Kreu Blog Faqe 537

Dhjetë vdiqën pas një gjuajtje me armë në Austri. Spitali lokal duhet të jetë i mbushur

Drini.us
-
0
Dhjetë vdiqën pas një gjuajtje me armë në Austri. Spitali lokal duhet të jetë i mbushur

Shumë nxënës dhe mësues janë të vdekur ose të plagosur pas një gjuajtje me armë në Graz, qyteti i dytë më i madh në Austri.

Autori thuhet se ka qëlluar mbi nxënësit dhe mësuesit në dy klasa. Nëntë persona u vranë, ndërsa 28 janë plagosur, katër prej tyre shumë rëndë, sipas gazetës Kronen Zeitung. Gazeta shkruan gjithashtu se spitali lokal është plot. Të shtënat ndodhën në një shkollë të mesme ku nxënësit janë normalisht midis 14 dhe 18 vjeç.

Sipas mediave lokale, autori është një 22-vjeçar që thuhet se ka qenë më parë nxënës në shkollë. Thuhet se ai ka sjellë dy armë, një pistoletë dhe një armë gjahu, dhe i ka qëlluar ato në ish-klasën e tij, sipas Salzburger Nachrichten.

Foto: Erwin Scheriau, AFP

Tor Arne Andreassen Gazetare

Hanne Christiansen Gazetare

Preben Brækstad Gazetare

Mëngjesin e martës, policia konfirmon se e dyshuar për autorësinë është e vdekur. Ai supozohet se është gjetur i vdekur në njërën nga tualetet. 22-vjeçari dyshohet se e ka qëlluar veten, sipas Kronen.

Policia austriake konfirmon se autori duhet të jetë një nxënës i dikurshëm i shkollës, sipas ORF.Vrasja në masë në Graz është një nga më të këqijat në historinë e Austrisë.Shooting në shkollë është një “tragjedi kombëtare”, thotë Kryeministri austriak Christian Stocker në një njoftim për shtyp. Ai ishte të martën pasdite në rrugë për në Graz.

Ti døde etter skole­skyting i Øster­rike. Lokalt sykehus skal være fullt.

Dokumentet origjinale të Kongresit të Berlinit çrrënjosin propagandën antishqiptare të historianëve serbë

Drini.us
-
1
Dokumentet origjinale të Kongresit të Berlinit çrrënjosin propagandën antishqiptare të historianëve serbë

Jusuf Buxhovi, historian, Prishtinë 

Bisedë me shkas me historianin Jusuf Buxhovi, autor i librit “Kongresi i Berlinit dhe Lidhja Shqiptare1878”
-Historiani i njohur Jusuf Buxhovi në një intervistë për revistën “Milosao” të Tiranës sqaron fanatizmin antishkencor të shumë historianëve të Tiranës dhe Prishtinës që të ruhen kornizat ideologjike të së kaluarës si dhe sajesat e Beogradit rreth “shtetit mesjetar” serb në Kosovë, që asnjëherë nuk ka ekzistuar!
“Milosa”:Botimi i librit “Kongresi i Berlinit dhe Lidhja Shqiptare 1878” sjell dokumente, aktet dhe letra të ndryshme në formën komplete nga arkivi i Ministrisë së Jashtme Gjermane ku gjendet arkivi i Kongresit të Berlinit. Duhet të jetë kjo qasja juaj e parë, por serioze, në fushën e historiografisë?
J. Buxhovi: Libri “Kongresi i Berlinit dhe Lidhja Shqiptare 1878” i takon filleve të punës sime hulumtuese shkencore në historiografi nga fillimi i viteve të shtatëdhjeta të shekullit të kaluar. Studimi mbështetet mbi temën e magjistraturës “Lidhja Shqiptare e Prizrenit në dokumentet gjermane”, e mbrojtur në vitin 1979 në katedrën e Historisë së Universitetit të Kosovës. Botimi i vitit 2008, ishte një rast i mirë që tema e magjistraturës të plotësohet me një kundrim më të gjerë të problematikës, duke u parë në tërësinë e Kongresit të Berlinit, gjë që asaj i ka dhënë një dimension më të thellë. Ky thellim ka të bëjë edhe me plotësimin e dokumenteve paraprake me të tjera nga Arkivi i Ministrisë së Jashtme Gjermane, ku gjendet arkivi i Kongresit të Berlinit, të cilat, në formën autentike, nga origjinalet (frëngjisht dhe gjermanisht), për herë të parë paraqiten opinionit shqiptar të përkthyera edhe në gjuhën shqipe.
“Milosao”:Çfarë pasojash ka sjellë Kongresi i Berlinit prej vitit 1878, në ditët tona? A mendoni se ky ishte shkaku kryesor që mori trajtë Lidhja shqiptare e Prizrenit dhe u përmirësua përpjekja për pavarësinë e vendit?
J. Buxhovi: Kongresi i Berlinit i vitit 1878 duhet parë në frymën e zhvillimeve të njohura që solli Kriza Lindore, me çka u bë e ditur se fundi i Perandorisë Osmane në pjesën evropiane do të përcillej me lëvizje të mëdha gjeostrategjike, të cilat, duhej të mbaheshin nën mbikëqyrje nga Fuqitë e Mëdha të kohës, veçmas pas bashkimit të Gjermanisë në vitin 1871 dhe shfaqjes së saj në skenën politike si faktor i rëndësishëm. Meqë pansllavizmi rus në këtë hapësirë ishte shumë aktiv dhe po përdorte lëvizjet nacionale të botës ortodokse (grekëve, serbëve, malaziasve, rumunëve dhe bullgarëve) për interesa të veta, atëherë ishte e natyrshme që edhe oponentët e saj, Austro-Hungaria dhe Italia të përdornin lëvizjet tjera nacionale, veçmas atë të shqiptarëve për qëllime të veta, pra që të mbrojnë interesat e tyre në hapësirën evropiane te Perandorisë Osmane.
Në këto rrethana, pas luftës serbo-turke të vitit 1877 dhe asaj ruse-turke të vitit 1878, pra pas Paqes së Shën Stefanit, e cila Serbisë i lejoi zgjerim në pjesët shqiptare (nga Nishi deri në Kurshumli) si dhe krijoi Bullgarinë e Madhe (ku u prekën edhe disa pjesë të etnisë shqiptare), ishte i pashmangshëm edhe reagimi shqiptar, që pasoi me thirrjen e Lidhjes Shqiptare në Prizren disa ditë para se Kongresi i Berlinit të fillonte punimet.
Natyrisht se për një reagim të tillë të shqiptarëve, që filloi me moton e “mbrojtjes së vatanit nga copëtimet sllave dhe greke” dhe përfundoi me një lëvizje politike ndër më të fuqishmet që i hapën rrugë zhvillimeve që, tridhjetë e katër vite më vonë do të çojnë te shpallja e shtetit të pavarur shqiptare, ishin të interesuar edhe fuqitë qendrore (Austro-Hungaria, Gjermani dhe Itali), siç ishte e interesuar edhe vetë Perandoria Osmane, e cila te reagimi i shqiptarëve për të mbrojtur tokat e tyre, shihte mundësinë për t’i shpëtuar trysnisë ruse, por pa dividentë politike (autonominë brenda Perandorisë), siç kërkonin shqiptare. Ka shumë dokumente mbi të cilat mbështeten këto qëndrime, vlerësimi analitik i të cilave, nxjerr në pah rezonin politik të elitës politike shqiptare të kohës që procesi i pashmangshëm i rënies së Perandorisë Osmane të shfrytëzohet në përputhje edhe me interesat e atyre fuqive të mëdha të cilat pansllavizmit mund t’i kundërvihen me futjen në lojë të kartës së faktorit shqiptar, që nuk mund të ishte tjetër pos me lindjen e një shteti shqiptar, pa marrë parasysh përmasat e tij etnike. Në këtë kombinatorikë politike, kërkesa për një vilajet të bashkuar shqiptar (nga katër sosh e ku ai i Kosovës ishte më i madhi dhe më sfiduari nga fqinjët e shqiptarëve që synonin ta copëtonin), ishte kërkesë e arsyeshme, meqë ruante tërësinë e etnisë shqiptare dhe njëherësh atë e faktorizonte në raport me Perandorinë Osmane, po edhe me Fuqitë e Mëdha të kohës, për t’u parë edhe si interes i tyre.
Shikuar nga këndvështrimi historik, Lidhja Shqiptarëve e Prizrenit e vitit 1878, në përmasat perandorake dhe veçmas në ato ndërkombëtare, e promovoi politikisht nacionalizmin shqiptar të mbështetur mbi faktorin gjuhë siç e vuri në binarët e pashmangshëm dhe të pandalshëm pavarësinë e Shqipërisë.
“Milosao”: Kush ju ka ndihmuar në këtë përpjekje të stërmadhe dhe a mendoni se keni pasur pengesa në punën tuaj?
J. Buxhovi: Puna ime hulumtuese dhe shkencore duhet parë në kuadër të zhvillimeve shoqërore dhe politike të kohës. Pra, ato të viteve të gjashtëdhjeta, shtatëdhjeta dhe të tetëdhjeta nëpër të cilat kaloi Kosova, që lidhen me emancipimin politik, kulturor dhe shpirtëror të shqiptarëve, të cilat , pas ndryshimeve kushtetuese të viteve 1968-1974, u hapën rrugë edhe krijimit të institucioneve kombëtare, siç ishte Universitetit i Prishtinës, Akademisë së Shkencave dhe Arteve si dhe instituteve të tjera hulumtuese shkencore, ku një rol të madh pati edhe veprimtaria botuese në gjuhën shqipe që drejtonte “Rilindja” e të tjera. Këtyre zhvillimeve duhet shtuar edhe bashkëpunimi kulturor dhe arsimor me Shqipërinë, i vendosur zyrtarisht në vitin 1968 në marrëveshjen e parë midis Tiranës dhe Prishtinës, me ç’rast, midis Tiranës dhe Prishtinës filloi këmbimi i teksteve shkollore, librave si dhe profesorëve në të dy universitetet, shkëmbim ky që i solli dobi të mëdha Kosovës. Tirana dhe Prishtina asokohe harmonizonin qëndrime edhe rreth disa projekteve të përbashkëta hulumtuese dhe shkencore aty ku kishte mundësi. Meqë si gazetar isha i akredituar në Bon dhe po merresha me hulumtimin e dokumenteve të Kongresit të Berlinit, çarqet shkencore në Prishtinë dhe Tiranë (Dr. Ali Hadri, Aleks Buda dhe Arben Puto) kërkuan që këtë angazhim ta ktheja në vokacion të përhershëm hulumtues shkencor, gjë që edhe kështu ndodhi. Pra, në punën time hulumtuese, si mentor të parë, kam pasur akademik Ali Hadrin dhe profesor Aleks Budën, me të cilët kam bashkëpunuar deri në vitin 1981, kur do të ndërpritet dhunshëm nga ana jugosllave pas ngjarjeve të vitit 1981. Megjithatë, ndryshimin e njohur të rrethanave politike dhe shoqërore të atyre viteve, jam munduar që ta përballoj me punë individuale në Gjermani, duke iu përkushtuar hulumtimit nëpër arkivat gjermane, në mënyrë që të rrumbullakoj sa më shumë që të jetë e mundur punën e nisur në vitet e shtatëdhjeta.
“Milosao”:Në kërkimet tuaja të vazhdueshme, ju jeni përballur me dokumente autentike. A mund të na thoni, ka pasur përpjekje për manipulime nga fqinjët apo nga kancelaritë ndërkombëtare?
J. Buxhovi: Mund të thuhet pa hezitim se e gjithë problematika e studimit të dokumenteve të Kongresit të Berlinit dhe atyre që solli kjo ngjarje, për çdo studiues të mirëfilltë shqiptar, përcillet me anatemën e manipulimit dhe falsifikimit të tyre të qëllimshëm në njërën anë si dhe të stereotipeve ideologjike në tjetrën anë. Manipulimi dhe falsifikimi i këtyre dokumenteve gjithsesi se lidhet me historiografinë serbomadhe të Beogradit, po edhe të Moskës dhe Athinës për qëllime të njohura hegjemoniste që u shërbyen projekteve antishqiptare ( “Naçërtanja” e Garashaninit e vitit 1844 dhe ajo e “Megaloidhesë” greke e po të njëjtës kohë si dhe ato të historiografisë ruse). Kongresi i Berlinit si dhe vendimet e njohura të tij, kanë paraqitur referencën emblematike të manipulimit të këtyre qendrave në mënyrë permanente nga falsifikimi i tyre e deri te keqinterpretimet e qëllimshme, që për moto kishin fabrikimin e gënjeshtrës rreth “shqiptarëve ardhacakë dhe pa histori”, “shqiptarëve mbetje e mjegulluar osmane dhe fundamentalistë të rrezikshëm islamikë” e të ngjashme, me çka atyre duhej jo vetëm t’u mohohej shteti, por, për hir “të interesave të mëdha evropiane”, Beogradit, Athinës e të tjerëve, t’u lejohej qërimi i hesapeve me ta, deri te etnogjenocidi!
Kur shikohen mirë e mirë nga të gjitha këndet të gjitha dokumentet e Kongresit të Berlinit, një pjesë të të cilave kam sjellë në librin tim, veçmas letrat e dërguara nga të gjitha viset shqiptare (124 sosh), del se një pjesë të tyre mund të thuhet se janë shkruar edhe nga konsuj rusë e grekë, nga klerikë ortodoksë dhe agjentë të tjerë të Beogradit, Athinës dhe Moskës, po edhe nga ndonjë konsull austriak. Këtë të fundi, madje e pranon edhe Andrashi, ministër i jashtë i Austro-Hungarisë në memoaret e tij, me ç’rast zbulon se “Vjena ka punuar që nga disa qendra shqiptare të vinë letra dhe telegrame që na duheshin”. Këto “ndërhyrje” nuk ua humbin vlerën kërkesave autentike të shqiptarëve, veçse bëjnë të ditur se midis tyre ka pasur edhe të dirigjuara në përputhje me interesat tjera, gjë që historiografisë sonë i mbetet që ato t’i deshifrojë dhe t’i interpretojë mirë e mirë.
“Milosao”:A mendoni se Lidhja e Prizrenit ka trajtime të ndryshme në Shqipëri e Kosovë? Sikur duket se një pjesë e studiuesve nuk kanë parë dokumentet origjinale?
J. Buxhovi: Arsyet e njohura ideologjike dhe ato që shqiptarët nga 1912 i ndanë dhunshëm në realitetet shoqërore dhe politike të ndryshme kanë sjellë edhe qëndrime të ndryshme, ku në njërën anë, nga Tirana zyrtare është imponuar qëndrimi se nga Europa dhe Perëndimi shqiptarëve u kanë ardhur të gjitha të këqijat, se perëndimi nuk i ka dashtë shqiptarët e të ngjashme, gjë që kjo ka justifikuar izolimin dhe mbylljen komuniste, ndërsa në tjetrën anë, Lidhja Shqiptare e Prizrenit është dashtë të shihet vetëm si përpjekje për autonomi, që si e tillë të “justifikojë” statusin politik të shqiptarëve në Jugosllavi e të ngjashme, sado që pjesa më e madhe e historianëve të Kosovës, konceptin e autonomisë e kanë parë si proces, që shkon tutje, e jo si gjendje statike, kundrim ky që ka qenë i ngjashëm edhe me qëndrimin politik të intelektualëve shqiptarë dhe të një pjese të klasës politike…
Krahas këtyre stereotipeve, që për fat të keq, ende gjithnjë mbahen te një pjesë e historianëve tanë (sidomos atyre në Tiranë) nga shkaku se kanë doktoruar dhe shkruar libra, siç kanë fituar edhe tituj “akademikë” e të tjera gjatë kohës së diktaturës komuniste, sot e gjithëditën mungon edhe vullneti i qëllimshëm për ballafaqimin me dokumentet origjinale! Them kështu, ngaqë ka dhjetë vite që kam sjellë dokumentet origjinale të Kongresit të Berlinit në frëngjisht dhe gjermanisht, të nxjerra nga Arkivi Politik i Ministrisë së Punëve të Jashtme të Gjermanisë në Bon (të autorizuara nga botuesi gjerman“Gisen”) e të përcjella edhe me përkthimin në gjuhën shqipe, ndërsa që historianë nga Tirana dhe Prishtina edhe në tutje citojnë versionin e cunguar dhe të filtruar të dokumenteve që sjell Haxhivasilevi, Gjorgjeviqi, Gopqeviqi dhe historianë të tjerë serbë! Ç’është më keq, disa pedagogë të kësaj mendësie, pengojnë studentët që marrin guximin të citojnë librin tim, meqë kjo ua rrënon “kredibilitetin” veprave të tyre!
“Milosao”:Historianët e Shqipërisë dhe Kosovës kanë pasur një lloj tutele të diktuar nga regjimet represive. A mendoni se ka ardhur koha që duhet të ketë një trajtim kombëtar shqiptaro-kosovar sa i përket rëndësisë së Kongresit të Berlinit?
J. Buxhovi: Tutela e regjimit represiv komunist është dashtë të marrë fund me rënien e komunizmit, siç ka ndodhur edhe në vendet tjera. Por, për fat të keq, ajo po vazhdon për arsyet që i ceka më sipër. Kujtoj se historiografia jonë duhet të ketë qëndrim shkencor jo vetëm sa i përket Kongresit të Berlinit, por të gjitha çështjeve të tjera, veçmas asaj që ka të bëjë me lidhjen pellazge dhe të tjera nga antikiteti, ku pjesëmarrja jonë në djepin e qytetërimit të lashtë dhe të vlerave të tij universale është thuajse vendimtare. Historiografia institucionale shqiptare duhet të rishqyrtojë pikëpamjet e veta rreth Bizantit, Mesjetës dhe veçmas ato që kana të bëjë me të ashtuquajturin shtet mesjetar serb me Rashën dhe Dinastinë Nemanjane – “themel i tij”, ndonëse nga autorët ndryshëm bizantinë dhe dokumentet tjera të kohës Nemanjajt shihen me origjinë tribale (fis ilir), siç duhet të rishqyrtojë edhe pikëpamjet rreth kishës ortodokse serbe, që del me autoqefali gjoja nga shekulli XIII, ndërkohë që ajo autoqefalin e ka tetë shekuj më vonë, në vitin 1923 pas krijimit të shtetit Serb-kroat-slloven. Në përputhje me këto fakte, historiografia shqiptare duhet të rivlerësojë rolin e feudeve arbërore në Bizant si dhe përpjekjet e tyre për autonomi dhe aleancave të ndryshme në përputhje me faktorët e kohës në përvijimet midis Bizantit dhe Perëndimit, siç kanë ndodhur mbas kryqëzatës së katër më 1204 e deri te shfaqja e osmanëve, ku Rasha Nemanjane, si pjesë e feudeve të kohës në hapësirën e Dardanisë dhe të Maqedonisë, që luftonin për të trashëguar fronin e Bizantit, del nga arbitri i përvetësimeve serbe.
“Milosao”:Sa i vështirë ka qenë për Ju hulumtimi në arkivat gjermane dhe sa kohë ju është dashur t’i grumbulloni këto materiale?
J. Buxhovi: Të qenit gazetar (korrespodent i përhershëm i “Rilindjes” në Gjermani, i akredituar pranë qeverisë gjermane) më ka krijuar mundësi të mëdha edhe formale që t’u qasem dokumenteve pa ndonjë vështirësi. Meqë fokusimi im hulumtues ka qenë Kongresi i Berlinit, ishte e natyrshme përqendrimi te shqyrtimi dhe vjelja e dokumenteve të Arkivit të Ministrisë së Punëve të Jashtme në Bon. Aty kam punuar nga mesi i viteve të shtatëdhjeta e deri në vitin 2008, ku kam klasifikuar mbi pesë mijë dokumente që kanë të bëjnë me Krizën Lindore, Kongresin e Berlinit dhe çështjen shqiptare nga viti 1865 e deri në vitin 1912. Pjesa më e madhe e këtyre dokumenteve ruhet në arkivin tim personal, ngaqë nuk ia kam dalë t’u siguroj vend në Arkivin e Kosovës dhe atë të Akademisë së Shkencave dhe të Arteve të Kosovës. Sepse, këto institucione, për arsye “të pakuptueshme”, që u cekën, nuk kanë qenë në gjendje të ofrojnë as siguri e as trajtim shkencor!
“Milosao”: E mendoni se ishte e arsyeshme ajo që përcaktoi në konkluzionet e veta Lidhja e Prizrenit, sa i përket mbrojtjes nga copëtimi i trojeve shqiptare dhe autonomi nën Perandorinë Osmane?
J. Buxhovi: Qëndrimet dhe vendimet e Lidhjes Shqiptare të Prizrenit janë në përputhje me rrethanat si dhe zhvillimet historike të kohës, në të cilat u gjenden shqiptarët, kur ata në njërën anë rrezikoheshin nga hegjemonizmi i fqinjëve sllavë dhe grekë dhe në tjetrën anë rrezikoheshin nga shembja e shpejtë e Perandorisë Osmane. Mbrojtja e interesave kombëtare asokohe mund të sigurohej nëpërmes kërkesës për bashkimin e katër vilajeteve shqiptare (krijimi i një Shqipërie osmane, që në të vërtetë doli nga kërkesat e katërmbëdhjetë pikëshit të Hasan Prishtinës në Shkup, në gusht të vitit 1912), që nënkuptonte lirimin nga koncepti i “miletit osman” ku gjendeshin dhe një formule kompromisi që do ta arrinte Perandoria Osmane me fuqitë evropiane të boshtit (Austro-Hungarinë dhe Italinë). Pa marrë parasysh si rrodhën ngjarjet deri në nëntor të vitit 1912 dhe nëpër ç’katrahurë kaluan shqiptarët, megjithatë epilogu i këtij zhvillimi ishte i përcaktuar nga programi i Lidhjes Shqiptare të Prizrenit si dhe platformës kombëtare që doli prej saj. Pa këtë ngjarje, nuk do të kishte as Shqipëri e as komb shqiptar.
“Milosao”:Keni mbaruar dhe një kolanë historike të Kosovës, cilat janë planet tuaja më të afërta?
J. Buxhovi: “Kosova” në pesë vëllime, e botuar midis viteve 2012-2015, këtë vit plotësohet edhe me tri vëllime të tjera (VI,VII dhe VIII), me çka përmbyllet koncepti im që ky libër në tetë vëllime të paraqesë një kontribut shkencor për historinë e Shqipërisë së natyrshme dhe të Shqiptarëve nga antikiteti e deri te koha jonë, ku Dardania është në qendër të vëmendjes, si një mbretëri ndër më të vjetrat e antikitetit, e lidhur me Trojën dhe zhvillimet tjera që ndodhën pas rënies së saj. Përqendrimi te Dardania si qendër e antikitetit ka rëndësi të dyfishtë: ngaqë në njërën anë lashtësisë sonë ia shton komponentin kryesor që atë e lidh me qytetërimin trojan dhe atë pellazg në përgjithësi (qëllimisht të harruar dhe të anashkaluar), dhe në tjetrën anë e zhvlerëson në tërësi gënjeshtrën serbe për gjoja “shtetin mesjetar serb” në Kosovë, që nuk ka ekzistuar kurrë, që për fat të keq, edhe sot e gjithditën mbrohet nga disa historianë të mendësisë ideologjike në Tiranë dhe Prishtinë, me të cilën Serbisë, siç e pasqyron edhe pakoja e Ahtisarit në Kushtetutën e Kosovës, vazhdon t’i njihet edhe “e drejta historike”, paçka se ajo frymëzoi gjenocidet serbe ndaj shqiptarëve ( të viteve 1878, 1912, 1944 dhe 1999)!
“Kosova” në tetë vëllime, po ashtu, ka për qëllim të pasqyrojë edhe vazhdimësinë arbërore-shqiptare nga mesjeta e deri te shfaqja e parë e shtetit shqiptar (atij londinez më 1913), me ç’rast pranimi i shtetit të përgjysmuar shqiptar zhvendosi raportet e brendshme shoqërore, kulturore dhe politike të botës shqiptare, ku shteti mori rolin e qendrës, ndërsa pjesët e mbetura jashtë nën pushtimin serb,malazias dhe grek, ndonëse dikur trung historik u kthyen në periferi me fatin tragjik të asimilimit deri në zhdukje! Shteti i Kosovës i pranuar ndërkombëtarisht më 2008, korrigjoi këtë padrejtësi (kthimin e qendrës në periferi dhe të periferisë në qendër) dhe, me dy shtete shqiptare, vendosi balanset historike dhe shoqërore-politike të botës shqiptare. NË këtë aspekt “Kosova” shfaqet si histori e shtetit të Kosovës, po edhe histori e Shqipërisë së natyrshme. Si e tillë, kjo vepër, paradigmës që ka funksionuar nga viti 1913 e këndej se “Kosova është Shqipëri” ia shton atë se edhe “Shqipëria është Kosovë”.
(Biseda u zhvillua nga publicisti Ben Andni, Tiranë, 2017)

