbrojtës të flaktë dhe zëdhënës fascinues e të paepur të të drejtave kombëtare e njerëzore të shqiptarëve në Kosovë, Shqipëri, FYROM, Mal të Zi dhe Çamëri.
Josepch dhe Shirley Cloyes DioGuardi kanë dhënë kontribut të jashtëzakonshëm edhe për realizimin e pavarësisë së Kosovës të ardhmen e sigurt të shtetit të lirë- Dardan, si dhe garantimin e fatit të mbarë kombit shqiptar-në shekullin e ri, siç do shprehej edhe vet z. DioGuardi!
Ai duke shërbyer në institucionet politike dhe shtetërore amerikane ka kontribuuar aq shumë për çështjen shqiptare dhe jetësimin e pavarësisë së Kosovës, sa nuk ka edhe një shembull tjetër as të përafërt, në trojet shqiptare dhe jashtë tyre, kudo në botë.
Një personalitet i shquar e me përvojë të bujshme politike dhe një biografi të pastër kombëtare që ishte edhe senator i shtetit të Nju Jorkut, i cili falë mbështetjes së Presidentëve Ronald Reagan, Gerald Ford, Gjorgj Bushit të vjetër etj, arriti të zhvillonte një karrierë të shquar diplomatiko-politike, të cilën e shfrytëzoi me mjeshtri të pashembullt për ti dal zot, në ditët më të vështira, popullit shqiptar dhe çështjes kombëtare.
DioGuardi kontaktoi presidentët amerikanë, sekretarët e tyre të shtetit, anëtarët kryesorë të Kongresit të SHBA-ve, republikanë e demokratë, dhe përfaqësues e udhëheqës të lartë ndërkombëtar kudo në botë, për të mbështetur  sa më gjithanshëm shqiptarët nën okupimin serbosllav dhe avancuar fuqimisht çështjen e Kosovës dhe pavarësisë së saj.
Në bashkëpunim të ngushtë me anëtarë të Dhomës së Përfaqësuesve dhe Senatit të SHBA-së, Josepch DioGuardi paraqiti dhjetëra rezoluta mbi çështjen kombëtare shqiptare.
Kurse në maj të vitit 1990 bashkë me Tom Lantos-in vizitoi edhe Kosovën duke u bërë dy zyrtarët e parë të lartë amerikanë që në vendin e ngjarjes mësuan situatën tmerruese politike, duke e parë me sytë e vet, nga afër.
Në gusht të vitit 1990, z.DioGuardi ishte bashkë me z. Bob Doll në Kosovë, ndërsa më 1998 bashkë me DANA ROCHBACHER vizituan Kosovën për tu informuar nga dora e parë, mbi krizën e trishtueshme humanitare të shkaktuar nga Serbia në Kosovë, etj,.
Josepch DioGuardi u bë njëri ndër zërat më të fuqishëm pro-shqiptar në Kongresin Amerikan dhe ngriti nivelin e informimit deri në ato përmasa, sa që arriti të garantojë mbështetje gjithnjë e më të madhe edhe në Dhomën e Përfaqësuesve dhe Senatin e SHBA-ve, të cilët u ngritën në mbrojtjen e të drejtave të shqiptarëve dhe mbështetjen me fakte të pavarësisë së Kosovës.
Me prezantimin permanent të rezolutave për Kosovën në Departamentin e Shtetit të SHBA-ve dhe Kongresin Amerikan, Joseph DioGuardi hapi një etapë të re, të panjohur deri atëherë në historinë e shqiptarëve, për avancimin e çështjes kombëtare dhe çlirimin e Kosovës nga okupimi serb, akte të cilat e bëjnë z. DioGuardi avokatin më të suksesshëm në mbrojtjen publike të çështjes mbarëkombëtare të shqiptarëve dhe shembullin më madhështor pozitiv i cili do të mbahet mend nga historia jonë kombëtare në të gjitha trojeve tona etnike, për të arriturat e shqiptarëve në dy shekujt e fundit.
Kontributi i tij i vazhdueshëm për mese 4 dekada në politikën e SHBA-ve dhe angazhimet e pareshtura në arenën ndërkombëtare, e bëjnë z. DioGuardi personalitet të veçantë dhe kandidat të pakonkurencë për president të Kosovës.
Ai përveç kontributit të jashtëzakonshëm në të gjitha kohët për Kosovën dhe shqiptarët edhe pas emërimit të tij për president të vendit tonë dhe përfaqësimit zyrtar të Republikës së Kosovës, në diplomacinë ndërkombëtare, Josepch DioGuardi do ta gëzojë edhe mbështetjen e plotë amerikane dhe përkrahjen e pakursyer të miqve të shumtë e më të fuqishëm ndërkombëtar të SHBA-ve dhe shteteve më të mëdha të demokracisë botërore.
Kështu që Qeveria dhe institucionet tona shtetërore, në shenj nderimi e respekti dhe meritave të pakontestueshme që ky burrë ka për kontributin madhor  të dhënë ndër dekada për Kosovën, përveç pajisjes së z. DioGuardi me pasaportë e të gjitha dokumentet e nevojshme personale duhet ta shpallin zyrtarisht shtetas rezident dhe President të Republikës së Kosovës.
Dhe deputetët e të gjitha partive shqiptare pa dallim, që në seancën e parë konstituive të Kuvendit menjëherë pas zgjedhjes së kryetarit e zëvendëskryetarëve të Kuvendit, para se të votohet Qeveria, ta votojnë me aklamacion z. Josepch DioGuardi për president të Kosovës, si njeriun më meritor, në mënyrë që nga aktiviteti i tij, shumëvjeçar patriotik, tani ta dëshmojë veten edhe në aktivitet të suksesshëm politik e diplomatik për shqiptarët dhe Kosovën, në SHBA, Evropë e më gjerë, pa kontributin e të cilit, Kosova, me siguri nuk do të ishte kjo që është sot, e ndoshta as vend i lirë dhe shtet i pavarur.
Derisa jemi dëshmitar që zgjedhja e presidentit nga kasta aktuale politike në Kosovë, është kthyer në luftë të hapur ndërpartiake dhe garë intrigash e prapaskenash më obstruktive për futjen e përçarjeve ndërmjet shqiptarëve dhe rrezikimin ekzistencial të shtetit të krijuar me aq shumë gjak e mund, votimi i z.DioGuardi për president, do të rivendoste edhe qëndrueshmërinë e munguar politike, shuan potencialet për destabilizim të vendit dhe shkaktimin e kaosit e përtëritjen e konflikteve të brendshme, si dhe menjanon rikthimin e ndikimit të Serbisë në vendin tonë.
Ndryshe në Kosovë nuk mund të krijohet unitet as të ecet përpara me ata që për më tepër se një vit, luajtën me shtetin, krijuan ngërçe të pareshtura politike dhe shkaktuan bllokada të vazhdueshme institucionale.
Prandaj, u bëj thirrje publike edhe njëherë të gjitha partive shqiptare që ti lënë anash mërit e zënkat politike dhe të mos humbin më shumë kohë me njerëz të konsumuar partiak, të cilët nuk i njeh askush jashtë vendit, kur dihet mirëfilli se shtetit tonë të vogël, e të pa pranuar nga të gjitha vendet e BE-së si shtet i pavarur dhe ende të pa anëtarësuar në OKB e shumë organizata tjera të rëndësishme ndërkombëtare, me mungesë të theksuar të miqve të sinqertë në politikën e jashtme, u duhet një figurë e shquar dhe me përvojë të gjatë e mbështetje të fuqishme të SHBA-ve, si z, DioGuardi, i cili, aktualisht është i pazëvendësueshëm dhe zgjidhja më e mirë për përfaqësimin e shtetit të Kosovës, që do të pranohej brenda e jashtë vendit, ka në krah edhe mbështetjen e SHBA-ve dhe mirëpritet me respekt të madh veçanërisht në arenën ndërkombëtare!
Kështu që zgjedhja e një personaliteti prestigjioz si z.Joseph DioGuardi për president të Kosovës, është pothuajse e domosdoshme, është nevojë e kohës dhe zgjidhja më e mirë e mundshme për vendin tonë të vogël, të cilin besoj se do ta votonin të gjitha partitë politike shqiptare pa përjashtim, përveç dorës së zgjatur të Serbisë në Kosovë, të ashtuquajturës “listë serbe” dhe surrogateve të saj, që mjerisht përveçse shfrytëzojnë mospajtimet e partive shqiptare, defilojnë lirshëm dhe manovrojnë me mjeshtri perfide e madje edhe ndikojnë në vendimmarrjet politike të vendit tonë të brishtë.
Vetëm zgjedhja e z. Josepch DioGuardi për president të Kosovës, përfundimisht do ta mënjanonte përsëritjen e ngërçeve të mëtejme politike dhe shkuarjen e serishme në zgjedhje të jashtëzakonshme, të cilat u pa për të satën herë, se nuk sjellin zgjidhje , emërim që do ta zgjidhte edhe problemin aktual, do ti shuante  tensionet e brendshme politike dhe zbuste insinuatat e stërzgjatura ndërpartiake, pasi që tanimë dihet publikisht se zgjedhjet e reja, mund të prodhojnë rezultat të ngjashëm apo të përafërt të votimeve me ato paraprake dhe vetëm sa do të vijonte riciklimi i krizave, edhe pas përfundimit të cirkut të zgjedhjeve të jashtëzakonshme.

Asdren Bytyqi, avokati që “nxjerr dosje” në vend argumentesh!

Drini.us
-
0
Asdren Bytyqi, avokati që “nxjerr dosje” në vend argumentesh!

Luan – Asllan Dibrani, Durrës

ASDREN BYTYQI – AVOKATI QË NË VEND TË ARGUMENTIT NXJERR DOSJEN

Asdren Bytyqi është avokat i licencuar në Kosovë dhe partner drejtues i një firme juridike në Prishtinë. Pra, ligjin e njeh dhe pikërisht për këtë arsye prej tij duhet kërkuar më shumë argument dhe më pak etiketim ideologjik.

Por ja ku fillon satira.

Kur dikush kritikon islamin politik, sulltanizmin apo ndërhyrjen e fesë në identitetin shqiptar, Bytyqi nuk duket gjithmonë i interesuar ta mundë kundërshtarin me histori e argument. Në një rast të publikuar, kallëzimi i paraqitur prej tij kundër një kundërshtari politik-fetar e përshkruante atë me termin “ekstremist katoliko-cionist” dhe pretendonte nxitje të urrejtjes fetare.

Këtu lind pyetja:

A është kjo gjuhë avokatie apo gjuhë fronti ideologjik?

Sepse avokati duhet të peshojë fjalën. Kur etiketa bëhet më e rëndë se argumenti, toga juridike fillon t’i ngjajë paksa uniformës së një beteje kulturore.

Dhe ironia vazhdon: ndaj Bytyqit është bërë publikisht edhe një kallëzim penal në Gjermani nga personi që ai kishte kritikuar; kjo është vetëm një pretendim i paraqitësit të kallëzimit, jo provë se Bytyqi ka kryer vepër penale.

Pra, skena bëhet pothuajse teatrale:

njëri me kallëzim kundër tjetrit, tjetri me kallëzim kundër të parit — ndërsa shqiptaria rri anash dhe pyet: “Po debat me argumente, a dini të bëni?”

Nëse Bytyqi ka simpati për Palestinën, Turqinë apo botën arabe, kjo është e drejta e tij. Por askush nuk fiton të drejtën që përmes këtyre simpative t’ua masë shqiptarëve patriotizmin, historinë apo raportin e tyre me fenë.

Shqiptarët nuk kanë nevojë për një prokuror ideologjik të mendimit.

Kanë nevojë për debat të lirë.

Prandaj, zoti Bytyqi, më pak etiketa si “cionist”, “anti-islam” apo çfarëdo vule tjetër dhe më shumë argument.

Sepse kur avokati fillon të shpërndajë etiketa më shpejt se prova, publiku ka të drejtë të buzëqeshë:

Dosja mund të jetë juridike, por predikimi po duket gjithnjë e më politik.

Dhe aty ku argumenti mbaron e etiketa fillon, satira e ka fituar çështjen pa pasur nevojë për seancë gjyqësore.

ASDREN BYTYÇI – AVOKAT I ÇDO ÇËSHTJEJE TË HUAJ, POR KU MBETET SHQIPTARIA?

Nga Asllan Dibrani – Luani

Asdren Bytyçi po krijon përshtypjen e një aktivisti që ka gjithmonë energji për Palestinën, Turqinë, botën arabe dhe kauza të tjera jashtë shqiptare, por shumë më pak zë kur në pyetje është vetë interesi kombëtar shqiptar.

Kjo është arsyeja pse duhet pyetur publikisht:

A është ai përfaqësues i interesit shqiptar, apo avokat politik i çështjeve që vijnë nga jashtë?

Askush nuk ia mohon të drejtën të solidarizohet me Palestinën, Turqinë apo cilindo popull tjetër. Por kur një figurë publike shfaqet vazhdimisht në mbrojtje të kauzave të huaja, ndërsa ndaj temave shqiptare sillet me ftohtësi, përçmim ose sulm ndaj kritikëve, atëherë lind një problem serioz politik.

Shqiptari ka të drejtë ta pyesë:

Pse ka kaq shumë zjarr për Lindjen, por kaq pak për kombin e vet?

Pse ka kaq shumë ndjeshmëri për flamuj të huaj, ndërsa flamuri kuq e zi trajtohet si diçka e dorës së dytë?

Pse çdo kritikë ndaj islamit politik interpretohet si armiqësi, ndërsa çdo kritikë ndaj shqiptarizmit duket e lejueshme?

Nëse Asdren Bytyçi dëshiron të jetë figurë publike shqiptare, atëherë duhet ta bëjë të qartë një gjë:

Shqiptaria vjen para çdo afeksioni politik, fetar apo ideologjik të importuar.

Përndryshe, do të mbetet përshtypja e një “avokati të kauzave të huaja”, që flet shumë për botën, por tepër pak për shtëpinë e vet.

Dhe kjo, për një shqiptar, është pyetja më e rëndë:

A e ke kombin tënd në qendër, apo vetëm në fund të listës?

Kur Flamuri i Gjergj Kastriotit – Skenderbeut u ngrit kundër një kishe shqiptare

Drini.us
-
0
Kur Flamuri i Gjergj Kastriotit – Skenderbeut u ngrit kundër një kishe shqiptare

Pamje pa famuj   e këtij   grupit vogël te ardhur nga  Shqipëria Maqedonia   e veriut , Kosova  lindore, mezi arritën 50 veta këtu shihet se nuk  Kosovë ka vetëm  3 % te besimit islamik  tjerët jemi shqiptar.

Luan – Asllan Dibrani, Durrës

Zogaj, 23 gusht 2026: protesta që zbuloi më shumë sesa deshi të fshehë

Tubimi i mbajtur më 23 gusht 2026 në Zogaj të Vushtrrisë, kundër ndërtimit të një kishe shqiptare, ishte më shumë se një protestë lokale.

Ishte një pasqyrë e qartë e përplasjes mes identitetit kombëtar dhe instrumentalizimit fetar.

Në duar u mbajt flamuri shqiptar.

Pranë tij u shfaq flamuri i UÇK-së.

Përballë ishte një kishë shqiptare.

Dhe këtu fillon absurdi.

Sepse ai flamur është flamuri i Gjergj Kastriotit – Skënderbeut.

Deri dje, në qarqe të caktuara të islamizmit politik, Skënderbeu relativizohej, sulmohej dhe përbaltej. Sot, papritur, flamuri i tij u bë i përshtatshëm për kamera.

Prandaj pyetja është e thjeshtë:

Nëse dje e përbuznit Gjergj Kastriotin – Skënderbeun, pse sot ju duhet flamuri i tij?