Emancipimi i gruas shqiptare dhe kthetrat e islamizmit politik – një alarm kombëtar !

Drini.us
-
0
Emancipimi i gruas shqiptare dhe kthetrat e islamizmit politik – një alarm kombëtar !

Nga: Luan Dibrani, Gjermani

Në zemrën e Ballkanit, ku shqiptarët për shekuj kanë qenë një komb me orientim europian dhe kulturë të lashtë, po zhvillohet një betejë e heshtur por shkatërrimtare: beteja për shpirtin dhe trupin e gruas shqiptare. Ajo që dikur ishte shtylla e familjes, mbrojtësja e gjuhës, e tokës dhe dinjitetit, sot po përballet me një rrezik që nuk vjen nga pushtuesit klasikë, por nga një ideologji e huaj, e importuar me qëllim të qartë – ngulfatjen e emancipimit të saj përmes islamizmit politik ekstrem.

Kjo ideologji, e maskuar nën petkun e fesë, nuk ka asgjë të përbashkët me shpirtin e besimit të pastër. Është një projekt politik dhe ideologjik i planifikuar nga qendrat radikale islamike, që përpiqet të nënshtronte jo vetëm gruan shqiptare, por gjithë shoqërinë tonë duke filluar nga rrënja më e ndjeshme – gruaja dhe edukimi i brezave.

Si po e pengon islamizmi politik emancipimin e gruas shqiptare?

  1. Mbulimi dhe zhdukja e identitetit kulturor:
    Një valë mbulesash të zeza, nikabesh dhe burkash po zëvendëson veshjet tona tradicionale me ngjyra jete. Ato nuk janë zgjedhje personale, por presione shoqërore dhe fetare që e zhdukin figurën, individualitetin dhe të drejtën për të qenë vetvetja.
  2. Martesat e hershme dhe brenda familjes:
    Po ringjallen zakone të errëta që i përkasin Mesjetës – martesa me kushërinj të afërt, vajza të mitura që martohen para se të përfundojnë shkollimin, shpesh të detyruara nga “hoxhallarë” që promovojnë një rregull fetar më të afërt me Talibanët se me Kur’anin. Kjo është jo vetëm imorale, por kriminale dhe kundër çdo norme njerëzore, evropiane dhe kushtetuese.
  3. Izolimi nga arsimimi dhe jeta publike:
    Femra shqiptare në shumë raste po detyrohet të braktisë shkollën, të mos ndjekë universitetin, të mos marrë pjesë në jetën publike, sepse “nuk është e hijshme” sipas dogmave të importuara. Një popull që e mbyll gruan brenda katër mureve, i ka mbyllur vetes derën përparimit.
  4. Indoktrinimi përmes organizatave fetare të huaja:
    Organizata të dyshimta, me financime nga vendet me regjim teokratik si Arabia Saudite, Turqia e Erdoganit, Siria apo Irani, po investojnë në trajnime, xhami private, dhe seminare të errëta që kanë për qëllim krijimin e një brezi të nënshtruar e të frikësuar. Gruaja është viktima e parë në këtë proces – e traumatizuar, e injoruar dhe e përdorur.

Shqipëria, Kosova dhe trojet shqiptare – në një udhëkryq

Kosova, e cila sakrifikoi mijëra jetë për liri dhe identitet, po pengohet seriozisht nga këto rrjete islamiste që e duan larg Europës dhe afër Lindjes së Mesme fetare. Në vend të reformimit dhe modernizimit të shoqërisë, po shtohen lagje të tëra ku femra shihet si pronë, si mall për martesë dhe si simbol “turpi”, nëse guxon të jetojë lirshëm.

A ka ndodhur kjo edhe në Afganistan? Po. Në Siri? Po. Në shumë vende islame që nuk kanë as demokraci, as barazi gjinore? Po.
Por në trojet shqiptare? Kjo është një tragjedi dhe një alarm kombëtar.

Gruaja shqiptare: nga mbretëreshë në nënshtrim?

Ilustrimi i paraqitur në këtë artikull nuk është vetëm simbolik. Është realiteti ynë i përditshëm: një grua shqiptare e veshur me kostum tradicional përballë grave të mbuluara me shami të zeza, të shoqëruara nga një figurë burrërore kërcënuese. Ky është përplasja mes dy botëve: lirisë dhe robërisë, dinjitetit dhe frikës, të kaluarës së lavdishme dhe një të ardhmeje të errët.

Çfarë duhet bërë?

  • Riformatimi i sistemit arsimor, ku edukimi për barazi gjinore të bëhet pjesë e programit shkollor.
  • Ligje më të rrepta kundër martesave të hershme, presioneve fetare dhe indoktrinimit të të miturave.
  • Monitorim dhe ndalim i organizatave islamiste që ushtrojnë ndikim politik dhe shoqëror, jashtë kornizës së ligjit dhe Kushtetutës.
  • Rikthimi i vlerave kombëtare dhe evropiane, ku gruaja shqiptare të jetë shtyllë e zhvillimit, jo viktimë e prapambetjes.

Ky nuk është një artikull urrejtjeje, por një britmë e ndërgjegjes kombëtare. Është koha të zgjohemi dhe të mbrojmë gruan shqiptare – sepse pa të nuk ka liri, nuk ka përparim, nuk ka komb.

Istogu dhe Kosova datë të çlirimit kanë 12 qershorin 1999

Drini.us
-
0
Istogu dhe Kosova datë të çlirimit kanë 12 qershorin 1999
Idriz Zeqiraj, Gjermani
____
     Fillimisht, data e çlirimit të Kosovës është hamendësuar, për ta përcaktuar krejt të panevojshëm, edhe pse dihej mirëfilli. Ndoca kërkonin ndonjë datë, që ata të ishin protagonistë të ndonjë beteje ballore të veçantë. Por, kjo u mungonte. Arsyeja triumfoi dhe data-ditë e çlirimit të Kosovës u përcaktua, faktikisht e mençurisht, pikërisht ditën e hyrjes të tankeve të NATO-paktit, në Kosovë, si dëshmi e çlirimit, të Kosovës anë përtej, përjashto veriun e Kosovës, ku ndodhi tradhtia e KFOR-it francez, në koordinim me agjentët e saj shqipfolës në Kosovë.
     Dikush u mundua ta shpallë Prishtinën e çliruar më 10 qershor. Por, falsifikimin e Rrustem Mustafës dhe të Ahmet Isufit, i demantuan, madje bindshëm, shumë qytetarë të Prishtinës, të cilët nuk kishin lëvizur nga kryeqyteti. Dëshmi tjetër është hyrja, shpenguehëm, e kontigjentit ushtarak rus, më 11 qershor 1999, përmes kryeqytetit, në aeroportin e Prishtinës. Kjo duhej t`u mjaftonte të tjerëve, për të mos shpallur data çlirimi fiktive, të rrejshme, as para dhe as pas 12 qershorit.
     Caktimi i një date të vetme çliruese, për tërë Kosovën, bëhet ende më i domosdoshëm, po të kemi parasysh anomalinë e Shqipërisë, e cila feston dy data çliruese, mbi baza partiake, të një lufte: E djathta feston 28 nëntorin, ndërsa e majta 29 nëntorin 1944. Sepse ishte vendosur bashkimi i dy shteteve, jugosllav dhe shqiptar. Dy krerët udhëheqës të luftës në Shkodër, Seit Bushati dhe Sadik Bekteshi, i pari politik, i dyti gjeneral, i shpallur Hero i Popullit, me 1969, ndërsa i dënuar me 25 vjet burg, me 1975, si Armik i Popullit, bashkëvuajtes i imi, në Burgun e Burrelit, deklaron: “Shkodra, qyteti i fundit i Shqipërisë është çliruar me 28 nëntor, kur forcat ushtarake gjermane kanë kaluar kufirin në Han të Hotit. Data 29 nëntor është datë nostalgjike e komunistëve shqiptarë për Jugosllavinë. Por, në majën e Malit Tarabosh, ka qëndruar një skuadër ushtarësh gjermanë edhe për disa ditë, pas çlirimit. Megjithatë, luftë nuk ka pasur dhe data e çlirimit të Shqipërisë mbetet 28 nëntori 1944”.
 
     Profitieret e luftës kanë zvetnuar dhe përdhosur gjakun e dëshmorëve dhe të viktimave, me dy falsifikime groteske: 
     1) Data fiktive, e rrejshme çliruese e Istogut, jashtë datës së vërtetë, 12 qershor 1999;
      2) Rritja fiktive, e rrejshme të numrit të veteranëve të luftës, zvetnuan nderimin për dëshmorët, viktimat dhe luftëtarët e vërtetë. Disa komandantë të zëshëm, përfshi edhe shefin e SHTAB-it të Përgjithshëm, gjeneral Sylejman Selimin, i cili zotëron listën emërore të luftëtarëve, përgjatë luftës, thotë, me bindje të plotë, se Kosova ka pasur 12.700 luftëtarë, tashmë, veteranë. Edhe Kolonel Anton Quni pajtohet me shefin e Shtabit, Gjeneral Sylejmanin, duke shtuar edhe 1.000 të tjerë, si pjesë e logjistikës.
     Por, sot llogaritën edhe 45.500 “veteranë” të rremë në Kosovë. Ndërsa në Shqipëri, gjeneral Spiro Butka, kryetar i të UÇK-së OVL, për luftëtarët shqiptarë nga Shqipëria numërohen 186, kurse Kolonel Dilaver Goxhaj e redukton në 129 veteranë, duke dhënë detaje për luftëtarët e djeshëm, fshati apo qyteti nga vijnë dhe njësitë luftarake, ku kanë qenë pjesë e luftës. Por, sipas gjeneral Spiro Butkës, sot marrin pensionin 3.000 “veteranë” dhe ky numër vazhdon të rritet. Ai përmend edhe emra falsifikatorësh të “Dëshmive të Veteranit”, si dhe bizneset e tyre nga Malësia deri në Tiranë, me matrapazët vendorë. Ndërsa oficerët-komandantë nga Shqipëria, numrin e luftëtarëve nga Shqipëria, e reduktojnë në dyshifrorë, ngaqë veçsa janë regjistruar në ndonjë njësi ushtarake dhe janë larguar pa e shkrepur një plumb!
     Makro-abuzimi me buxhetin e pakët shtetëror, për pagesën e tej 45 mijë “veteranëve” të rrejshëm, është hajnia më e madhe zyrtare në hapësirat ballkanike dhe evropiane. Këtu kanë dështuar të gjitha qeveritë: ato që kanë falsifikuar, ato që kanë filluar pagesën e “veteranëve” të rrejshëm dhe qeveritë, të cilat nuk e kanë ndaluar këtë gjakderdhje financiare të trishtme! Ekziston dyshimi i bazuar, se shumësia e “veteranëve” të rrejshëm, janë bërë klientelë elektorale e disa partive! Padyshim, me këtë hajni zyrtare, po e vënë në dyshim, nëse Kosova është e aftë, për ta administruar, qeverisur Kosovën e sotme?!
     Istogu, me sa di, është komuna e parë, e cila i bashkoi dëshmorët e luftës, në një lokacion të përbashkët. Ky fakt është ri konfirmim i vlerësimit të bërë, si komuna e dytë me performancë në nivel të Republikës të Kosovës. Dhe, kjo është vlerë shtesë për udhëheqjen komunale, të kryesuar nga kryetari Ilir Ferati, me stafin e tij simpatik.
     Përzgjedhja e lokacionit, projekti dhe realizimi i Kompleksit Memorial i Varrezave të Dëshmorëve të komunës të Istogut, mendoj se është i qëlluar, i shkëlqyer. Një hapësirë vendore e lirë, me një pjerrësi terreni, që i jepë hijeshi, me shkëlqimin diellor ditën, qoftë natën nën ndriçimin e llampadarëve ndriçues. Nuk e fshehim dot, meqë kontestimet kanë qenë publike dhe kjo ka bërë që përurimi zyrtar, pikërisht, për këtë është vonuar ndër vite. Dhe, kjo vonesë ka lënduar jo vetëm grupet kundërthënëse, kryesisht, brenda OVL të UÇK-së, por ka prekur edhe qytetarët e Kosovës, duke vënë dyshimin e bazuar se sindromi i falsifikimit është shtrirë, si në rastin e shumëfishimit të listave të veteranëve. Urojmë që në Varrezat e Dëshmorëve, nuk do të këtë dyshime, për ata që, tashmë, prehen në Panteonin e Lavdisë meritore, vajzat, burrat dhe djemtë dëshmorë të lirisë.
     Përmes RTV -FONTANA-, me drejtor Zeqir Mehmetaj, me stafin e tij të vullnetshëm, kemi përcjellur punën e shkëlqyer, përgjatë eskumimit të kufomave-eshtrave dhe rivarrosjen në Memorialin e Varrezave të Dëshmorëve në Vrellë. Natyrisht, e dhimbshme, por, gjithsesi krenare për familjen me farefisni të dëshmorëve dhe mirënjohjen e popullit të Kosovës, për dëshmorët tanë.
     Është vënë re mungesa e ish-drejtorit të Axhencisë për Menaxhimin e Monumenteve dhe Komplekseve të Memorialëve, zotëri Idriz Blakaj, i cili, me aq sa jam në dijeni, ka qenë nismëtar i kësaj ideje, gjetjes së lokacionit dhe përcjelljes, deri ë realizimin e Kompleksit Memorial në Vrellë. Sidoqoftë, një keqardhje për ne, miqtë e tij dhe popullin, i cili e ka çmuar, përgjatë tej dy dekadave për veprimtari publike e zyrtare.
    Këshilli mbikëqyrës realizues i zhvarrim-rivarrimit të Dëshmorëve të komunës të Istogut, duhet të shërbejë si frymëzim dhe guidë edhe për komunat tjera të Kosovës, që t`i bashkojnë dëshmorët në një varrezë të përbashkët komunale. Në këtë rast do të caktohej një datë-ditë e dëshmorëve, në nivel Kosove, ashtu siç e ka Shqipëria 5 Majin, në ditë-vrasjen e Sekretarit të rinisë komuniste shqiptare, Qemal Stafa. Kosova ka një rast ideal, flijimin e Shaban Jasharit, me familje, “në mbrojtje të pragut të shtëpisë-Kosovë”, për ta bashkuar datën-ditën e Dëshmorëve të Kosovës, me atë të Shqipërisë, pikërisht, me 5 Maj.
     Agjencia për Menaxhimin e Monumenteve dhe Komplekseve Memoriale, strukturat komunale, të kryesuar nga kryetari i komunës të Istogut, Ilir Ferati; drejtori ekzekutiv i Komplekseve Memoriale, Imer Hakaj, kryetari i OVL, Muhamet Demaj, për komunën e Istogut si dhe Shoqatat tjera, janë organizuar dhe kanë krijuar Komisionin e zhvarrim-rivarrimit të Dëshmorëve të komunës të Istogut, për t´i bashkuar në Kompleksin Memorial në fshatin Vrellë. Komisioni në fjalë, bollshëm i shkolluar, ka shansin dhe rastin të bëjë punë të tjera të mira, në interes të komunës dhe të Kosovës.
    1) Ju, anëtarë të nderuar të këtij Komisioni (Këshilli), mund ta unifikoni datën e çlirimit të Istogut dhe tërë Kosovës, ashtu siç ka ndodhur, realisht, më 12 qershor 1999, duke kërkuar edhe nga komunat tjera, si datë çliruese në nivel të Kosovës.
     2) Të saktësoni numrin e veteranëve të komunës të Istogut, për t`u bërë shembull për komunat tjera.
     Nisma për pastrimin e listave, nga veteranët e rremë, ishte e gabuar, rrjedhimisht, edhe e dështuar. Fillimi i gjyqeve individuale ishte marrëzi. As shekulli nuk e zgjidhte problemin. “Peshku qelbet nga koka”,- thotë urtësia. Janë krye krerët partiakë, shtetërorë e pushtetarë, që u kanë prirë këtyre proceseve të pista, për interesa personale e partiake! Ata abuzuan dhe vazhdojnë të abuzojnë, edhe sot e gjithë ditën, me paranë e shtetit. Dhe, kush vjedh shtetin, është armik i Atdheut. Ndërkohë, në Kosovën tonë të përbaltur, i himnizojnë si heronj e çlirimtarë!?
     Asnjë llogari nuk duhet kërkuar nga veteranët e rrejshëm. Asnjë pyetje as për ata, që u kanë dhënë “Dëshminë e Veteranit”. Emrat e tyre të hiqen nga listat e veteranëve të vërtetë, pa zhurmë. Blerja e “dëshmive”, është paguar dhe tejkaluar shumëfish, nga marrja e pensionit të -veteranit- ndër vite. Ata që nuk pajtohen, vihen para provave, por edhe para përgjegjësinë, nëse pretenduesit humbin testimin. 45.500 “veteranë” të rrejshëm, rrjedhin miliona euro, nga buxheti i varfër shtetëror. Andaj, të shpëtohet, aq sa mund të shpëtohet, tani e tutje. Hajnia zyrtare – turp kombëtar.
     Në mesin e Komisionit aktual, për zhvarrim-rivarrim të Dëshmorëve të komunës të Istogut, në Kompleksin Memorial të Dëshmorëve në Vrellë, janë të angazhuar edhe disa miq të mi, të vjetër dhe të rinj: kryetari Ilir Ferati, drejtori Imer Hakaj, luftëtarët Januz januzaj, Shasivar Haxhijaj, Muhamet Demaj, me shokë, veprimtari i hershëm, i shumëfishtë dhe drejtor i RTV -FONTANA-, Zeqir Mehmetaj, ndonëse ndjehem krenar me ata, pres të mos kufizohen me këtë vepër të vyer dhe domethënëse, por, të vazhdojnë edhe me propozimet e shtruara në këtë shkrim.
      Uroj për mirëkuptim!