Nuk mund ta refuzosh figurën dhe ta përdorësh simbolin.

Nuk mund ta sulmosh historinë dhe pastaj të kërkosh legjitimitet nën flamurin e saj.

Kjo nuk është koherencë.

Është oportunizëm.

Dhe ironia është therëse:

deri dje Skënderbeu ishte “problem”; dje u bë papritur bashkëprotestues.

BESIMI NUK ËSHTË KOMBËSI

Një tjetër shtrembërim që dëgjohet shpesh në diskursin e islamizmit politik është formula: “ne jemi myslimanë”, sikur kjo të ishte kombësi.

Në Kosovë nuk ekziston “myslimani” si kombësi.

Ka shqiptarë të besimit islam.

Ka shqiptarë katolikë.

Ka qytetarë të besimeve të tjera dhe qytetarë pa përkatësi fetare.

Besimi është përkatësi fetare.

Kombësia është identitet kombëtar.

Pikërisht përzierja e këtyre dy nocioneve krijon terren për manipulim.

Dhe protesta e 23 gushtit e nxori këtë kontradiktë hapur:

nga njëra anë dëgjohen zëra që e vendosin fenë mbi identitetin kombëtar, ndërsa nga ana tjetër valëvitet flamuri shqiptar për të kërkuar legjitimitet.

Nëse shqiptaria pranohet, atëherë duhet pranuar edhe e vërteta që ajo është më e gjerë se çdo fe.

ISLAMIZMI POLITIK DHE ILUZIONI I SHUMICËS

Këtu paraqiten me flamurë sa për dekor !

Rryma të islamizmit politik janë përpjekur të krijojnë përshtypjen se flasin në emër të shqiptarëve të besimit islam.

Por një grup i zhurmshëm nuk është popull.

Një imam nuk është parlament.

Një myfti nuk është Kushtetutë.

Një mikrofon nuk është referendum.

Dhe një turmë nuk e zëvendëson shtetin.

Tubimi i 23 gushtit nuk është pasqyra e Zogajt.

Nuk është pasqyra e Vushtrrisë.

Dhe nuk është pasqyra e shqiptarëve të besimit islam.

Pyetja më interesante nuk është vetëm:

Sa veta dolën?

Por:

Sa mijëra nuk dolën?

Sa qytetarë refuzuan ta shohin kishën si kërcënim?

Sa shqiptarë të besimit islam nuk pranuan të bëhen pjesë e një mobilizimi fetar kundër bashkëkombësve të tyre?

Pikërisht këtu fillon të kriset miti se islamizmi politik përfaqëson automatikisht shumicën.

BASHKËSIA ISLAME DHE PËRGJEGJËSIA

Edhe institucionet fetare kanë përgjegjësi publike.

Bashkësia Islame duhet të jetë faktor qetësimi, dialogu dhe bashkëjetese, jo burim polarizimi.

Në krye të saj prej shumë mandatesh qëndron Naim Tërnava.

Dhe pyetja publike është e ligjshme:

A rinovohet mendimi po aq shpesh sa rinovohet mandati?

Kosova ka ndryshuar.

Shoqëria ka ndryshuar.

Brezi i ri ka ndryshuar.

Prandaj edhe institucionet fetare duhet ta kuptojnë se autoriteti nuk është pronë e përhershme.

Karrigia nuk është trashëgimi.

Myftinia nuk është monarki.

Dhe besimtari nuk është pronë politike.

UÇK-ja NUK ËSHTË DEKOR FETAR

Edhe përdorimi i flamurit të UÇK-së në një tubim të tillë është problematik.

UÇK-ja nuk luftoi për një fe.

Ajo luftoi për liri, dinjitet dhe shtet.

Prandaj simboli i saj nuk mund të përdoret për t’ia kufizuar lirinë një shqiptari tjetër.

Mos ua vendosni dëshmorëve në gojë fjalë që nuk i kanë thënë.

Mos e përdorni gjakun e lirisë për të prodhuar ndarje.

REALITETI IA MORI PROFESIONIN SATIRËS

Tubimi i 23 gushtit na dha një skenë që një dramaturg do ta kishte zili:

protestohet kundër një kishe shqiptare,

me flamurin shqiptar,

nën shqiponjën e Skënderbeut,

me flamurin e UÇK-së pranë.

Ndoshta herën tjetër mund të protestohet kundër gjuhës shqipe duke recituar Fishtën.

Sepse kur kontradikta bëhet kaq e madhe, satiristi mbetet pa punë.

Realiteti ia ka marrë profesionin.

Kosova nuk është pronë e një feje.

Kosova është Republikë.

Ligji është mbi predikuesin.

Kushtetuta është mbi turmën.

Dhe shqiptaria është më e madhe se çdo projekt që përpiqet ta fusë atë në një xhep ideologjik.

Prandaj, atyre që më 23 gusht dolën me flamurin e Skënderbeut kundër një kishe shqiptare, u mbetet vetëm një pyetje:

Kush është në kundërshtim me historinë shqiptare — kisha, apo ideologjia që kërkon ta ndalojë atë?

Ndoshta përgjigjen e kishin gjatë gjithë kohës mbi kokën e tyre.

Në flamurin që valëvitnin.

Kush e “hangër” gurin e bekuar, apo kush e përdhosi gurin në Zogaj?