Lidhja Shqiptare e Prizrenit në 147 vjetorin e saj, ngjarje madhore që vuri në binarë historik pavarësinë kombëtare

Drini.us
-
2
Lidhja Shqiptare e Prizrenit në 147 vjetorin e saj, ngjarje madhore që vuri në binarë historik pavarësinë kombëtare

Nga: Jusuf Buxhovi, historian, Prishtinë

Paqja e Shën Stefanit dhe realitetet e krijuara prej saj, të cilat më së shumti qëllonin Shqiptarët dhe interesat e tyre, shtruan nevojën për një veprim të përbashkët të të gjitha forcave shqiptare, pavarësisht bindjeve dhe qëndrimeve që kishin rreth të ardhmes së Perandorisë Osmane, në mënyrë që përfundimisht të faktorizoheshin sa në raport ndaj Perandorisë Osmane dhe karshi faktorit ndërkombëtar të vendosjes. Në këtë gjendje, Shqiptarët kishin përpara disa rrethana që mund t’u shkonin për shtati për t’u vu në veprim, meqë krahas osmanëve, Paqja e Shën Stefanit, kishte për kundështarë edhe fuqitë e mëdha europiane, pa përjashtim, të cilat ndonëse luftën ruse-osmane e përcollën me njëfarë indiferencë, me të shpejtë kërkuan që marrëveshja të anulohet në tërësi.
Në këto rrethana, krahas hovit që mori lëvizja e protestës kundër Traktatit të Shën Stefanit, ishte edhe ideja për të kundërshtuar me armë vendimet që mund të merreshin në Kongresin e Berlinit në dëm të tërësisë tokësore të atdheut. Kështu, kërkesa për të formuar një lidhje të përgjithshme u bë mjaft popullore edhe për faktin se ajo ishte në përputhje edhe me qëndrimet e Perandorisë Osmane, e cila në këtë mënyrë ishte e interesuar që kongresin e ardhshëm europian, i cili do të mbahej në Berlin, ta shfrytëzonte sa më shumë për t’i riparuar dëmet e luftës dhe paqes me Rusët, por këtë herë me ndërhyrjen e Fuqive të Mëdha europiane, të cilat njëherësh, si kundërshtare të Rusisë dhe planeve të saj, shfaqeshin edhe si mbrojtëse të saj. Kjo gjendje, pra, duhej shfrytëzuar me të gjitha mjetet dhe me të madhe. Andaj, çfarëdo proteste dhe çfarëdo programi, qoftë ai edhe luftarak me moton e mbrojtjes së vatanit, siç shfaqej ai i Shqiptarëve, me ç’rast kuptimi i “vatanit” mund të shikohej edhe i atdheut, pra i etnisë, siç ishte rasti me mbrojtjen e katër vilajeteve shqiptare, identifikohej me atë të përgjithshmin, gjë që kjo i shkonte për shtati edhe Perandorisë Osmane. Për herë të parë nacionalizmi dhe osmanizmi, ndonëse për pak kohë, shkonin bashkë, gjë që kjo ishte motivues.
Për t’i anashkaluar përçarjet mbi rrymat e ndryshme ( atyre që kërkonin mbrojtjen e tokave shqiptare por nën flamurin e Kalifatit, të atyre që kërkonin një vilajet të përbashkët shqiptar dhe të tjerëve që kërkonin njëfarë Shqipërie Osmane si kalimtare deri te pavarësia), Komiteti i Stambollit, vendosi që përpjekjet për thirrjen e një lidhjeje shqiptare t’i bëjë nën thirrjen e kundërshtimit të Traktatit të Shën Stefanit, duke u shprehur se ishte e gatshme që jetësimi i tij të ndalej edhe me anën e luftës që do të bëhej me moton e mbrojtjes së vatanit nga copëtimi, ku do të merrnin pjesë që të gjitha rrymat pa dallim. Kjo njëherësh ishte edhe porosi që i shkonte Kongresit të Berlinit, i cili duhej të mbahej së shpejti dhe ishte më se e qartë që për pikënisje do të kishte anulimin e Traktatit të Shën Stefanit. Në këtë frymë ishin edhe disa prononcime të liderëve të Komitetit të Stambollit në mediet europiane drejtuar opinionit europian por edhe fuqive të mëdha, siç ishte ai i Abdyl Frashërit në “Messagerde Vienne”. Frashëri argumentonte të drejtat politike që i takonin popullit shqiptar me arsyetimin se nuk kërkon tjetër veçse të jetojë i liri, të dalë nga prapambetja dhe të zërë vendin që meriton në radhët e kombeve të qytetëruara të Europës.
Meqë koha po afronte dhe duhej dalë me një formë organizative para se të fillonte Kongresi i Berlinit, në mënyrë që Fuqive të Mëdha Europiane t’u tregohej se çfarë kërkonin në të vërtetë Shqiptarët dhe cilat ishin pozicionet e tyre politike, Komiteti i Stambollit, mori vendimin për t’u thirrur Kuvendi i Lidhjes. Bëhet e ditur se nga fundi majit, në Stamboll u zhvillua një takim i personaliteve më të dëgjuara të jetës politike nga vilajeti i Kosovës dhe ai i Shkodrës (Iliaz pashë Dibrën, Ali bej Gucinë, Ymer Prizrenin, Ahmet Korenicën, Zija Prishtinën, Mustafa pashë Vlorën, sheh Mustafë Tetovën, Vejsel bej Dinon dhe të tjerë, e ku merrte pjesë edhe Abdyl Frashëri, Mehmet Ali Vrioni, si përfaqësues i Komitetit të Stambollit dhe deputetë në parlamentin osman) me përfaqësuesit e lartë të pushtetit osman. Në këtë takim u tha se shqiptarët ranë në ujdi për një reagim të fuqishëm në mbrojtje të trojeve të rrezikuara”.
Andaj, jo rastësisht si vend u caktua Prizreni. Sepse, Vilajeti i Kosovës, si pjesë ku prekej drejtpërdrejt nga copëtimet serbo-malaziase, prej kohësh ishte kthyer në një qendër të protestave të mëdha të të gjitha shtresave: nga ato feudale, të moderuara dhe të klerikëve, me ç’rast prej të gjithëve ishte pranuar formula e “mbrojtes së vatanit”, që nënkuptonte mbrojtjen e atdheut dhe mbrojtjen e Perandorisë njëherësh.
Me organizimin e drejtpërdrejtë të veprimeve për thirrjen e Kuvendit u ngarkua një Komision i posaçëm, shumica e anëtarëve të të cilit ishin nga Prizreni dhe Gjakova. Ndërmjet tyre njihen Ymer Prizreni dhe Ahmet Korenica, ndërsa thirrjen për mbledhjen e Kuvendit e lëshoi qysh në fund të prillit një nga përfaqësuesit më të shënuar të qarqeve atdhetare Ali bej Gucia (më vonë Ali pashë Gucia), feudal vendor dhe kundërshtar i madh i Tanzimatit.
Kuvendi i Lidhjes u hap më 10 qershor 1878 në Prizren, në metresën e Mehmet Pashës, pranë Bajrak-Xhamisë. Edhe data e mbajtjes nuk ishte e rastësishme, meqë ajo duhej të mbahej para se të fillonte punimet Kongresi i Berlinit që ishte caktuar të mbahej më 13 qershor. Nga të dhënat e tanishme, të cilat janë të pakta, meqë është ruajtur vetëm një pjesë e protokolleve të mirëfillta të mbledhjes, merret vesh se në Kuvend kanë marrë pjesë më shumë se njëqind përfaqësues të shumë krahinave shqiptare, por ku mungonin delegatët e vilajetit të Shkodrës (nisja e të cilave thuhet se ishte penguar nga intrigat e valiut turk Hysen Pasha, por që arsyet janë pak më të thella). Ndërsa nga Vilajeti i Janinës mori pjesë vetëm Abdyl Frashëri. Megjithatë, nga këta 110 emra që gjenden dhe shumica vinë nga Vilajeti i Kosovës, kryesisht janë personalitete që kishin marrë pjesë në kryengritjet kundër Tanzimatit, ndër të cilët shquhen Ali bej Gucia, Iljaz pashë Dibra, Hasan pashë Tetova, Ymer Prizreni (kryetar i komisionit organizativ të Kuvendit), Abdullah pashë Dreni, Ahmet Korenica, Shaban bej Prizreni, Jashar bej Shkupi, Shaban bej Peja, Filip Doda, SulejmanVokshi, Shuajip Spahiu, Ali Ibra e të tjerë. Në kuvend morën pjesë si delegatë disa feudalë boshnjakë dhe sulltanistë nga viset e Bosnjës-Hercegovinës. Aty mori pjesë edhe mytesarifi turk i Prizrenit, Qamil Beu bashkë me disa përkrahës së linjës sulltaniste, që bazuar në raportet e konsujve të pranishëm në Prizren, ishte mjaft aktiv. Kjo demanton pohimet se Lidhja u mbajt “fshehtë” dhe pa dijen e Portës.
Në bazë të dokumenteve me mangësi të shumta, megjithatë, kuptohet se Kryetar i Kuvendit u zgjodh Iljaz pashë Dibra, ndërsa aty foli Abdyl Frashëri, jo në cilësinë e “kryetarit” e as “të kryesuesit” të Lidhjes, siç është shënuar nga një pjesë e mirë e historiografëve Shqiptarë, por si përfaqësues i Komitetit të Stambollit, paçka se nga disa burime mohohet fare pjesëmarrja e tij në Kuvend.
Madje edhe nga ajo pjesë e ruajtur e asaj që kishte folur Abdyl Frashëri, siç ishte se “qëllimi i Kuvendit ishte që t’u presim hovin armiqve të pashpirt, duke lidhur besën shqiptare dhe duke u betuar që t’i mbrojmë me gjak trojet që na kanë lënë gjyshërit dhe stërgjyshërit tanë” , më shumë paraqet një thirrje patriotike se sa që shfaqej program politik. Atmosfera patriotike, jashtë ndonjë programi politik, bëhet e ditur sipas burimeve të konsujve të huaja nga Kuvendi, me ç’rast thuhet se kjo atmosferë manifestohej pa dallim se nga cili “krah” vine ajo.
Ajo që ishte më e rëndësishme, megjithatë kishte të bënte me faktin se Kuvendi ia doli të marrë vendimin për themelimin e një organizate me karakter politik e ushtarak, te një Lidhjeje (Ittifaku), me një qendër të vetme drejtuese dhe me degë të saj në të gjitha krahinat e vendit, e cila do të merrte përsipër detyrën që të mbronte me çdo mjet interesat e vendit. Sipas traditës, së bashku me formimin e Lidhjes, u shpall edhe një besë e përgjithshme, në bazë të së cilës duhej të pushonin menjëherë të gjitha veprimet e gjakmarrjes ndërmjet banorëve të krahinave që ishin përfshirë në Kuvendin e Prizrenit.
Kuvendi themeloi edhe organet e larta. Në krye të Lidhjes qëndronte Këshilli i Përgjithshëm me seli në Prizren, nga i cili do të vareshin degët krahinore. Kryetar i tij u zgjodh Iliaz pashë Dibra. U formua edhe Komiteti Qendror i Lidhjes i përbërë nga tri komisione: komisioni i punëve të jashtme me përgjegjës Abdyl Frashërin, komisioni i punëve të brendshme i drejtuar nga Haxhi Shabani dhe komisioni i të ardhurave financiare i drejtuar nga SuljemanVokshi.
Aktet e para të Kuvendit të Përgjithshëm ishin: një peticion për çështjen shqiptare, dërguar Kongresit të Berlinit, dhe një peticion, dërguar Portës së Lartë , Kararnameja (Akti i vendimeve-kanuni) dhe Talimati (Urdhëresa).
Kararnameja (Akti themelor) kishte gjashtëmbëdhjetë pikë, me të cilin mund thuhej se sanksionohej formimi i Lidhjes si organizatë politike (pika 16) dhe përcaktonte detyrat e saj më të ngutshme. Në pikën 1 theksohej karakteri mbrojtës, ndaj çdo qeverie, përveç asaj të Portës së Lartë, të veprojë aktivisht me të gjitha mjetet për të mbrojtur integritetin e vendit.
Në nenin 4 kur thuhet se “me ligjet e lara të sheriatit, ne do të mbrojmë jetën, pasurinë dhe nderin e shokëve besnikë të besimit jomysliman, ashtu si për vete”, bën të ditur për ruajtjen e karakterit islamik, gjë që si formulim në ato rrethana ishte edhe i pashmangshëm.
Në të vërtetë, frymën kombëtare nga e cila ishte e privuar më 10 qershor ditën e hapjes së Kuvendit dhe veçmas nga kërkesat për bashkimin e katër vilajeteve shqiptare në një, që ishte një formë e autonomisë, me të cilën sigurohej mbrojta e vendit nga copëtimet e mëtutjeshme që kërcënonin nga të gjitha anët, Lidhja filloi ta animojë qysh në Kuvendin e Përgjithshëm, në Prizren, më 1 korrik 1878.
E kompletuar me 96 delegatë nga Kosova dhe me delegatët nga Shkodra (26 sish) dhe Vilajeti i Janinës (me 20), pas një diskutimi të gjerë, Kuvendi miratoi një Rezolutë ose Kanun të ri për Lidhjen e Prizrenit, me të cilin u bënë hapat e rëndësishëm në përpunimin e mëtejshëm të programit të Lidhjes. Sepse, Kanuni i ri, e shpalli botërisht organizatën e themeluar në Prizren si Lidhje Shqiptare dhe organin i saj qendror e quajti Komiteti Kombëtar.
Statuti i ri ishte pastruar nga ndonjë formulim me karakter fetar islamik dhe nga ideja e besnikërisë ndaj Perandorisë Osmane, që kishte pasur vend në Kararname. Në tekstin e Kanunit thuhej shprehimisht se Lidhja do të luftonte për të drejtat kombëtare shqiptare dhe se veprimtarinë e saj do ta shtrinte vetëm në trojet shqiptare. Ajo i jepte të drejtë Komitetit Kombëtar të formonte nën-komitete të Lidhjes në qendrat e sanxhaqeve të Shqipërisë, të organizonte një ushtri të armatosur për të mbrojtur trojet shqiptare, të shpallte mobilizimin ushtarak të të gjithë burrave të aftë për armë, të vilte, për nevojat e veta buxhetore, një sërë taksash të ndryshme dhe të jepte dënime penale kundër dezertorëve nga Lidhja Shqiptare, me çka mund të thuhet se Lidhja kishte krijuar rrethanat për marrjen mbi vete funksionet e një qeverie.
Kanuni i miratuar më 2 korrik 1878, shënon një fitore të rëndësishme të Lëvizjes Kombëtare Shqiptare në gjirin e Lidhjes së Prizrenit. Në të vërtetë, me këto të drejta, që u sanksionuan në kanunin e 2 korrikut 1878, Lidhja Shqiptare e Prizrenit fitoi bazën ligjore për të ngritur shkallë-shkallë një shtet autonom shqiptar brenda shtetit perandorak osman.
(Shkëputje nga libri “Kongresi i Berlinit dhe Lidhja Shqiptare e Prizrenit 1878”, botoi “Faik Konica” – Prishtinë dhe “Jalifa Publishing” – Houston, 2012).
Mund të jetë një imazh i 7 persona dhe teksti që thotë "Jusuf Buxhovi Jusuf Buxhovi Kaia KONGRESI I BERLINIT DHE DHE LIDHJA SHOIPTARE LIDHJA KONGRESI 1878 QIPTARE18 SHOIPTARE I BERLINIT 1878 う.いムん Faik "FaikKonica"-Prishtine Konica" Prishtine "Jalifat JalifatPublishing" Publishing" Houston 2012"

Përjetësia e një legjende

Drini.us
-
0
Përjetësia e një legjende

Nga Arif Ejupi

Me rastin e përvjetorit të ndarjes nga jeta të legjendës së futbollit shqiptar, Fadil Vokrrit (9 qershor 2018)

Ky dokumentar i plotë rikujton rrënjët e tij familjare, vitet rinore në Podujevë, hapat e para në futboll, rrugëtimin e jashtëzakonshëm në Francë dhe Turqi, si dhe kontributin e tij, të pazëvendësueshëm në pavarësimin e sportit të Kosovës.

Vdekja e parakohshme e Fadil Vokrrit, kryetar i Federatës së Futbollit të Republikës së Kosovës, është pritur kudo me dhembje dhe pikëllim të thellë.

Vokrri lindi më 23 qershor 1960 në Podujevë. Origjina e familjes së tij është nga fshati Sfeqël i kësaj komune. Rizahu, gjyshi i Fadilit në Llap, njihej si njeri i urtë e arsimdashës.

Në mënyrë që katër djemtë e ti, Bejtullahu, Abdullahu, Selatini dhe Muhameti, të kenë një jetë më të lehtë dhe më të begatët ai me familjen e tij të ngushtë në fillim të viteve 50-të, largohet nga Sfeqla dhe vendoset në qytezën e Podujevës.

Me gjithë vështirësitë e shumta të asaj periudhe djem dhe vajza të kësaj familje tregohen të suksesshëm si në edukim ashtu edhe në sport.

Abdullahu, babai i Fadil Vokrrit, është njëri nga pedagogët e parë në Llap. Ai së bashku me vëllezërit Nexhmi dhe Shefki Sejdiu, Ramush Rama, Ramadan Salihu, Nazmi Rrahmani, Murat Blaku, Kadrush Rama dhe intelektualë të tjerë të kohës konsiderohen pionierë të gjimnazit të përgjithshëm “8 Nëntori”të Podujevës.

Ai një kohë të gjatë punoi si redaktor dhe drejtor i Entit të Teksteve dhe i Mjeteve Mësimore të Kosovës. Tani ky institucion i Arsimit dhe Shkencës, njihet si “Libri Shkollor i Republikës së Kosovës”

Pas dëbimit të Serbisë nga Kosova ,Abdullahu, kontribut të jashtëzakonshëm dha edhe si ligjërues i lëndës së Pedagogjisë, në Fakultetin e Edukimit të Universitetit të Kosovës.

Veç kësa ai ka lënë pas vetes edhe dhjetëra studime dhe vepra të botuara mbi Shkollat dhe Arsimin Shqip në Llap e Kosovë.

Krahas punës edukative Abdullah Vokrri shquhej edhe si futbollist e arbitër. Ai diku rreth viteve 1958-1959 luajti në Llapin e Podujevës, së bashku me Ejup Bektesh Bekteshin, Rifat Rexhep Blakun, Hajrush Ramën dhe humoristin e mirënjohur Fitim Domi-Mixha Ramë.

Rrugën e tij e ndoqën edhe dy vëllezërit e tij më të rinj Selatin dhe Muhamet Vokrri.
Selatini në pozitën e qendërsulmuesit me lojën e tij të bukur, gjatë e mbajti Llapin në grupin e skuadrave më të mira të Kosovës.

Në periudhën kur Vëllazërimi i Gjakovës, zhvillonte gara në Ligën e Dytë Futbollistike të ish-Jugosllavisë, grupi i Lindjes, Selatin Vokrri dhe Luan Vokshi, si lojtarë perspektivë të këtij ekipi lakmoheshin nga skuadra të njohura dhe me renome të futbollit jugosllav.

Arsyeja që Selatini refuzonte çdo ofertë të klubeve jashtë Kosovës, qëndronte në faktin se ai ishte dënuar nga regjimi i atëhershëm jugosllav për pjesëmarrje në demonstratat e 68-ës.

Në popull këto demonstrata njiheshin edhe si demonstrata në kërkim të Simboleve kombëtare edhe hapje të Universitetit në Gjuhën Shqipe.

Prandaj me të drejtë ai druante edhe në kurdisjen e ndonjë procesi të montuar politikë.

I pathyeshëm në mbrojtjen e Llapit u tregua edhe Muhamet Vokrri, i cili dydhjetvjeçarë të plotë u solli adhuruesve të këtij ekipi momente gëzime e hareje.

Muhameti, pa mëdyshje ishte njëri nga mbrojtësit më të mirë në Ligën e Parë Futbollistike të Kosovës.

Vëllezërit Selatin dhe Muhamet Vokrri, po ashtu u dalluan me punën e tyre të mirë prej mësimdhënësi në shkollën ”Naim Frashëri” të Podujevës.

Famën e kësaj familje pedagogësh dhe futbollistësh të dalluar e ngriti në zenit Fadil Vokrri,i cili më 4 shtator të vitit 1977, si 17 vjeçar debuton vrullshëm në njëmbëdhjetëshin e parë të KF“Llapi“atëbotë anëtar i Ligës së Parë të Kosovës.

Vokrri së bashku me axhën e tij Selatinin, dhe dajën Emin Simnica, si dhe me mesfushorët Shukri Shabani, Islam Ajeti e ndërkohë edhe Basri Muçolli, përbënin sulmin më efikas të kësaj lige.


Falë lojës së mrekullueshme të Fadilit ende fëmijë Llapi ua prishte llogarit edhe skuadrave si: KF“Liria”të Prizrenit, KF”Vëllazërimi” të Gjakovës, KF“Budiçnost”të Pejës, KF”Cervena Zvezda”të Gjilanit, KF”Ramiz Sadiku të Prishtinës, KF“KEK-u” të Kastriotit,ekipe këto në periudha të ndryshme kohore anëtare të Ligës së Dytë të ish-Jugosllavisë në futboll.

Pakkush mund të besojë edhe të vërtetën tjetër që Fadil Vokrri, krahas shkëlqimit në fushatë e futbollit ishte i suksesshëm edhe në mësime.
Ai në shtator të vitit 1974 u regjistrua në gjimnazin e atëhershëm“8 Nëntori “të Podujevës, të cilin e kreu në qershor të vitit1978 me sukses të shkëlqyeshëm.

Fadili posedonte si virtyt të rrallë modestinë që vështirë e gjeje tek të tjerët. Ai vazhdimisht kohën e lirë e ndante me shokët dhe shoqet e tij të fëmijërisë si: Xhevrije Shala-Bajgora, Nurije Toplica, Minire Demiri, Lulejtë Muçolli, Astrije Blakçori, Besim Hoti, Nehat Gashi, Bajram Havolli, Behxhet Blakçori, Nazmi Beshiri, Fatmir Aliu, Muhamet Hoxha,( të cilin e kishte edhe bashkëlojtarë në KF Llapi) Ibrahim Gashi, Sami Xheladini,Hamit Halil Dërvisholli, Bislim Selmani, Hizdri Demiri, Rifat Syla, etj.


Nga e majta Fadil Vokrri, Xhevrije Shala dhe Muhamet Hoxha, qershor 1978,si maturantë të gjimnazit “8 Nëntori “të Podujevës. Kjo fotografi postohet me lejen e zonjës Xhevrije Shala-Iljazi.

Paharruar për asnjë çast respektin dhe mirësjelljen edhe ndaj shokëve dhe shoqeve të gjeneratës. Fadili në mbarë Llapin njihej edhe me emrin përkëdhelës si“Cira”
Fadil Vokrri, me shokë dhe shoqe semimaturën e kryen në shkollën 8-vjeçare “Vëllazërim-Bashkim “të Podujevës.
Nxënësit e kësaj shkolle si gjuhë të huaj mësonin rusishten, andaj edhe në gjimnazin “ 8 Nëntori” të Podujevës, të gjithë ishin të pandarë dhe me një klasë.
Kurse ne që vinim nga fshatrat e komunës së Podujevës, dhe mësonin gjuhën frënge, ishim të shpërndarë nëpër paralele prej-II- deri në VIII-të.
Në vitet 1974-1976 ,Fadil Vokrri e kishte kujdestar klase z. Nazif Vesel Lepaja,profesor i gjuhës shqipe.
Kurse në vitin e-III- dhe të -IV- z. Shefki Toplica, i cili në këtë gjimnaz ligjëronte Gjuhën shqipe dhe Bazat e Mbrojtjes Popullore.
Lepaja dhe Toplica duke e parë talentin e rrallë të Fadilit në futboll e lironin nga orët e mësimit të shtunave në mënyrë që t’i lihet kohë për përgatitje. të duhura.

Katër vite aq sa edhe luajti në KF”Llapi”të Podujevës, të shtunat dhe të dilet e gjithë rinia e Llapit, pa përjashtuar edhe të moshuarit si: Sherif Hajdari,Ymer Blaku, Xhafer Meta, Jetish Rekaliu, Halil dhe Ibrahim Demiri, Ejup e Alush Bekteshi, Zeqir Visoka,Nexhip Ragip Ejupi, Sylejman Babatinca, Bejtullah Tahiri, vëllezërit Sylejman dhe Ajvaz Demiri etj, i duartrokitnin lojës së bukur e plotë aksione të Fadil Vokrrit.

Është e pamundur që të përshkruhen lëvizjet e shpejta vetëtimë të Vokrrit, dhe shmangia me aq mjeshtëri e mbrojtësve kundërshtarë. Këto paraqitje të shkëlqyera të tij në skuadrën e Llapit, joshën udhëheqësit e KF“KEK-u”(ish-Obiliqi i Kosovës)që në radhët e veta të angazhojnë Fadil Vokrrin, duke i siguruar edhe vend pune në Administratën e Korporatës Energjetike të Kosovës.

Fadili këtu qëndron vetëm tre-katër muaj dhe rikthehet në Llapin e hapave të tij të parë, ngaqë kjo skuadër pas shumë viteve gara në Ligën e Parë të Kosovës, rrezikonte rënien në rang më të ultë.
Rikthimi i Fadilit në Llap siguron mbetjen e skuadrës në mesin e ekipeve më të mira të Kosovës.

Vokrri përveç golave të bukur krijonte edhe spektakël të vërtetë . Ai me driblimet e tij të papara i çonte në këmbë mijëra shikues. Thjesht ishte i lindur për të dhuruar gëzim dhe kënaqësi.

Në momentin kur KF”Llapi” zgjodhi problemin e qendërsulmuesit me dy-tre kadetë, të formuar brenda këtij Klubi, fidanishte talentesh, pa ndonjë brengë të madhe për të ardhmen e skuadrës së tij të fëmijërisë Fadili, vendos të kalojë në KF“Prishtina, e cila ato vite me tërë potencialin që kishte synonte inkuadrimin në Ligën e Parë Federative të ish-Jugosllavisë.

Vokrri së bashku me bashkëlojtarët e tij gjatë viteve të 80-ta, stadiumin e qytetit në Prishtinë e ktheu në vendin më të preferuar të rinisë shqiptare.
Në gjitha anët e stadiumit dëgjohej në kor kënga “Besa-Besë”e përcjell me daulle e surle. Kjo atmosferë e paparë festive bartej edhe jashtë stadiumit.

Kremtja e fitoreve të Prishtinës, vazhdonte deri në orët e vona të natës. Fadilit kjo përkrahje e pakursyer e tifozërisë së zjarrtë të Prishtinës, sikur i jepte forcë e kurajo. Ai asnjëherë nuk ndiente lodhje. Në ndeshjet e radhës kthehej me energji të ripërtërira dhe tejet i disponuar për lojë.

Atij edhe pse i viheshin pas dy-tre mbrojtës kundërshtarë nuk e ndalnin dot. Bile herë-herë ata tejkalonin edhe rregullat e lojës, duke startuar brutalisht ndaj tij.

Mirëpo, Vokrri me energji të pashtershme sa hap e mbyll sytë aftësohej për vazhdimin e lojës.

Të gjithë mbrojtësit e skuadrave kundërshtare i kalonte me lehtësi të paimagjinuar. Ai ishte në gjendje të shënojë nga çdo pozitë.

Në periudhën kur Prishtina bënte gara në Ligën e Dytë Federative të ish-Jugosllavisë, në një konkurrencë jashtëzakonisht të fortë Fadili në 84 ndeshje aq edhe sa luajti i detyroi portierët kundërshtarë që nga rrjetat e tyre të nxjerrin topin hiç më pak se 33herë.

Falë lojës së tij brilante Prishtina më 1983 pas një pritje prej 10 vjetësh inkuadrohet në elitën e futbollit jugosllav, në të ashtuquajturën Ligë e Parë Federative e Jugosllavisë.


Kjo Ligë pa diskutim ishte nga më të fortat jo vetëm në ish-Jugosllavi por edhe në Evropë.
Vokrri edhe këtu tregohet i suksesshëm. Në asnjë mënyrë nuk mbetet nën hijen e sulmuesve me namë si: Dragan Xhaiq, Dushan Bajeviq, Vahid Halilhoxhiq, Zlatko Kranjçar, Safet Sushiq, Nenad Bjekoviq, Zlatko Vujoviq, Dejan Saviçeviq etj.

Ai në 88 paraqitje me fanellën e Prishtinës, shënoi 22 gola ,duke mposhtur portierët reprezentues të ish-Jugosllavisë: Stojiq, Omeroviq, Pudar, Ivkoviq, Janjush, Panteliq etj.
Më 1984 selektori i atëhershëm i reprezentacionit të ish-Jugosllavisë, Milosh Milutinoviq, duke parë formën e shkëlqyer të Fadil Vokrrit e fton atë në 11-shin e parë të kësaj skuadre.
Kjo ftesë i gëzoi të gjithë, sepse Fadili ishte shqiptari i parë nga Kosova, që luajti në një reprezentacion kaq të fortë, të futbollit, siç ishte ai i Jugosllavisë.

Me këtë përfaqësuese Fadil Vokrri zhvilloi 12 ndeshje dhe shënoi 6 gola. Po ashtu më 1984 Vokrri ,ishte bartës i flamurit në Lojërat Olimpike Dimërore të mbajtura në Sarajevë të Bosnjës dhe Hercegovinës.
Meqenëse ai vazhdonte me formën e tij të shkëlqyeshme Klube të mëdha si Dinamo e Zagrebit, Hajduku i Splitit, Partizani i Beogradit, madje edhe skuadra të njohura jashtë Jugosllavisë, si Juventus i Torinos u vunë në garë për ta sjellë në radhët e veta.

Me siguri sikur të mos paraqiste problem shërbimi i detyrueshëm ushtarak në Armatën e ish-Jugosllavisë, Vokrri do të shkonte tek gjiganti i njohur italian Juventus. Pas shumë hamendjesh ai më 1986 kalon tek Partizani i Beogradit, kampion i disahershëm i Jugosllavisë.
Edhe pse i gjendur në një ambient aspak të favorshëm Vokrri manifeston në mënyrën
më të mirë aftësitë e tij prej futbollisti me emër. Ai në petkun e Partizanit luajti 27 ndeshje dhe shënoi 13 gola.
Ata që e jetuan këtë periudhë e dinë fare mirë se në çfarë konkurrence shpallej futbollisti i vitit në ish-Jugosllavi.
Edhe pse në konkurrencë të denjë epiteti i më të mirit më 1987 iu dha legjendës së futbollit shqiptar Fadil Vokrri, qendërsulmues i KF. Partizan të Beogradit.
Fadili ishte mjaft inteligjent dhe me shumë vëmendje përcillte e analizonte rrjedhën e ngjarjeve në Kosovë e ish-Jugosllavi.
Atij moskryerja e shërbimit ushtarak që ishte obligative i sillte pengesa të shumta. Sikur ta kishte të rregulluar këtë detyrim Vokrri edhe si anëtar i KF. Prishtina,do të kalonte pa ndonjë problem në skuadra elitare të Evropës.
Me kusht që të vazhdoi karrierën e tij të ndritur jashtë ish-Jugosllavisë, i ati Abdullahu dhe xhaxhallarët Selatini dhe Muhamet i sugjerojnë Fadilit, shkuarjen në Armatën e ish-Jugosllavisë.
Edhe Fadili e kishte fare të qartë që pa kryerjen e këtij shërbimi do ta rrezikonte seriozisht karrierën dhe do t’i humbte shanset për afirmim të mëtutjeshëm.
Fadili plotësisht pajtohet me këshillat e babait të tij dhe të xhaxhallarëve. Ai më 1988 shkon në shërbim ushtarak në Novi-Sad të Vojvodinës.

Kjo fotografi është marrë nga blogu i Lulzim Agush Blakçori, bashkëpronarë i fotostudios “ Nikon” në Podujevë.

Vokrri pas kryerjes së këtij obligimi duke hetuar përshkallëzimin e situatës  i heshtur dhe pazhurmë më 1 korrik të vitit 1989 largohet nga Partizani dhe kalon në FC “NIMES OLYMPIQUE”të Francës.

Dokument identiteti i Vokrrit, marrë nga Arkivi i Klubit Futbollistik” Nîmes Olympique “ i Francës

Ai në këtë skuadër qëndron deri më 1 korrik 1990. Fanellën e saj e vesh 28 herë dhe shënon 15 gola.

Një karakteristikë e veçantë mbase e pabesueshme Vokrri, në këtë Klub , që nuk e diskutoi fare-fare çmimin e tij, dhe që e priti zemërhapur përveç lojës së mrekullueshme tregon edhe disiplinë të veçantë. Ai asnjëherë nuk u ndëshkua nga gjyqtarët me karton të verdhë e mos të flasim për atë të kuq.

Fadili tepër modest dhe me natyrën e tij të butë kudo krijonte shokë e miq. Pézard një adhuruesi i flaktë i Fadil Vokrrit, që lojën e tij e përcolli brenda edhe jashtë Nimes, thotë ”Vokrri ishte dhe mbetet lojtari më i suksesshëm në historinë 87 vjeçare të Klubit Futbollistik” Nîmes Olympique” të Francës.

Besim Jahiu,Hysen Bilalli,Nexhat Xhymshiti, Halil Rrahmani,Muharrem Lutfiu, Bajrush Shaqiri, Fatmir Ibrahimi dhe mërgimtarë të tjerë shqiptarë në Gjenevë të Zvicrës, duke rrëfyer dhembjen e tyre për vdekjen e hershme të Vokrrit, thonë” Disaherë në mënyrë të organizuar kemi shkuar në Nimes të Francës, për ta përkrahur idhullin tonë Fadil Vokrri që me lojën e tij të shkëlqyer na bënte përherë krenar”

Vokrri ulur në rreshtin e parë, i treti nga e djathta në Klubin Futbollistik ” Nîmes Olympique “ të Francës ( edhe kjo fotografi është eksponat i kësaj skuadre )

Fadil Vokrri, më 1990 arrin kulmin e sukseseve duke kaluar tek Fenerbahçe e Turqisë, e cila përveç rezultateve brenda vendit të saj, ka shënuar rezultate të kënaqshme edhe në arenat ndërkombëtare.

Forma e shkëlqyeshme e Vokrrit, dhe shënimet e tij në çastet vendimtare bëjnë që kjo ekip gjatë viteve 1990 -1992 të jetë Nënkampion i Turqisë dhe pjesëmarrëse e garave në Ligën e Evropës.

Fadil Vokrri duke manifestuar gëzimin e tij, pas shënimit të një euro-goli në fanellën e FC.Fenerbahçe të Stambollit. ( marrë nga Arkiva e këtij Klubi turk )

Pas përfundimit të Kampionatit të Turqisë në fund të vitit 1992, Fadil Vokrri rikthehet në Francë.