Drini.us
-
0
Kush e “hangër” gurin e bekuar, apo kush e përdhosi gurin në Zogaj?

Shqiptar Shaljani, Shalë e Bajgorës, Mitrovicë

Protesta e radhës sot në Zogaj të Vushtrrisë u mbajt. Fizikisht, paqësisht; shpirtërisht e kombëtarisht, për shumë prej nesh, dhunshëm.
Në protestë morën pjesë disa qyqarë — argatë të Don Kishotit, alias Naim Tërnavës, me kompaninë e tij; ose, po ta themi me gjuhën e islamit politik, të një fryme që shumëkush e lidh me modelin e “Vëllazërisë Myslimane”, organizatë e ndaluar në Egjipt.
Por pyetja që kërkon përgjigje është shumë më e thjeshtë:
Pse nuk u ndalua protesta?
Ishte protestë e radhës, e paralajmëruar, dhe u mbajt në kushte komode, me siguri të plotë.
Po mesha e paralajmëruar, pse u ndalua?
Për siguri? Jo, kjo përgjigje vështirë se bind.
Sipas pikëpamjes sime, arsyeja e vërtetë mund të ketë qenë tjetër: të ndaleshin pagëzimet.
Sipas njohurive që kam, atë ditë në Zogaj, pranë themeleve të kishës , pritej të pagëzoheshin rreth 250 shqiptarë e shqiptare.
Ndoshta pikërisht kjo ishte shqetësimi?
Sepse protestën mund ta mbash “paqësore”, ndërsa një pagëzim shqiptar qenka bërë aq i rrezikshëm sa duhet të ndërhyjë siguria shtetërore!
Dhe tani, pyetja tjetër, ajo që po sillet si gur nga një dorë në tjetrën:
Kush e mori gurin e bekuar?
Sigurisht, nuk dua të besoj se ishte Garda Revolucionare e Iranit!
Ndoshta shërbimi sekret i islamit politik?
Ndoshta Policia e Kosovës?
Ndoshta KFOR-i?
Ndoshta EULEX-i?
Apo ndonjë tjetër “specialist” i madh i gurëve të themelit?
Jo, nuk besoj të kenë qenë as pleqtë e Zogajt e as “treçerekëshat”, as beduinët me mjekra të stileve orientale, e as kapelat e Saharasë!
Por një gjë është e sigurt:
Guri duhet të kthehet në vendin e vet.
Atje ku u vendos dhe ku i takon të jetë.
Sepse një gur i bekuar, si çdo gur themeli, në vendin e vet peshon më pak se sa peshon kur dikush përpiqet ta fshehë.
Dhe nëse guri ndodhet diku tjetër — qoftë në ndonjë stacion policie, qoftë në ndonjë zyrë të Bashkësisë Islame në Vushtrri, apo diku tjetër — pyetja mbetet:
Kush e mori dhe me çfarë të drejte?
Guri duhet të kthehet.
Jo vetëm sepse është gur.
Por sepse tashmë është bërë dëshmi.
Dëshmi e një dite kur një meshë u ndal “për siguri”, ndërsa një protestë u lejua të mbahej “për siguri”.
Dëshmi e një dite kur një gur themeli u bë më i frikshëm se një protestë.
Dhe, mbi të gjitha, dëshmi se në këtë vend paska ende njerëz që tremben nga një gur — ndoshta jo nga pesha e tij fizike, por nga kuptimi që ai mbart.
Populli dikur do ta thoshte shumë më shkurt:
“Luaje mac, kryente buallit!”
Por këtë herë, macja nuk po luan vetëm me buallin.
Po luan edhe me gurin.
E guri, sado të përpiqesh ta largosh nga vendi i vet, nuk e humb peshën e historisë.

Kumtesë publike e Familjes Musa, për paqen, ligjin, lirinë fetare dhe mbrojtjen e Republikës laike të Kosovës

Drini.us
-
0
Kumtesë publike e Familjes Musa, për paqen, ligjin, lirinë fetare dhe mbrojtjen e Republikës laike të Kosovës

Mirushe H. Musa, poete 

Për paqen, ligjin, lirinë fetare dhe mbrojtjen e Republikës laike të Kosovës
Pas zhvillimeve të ditëve të fundit në Zogaj të Vushtrrisë, pas reagimeve publike, protestave, debateve dhe përpjekjeve për ta shndërruar një çështje të lirisë fetare dhe të së drejtës qytetare në përplasje ndërfetare, Familja Musa e ndien për detyrë t’i drejtohet opinionit publik me këtë kumtesë.
Ne kemi folur dhe do të vazhdojmë të flasim me përgjegjësi.
Nuk kërkojmë konflikt.
Nuk kërkojmë përçarje.
Nuk kërkojmë privilegj mbi askënd.
Kërkojmë vetëm ligj, barazi, dinjitet dhe respektimin e së drejtës së çdo qytetari për besimin e vet.
QYTETARËT E ZOGAJT NUK JANË ATA QË PARAQITEN NË PROPAGANDË
Protestat e organizuara kundër ndërtimit të kishës nuk duhet të paraqiten si zëri i një fshati, i një qyteti apo i një populli të tërë.
Pjesëmarrja e kufizuar dhe ardhja e njerëzve edhe nga vende e treva të tjera nuk mund të përdoret për të krijuar përshtypjen se qytetarët e Zogajt, të Vushtrrisë apo të Kosovës janë kundër një kishe katolike shqiptare.
Ata nuk flasin në emrin tonë.
Përkundrazi, gjatë gjithë këtyre ditëve kemi marrë një numër shumë të madh telefonatash, mesazhesh, urimesh dhe fjalësh mbështetëse nga qytetarë, intelektualë, veprimtarë, njerëz të kulturës, përfaqësues politikë dhe patriotë nga Kosova, Shqipëria, Maqedonia e Veriut, Presheva dhe diaspora.
Një pjesë shumë e madhe e tyre janë qytetarë të besimit islam.
Pikërisht për këtë arsye, nga Zogaj dhe nga Familja Musa, u shprehim atyre një falënderim të veçantë.
Ju falënderojmë që nuk lejuat që feja juaj të përdoret kundër fqinjit, kundër bashkëfshatarit dhe kundër vëllait tuaj shqiptar.
Ju falënderojmë që zgjodhët arsyen para fanatizmit, paqen para përplasjes dhe atdheun para propagandës.
MIRËNJOHJE PËR TË GJITHË ATA QË NA QËNDRUAN PRANË
Me respekt të veçantë falënderojmë qytetarët e besimit katolik, islam, ortodoks dhe bektashi, si dhe të gjithë njerëzit pa dallim bindjeje fetare, që na telefonuan, na vizituan, na uruan dhe na dhanë kurajë.
Falënderojmë intelektualët, profesorët, gazetarët, artistët, veprimtarët, qytetarët e thjeshtë dhe përfaqësuesit politikë që e kuptuan drejt çështjen.
Kjo nuk është luftë ndërmjet myslimanit dhe katolikut.
Kjo është çështje e së drejtës së qytetarit në një Republikë demokratike dhe laike.
Kosova është ndërtuar mbi sakrificën e të gjithë shqiptarëve, pa dallim feje.
Gjaku i derdhur për lirinë tonë nuk kishte ndarje fetare.
Prandaj edhe Republika jonë nuk duhet të lejojë që politika e fesë, ekstremizmi apo manipulimi i turmave të krijojë ndarje aty ku historia, familja dhe kombi na kanë bashkuar.
BESIMI ISLAM NUK DUHET BARAZUAR ME ISLAMIZMIN POLITIK
Ne u bëjmë thirrje veçanërisht bashkëqytetarëve tanë të besimit islam:
Mos bini pre e propagandës së islamizmit politik.
Mos lejoni që besimi juaj të përdoret për projekte politike, për ndarje shoqërore apo për përplasje ndërmjet shqiptarëve.
Kritika jonë nuk është kundër Islamit si besim dhe as kundër myslimanëve shqiptarë.
Ajo drejtohet kundër çdo përpjekjeje që fenë ta shndërrojë në instrument politik dhe që institucionet fetare apo individë të caktuar të ndikojnë kundër karakterit laik të Republikës së Kosovës.
Për këtë arsye kemi qenë dhe mbetemi kritikë ndaj çdo ndërhyrjeje të tillë, përfshirë deklarimet dhe veprimet publike që lidhen me drejtues të Bashkësisë Islame të Kosovës dhe Naim Tërnavën, kur ato perceptohen si ndërhyrje në një çështje që duhet të zgjidhet me ligj, dialog dhe institucione.
Debati duhet të bëhet me argumente dhe përgjegjësi, jo duke prodhuar armiq mes shqiptarëve.
TA RUAJMË REPUBLIKËN LAIKE
I bëjmë thirrje çdo qytetari:
Ta ruajmë Kosovën.