Meqë jetën e shihte të mangët pa futbollin disa muaj luan në FC ”Bourges 18“ E, më 1993 kalon në FC “Montluçon”të regjionit Auvergne—Rhone-Alpes të Francës, ku luan 39 ndeshje dhe shënon 12 gola. Vokrri në këtë skuadër luan deri në vitin 1995. Ai të njëjtën kohë e bënë me sukses edhe punën e trajnerit. Fadil Vokrri e përfundon karrierën e tij prej futbollisti ikonë e futbollit shqiptar dhe atij ndërkombëtar në klubet e përmendura të Francës, ku përherë është kultivuar lojë e nivelit të lartë.

Fadili edhe pse e kishte të rregulluar qëndrimin në Francë, pas përfundimit të luftës kthehet së bashku me familjen e tij në Kosovë, me dëshirën e vetme që të kontribuojë në zhvillimin dhe masivizimin e futbollit shqiptar.
Fillimisht e kryen funksionin e Drejtorit ekzekutiv në ish-Klubin e tij të dashur KF”Prishtina” S’duhet harruar që gjatë viteve 90-të,në KF”Llapi “ dhe KF “Prishtina “luajti edhe i vëllai Adil Vokrri.

Persona që njihnin në thelb profesionalizmin e Fadil Vokrrit,më 2008 këmbëngulin që ai të marrë timonin e Federatës së Futbollit të Republikës së Kosovës.
Fadili edhe pse i vetëdijshëm që kjo pozitë kërkon punë dhe angazhim pranon drejtimin e kësaj Federate.

Menjëherë nis rikonstruktimin e brendshëm të saj, duke emëruar njerëz kompetentë në pozitat e lëna bosh goxha gjatë. Pastaj pandërprerë lobon për anëtarësimin e Kosovës në instancat më të larta të Futbollit evropian dhe atij botëror.

Fadil Vokrri në cilësinë e Kryetarit të Federatës së Futbollit të Republikës së Kosovës, disaherë vizitoi Zvicrën, ku i shoqëruar nga Z.Naim Malaj, ish-Ambasador i vendit tonë në Bernë të Zvicrës, bëri takime pune me Josef Sepp Blatter, president i FIFA-s.

Malaj plot nostalgji dhe emocion kujton këto takime, duke thënë që Vokrri, ishte njeri i dialogut dhe mirëkuptimit. Ai si i tillë gëzonte respekt të veçantë tek Blatter dhe Platini, i pari president i FIFA-s, kurse i dyti i UEFA-s.


Pamje nga takimi i Vokrrit dhe Malajt, me Josef Sepp Blatter president i FIFA-s.

Malaj, shpjegon në hollësi bashkëpunimin e shkëlqyeshëm me Fadil Vokrrin. Në mes tjerash kujton edhe takimin e vitit 2013, kur ai dhe Vokrri u pritën ngrohtësisht në selinë e FIFA-së, në Cyrih të Zvicrës, nga Presidenti i atëhershëm i kësaj organizate Blatter.

Me këtë rast thotë Malaj, kryetari i Federatës së Futbollit tonë z. Fadil Vokrri, ofroi argumente të bazuara në prova që Kosova, duhet të jetë anëtare e 210-të, e këtij mekanizmi të rëndësishëm të futbollit botëror.
Në mënyrë që të zbuten reagimet e Serbisë dhe aleatëve të saj fillimisht anëtarësimit të Kosovës në UEFA DHE FIFA, i parapriu e drejta e zhvillimit të ndeshjeve miqësore.
Kombëtarja e Kosovës në një atmosferë që s’harrohet kurrë më 25 maj të vitit 2014, në stadiumin “La Praille” të Gjenevës të mbushur në të katër anët me mërgimtarë shqiptarë luajti me Senegalin. Edhe pse humbi 3:1 bëri paraqitje tejet mbresëlënëse.


Foto Arif Ejupi i cili atmosferën e këtij takimi miqësor ndërmjet Senegalit dhe Kosovës e përcolli nga vendi i ngjarjes edhe për dëgjuesit e shumtë të Radio Kosovës.

Mirëpo, Vokrrit kyfarë statusi as mish e as peshk nuk i pëlqente gjithaq. Ai nga frika që kjo e drejtë e kufizuar mund të vazhdojë në kohë të pacaktuar intensifikoi takimet me krerët udhëheqës të këtyre dy institucioneve elitë në Evropë dhe Botë.

Ëndrra e kamotshme e Vokrrit u plotësua kur ky status i përkohshëm më 13 maj të vitit 2016, u avancua në të rregullt. Kështu Federata e Futbollit të Republikës së Kosovës, e drejtuar plot një dekadë nga Fadil Vokrri, përmbushi me sukses objektivat e saj.

Vdekja e fshehtë dhe tinëzare e mori shumë herët Vokrrin, cili ishte në kryerje të mandatit të tretë si Kryetar i Federatës së Futbollit të Republikës së Kosovës.
Të gjithë mendojnë që prirjet e tij, për lojën dhunti nga Zoti, Fadil Vokrri,i shfrytëzoi maksimalisht,duke vënë gjithçka në të mirën e futbollit të Kosovës.

Andaj, emërtimi i stadiumit të Prishtinës me emrin e tij, as që duhet të diskutohet. Veç kësaj duhet të krijohet edhe ndonjë çmim prestigjioz dhe me vlerë me emrin e tij, me çfarë i bëhet nder Kosovës dhe sportit shqiptar në përgjithësi.


Kujtimi për Fadil Vokrrin do të jetojë prore ! Fadil që madhështinë e talentit tënd e shndërrove edhe në Art, të qoftë i lehtë dhèu i Kosovës, të cilën e prezantove kudo në mënyrën më të mirë të mundshme!

A është data 10 qershor, datë historike dhe festive për institucionet dhe për politikanët e Kosovës?

Drini.us
-
1
A është data 10 qershor, datë historike dhe festive për institucionet dhe për politikanët e Kosovës?

Nga: Kolonel Dilaver Goxhaj

Mendojmë se, veçanërisht për Kosovën, data 10 Qershor është data më e rëndësishme për historinë e popullin shqiptar në Kosovë, duke bazuar në ngjarjet e mëposhtme:

  1. Më 10 Qershor 1878 në Kosovë, në Prizëren, u krijua Lidhja Shqiptare e Prizërenit;
  2. Më 10 Qershor 1998 u krijua Shtabi i Përgjithshëm i Ushtrisë Clirimtare e Kosovës; Prej asaj date Lufta për Clirimin e Kosovës pati një Komandë unike, duke e shpëtuar atë luftë çlirimtare prej dështimit të saj;
  3. Si rrjedhojë, më 10 Qershor 1998 Lufta Clirimtare e Kosovës u shndërrua në Kryengritje Popullore;
  4. Më 10 Qershor 1999 Serbia pranoi kapitullimin para Ushtrisë Clirimtare të Kosovës me nënshkrimin e Marrëveshjes së Kumanovës;
  5. Data10 Qershor 1999 shënon ditën e Clirimit të Kosovës nga pushtimi shekullor i Serbisë.
  6. Më 10 Qershor 2007 Presidenti i SHBA, Xh. Bush, deklaroi nga Tirana, (kur ishte për vizitë), njohjen e Pavarësisë së Kosovës.

Por, po t’i referohemi  Kalendarit të Festive Zyrtare të Kosovës, për fat të keq, drejtuesit politikë dhe ata të Institucioneve ligjore  shtetërore e qeveritare të Kosovës, nuk duan ta njohin datën e 10 QERSHOR si festë zyrtare, edhe pse ajo datë përfaqëson 4 (katër) evenimentet ndër më të rëndësishmit të historisë së kësaj treve të madhe shqiptare, që përbëjnë edhe festa kombëtare.

Po ndalemi, së pari, te data e 10 Qershorit 1999, që është dita e çlirimit të  Kosovës një herë e përgjithmon prej pushtimit një shekullor serb. Të befason fakti se,  edhe partitë që  përkrahën dhe furnizuan me luftëtarë formacionet e UCK-së janë pajtuar me mosnjohjen si festë, datën 10 qershor 1999!

 

Mirë, udhëheqja dhe shumica e anëtarësisë së atyre partive politike që e anatemuan UCK-në ose që qëndruan asnjëanëse me luftën e saj, ose e patën urryer apo nënvleftësuar Ushtrinë Clirimtare të Kosovës, ngaqë UCK-ja bëri të kundërtën e lutjeve të Azem Vllasit të vitit 1989, kur ndiqte nga pas Millosheviçin si qenush zotërie, në mitingun e tij në Fushë-Kosovë, duke i thënë: “Aman mos na e prish Jugosllavinë!”, (sikundër na e bën me dije gazetarja trimëreshë Kimete Berisha), po si është e mundur që anëtarësia e Ushtrisë Çlirimtare e Kosovos, veçanërisht deputetët dhe intelektualët e dalë nga radhët e saj, e kanë pranuar këtë veprim antikombëtar? Mos vallë i kanë urdhëruar  apo i trembur që të mohojnë vetëveten, apo i kanë korruptuar që  tëheshtin dhe të mos guxojnë të shprehen se ka pas luftë çlirimtare në Kosovë?

Si rrjedhoj, na jepet e drejta të shprehim habinë se, si është e mundur që edhe partitë që u ngazhuan në atë luftë çlirimtare, si dhe shoqatat e veteranëve të dala nga ajo luftë çlirimtare, të mund të jenë penduar pse morën pjesë në atë luftë çlirimtare, si dhe ata që e ndihmuan UÇK-në?!

Madje, shumica e komunave të Kosovës, për turpin tonë kombëtar, në vitet e para pas çlirimit festonin si datë çlirimi të Kosovës datën 12  ose 13 Qershorin 1999, datat kur hynë forcat tokësore franceze të NATO-s!

Me sa  mund të kuptohet, për t’i nxjerrë nga ky “turp” i madh, pse  gati 2% e popullsisë së Kosovës rrëmbëu armët dhe luftoi kundër Serbisë pushtuese e kolonizuese, Parlamenti i Kosovës  nuk njeh dhe “nuk di” të ketë ndonjë lloj date që të festohet si datë Clirimi e Kosvës nga Serbia.

Madje, sikundër tregon Kalendari i festive zyrtare të Kosovës, Parlamenti i saj njej si datë pavarësimi të Kosovës, datën 17 shkurt të vitit 2008, meqenëse atë ditë do të ketë pasur vështirësi kolosale për leximin e tekstit të asaj ahpalljeje  për miratim si datë e  pavarësimit të Kosovës!

Mirëpo, a mund të ketë datë të pavarësisë së Kosovës duke mos pasur datë çlirimi të Kosovës?! Ç’është ky paradoks? Nuk e dinë këta historianë, politikanë, intelektualë, deputetë dhe organizatat e veteranëve të UCK-së se Kuvendi i Vlorës e shpalli pavarësisinë kur qeveria turke i kishte pranuar 13 kërkesat e kryengritjes mbarë shqiptare, kur ishin çlirruar të gjithë qytetet, qysh më 23 gusht 1912, prandaj dhe fqinjët tanë nxituan dhe shpërthyen Luftën Ballkanike më 8 tetor 1912 dhe, për t’i vënë para faktit të kryer shtetet grabitqare Ballkanike, u mblodh me urgjencë Kuvendi mbarëkombëtar i Vlorës. Pra, pavarësia u shpall kur kryengritja i kish çliruar trojet shqiptare dhe po riorganizohej për t’i mbrojtur ato troje nga pushtuesit e rinj fqinjë. (“Histori e Shqipërisë”, 1965, f.349-360)

Nëse do të pranohet se në Kosovë nuk kemi pas Luftë Çlirimtare dhe ushtri Clirimtare të Kosovës, sikundër na tregon Kalendari i Festave Zyrtare të Kosovës, atëhere datë pavarësie të Kosovës do të ishte ajo e  7 Shtator 1990, kur u shpall Kosova Republikë me Kushtetutë, në një mbledhje në Kaçanik, që pasonte Deklaratën Kushtetuese të 2 Korrikut 1990, ndërkohë që ende Kosova ishte nën pushtimin e Serbisë.

Çfraë  duan drejtuesit politikë e shtetërorë të Kosovës të na thonë me mos-njohjen e datës 10 qershor 1999, si datën e çlirimit të Kosovës nga Serbia, përderisa nuk e quajnë festë zyrtare?!

Por, sikur të ishte vetëm mosnjohja e kësaj date për çlirim të Kosovës nga Serbia, si festë zyrtare, do të ishte gjysma e së keqes. Duke iu referuar po këtij kalendari festash të Kosovës, rezulton se Kosova e ka hequr nga festat zyrtare edhe Ditën e Flamurit, (28 Nëntorin e vitit 1912), të cilën populli shqiptar në të gjitha trevat shqiptare dhe në diasporë kanë 112 vite të tërë që po e festonë.

Mos vallë, ky Parlament i Kosovës, duke mohuar Diën e 28 Nëntorit si Dita e Pavarësisë Kombëtare (Dita e Flamurit), por vetëm 17 shkurtin e vitit 2008, mos duan të thonë se kjo është edhe data e çlirimit e Kosovës edhe nga Shqipëria?!

Na e  përforcon këtë dyshim edhe fakti që, menjëherë porsa u mohua zyrtarisht festa e 28 Nëntorit nga Parlamenti i Kosobvës, edhe  Teatri i Prishtinës u emërtua “Teatri Kombtar”, që do të thotë: Teatri i Kombit Kosovar, apo jo?

Si nuk ka reaguar qoftë edhe një deputet i vetëm në atë Parlament, të paktën një ish luftëtar i UCK-së, për këto skandale me datat më të rëndësishme, si për Kosovën edhe për mbarë kombin shqiptar?

A kemi  të drejtë atëhere të shprehemi se nuk duhet të jetë rastësi dhe nuk mund ta ketë nismë të vetën, matematikani Nexhmedin Spahiu, i cili ka marrë flamurin e shpalljes së Teorisë për KOMBIN KOSOVAR, edhe pse ai nuk është as historian as etnograf, pavarësisht se ka qenë profesor në Universitetin e Tiranës, në Universitetin e Tetovës, në Universitetin e Prishtinës dhe në Universitetin e Hamburgut. Është e vështirë të besohet që matematikani Nexhmedin Spahiu ta ketë thjesht nga vetja e tij,  deklarimin  se populli shqiptar në Kosovë nuk i përketë kombit shqiptar.

E shprehim këtë mendim, për faktin se para tij është Ibrahim Rugova, që  ishte kundër bashkimit të Kosovës me Shqipërinë, shprehur me bindje të plotë qysh në vitin 1993, në gazetën «Tageszeitung» të Berlinit: «Ne propozojmë që Kosova të ketë një pavarësi dhe një neutralitet të garantuar ndërkombëtarisht. Kjo nënkupton heqjen dorë nga bashkimi me Shqipërin…Tani natyrisht kemi një radikalizim, ekstremistët, të cilët kritikojnë lëvizjen tonë paqësore dhe duan ribashkim me Shqipërinë, po fitojnë mbështetje. Por ata absolutisht nuk kanë shans.»( https://javaneës.al/rugova-e-besonte-bashkimin-me-shqiperine/).

Prandaj dhe më vonë Rugova  e shpalli popullin shqiptare në Kosovë, komb dardan.

Prandaj dhe më vonë Parlamenti i Kosovës  e mohoi Flamurin Kombëtar me Shqiponjën dykrenare, dhe krijoiflamurin e saj me 6 disa yje të bardhë, me sfond blu dhe me harëtn ngjyrë kafe të Kosovës, duke mos marrë asnjë prej dy ngjyrave të Flamurit Kombëtr Shqiptar.

Prandaj dhe ai Parlament miratoi me Kushtetutë se Kosova nuk mund t’i bashkohet asnjë shteti tjetër, edhe pse  në Marrëveshjen e Rambujesë Sekretarja e Shtetit të SHBA përdori veton e saj dhe në Pikën 3 të Kapitullit 8 të asaj Marrëveshjeje  shtoi që: “Tre vite pas hyrjes në fuqi të kësaj Marrëveshjeje do të thirret një mbledhje për zgjidhjen finale për Kosovën në bazë të vullnetit të popullit.”, dhe kanë kaluar 26 vite dhe as politika e Tiranës as ajo e Prishtinë nuk duan ta zhvillojnë këtë referendum popullor.

 

Mos vallë, ai vendim i vitit 2008, për heqjen nga kalendari i festive të Kosovës , i datës  28 Nëntor, (dita e pavarësisë  së Kombit Shqiptar, pasi Kuvendi I Vlorës i 28 nëntorit 1912 ishte kuvend mbarë shqiptar, dhe që pavarësinë e shpalli për gjithë trojet e banuara me shqiptarë në Ballkan), është bërë me paramendim për ta mohuar edhe Luftën për Çlirimin e Kosovës, (luftën e UCK-së)?

Kjo pyetje i lind kujtdo shqiptari që e ka lexuar qoftë edhe një herë tekstin e Betimit Ushtarak të UÇK-së, i cili nis me shprehjen: “Unë, ushtar i Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës, betohem se do të luftoj për çlirimin e tokave shqiptare dhe bashkimin e tyre”; pavarësishtë se, ka zëra nga ish-anëtarë të Kryesisë së LPK-së, që thonë se, “pjesën e dytë të kësaj fjalie e kanë shtuar ata të Shtabit të Përgjithshëm të UÇK-së”, dhe nuk kemi parë ende që të kundërshtohet ky zë nga ish-udhëheqja e LPK-së!

Me sap o kurohet, këto lloj deklaratësh “individuale” nuk duhet të jenë rastësi.

Theksojmë se, ngaqë në formulën e atij Betimi Ushtarak  të UÇK-së ekzistonte fraza: “betohem se do të luftoj për çlirimin e tokave shqiptare dhe bashkimin e tyre”, prandaj shkuan vullnetarë në radhët e UÇK-së shqiptarë nga të gjitha trojet shqiptare, si dhe nga e gjithë dispora e tyre. Nëse ai Betim do të theksonte atë që  ka thënë Rugova e Nexhmadin Spahiu, absolutisht asnjë shqiptar i trojeve të tjera shqiptare nuk do të bënte këmbë për t’iu bashkuar UCK-së. Të gjithë janë fajtorë, politikanë e popull, kush më shumë e kush më pak që ku referendum  nuk është zhvilluar.

Derisa nuk ka reagime, për këto fakte që reshtuam më lart, nga asnjë institucion shtetëror në Kosovë, kemi të drejtën të shprehemi se këto vendime janë marrë vetëm e vetëm për të mohuar Luftën Çlirimtare të popullit tonë heroik në Kosovë, duke u servilosur ndaj të huajve, duke deklaruar dhe pasur bindjen se vetëm me përkrahjen e tyre mund të qëndrojnë në pushtet, duke ia atribuar çlirimin e Kosovës vetëm bombardimeve 78 ditore të aviacionit të NATO-s.

Madje, kuk mund të besohet të jetë rastësi që, menjëherë pas heqjes  së festës, për datën çlirimin e Kosovës, që është 10 Qershori i vitit 1999, dhe datën e 28 Nëntorit nga kalendari i festave zyrtare në Kosovë, 2 vite më pas, më 2010, Parlamenti i Kosovës miraton me këmbëngulje ekstreme Gjykatën Speciale kundër UCK-së, duke u akuzuar ajo si ushtri si “Ndërmarrje Kriminale e Përbashkët”, me akuzën se gjoja ajo ushtri ka kryer krime kunër qytetarëve në Kosovës që ishin kundër UCK-së.

Mos vallë qëllimi i vetëm i miratimit të asaj Gjykate Speciale është që ajo luftë çlirimtare të quhet nesër “luftë civile”, gjoja se jemi një popull me serbët, dhe Kosova, pas përfundiumet të atij gjykimi, nuk është çudi që  të kërkohet kthimi i Kosovës si pjesë territorial e Serbisë?