Ta ruajmë Republikën.
Ta ruajmë karakterin e saj laik.
Ta ruajmë paqen ndërfetare.
Ta ruajmë flamurin dhe identitetin tonë kombëtar.
Ta ruajmë gjakun e bijve dhe bijave tona.
Asnjë ideologji fetare nuk duhet të vendoset mbi Kushtetutën e Republikës.
Asnjë predikues, organizatë apo grup politik nuk duhet të ketë të drejtë të vendosë se ku një qytetar mund apo nuk mund ta ushtrojë besimin e vet.
Kosova duhet të mbetet shtëpi e përbashkët e të gjithë qytetarëve të saj.
THIRRJE AKADEMIVE DHE INTELEKTUALËVE SHQIPTARË
I bëjmë thirrje Akademisë së Shkencave dhe të Arteve të Kosovës, Akademisë së Shkencave të Shqipërisë, institucioneve akademike në Shkup dhe gjithë botës intelektuale shqiptare që të mos heshtin përballë dukurive që mund të cenojnë tolerancën fetare, karakterin laik të shtetit dhe unitetin kombëtar.
Në momente të tilla, heshtja e elitës intelektuale nuk i shërben shoqërisë.
Shqiptarët kanë nevojë për zërin e arsyes, të shkencës, të kulturës dhe të historisë.
THIRRJE INSTITUCIONEVE TË REPUBLIKËS SË KOSOVËS
I bëjmë thirrje Qeverisë së Republikës së Kosovës, institucioneve të drejtësisë, Policisë së Kosovës, institucioneve të sigurisë dhe gjithë mekanizmave kushtetues që ta mbrojnë rendin demokratik, pronën, lirinë fetare dhe sigurinë e çdo qytetari.
Institucionet duhet të veprojnë mbi bazën e ligjit dhe jo nën trysninë e turmave apo të propagandës.
Nderojmë dhe falënderojmë gjithashtu përfaqësuesit ndërkombëtarë, partnerët evropianë dhe KFOR-in për kontributin shumëvjeçar në ruajtjen e sigurisë dhe të paqes në Kosovë, si dhe çdo përfaqësues që ka treguar interes dhe respekt ndaj shqetësimeve të qytetarëve.
GURTHEMELI I KISHËS DHE KËRKESA PËR DREJTËSI
Një çështje veçanërisht e rëndë mbetet ajo e gurthemelit të Kishës së Zogajt, të vendosur më 17 gusht 2026.
Vetëm pak ditë më pas, gurthemeli u zhduk nga vendi ku ishte vendosur.
Familja Musa kërkon që institucionet kompetente ta hetojnë këtë rast deri në fund, të identifikojnë personat përgjegjës dhe, nëse konstatohet vepër penale, përgjegjësit të dalin para drejtësisë.
Një gur mund të hiqet nga toka.
Por kujtesa, e drejta dhe vullneti i njerëzve nuk vidhen.
Askush nuk duhet të mendojë se me heqjen e një guri mund të hiqet nga historia ekzistenca, kujtesa apo e drejta e një komuniteti.
KISHA NUK ËSHTË KËRCËNIM — URREJTJA ËSHTË
Kisha që synohet të ndërtohet në Zogaj nuk është ngritur kundër xhamisë.
Nuk është kundër myslimanit.
Nuk është kundër askujt.
Ajo synon t’u shërbejë besimtarëve të saj dhe të jetë pjesë e mozaikut historik e shpirtëror të këtij vendi.
Në Kosovë duhet të ketë vend për xhaminë, kishën, teqenë dhe për qytetarin që nuk i përket asnjë besimi.
Kjo është demokracia.
Kjo është liria.
Kjo është Kosova për të cilën u sakrifikuan breza.
APELI YNË I FUNDIT
Popullit shqiptar i bëjmë thirrje:
Mos u ndani për fe.
Mos lejoni askënd t’ju vendosë kundër njëri-tjetrit.
Mos e ktheni fqinjin në armik.
Mos e lejoni politikën fetare të marrë peng dashurinë për atdheun.
Të jemi myslimanë, katolikë, ortodoksë, bektashinj apo pa përkatësi fetare — para së gjithash jemi qytetarë të një atdheu të përbashkët dhe të një Republike që duhet ta mbrojmë së bashku.
Familja Musa do të vazhdojë të mbrojë dialogun, ligjin, lirinë fetare, paqen dhe të drejtën e çdo qytetari.
Ne nuk kërkojmë hakmarrje.
Kërkojmë drejtësi.
Nuk kërkojmë përçarje.
Kërkojmë bashkim.
Nuk kërkojmë konflikt ndërfetar.
Kërkojmë që askush të mos ketë frikë ta ushtrojë besimin e vet në tokën e vet.
Dhe mbi të gjitha kërkojmë që Republika e Kosovës të mbetet laike, demokratike, evropiane dhe e barabartë për të gjithë.
Zogaj – Vushtrri, 23 gusht 2026
FAMILJA MUSA
Për paqen, dinjitetin, lirinë dhe bashkimin kombëtar.