Prandaj besojmë se nuk duhet të jetë rastësi që disa vite pas krijimit të kësaj Gjykate Speciale dhe instalimit të saj në Hagë, (dhe jo në Kosovë?!), hidhet ideja e “Ballkanit të Hapur”, ngjashëm me vendimin e Kongresit V të LKJ, i vitit 1941, i cili kishte vendosur që, Shqipëria t’i bashkohej Kosovës për zgjerimin e Jugosllavisë dhe të Sërbisë, dhe jo Kosova Shqipërisë. Qëllimi i LKJ-së ka qenë dhe është: Që të mos ekzistojë më shtet shqiptar në Ballkan. Këtë vendim, të atij Kongresi të LKJ, na e bën me dije filozofi dhe politologu Ukshin Hoti.” (U.Hoti,“Filozofia politike e çështjes shqiptare”,f.188-190).

Të gjitha këto pikëpyetje dalin nga mohimi dhe mos festimi  datës 10 qershor, datë e cila ka 6 (gjashtë ngjarje të rëndësishme përcaktuese të kombit shqiptar, sikundër i theksuam më lart!

Pse ky mohim? Të jetë vallë nga padija? Po gjithë ata intelektualë e historianë  shqiptarë në Kosovë, nuk i kanë shqetësuar këto vendime të Parlamentit të Kosovës?! Edhe kjo të jetë rastësi?

Është më se e vërtetë që NATO-ja na ndihmoi 78 ditët e fundit të Luftës Çlirimtare të Kosovës, duke goditur me Aviacionin e saj gjujtës- bombardues, kryesisht në Serbi, dhe për këtë ndihmë duhet t’i jemi mirënjohës përjetësisht Shteteve të Bashkuara të Amerikës, veçanërisht presidentit Klinton, zonjës Ollbrajt dhe Gjeneralit Uesli Klark. Por të jemi të bindur nuk mund të çlirohej kurrën e kurrës Kosova vetëm me kërcënimin e NATO-s përmes aviacionit të saj, po të mos luftonin në terren 38 mijë burra, djem dha vajza të popullit shqiptar në Kosovë pa kontributin edhe kaq shqiptarëve të Kosovës në diasporë  financiarisht, në interest ë Fondit “Vendlindja Thërret!”

Nuk mund të çlirohet apo të pushtohet kurrën e kurrës një shtet apo një popull vetëm me aviacion, po nuk shkeli këmba e ushtarit. “Historia nuk njeh ndonjë rast që fuqia ajrore të ketë pasur sukses e vetme,[…] ngaqë e keqja e fuqisë ajrore kur është e vetme është se e len inisiativën në duart e armikut,[…] Në çdo luftë është këmbsoria ajo që duhet të ngrejë flamurin e fitores në fushën e betejës.”,  sikundër shkruan Shefi i Shtabeve të Bashkuara Amerikane, Kolin Pauell, (“Udhëtimi im amerikan”, f.371,381,388).

Faktori  kryesor në luftë është NJERIU dhe jo arma apo teknika.

Për të bindur politikanët dhe qeveritarët servilë në Kosovë ndaj të huajve se, Kosovën e çliroi Ushtria Çlirimtare e saj, mjafton t’ju kujtojmë telegramin-fax të ish-Komandantit  të Përgjithshëm të NATO-s, Gjeneralit Amerikan me 4 Yje, Uesli Klark, që ia adresoi Shtabit të Përgjithshëm të Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës të nesërmen e kapitullimit të Serbisë, më 11 Qershor 1999, duke na thënë: “BASHKËVEPRIMI LUFTARAK MË I MIRË NË HISTORINË 50 VJEÇARE TË NATO-s !”

Krenohuni me Ushtrinë Tonë Çlirimtare të Kosovës dhe boll me mohimin e gjakut, sakrificat dhe djersën e 38 mijë luftëtarëve të Ushtrisë Çlirimtare të Kosovë; boll me mohimin e të qenit të  të gjithë shqiptarëve në Ballkan një komb i vetëm, dhe mos e barazoni atë gjak të shenjtë shqiptarësh me karburantin e avjonave të disa shteteve prej 19 anëtare të NATO-s të asaj periudhe.

Politikanë dhe qeveritarë të Kosovës mos e fyeni historinë e popullit shqiptar në Kosovë duke mos i njohur meritat e Ushtrisë së tij Clirimtare!

DILAVER GOXHAJ

(Shpëtim Golemi), Ish-zv. Shef i Shefit të SHP të UCK-së

Tiranë, 10 Qershor 2025

Festat zyrtare 2025 – Kosove

https://kalemi.com/udhetime/festat-zyrtare-2025-kosove/

01 janar 2025 Viti i Ri
02 janar 2025 Viti i Ri
07 janar 2025 Krishtlindjet Ortodokse
17 shkurt 2025 Dita e Pavarësisë së Republikës së Kosovës
30 mars 2025 Bajrami i Madh, dita e parë
09 prill 2025 Dita e Kushtetutës së Republikës së Kosovës
20 prill 2025 Pashkët Ortodokse
20 prill 2025 Pashkët Katolike
01 maj 2025 Dita Ndërkombëtare e Punës
09 maj 2025 Dita e Evropës
06 qershor 2025 Bajrami i Vogël, dita e parë
25 dhjetor 2025 Krishtlindjet Katolike

 

Reagim publik – mjaft me hipokrizi!

Drini.us
-
1
Reagim publik – mjaft me hipokrizi!
Osman Ferizi
Me keqardhje dhe zhgënjim të thellë po reagoj për mungesën e mbështetjes serioze ndaj projektit të rëndësishëm kulturor dhe historik: Filmi dokumentar-artistik “Rilindasi i Fundit – Dr. Rugova”, me autor Gani Mehmetaj, një emër i njohur për përkushtimin ndaj veprës së Presidentit Historik të Kosovës.
Vitin e kaluar kam pranuar me respekt kërkesën e z. Mehmetaj, për të ndihmuar këtë projekt. Si aktivist me mbi 3-dekada, vite të tëra kontribut në mërgatë, si ish antar i Komisionit Qendror të 3% për Gjermani, si ish-kryetar i Shoqatës “Sali Çekaj”, ish-kryetar i Degës së LDK-së në Gjermani dhe mbështetës i shumë projekteve kombëtare (që nga ndihma për grupin e Adem Jasharit në vitet 1996/97, te Kompleksi Memorial i Dr. Rugovës në Malaj, e deri te shtatorja e Shën Terezës në Pfaffenhofen, shtëpi dëshmorësh e familje skamnore), kam dhënë gjithë kapacitetin tim për ta përkrahur këtë nismë, falë kontributit, transparencës  dhe besimit të krijuar mesë vëllezërve që më besuan.
Kam kërkuar publikisht dhe zyrtarisht mbështetje nga:
      •     Kryesia Qendrore e LDK-së
      •     Grupi Politik për Mërgatën
      •     Të gjitha Degët e Nëndegët jashtë vendit
      •     Dhe bashkatdhetarët tanë në Perëndim
Por përballë kësaj kërkese, shumica zgjodhën heshtjen, mosangazhimin, apo më keq: hipokrizinë publike me fjalë boshe dhe zero veprime.
Deri tani janë mbledhur 34.570,00 €, falë gjithë atyre kontribuuesve që e kuptojnë peshën e kësaj trashëgimie. Dhe pyes me plot të drejtë:
📌 Ku janë “Rugovistët e mëdhenj” e të “përbetuar”?
📌 Ku janë deputetët që përfitojnë pushtet në emër të Rugovës?
📌 Ku janë ata që bëjnë fjalime përkushtimi, por nuk dhuruan as një meditje për këtë film?
Nuk keni as moral e as ndërgjegje për ta përdorur emrin e Rugovës për karrierë personale. Mjaft më me mashtrime dhe përulje të rreme para varrit të tij!
Mërgata e ka dhënë gjithçka për Kosovën. Ne nuk jemi më thjesht kuti votimi. Sot rreth 50 % e popullit jeton jashtë Kosovës, por është krejtësisht e pa përfaqësuar, përveç ndonjë servili të nënshtruar e pa dinjitet.
Prandaj them me zë të lartë:
👉 Kush nuk e mbështet këtë projekt, nuk ka të drejtë të flasë në emër të Rugovës!
👉 Mërgata nuk është lopë për t’u mjelë çdo katër vjet, por është zemra që ka mbajtur gjallë Dardaninë!
Tani është koha për të ndryshuar këtë mendësi vasale dhe të turpshme!
Mbështeteni këtë projekt ose heshtni përgjithmonë për Rugovën!
Konto ku mund të kontribuoni:
Të nderuar, mjetet mund të i paguani në konto:
Osman Ferizi,
Iban: DE07 7215 1650 0009 3335 01
BIC: BYLADEM1PAF
Verwendungszwek:
Filmi Doku” Rilindasi i fundit dr. Rugova”.
Sparkasse Pfaffenhofen
Kosovë;
Konto në Prishtinë
Gani Mehmetaj
1501110004292807
Account nr.1403000031578332
Raiffeisen Bank Prishtinë.
Me nderim nga unë si kryetar i KO për Gjermani dhe autori i filmit z. Gani Mehmetaj, por edhe me kërkesë për llogaridhënie.
Osman (Oso) Ferizi
04.06.2025

Dyshja “diplomati” i pasuksesshëm John Robert Bolton i shpallur ‘persona non grata’ dhe Papa i Shqipnisë vuajnë nga sëmundja e Sindromës Trump

Drini.us
-
1
Dyshja “diplomati” i pasuksesshëm John Robert Bolton i shpallur ‘persona non grata’ dhe Papa i Shqipnisë vuajnë nga sëmundja e Sindromës Trump

Klajd Kapinova, New York 

Epilogu 

Si ka mundsi që “gazetari” Robert Papa nuk doli me këtë “show” të “ri”, pikërisht pak muaj mbasi Trump 2.0 të inagorohet në Kongresin Amerikan si Presidenti i 47-të SHBA-së, por jo gjatë vitëve të mbrapshta dhe të papërgjshme 2020-2024, kur sleepy Joe Biden dhe mariksistja e thekur Kamala Harris ishin në Shtëpinë e Bardhë.

Shikoni në çdo “show” të tij në qendër të vëmendjes ka vetëm figurën dhe administratën Trump dhe lëshon ndonjë “gur” pambuku kot së koti ndaj të tjerëve, pa u larguar “profesionalisht” asnjëherë nga vëmendja dhe “fokusi” i tij kryesor.

Papa shqiptaro-amerikan, arrin deri aty sa të thotë se protestat e fundit sot në Los Angeles (California), të organizuar nga sorosianët, dylberat e partisë anarkiste marksisite amerikane dhe veglat e saj rebele të përhershme Antifës dhe BLM etj., nuk ishin aq të dhunshme sa Presidenti të dergonte trupat e Gardës Kombëtare. Kjo është një gënjeshtër e madhe e fokusisit që jeton në SHBA që nga viti 1991. (Shiko videot dhe fotot kudo ne internet, rrjetet sociale dhe website amerikane)

Në gazetën “Sot” Robert Papa “analizon” me fantazi globaliste administratën e re Trump. Ai përmendi një bisedë (intervistë) me ish-ambasadorin John R. Bolton, i cili kishte pohuar se liderët e Shqipërisë, Kosovës dhe Serbisë kishin diskutuar mundësinë e një marrëveshjeje për shkëmbim territoresh, por shtoi se Trump nuk kishte pasur një interes të veçantë për këtë çështje.

John R. Bolton, gjatë intervistës tha se Departamenti i Shtetit është konfuz. Këtu Bolton nxori nga mendja e tij smirëzinë e tij të brendshme. Revolucioni kulturor dhe konceptual bashkohorë, që po bën Sekreri i Shtetit Marco Rubio në Departamentin e Shtetit, është shumë i rëndësishëm, sepse ai po mbyll (shkrin) 300 byro dhe zyra  burokratësh minitantë politikë të majtë, sikurse ishin Byroja e “Demokracisë”, Byroja e të “Drejtave” dhe Lirive të Njeriut etj., (sipas konceptit komunist amerikan) etj., fatmirësisht do të shkrihen dhe nuk do të kemi me raporte për zgjedhjet.

Për hir të së vertetës dhe fakteve që janë me shumicë del se ky department në emër të demokracisë ka ndërhyrë ose ka futur hundet në punët e brendshme të shumë shteteve, që nuk kanë ndarë të njëjtat pikëpamje me zyrtarët dhe presidentët e majtë komunistë amerikanë, duke u imponuar atyre pikëpmjaet e tyre dhe rezultati ka qenë shumë negative prej disa dekadash…

Ata e kanë parë “demokracinë”, sipas interest të tyre politik marksist dhe jo sipas asaj se çfarë përfaqson me të vërtetë demokracia. Dhe për këtë arsye Presidenti Trump ka urdhëruar me të drejtë, që të mbyllën qerdhet e grethave marksistë.

Gjithsesi kubanezo-amerikani ish senatori konservator republikan nga Florida Sekretari i Shtetit Marco Rubio sot për sot është në drejtimin e duhur dhe për të mirën e popullit dhe politikës bashkëkohore amerikane, nën moton: America First.

Sa here që fliste apo “përgjigjej” Bolton, papa shqiptar tunde kryet në shenj pohimi. Ai deklaroi mendime negative për administratën Trump 2.0, pra ide plot fantazi apo supozime jo të sakta dhe keqinformuese.

Papa mendon se ndoshta hetimi dhe raporti i fundit do të jetë për ne, pra për zgjedhjet e vjedhura dhe manipuluara masivisht në Shqipëri më 11 maj 2025. Ato ishin të ngjashme sikurse zgjedhjet presidenciale që u zhvilluan më 3 nëntor 2020, si me 80 milion zarfa fallco pa firma të përsonave “votues”, që i kishin derguar në qendrat e numërimit, mbushja e kutive fallco nga jashtë në orët e vona të natës etj.

Nga ky department i shtetit amerikan, do të largohen fatmirësisht mbi 3000 vetë dhe buxheti financiarë marramendës, për këtë department të madh të mbushur me burokratë majtiste, sepse më kohë ai insitucion ishte kthyer në një qerdhe e pikëpamjet politikë komuniste dhe ultra liberale.

Bolton ritheksoj se Trump e mban mend politikanin e korruptuar (shalgjatin) Dullën e Tiranës së Kuqe, pra Edi Ramën, sepse erdhi këtu në New York në vitin 2018 (në fakt ai ka share shumë keq si parashikues i deshtuar kundër Trump, gjatë fushatës presidenciale në SHBA në vitin 2016, duke thënë se zgjedhjet e tij si President i vendit do të ishte katastrof për SHBA dhe botën) nga Shqipëria dhe shkoj tek kanali televiziv ultra i majtë CNN dhe foli shumë keq për kandidatin dhe më vonë Presidentin Trump.

Makina e madhe propagandistike e medias marramendse sorosiane e George & Alex Soros, që botërisht njihet si Fake “News” edhe në Shqipëri dhe Kosovë… si dhe deri ish gazetarët e dikurshëm të propagandës masive qeveritarë në RTSH, po vijojnë të bëjnë papushim zanatin e vjetër të propagandës globaliste ultra të majtë edhe pse të majtët dhe komunistët radikalë në vendlindje kanë 35 vjet sfumuar dhe këtu në SHBA kanë 5 muaj që janë tharë dhe kanë rënë fatmiresisht nga fiku.

Ai këto ditë intervitoj një far “ambasadori” pa asnjë vlerë dhe në pension John R. Bolton (1948) të ish administratës Trump 1 (2016-2020), për të thënë formalisht se po bën shumë zhurmë kot së koti apo diçka “pozitive”, për shqiptarët e lodhur nga shumë telashe jetësore, politike dhe ekonomike në vendlindje, duke i çoroditur edhe më keq ato, për të pa e kuptuar kjartë mashtrimin e tij sherrbudall, përmes show-t të ri propagandistik në kanalin e tij privat dhe të “pavarur” në YouTube.

Kjo është një taktikë e rafinuar re e medias sorosiane globaliste neo-komuniste, që të shpërndajnë në etër sa më shumë disinformacione dhe propagandë të trushpërlarjes tek shqiptarët e lodhur nga absurdet, që nuk janë as mish as peshk.

Në vendlindje është krijuar fatkeqsisht prej kohësh një përshtypje negative dhe e gabuar me opinione dhe shkrime keqinformuese majtiste globaliste histerike, se gjoja bisnesmeni i suksesshem dhe sot politikani i sukseshëm Presidenti i 45 & 47 i SHBA-së Donald J. Trump është një person shumë negativ.

Ata fatkeqsisht kanë marrë në dorë instrumentin muzikor të lashtë otomane daullen e tellallit dhe po vazhdojnë ti biejnë për inerci fyellit të tyre vetëm në një vrime, duke lëshuar ulurima histerike në eler, duke berë ndotje akustike të mjedisit të bukur natyror ku jetojnë dhe punojnë bashkëkombasit tanë në trojet etnike shqiptare.

Po, vetëm për ju, që sot fatkeqsisht jetoni në vendlindjen e një shteti dhe qeveria mafioze politike marksiste dhe supër e korruptuar oligarke, ku kjo propagandë anti Trump ka zënë vend thellë dhe gabimisht ka bllokuar ndërgjegjen tuaj naïve, por jo për ne shqiptaro-amerikanët dhe 77.3 milion votat popullore amerikane (Presidenti i 47 i SHBA-së Trump fitoi 312 vota elektorale në 50 shtete), sepse ai është personi më i duhur në kohën dhe vendin e duhur sot për të shpëtuar SHBA-në nga komunizmi dhe dylberizmi i instaluar nga Bill & Hillary Clinton, Barack Hysen Obama, Joseh Robert Biden Jr. & Kamala Harris etj.

Ne këtu e njohim ikonën e gazetarisë komuniste, një ndër njerëzit e përzgjedhur dhe privilegjuar gjatë  kohë së  komunizmit të Dullës Plak (Enver Hoxha 1916-1985) dhe këtë të intervistuarin John R. Bolton, që ëshë një person shumë negativ për opinionin publik amerikan sot.

Sikurse dihet qëllimi me përhap keqinformime të paramenduara si dhe për të shitur librin e tij, i cili s’po shitet dot nga indiferentizmi i popullit amerikan, i cili e njeh se sa vlen lëkura e tij me libra fallco.

Në SHBA, fatkeqsisht ëshë bërë modë dhe praktikë pune, që sa herë dikush del me një libër me përralla politike, bën ose lëshon disa sashka në media dhe para gazetarëve mercenarë (që këtu fatkeqsisht janë më shumicë, mbasi amerikanër rendin shumë mbas dollarit dhe jo misionit fisnik të gazetarit), sikurse thojnë në Jug të Shqipërisë, për të tërheq apo manipuluar vëmendjen dhe për të shitur librin roman, të mbushur me trillime dhe fantazi boshe.

Më e keqja është se edhe këtu, sikurse në vendlindje ka shumë njerëz ose konsumues naiv që pëlqejnë trillimet, ku ato së pari janë fatkeqsisht viktimë e mashtrimit mediatik globalist marksist. Zhurma dhe disinformimi masiv, janë strategjia kryesore e lojës së këtyrë të ashtëquajtura ose vetëquajtura media amerikane.