Instrumentalizimi i fesë islame si rrezik serioz për laicitetin e shtetit të Kosovës

Drini.us
-
0
Instrumentalizimi i fesë islame si rrezik serioz për laicitetin e shtetit të Kosovës

Pamje nga protesta e sotshme islamike kundër ndërtimit të një kishe katolike në Zogaj të Vushtrrisë

Valon Jashari, Prishtinë

Beteja për modernitet dhe laicitet në shoqërinë shqiptare mbetet ende e papërmbushur, edhe pse që nga iluministët shqiptarë e deri te dëshmorët e fundit të luftës së UÇK‑së ajo ka qenë një ëndërr dhe një mision i tyre. Kjo betejë, e cila ka filluar që në shekullin XIX me përpjekjet e mendimtarëve të Rilindjes Kombëtare për të shkëputur shoqërinë shqiptare nga prapambetja kulturore dhe ndikimet e huaja, është vazhduar në mënyrë të pandërprerë nga breza të tërë intelektualësh, humanistësh dhe veprimtarësh politikë. Iluministët shqiptarë, të frymëzuar nga mendimi evropian, e shihnin modernitetin si kusht të domosdoshëm për emancipimin shoqëror dhe kombëtar, ndërsa laicitetin si themel të një shteti të drejtë, të barabartë dhe të lirë.

Në periudhat e mëvonshme, sidomos gjatë shekullit XX, koncepti i laicitetit u shndërrua në një element të rëndësishëm të identitetit politik shqiptar. Kjo ide u përforcua edhe më shumë gjatë luftës së fundit në Kosovë, ku dëshmorët e UÇK‑së e artikuluan qartë synimin për një shtet modern, demokratik dhe të orientuar kah vlerat perëndimore. Për ta, moderniteti nuk ishte vetëm një aspiratë kulturore, por një projekt politik që garantonte liri, barazi dhe dinjitet për çdo qytetar, pavarësisht përkatësisë fetare.

Megjithatë, pavarësisht këtyre përpjekjeve historike, shoqëria shqiptare si në Shqipëri, ashtu edhe në Kosovë  vazhdon të përballet me sfida të thella në ruajtjen e laicitetit. Ndikimet fetare në hapësirën publike, instrumentalizimi i besimit për qëllime politike, infiltrimet e agjenturave të huaja dhe rrymat radikale që synojnë të sfidojnë rendin kushtetues, paraqesin rreziqe reale për projektin e modernitetit shqiptar. Këto dukuri tregojnë se betejat e iluministëve dhe dëshmorëve nuk janë përmbyllur; ato kërkojnë vazhdimësi, vigjilencë dhe angazhim të ri shoqëror.

Prandaj, ruajtja e laicitetit nuk është vetëm një çështje juridike apo kushtetuese, por një detyrë historike që lidhet drejtpërdrejt me identitetin kombëtar shqiptar dhe me aspiratën për të qenë pjesë e plotë e botës demokratike evropiane. Moderniteti dhe laiciteti mbeten dy shtylla të pandashme të këtij projekti, të cilat kërkojnë mbrojtje të vazhdueshme nga institucionet, intelektualët dhe vetë qytetarët.

Shoqëritë demokratike, rrjedhimisht edhe shtetet demokratike si Kosova një nga demokracitë më të reja evropiane  duhet të tregojnë një vigjilencë të lartë sa i përket çështjeve që lidhen me religjionin. Si shtet laik, i përcaktuar qartë në Kushtetutë, ku liria e besimit dhe praktikimit fetar është e garantuar dhe ku institucionet fetare janë të ndara nga shteti, Kosova ka detyrimin që përmes institucioneve kompetente të reagojë me kohë dhe në mënyrë efikase për të ruajtur laicitetin e saj, dhe rrjedhimisht, demokracinë evropiane.

Shoqëritë evropiane, përfshirë atë shqiptare, nga përvoja historike kanë mësuar se religjionet jo rrallë kanë prodhuar konotacione negative në raport me zhvillimin shoqëror dhe demokracinë. Humanistët evropianë dhe shqiptarë, shumica e tyre, e kanë artikuluar qartë se religjioni, nëse nuk është i ndarë nga shteti, shndërrohet në “pengesë për të menduar lirshëm”. Tek shqiptarët, sidomos feja islame, ka kaluar periudha të errëta gjatë pushtimit osman; megjithatë, edhe sot, si pjesë e shoqërisë evropiane, përballemi me probleme elementare që lidhen me ndërhyrjen e rrymave fetare në hapësirën publike. Branko Merxhani, me teorinë e tij të Neo-Shqiptarizmit, synonte modernizimin e kombit shqiptar përmes kulturës, arsimit dhe qytetërimit perëndimor  një projekt që mbetet aktual.

Në kontekstin e ngjarjeve të fundit, jo vetëm atyre në Vushtrri, disa rryma radikale islamike po shfaqin hapur tendenca për të sfiduar dhe rrezikuar shtetin laik. Gjatë dekadës së fundit, infiltrimi dhe donacionet e mëdha të agjenturave sllavo‑turke përmes grupeve radikale islamike në Kosovë duke mos përjashtuar as Bashkësinë Islame të Kosovës përbëjnë një shqetësim serioz me pasoja të mundshme në aspektin gjeopolitik shqiptar.

Institucionet dhe partitë politike në Kosovë, kush më pak e kush më shumë, kanë manipuluar me këto grupacione fetare për interesa elektorale dhe ekonomike. Mjafton të përmenden rastet kur dhjetëra liderë partiakë dhe zyrtarë institucionalë marrin pjesë në inaugurime dhe bashkë‑udhëheqje të projekteve fetare, duke shkelur drejtpërdrejt Kushtetutën e Kosovës.

Arrestimet e fundit të disa imamëve në Kosovë sjellin  edhe pse me vonesë  informacione të mjaftueshme mbi strukturat që qëndrojnë prapa tyre. Do të ishte në interes të shtetit të Kosovës që këto dëshmi të bëhen publike, në mënyrë që qytetarët të jenë më të vetëdijshëm dhe të mos bien pre e rrymave radikale islamike. Deri më tani, nga informacionet e publikuara, prapa disa prej këtyre imamëve është dëshmuar se qëndron BIA serbe. Po ashtu, AKI duhet të japë përgjegjësi para komisioneve kompetente për veprimtarinë e BIA‑s në lidhje me infiltrimin e imamëve dhe të disa grupacioneve të intelektualëve dhe mediave në Kosovë.

BIA serbe, që nga paslufta, ka synuar të depërtojë në Kosovë përmes dy kategorive: komuniteteve fetare dhe disa akademikëve nostalgjikë të Jugosllavisë. Kjo veprimtari ka arritur të krijojë një shtrirje të gjerë në Kosovë, me qëllim sfidimin e institucioneve të shtetit. Imamët islamistë radikalë sot janë ndër sfiduesit më të mëdhenj të shtetit të Kosovës; ata çdo ditë, në hapësira publike dhe në xhami, proklamojnë zbatimin e sheriatit dhe tentojnë të delegjitimojnë çdo simbol kombëtar shqiptar, nga flamuri te figurat historike. Në anën tjetër, nuk është i vogël numri i intelektualëve që dikur ishin funksionarë jugosllavë, e sot shfaqen si islamistë të devotshëm, duke ushtruar ndikim të caktuar në opinion, televizione dhe universitete.

1...242526...1,724Faqja 25 nga 1,724