Nuk i dihet, se nesër ose mbasnesër ky fokusisti i zhurmshëm mund të intervistoj me porosi sorosiane nga lart edhe idhunin e marksistëve amerikane James Comey, ish drejtor i CIA, i pushtuar nga puna, për ta ndihmuar atë, që të shes librin me përralla në anglisht, që ai fatkeqsisht ka nxjerrë javën e kaluar në Amazon.com, Barnes and Noble etj., ndonëse shqiptarët sikurse dihet nga të gjithë dallohen për faktin se ato nuk lexojnë sot as librat në gjuhën e nënës së tyre…

Ky militant i kamufluar “republican” (komunist), për sa kohë që ishte në detyrë, nuk la gur pa lëvizur, për ta futur me marifete marksiste me rrena dhe trillime fallco Presidentin Donald J. Trump në burg, duke fshehur vazhdimisht më parë gjurmët e krimit të vërtetë të fuksionarëve të korruptuar marksistë si Hillary Clinton, përmes 35 e-maileve sekrete dhe topsekrete (duke rrezikuar Sigurine Kombetare të SHBA-së), të cilat i zhduku nga serveri i saj privat… edhe pse ajo ishte thirrur nga Kongresi Amerikan, për të deshmuar mbi e-mailet e saj sensitive secrete etj.

Ky kryepolic i keq, shkoj një ditë të bukur në plazh dhe formuloi shifrat 8647, që kanë kuptimin kundër Presidentit Trump dhe se sot fatmirësisht ai po investigohet nga FBI, për kërcënim serioz ndaj Presidentit tonë të 47-të të SHBA-së.

I kujtoj lexuesit shqiptare në vendlindje se shifra e numërit 86, sikurse dihet nga të gjithë këtu në SHBA, se ka kuptimin e vrasjes ose asgjësimit fizik të një personi të caktuar, që përdoret si kod nga grupet kriminale dhe vrasës me pagesë… Dhe ish kryepolici James tha për mediat e tij papagale të majta, se ai nuk e dinte këtë fakt, ndonëse të gjithë policët e kryepolicët e SHBA-së e dijnë këtë gjë…

Ky Papa i pa kishëruar, po mundohet të na jap “engjellin” e papërlyer apo të hamë sapunin e tij për djath… Dhe fatkeqsisht shumë naiv shqiptarë në vendlindje e besojnë dhe mediat atje i riprodhojnë dhe shumëzojnë në progresion gjeometrik idetë e tij të majta, përmes personazheve radikalë të së majtës amerikane dhe globaliste gjithandej. ç

Mjafton të shohësh me shumë kujdes intervistën e tij të shoqëruar me komente boshe dhe shpesh jo reale në studion e tij të improvizuar dhe bindesh për këtë gjë. Ndoshta gjenerata e re shqiptare, nuk e njeh këtë marifet globaliste komuniste si “mrekulli” mediatike shqiptare. Komunistët, janë shumë të kamuflum dhe të shkolluar për së mbrapshti dhe kot nuk thonë në Shqipni: socialista-specialista. ë

Të gjithëve “gazetarët” militant tërinj të përgatitur si kuadro nga shkolla komuniste dje para vitit 1990, që jëtuam komunizmin e zi të këtyre propaganduesve gazetarucë fokusist të Enver Hoxhës, na kujtohet ose na vjen në mendje sot emisionet e tij propagandistike të përmbledhura si “mrekulli” tek “Fokusi”, i drejtuar dhe kontrolluar 100% nga ndihmësit besnik të PPSH.

Ai si riprodhues komunist  ose papagall në gazetat si Zëri i Rinisë së kohës së komunizmit para vitit, me një zë karakteristik fliste ose lexonte recetat e gatshme, për të na shpërlarë dhe mpirë trurin tonë të lodhur asokohe nga diktatura komuniste tashmë e dekompozuar dhe në ikje.

Unë nuk kam asgjë me këtë “gazetar” të krijuar gjatë qysh gjatë kohës së komunizmit, por me menyrën propagandistike politike marksiste globaliste se si ai e bën “intervistën” me një person që të gjithë e dijnë këtu që 100% është kunder MAGA dhe Presidentit Trump dhe se ai është propaganduesi dhe përkthyesi si bashkpunëtori më i ngushtë i mediave të majta amerikane.

 

Kush ishte dhe është sot pensionisti pa asnjë peshe politike John Robert Bolton?

 

John Robert Bolton (1948), është një avokat, diplomat, konsulent pseudorepublikan (Rinos) dhe kohët e fundit një komentator aktiv në mediat e ultra të majta globaliste sorosiane politike amerikan. Ai shërbeu si ambasadori i 25-të i SHBA-së në OKB në vitet 2005-2006 dhe si këshilltari i 26-të i Sigurisë Kombëtare amerikane në vitet 2018-2019.

Bolton shërbeu si ndihmës prokuror i përgjithshëm i SHBA-së gjatë presidencës së Ronald Reagan në vitet 1985-1989, si dhe shërbeu në Departamentin e Shtetit si ndihmës sekretar i shtetit për çështjet e organizatave ndërkombëtare në vitet 1989-1993 dhe nënsekretar i shtetit për kontrollin e armëve dhe çështjet e sigurisë ndërkombëtare në vitet 2001-2005 si dhe një avokat i Luftës së Irakut si Drejtor i Projektit për Shekullin e Ri Amerikan, i cili favorizonte shkuarjen në luftë me Irakun.

Bolton dha dorëheqjen në fund të emërimit të tij në dhjetor 2006, sepse nuk kishte shanse të fitonte konfirmimin në Senatin Amerikan.

Me këshillat e tij asokohe, ai vazhdimisht bëri thirrje për ndërprerjen e marrëveshjes bërthamore me shtetin radikal islamik të Iranin, nga e cila SHBA-të u tërhoqën në maj të vitit 2018.

Mbas shkarkimit nga detyra, sikurse shumë të tjerë për të nxjerrë në pah zemërimin dhe urretjen ndaj punëdhënësit e tij John R. Bolton shkroi një libër me trillime që ai i quan “kujtime”, klasifikuar asokohe si bestseller, sipas gazetës ultra liberale marksiste, anarkiste dhe globaliste The New York Times, rreth qëndrimit të tij në administratën e parë të Presidentit Donald J. Trump, me titull: “The Room Where It Happened”, botuar 5 vjet më parë në vitin 2020.

Bolton konsiderohet gjerësisht si një Rinos (quhen njerëzit ose politikanët që paraqiten sikurse janë republikanë (konservatorë), por me veprimet tyre politike 100% janë edhe më majtë se vetë “demokratët” komunistë). Ai si “paqësor” vazhdimisht mbështeti hapur veprimet ushtarake dhe ndryshimin e regjimit nga SHBA-të në shtete të tilla, si: Iran, Siri, Libi, Venezuelë, Kubë, Jemen dhe Korenë e Veriut.

Po ashtu ai është sot fatkeqsisht një ish-anëtar i lartë në Institutin Amerikan të Ndërmarrjeve dhe një komentator i palodhur i mediave Fake “News” si CNN etj., si dhe ishte këshilltar për politikën e jashtme për kandidatin “republican” – Rinos për president në vitin 2012, Mitt Romney, një Rinos i devotshëm kryenec, sikurse quhen të gjithë psedorepublikanët, të cilët veprojne non stop nën rregost, për të rrezuar ose minuar vazhdimisht qeveritë dhe presidentët e vërtetë republikanë amerikanë në pushtet.

Mitt-i kur ishte senator “republikan” në Senat, ai votoi hapur në publik, para kamerave televizive LIVE, për të shkakuar Presidentin Trump dhe kur e pa se deshtoi sëbashku me komunistët ai tha se nuk do të garonte më për vendin në Senat, sepse e dinte se populli amerikan nuk do t’ia harronte këtë veprim trathtari politik të tij dhe se nuk do t’a votonte (mbështeste) atë, sikurse bëri populli amerikanë me dy kongresmenët “republikanë” Rinos, si: Liz Cheney dhe Adam Kissinger…

Bolton, për idetë e tij anti Trump, ka sot një hapësirë të pakufishme dhe vëmendje shumë të madhe në mediat e majta disinformuese komuniste ultra liberale, që nxjerrin vrerë kundër Presidentit Trump (në këtë rast edhe kundër votës popullore amerikane) në detyrë dhe politikës së tij së suksesshme nacionaliste America First…

Ai dhe stafi i tij rinos, asnjëherë nuk e kanë mbështetur, por gjithnjë dhe sistematikisht e kanë kundërshtuar ne cdo aspekt Presidentin Trump I & II.

Bush nga ana e tjetër, sikurse e dijnë të gjithë këtu ishte fajtor për shkatërrimin apo degradimin maksimum të ekonomisë së SHBA-së dhe fillimin me rrena dhe justifikime boshe të Luftës në Iraq (se gjoja Iraku disponon armë bërthamore dhe kur u pushtua Iraku dhe u shkaërrua ai vend për këtë arsye, doli e vërteta e ditur qysh më parë, para se të fillonte pushtimi i vendit nga trupat amerikane, se regjimi i Sadam Hysenit Nuk kishte armë bërthamore biologjike të shkatërrimit në masë… dhe se ushtarët irakianë ishin shumë të varfër dhe se ushtria e varfër e saj luftonte e zbathur dhe shpesh kishin mbathur vetëm me sandale në vend të këpucëve etj…), që i kushtoi shumë vendit tonë, si humbje apo të rinjve viktima me disa shifra, mes radhëve të marisnsave amerikanë dhe mbi 20 bilion dollarë financime kot se koti, të një lufte të cilën ne e humbem me turp të madh para botës, që na shante e mallkonte, se po luanim rolin e policit të botës…

E njëjta gjë ndodhi edhe me Luftën në Afganistan, gjatë viteve 2001-2021… Nga ana e tjetër në mënyrë të papërgjeshme Merhumi (Joe Biden) i dha talebanëve islamik radikal afganë, që fatkeqsisht “morën” pyshtetin nga dora e Joe Biden mbi 80 bilion dollarë armatime të fjalës së fundit të industrisë dhe shkencës amerikane… dhe shkaktoi vdekjen e 13 marinsave amerikanë dhe plagosjen e 20 të tjerëve, sikurse në Kabul atë ditë nga ekspozivi kamikaze u vranë me qindra afganë të pafajshëm, që prisnin të transferoheshin me avion jashtë vendit…

Po aty Sekretari i Shtetit Anthony Blinken, asokohe i dha talebanëve afganë listat e plota të të gjithë shtetasve amerikanë dhe afganë, që jetonin prej 20 vitesh dhe shërbenin me përkushtim në ushtrinë dhe administratën amerikano-afgane askohe në atë shtet.

Ja një detaj shumë i rëndësishëm në Senatin Amerikan. Kur u pyet asokohe Sekretari i Shtetit Anthony Blinken, gjatë një dëshmise në Senatin e kontrolluar nga komunistët amerikanë në vitin 2021 nga senatori dhe sot Sekretari i Shtetit sot Marco Rubio (2025) për këtë gjë (dorëzimin e plotë të listave të afgano-amerikanëve) bëri buj në mediat amerikane, duke i thënë atij direkt, se “Kjo përbën shkelje të ligjeve amerikane kundër terrorizmit…” Blinken heshti…

Opinionisti “Diplomati” shumë i “drejtë” Bolton e di këtë histori të shemtuar të miqëve të tij komunistw amerikanë dhe se deri më sot nuk ka thënë asnjë fjalë për hir të së vërtetës historike, sepse “shejti” Papa shqiptaro-amerikan nuk e ka pyet, sepse nuk donte t’a vinte atë në siklet “diplomatic” apo në një pozitë shumë të vështirë politike, atdhetare etj…

Nese lexoni librin e fundit të tij (John R. Bolton), ai nuk asgjë tjetër, vecse fillim e mbarim një roman me shpifje të turpshme asokohe, kundër Administratës së Parë të Presidentit Trump.

Qysh nga ai moment dje dhe sot, Bolton është zëdhënes apo papagal i palodhshëm marksist i kanalit televiziv marksist dhe globalist CNN, dhe gazetave Fake “News”, si: The New York Times, USA Today, Washington Post, Daily News etj. Dhe ky Papa fokusist globalist në “shown” e tij e interviston atë, vetëm sepse ai është kundër Presidentit Trump.

John R. Bolton ka publikuar informaicone duke shkelur ligjet për klasifikimin e informacionit dhe Sigurinë Kombëtare

Fakti: Sikurse dihet nga të gjithë Siguria Kombëtare, dëmtohet edhe nga publikimi i informacionit të klasifikuar. Ish-këshilltari i Sigurisë Kombëtare John R. Bolton botoi një libër me “Kujtime”, për përfitime monetare, pasi ai u ndërpre (përjashtua) nga posti i tij në Shtëpinë e Bardhë në vitin 2019.

Libri, ishte i mbushur me informacione të ndjeshme, të nxjerra nga koha e tij në qeveri në administratën e parë Trump. Trajtimi i pamatur i informacioneve të ndjeshme nga libri i “kujtimeve”, minoi aftësinë e presidentëve të ardhshëm, për të kërkuar dhe marrë këshilla të sinqerta, për çështjet e Sigurisë Kombëtare nga stafi i tyre.

Gjithashtu publikimi i librit, krijonte gjithashtu një rrezik të madh, që materiali i klasifikuar të ekspozohej publikisht kudo në botë, duke rrezikuar edhe më shumë interesat amerikane.

Dhe “gazetari” i kohës së komunizmit në Shqipëri fokusitit Papa, gjatë intervistës së kujdeshme nuk i bëri asnjë pyetje të kësaj natyre, por u përqendrua në kritikat pa lidhje të “diplomatit” Bolton kundër Presidentit Trump dhe administratës së tij dje dhe sot.

Në pamje të parë, në kanalin YouTube u duk se Papa po rilexonte me saktësi pyetjet që vetë Bolton i kishte dhënë atij, dhe dukeshin kjartë se Nuk ishin të “gazetarit” Robert Papa. Bolton paraqitet aty si një engjell, që gjatë karrierës së tij në administratën Trump dhe pas saj nuk kishte bërë asnjë mëkat politik të vjetër apo të ri.

Për të korrigjuar këto abuzime të besimit të publikut Presidenti i 45 & 47 i SHBA-së Donald J. Trump, nxoti një urdhër të ri ekzekutiv më 20 janar 2025.

Sikurse dihet ky Urdhër Ekzkutiv, “drejton revokimin e çdo leje sigurie aktive ose aktuale të mbajtur nga: (1) ish-zyrtarët e inteligjencës që u angazhuan në koordinim politik mashtrues dhe të papërshtatshëm me fushatën presidenciale të Joe Biden-it 2020; dhe (2) John R. Bolton.” 

Hello Papa Robert si nuk i bëre një pyetje mbi shpalljen ‘Persona non Grata’ mikut tënd!?

Personat e CIA, FBI dhe ish Sigurisë Kombëtare, që po oftojmë më poshtë, janë shpallur Persona Non Grata, dhe ato nuk kanë të drejtë të hyjnë në asnjë zyre apo insitutucion federal të SHBA-së, sepse janë persona të pabesueshëm dhe të padëshirueshëm.

Për arsye të aktivitetit të tyre të dyshimtë dhe mashtrimit publik me firmën e shtetit, duke shfrytëzuar pozitën qeveritare si agjentë të FBI dhe CIA-së etj., Presidenti i 47-të i SHBA-së Dopnald J. Trump 2.0 nxori më 20 janar 2025 një Urdhër të Ri Ekzekutiv, për të ndëshkuar të gjithë ata agjentë të shërbimit sekrete amerikanë, të cilët më ndërgjegje të plotë kanë firmosur një Letër korruptive dhe fallco zyrtare, për të dëshmuar në një nivel të lartë zyrtar dhe autoritativ, se ‘Laptop from Hell’ i Hunter Biden, djalit të Joe Biden nuk është i tij, por është sajesë (krijesë) e Agjencisë së Shërbimit Sekret të Federatës Ruse.

Nga ana e tjetër, Urdhri në fjalë i përjashton ato të kenë akses në insitucionet dhe në të gjithë zyrat e nivelit të lartë apo të ulët federale amerikanë.

Këtu bën pjesë edhe John R. Bolton, idhulli “mendimtar” i Papës së Shqipërisë dhe fokusit sot të tij të dalur bojet, i cili si person i padëshirueshëm është radhitur i fundit me numërin rendor 50, gjatë listës së gjatë të shpallur si të padëshirueshëm për qeverinë federale amerikane të administratës Trump 2.0. Media e majtë në Shipni dhe Kosovë, edhe pse ishte e mirëinformuar nuk foli apo nuk shkroi asnjëherë asnjë fjalë për këtë gjë.  As papa i “shenjt” dje dhe sot, nuk po na thotë asnjë fjalë në gjuhën shqipe, ndonëse në anglisht të gjithë amerikanët e dijnë këtë masë të rëndësishme dhe të domosdoshme ndëshkimi ndaj John R. Bolton. Pra, Roberti tashmë si papë i pa kurorëzuar, nuk po na tregon në “Focus” për miku e tij rinos Robertin Jr.

Për dijeninë të popullit shqiptar, që vazhdimisht keqinformhet me paramendim nga media Fake News, që flet fatkeqsisht edhe gjuhën shqipe në vendlindje dhe jashtë saj, theksoj se Urdhri Ekzekutiv i ri, që mban datën 20 Janar 2025, është nënshkruar në Zyrën Ovale të Shtëpisë së Bardhë pa Autopene, por direkt me dorën dhe stilografin presidencial Made in USA, të Presidentit Donald J. Trump.

Për më tepër aty thuhet se Zbatimi i Urdhrit Ekzekutiv duhet të hyjë në fuqi menjëherë nga Drejtori i Inteligjencës Kombëtare, në konsultim me Drejtorin e Agjencisë Qendrore të Inteligjencës, të cilët do të revokojnë çdo leje aktuale ose aktive të mbajtur nga individët e mëposhtëm:

(1) James R. Clapper Jr.

(2) Michael V. Hayden

(3) Leon E. Panetta

(4) John O. Brennan

(5) C. Thomas Fingar

(6) Richard H. Ledgett Jr.

(7) John E. McLaughlin

(8) Michael J. Morell

(9) Michael G. Vickers

(10) Douglas H. Wise

(11) Nicholas J. Rasmussen

(12) Russell E. Travers

(13) Andreë Liepman

(14) John H. Moseman

(15) Larry Pfeiffer

(16) Jeremy B. Bash

(17) Rodney Snyder

(18) Glenn S. Gerstell

(19) David B. Buckley

(20) Nada G. Bakos

(21) James B. Bruce

(22) David S. Cariens

(23) Janice Cariens

(24) Paul R. Kolbe

(25) Peter L. Corsell

(26) Roger Z. George

(27) Steven L. Hall

(28) Kent Harrington

(29) Don Hepburn

(30) Timothy D. Kilbourn

(31) Ronald A. Marks

(32) Jonna H. Mendez

(33) Emile Nakhleh

(34) Gerald A. O’Shea

(35) David Priess

(36) Pamela Purcilly

(37) Marc Polymeropoulos

(38) Chris Savos

(39) Nick Shapiro

(40) John Sipher

(41) Stephen B. Slick

(42) Cynthia Strand

(43) Greg Tarbell

(44) David Terry

(45) Gregory F. Treverton

(46) John D. Tullius

(47) David A. Vanell

(48) Winston P. Wiley

(49) Kristin Wood

(50) John R. Bolton.

Dy nënshkruesit e tjerë të Letrës së turpshme, Patty Patricia A. Brandmaeir dhe Brett Davis, kanë vdekur.

Kujtoj, se insitiativën për të hartuar këtë Letër mashtruese e mori drejtpërdrejtë Anthony Blinken, e cila u përdor nga kandidati democrat për president Joseph Robert Biden Jr. në debatin e madh televiziv Live me kandidatin konservator republikan ish Presidentin e 45-të të SHBA-së Donald J. Trump.

Kjo letër iu dha në dorë Joe Biden 10 ditë përpara debatit mes dy kandifdatëve për President të ardhshëm të SHBA-së. Biden e përmendi për herë të parë këtë Letër turpi “zyrtare”, të nënshkruar nga 51 agjentë të shërbimit secret të FBI, CIA dhe Sigurisë Kombëtarë të SHBA-së.

Koordinatori direkt përgjegjës Anthony Blinken, për këtë nder të madh që i bëri Joe Biden u emërua në vitin 2020 nga ky i fundit si Sekretar Shtetit i SHBA-së, detyrë të cilën e mbaroi me turp në vitin 20 janar 2020.

Kjo letër dhe nënshkrusit e saj sot është në duart e FBI dhe Departamentit të Drejtësisë dhe Prokurores së Përgjithshme të SHBA-së, të cilët kanë disa muaj që kanë filluar procesin e investigimit për këtë trathti të lartë kombëtare të bërë zyrtarisht nga 51 firmuesit mashtrues në emër të shtetit dhe qeverisë amerikane asokohe…

Si ka mundsi që shejti papa Roberti nuk e pyeti Gjonin e tij të “shenjt”, pse u pushove (fire) nga puna gjatë kohës që ishe në administratën Trump 1!?

A kishte 100% të drejtë Presidenti i 45-të i SHBA-së Donald J. Trump që të pushoj (largoj) nga detyra, sepse ti doje ta fusje me “këshillat” tuaja djallzore Presidentin tonë në luftë me Iranin dhe shtetet të tjera, pra kur e dije shumë mirë se ai (kryetari i shtetit) ishte një njeri shumë paqsor dhe kundër cdo lufte të përgjashme mes shteteve?

Pse ju si “konsevator” jep e merr intervista tek media e majta Fake News dhe vazhdimisht cicëron kundër Presidentit Trump dhe administratës së tij të parë dhe dytë?

Marrjet dhe dhëniet shekullore mes Shqipërisë dhe Greqisë

Drini.us
-
0
Marrjet dhe dhëniet shekullore mes Shqipërisë dhe Greqisë

Fahri Dahri, studjues i çështjes së Çamërisë

[Alfa për krijimin e shtetit, së pari është domosdoshmëri të ndërtohet strategjia afatgjatë e tij. Këtë strategji shteti grek e realizoi në vitin 1844 me “MegaloIdenë].

“Megali idea” (Ideja e madhe) është platformë politike e qarqeve shoviniste greke që synonte, duke filluar prej fundit të shek. XVIII, krijimin e një shteti të madh grek në kufijtë e Perandorisë Bizantine ku do të përfshiheshin edhe troje të banuara nga popullsi të tjera ballkanike (shqiptarë, maqedonas, bullgarë etj). Në fillim të shek. XX u orvat të realizohej Megali Idea në Shqipëri nëpërmjet të ashtuquajturit Vorio-Epir, përkatësisht aneksimit të krahinave të Korçës dhe të Gjirokastrës.                                            

Deri në vitin 1922,  shteti grek ishte zgjeruar katër herë, qoftë nëpërmjet pushtimit ushtarak apo diplomacisë (shpesh me mbështetjen britanike). Postulati: “Çdo ortodoks është kombas grek”!

Kaq duhej dhe ka 200 vjet që ky term “grek”, të ketë ndikim të madh në politikë, diplomaci, në shtrirje të helenizmit dhe mbi të gjitha termi “grek” ka zënë vend në qoshen e vendimmarrjeve të Fuqive të mëdha kryesisht në dëm të kombit shqiptar. Është ndikimi i fuqishëm që shtetit Grek i ka dhënë mundësi spekullative, për të mashtruar shtetet europiane që vazhdojnë të favorizojnë shtrirjen e shtetin Grek, duke përdorur besimin e ortodoksisë edhe të një pjese të shqiptarëve, të cilët i cilëson si komb grek. Po kështu është vepruar edhe nga shtetet e tjera fqinje me “thithjen” e shqiptarëve të besimit ortodoks,  nëpërmjet asimilimit.

Ashtu si banorët ortodoksë të Stambollit janë quajtur “Rum”, nga emri “Romios”, është vepruar dhe tentuar në vazhdimësi që edhe ortodoksit shqiptar, të quhen kombas grekë. Me prapaveprim shtrirje teritoriale të helenizmit. Me këto terma dhe me forcën e pushkës, Republika e Greqisë, si rezultat i kombit mbi baza fetare,  mbështetur në strategjinë e “MegalloIdesë”, arriti të mbi dyfishojë sipërfaqen dhe mbi katërfishojë popullsinë, pavarësisht se përbërja e saj është etnikisht e përzier. 

Me strategjinë spekullative shteti Grek ka arritur të tjetërsoi historinë edhe nëpërmjet përdorimit të gjërë të vendosjes së prapashtesës “greece”  të vendbanimeve të pushtuara, të ngjarjeve historike, të heronjëve, personaliteteve , krijuesave, historianëve, figurave të shquara, si të lashtësisë dhe vazhdimisht më pas.

Diktohen ndërrimet e emrave të personave me besim tjetër duke i kushtëzuar me dhënie favoresh dhe masa të tjera shtrënguese.

Qendrime që dihen prej të gjithëve, pavarësisht se bien ndesh me konventat dhe Ligjet Ndërkombëtare.                                      

Kjo temë është reagim nga leximi i librave të disa autorëve anglesë, të cilët në trajtinin mbi “Epirin”, shtjellimin e mbështesin pikërisht tek termat spekullative të përdorur nga pala greke, ku banorët etnikë shqiptarë të besimit ortodoks, banorë të Shqipërisë së jugut, i njohin si kombas grek.  Me një përdorim të tillë tjetërsues etnikisht të shqiptarëve, kanë rënë në kurth jo vetëm historianët, studjuesit, por edhe politikanët, personalitate të larta shtetërore, të cilët  nuk i vlerësojnë aspak popujt e tjerë që janë ndryshe, ithtarë të së vërtetave dhe ndjenjave njerëzore. Për të kuptuar sa u trajtua këtu, po jap thelbin e çështjesve që ndan dy kategori njerëzish në botkuptime. Analizojmë dy botkuptimet, sipas përvojave, mes kombit shqiptar e përfaqësuesave të kombit grek:

a) Përvoja e veprimeve dhe qendrimet e palës shqiptare, në gjithë historinë është në linjë të palëkundur në ruajtjen e ekuilibrit njerëzor në marëdhëniet me fqinjët. Nuk ka asnjë rast ku të jenë prekur interesat të çdo lloi dhe në ç’farëdo mase ndaj palës greke, apo fqinjëve shtetërorë. Përkundrazi.

Dikush e ka trajtuar apo e trajton qendrimin e popullit tonë si dobësi,  inferioriteti, apo mungesë trimërie. Por historia, të paktën dymijë vitet e pas Krishtit, (pa anashkaluar  periudhën Iliro-epirote me strategë botërorë) historikisht janë të shumtë personalitet e etnisë shqiptare që kanë drejtuar perandori, institucione të besimeve fetare, dijetarë me veçori të dallueshme, po ashtu edhe gjatë Mesjetës kanë qenë të shumta rastet kur shqiptari thirrej për të luftuar, pasi dallohej për trimëri, guxim etj. Historikisht frika dhe inferioriteti nuk kanë qenë karakteristikë e shqiptarit, kjo është një e vërtetë e konsoliduar ose siç thuhet më bindshëm eshtë “aksiomë- llogjike”.

b) Pala greke duke filluar nga krijimi i shtetit grek, i cili në vitin 1844 vuri në zbatim strategjinë e “MegalloIdhesë”, ka kryer veprime tejet të pa pranuara, tejet agresive kundër palës shqiptare. Idea e Madhe greke përmban program të qartë agresiv ndaj fqinjëve.                                                                 

Të përmbledhur sjellim ngjarje  në zbatim të strategjisë : “Idea e Madhe”.

Spekullime të palës greke me përdorimin e termit “ortodoks” (kush është ortodoks është grek), duke e njësuar me identitetin kombëtar. Po mbushen 200 vjet që shteti grek ka përdorur dhe vazhdon të përdorë me sukses spekullimin me përcaktimin e kombit. Të sqarohem që në fillim se  qëllimi  këtu nuk është për të ndikuar në korigjimin e asnjë shteti në përcaktimin e kombit. Të quhen si të duan. Le ta përcaktojnë kombin sipas formimit të tyre në gjykimet e qendrimeve ndaj objektives dhe subjektives.

Problemi për mua qendron që përcaktimet e kombit siç e mendojnë të tjerët të mos e shtrijnë në popullin dhqiptar, duke ushtruar dhunat, vrasjet, shpronësime, dëbime e genocide, siç ka ndodhur e ndodh. Organizimet shoqërore të popujve në fazën e fundit të Mesjetës, ku mbizotëronte organizimi fisnor, të paktën në gadishullin Ballkanit, krijuan formimin e shteteve, u formua ndërgjegjja kombëtare edhe tek fiset shqiptare, me Lidhjen e Prizrenit (1878)..

Ishte fund  shekulli i XIX që populli shqiptar, lidhur me përcaktimin e  kombit të tij u drejtua nga elementë objektivë, siç janë gjaku, gjuha, gjeografia (territori shumëshekullorë), traditat, zakonet, veshjet, ushqimi. Popuj të tjerë, në kushtet e tyre, ku u mungonin elementët e mësipërmë,  u drejtuan kah besimeve fetare për të përcaktuar kombin. Dikush kërkon dallimin mes objektives e subjektives.

Shkurt, sipas formimit tim, objektivja është natyrore, jashtë vullnetit tonë; ndërsa subjektivja varet plotësisht nga vullneti njerëzor. Besoj del qartë përcaktimi i kombit që lidhet me gjakun, gjuhën, gjeografinë, etj. janë objektive; ndërsa përcaktimi me bazë besimin fetar del qartë se varen nga vullneti njerëzor. Për një sqarim më të plotë, në respekt të lexuesave do të sjell në vëmëndjen faktin historik: ”Dorëshkrimet në manastire janë quajtur shpesh “Sioni i ri”. (Lexoni “Free Hetim”):  Emri i Romakëve ka mbetur atje për njëmbëdhjetë shekuj, që nga krijimi deri në shpërbërjen e shtetit nga Osmanët në 1453. Banorët e sotëm ortodoksë të Stambollit janë quajtur “Rum”, nga emri “Romios”, pavarësisht nga racat dhe etnitë ndryshe.

Është pranuar se Futja në histori e termave “Perandori Bizantine” dhe “Bizanti” në fillim të shekullit “r” është një nga shtrembërimet më të mëdha të historisë. Termi “bizantinë” kurrë nuk është përdorur nga këto karakteristika (dmth të njëjtët banorët bizantinë të Perandorisë multietnike Romake).  Këtë lloj shtrembërimi (le ta, quajmë kështu) e ka përdorur me sukses edhe shteti grek.  E ka të sanksionuar në strategjinë e krijimit të shtetit grek me “MegalloIdhenë”, ku thuhet: ”çdo ortodoks është grek”. Po kështu është vepruar edhe nga shtetet e tjera fqinje me “thithjen” e shqiptarëve të besimit ortodoks, nëpërmjet asimilimit. Ashtu si banorët ortodoksë të Stambollit janë quajtur “Rum”, nga emri “Romios”, është vepruar dhe tentohet në vazhdimësi që edhe ortodoksët shqiptarë të quhen kombas grekë. Me prapaveprim shtrirje teritoriale të helenizmit.

Me këto terma dhe me forcën e pushkës, Republika e Greqisë, si rezultat i kombit mbi baza fetare, mbështetur në strategjinë e “MegalloIdesë”, arriti të mbi dyfishojë sipërfaqen dhe mbi katërfishojë popullsinë, pavarësisht se përbërja e asaj popullsie është etnikisht e përzier. Me strategjinë spekullative, shteti Grek ka arritur të tjetërsojë historinë edhe nëpërmjet përdorimit të gjërë të vendosjes së prapashtesës “greece” vendbanimeve të pushtuara, ngjarjeve historike, heronjëve, personaliteteve , krijuesave, historianëve dhe figurave të shquara, si të lashtësisë dhe më pas. Diktohen ndërrimet e emrave të personave me besim tjetër duke i kushtëzuar me dhënie favoresh dhe masa të ndryshme ndëdhkuese. Qendrime që dihen nga të gjithë, megjithse bien ndesh me Konventat dhe Ligjet Ndërkombëtare.  

1) Krimet e andartëve grekë në jug të Shqipërisë.                                                     

Gjatë vitit 1913, grekët e mbajtën të pushtuar jugun e Shqipërisë. Popullatën ortodokse të kësaj zone e quanin popullatë greke. Ndërkohë, dolën me projektin: “Autonomi e Vorio Epirit”.  Më 2/03/1914 shpallën të ashtuquajturin shtet të pavarur të Vorio Epirit me kryeqytet Gjirokastrën. Shteti fantazmë krijoi edhe ushtrinë. Vranë, dogjën dhe shkatërruan gjithçka. Banorët shqiptarë të besimit ortodoksë të këtyre anëve e kundërshtuan krijimin e këtij shteti.

Përpara asaj situate lindi domosdosmëria e krijimit të çetave shqiptare si në Kolonjë, Tepelenë, Kurvelesh, Delvinë dhe gjetkë të udhëhequra nga veprimtarët e Rilindjes Kombëtare: Çerçiz Topulli (1880-1915); nga luftëtari dhe komandanti i forcave vullnetare Selam Musai (1860-1920); nga veprimtari i lëvizjes për çlirim kombëtar Sali Butka (1857-1938); nga luftëtari për mbrojtjen e trojeve të Shqipërisë Sulo Beqiri (fund i shek. XIX-1970); atdhetari tjetër kundër pushtuesve komandanti  Sali Murati/Vranishti (1880-1926), që për dy muaj pandërprerë u bëri ballë hordhive të andartëve grekë. Në kuadër të trupave vullnetare të vitit 1914 që luftuan kundër bandave të andartëve grekë, ishte edhe Avni Rustemi (1895-1924).

2) Grekët dhe masakrat e fshatrave të Shqipërisë së jugut.                                     

Fakte të mizorive të kryera nga ushtria greke në vitin 1914, pala shqiptare i ka trajtuar në komisionet ndërkombëtare, sa herë i është dhënë mundësia. “Masakrat e kryera gjatë vitit 1914, deklaronte Faik Konica në Komisionin Ndërkombëtar të Kontrollit, nuk u kryen nga banorët  ortodoksë të Shqipërisë së Jugut, shqiptarë apo grekë, por nga ushtarakë të ushtrisë së rregullt, që hoqën uniformat greke për t’u paraqitur si shprehje e vullnetit të popullsisë vendase. “Vendi u dogj krejt dhe u bënë masakra të padëgjuara”. Gjithashtu Konica kujtoi se për këto ngjarje ekzistonte një raport i pavarur i gjenerali hollandez De Veer i Komisionit Ndërkombëtar të Kontrollit, pasi ky konstatoi në vend (in loco) shfarosjen totale të banorëve myslimanë të fshatit Hormovë.

Është fakt historik i konstatuar nga gazetarë të kohës që shoqëronin delegacionet ndërkombëtare, të cilit merrnin takime me banorët shqiptarë në qytetet e fshstrat e Gjirokastrës, Përmetit, etj.  për të krijuar bindjen nëse ishin fshatra dhe qytete shqiptare apo greke. Në këto takime u vrejt, e u vërtetua se ishin po ata njerës që vinin në çdo takim, me flamurin grek dhe brohorisnin:

“Rroftë Greqia” (Ζήτω η Ελλάδα). Raporti i Gjeneralit Dever dhe i ekipit mjekësor, që e shoqëronte atë, i tronditi rëndë kancelaritë e fuqive të mëdha. Në përfundim të L 1 B, në Versajë u mblodh Konferenca e Paqes (1919). Pikërisht në atë konferencë, Venizellos që në 1914 kishte orkestruar marshin funebër të Shqipërisë së Jugut, u përpoq t’u mbushte mendjen përfaqësuesve të fuqive fituese që t’ia aneksonin  jugun shqiptar Greqisë. Por, përfaqësuesit e Fuqive i kujtuan Venizelos pikërisht masakrën e dëshmuar të fshatit Hormovë dhe tragjedinë e 300 fshatrave të tjera të Shqipërisë së Jugut, të shkretuara e të shpopulluara nga bandat greke. Në fund i thanë Venizellos se Greqia nuk mund të pretendonte si të vetin një territor, ku në vitin 1914 ushtria greke kishte spastruar me dhunë 80% të popullsisë. Veprimet agresive të grekëve kundër Shqipërisë dhe shqiptarëve nuk kanë rreshtur gjatë shek XX dhe sot.

3) Disa ndodhi të padëshiruara dhe me pasoja në marëdhëniet mes Tiranës dhe Athinës nga vitit 1912. Vite më parë në Gazetën “Tirana Observer” janë trajtuar të gjitha ngjarjet e padëshiruara mes dy fqinjëve, që nga Konferenca e Londrës më 1912 e deri tek rastet më të fundit për kufirin detar.

Incidente këto që për hir të së vërtetës kanë ardhur gjithnjë vetëm nga pala greke, duke e parë Shqipërinë gjithnjë në pozita inferiore. Le ti rikujtojmë disa nga këto ngjarje:

a)Konferenca e Ambasadorëve, Londër, 20 dhjetor 1912.

Kërkesat për pavarësi të shqiptarëve u kundërshtuan jo vetëm me armë, por dhe në rrugë diplomatike nga ana e Greqisë. Përfaqësuesit e shtetit grek në Konferencën e Ambasadorëve në Londër kërkuan që përveç Vorio- Epirit, Greqia të aneksonte edhe Vlorën. “Është e pamundur të lejohen shqiptarët barbarë të jetojnë të pavarur në djepin e qytetërimit grek”.

Ky ishte qëndrimi i delegacionit grek në Londër, ndaj shqiptarëve. Kujtoj se në këtë takim nuk kishte shtet shqiptar për tu mbrojtur. Veç disa patriotë që ropateshin me vullnetin e tyre për të mbrojtur etninë shqiptare. Besoj kuptohet “ndeshja e pa barabartë” greko-shqiptare, ose shteti grek me disa intelektualë shqiptarë vullnetarë!?

b) Masakrat ndaj krerëve të  Çamërisë, më 7 mars 1913.

Ushtria greke pas largimit të trupave turke pushton Çamërinë. Gjenerali Deli Janaqis vendos të thërrasë në një takim krerët qyteteve dhe fshatrave të rajonit të Çamërisë për një marrëveshje. Për disa ditë me radhë, krerët çamë nuk pranojnë kushtet e komandantit grek. Atëherë ai vendos t’i mbledhë për herë të fundit dhe urdhëron vrasjen e 62 kryetarëve çamë. Dhe sikur të mos mjaftonte, dy prej tyre, Fuat Pronjo dhe Suhbi Bej Dinon, me urdhër të gjeneralit i rropën të gjallë.

c) “Batalioni i Shenjtë”, Andartët, e vitit 1913.

Konferenca e Ambasadorëve nuk i dha të drejtë Greqisë për pretendimet në Epirin e Veriut.  Në këtë pikë nis plani i dytë i Greqisë për pushtimin e Epitit. Strukturat ushtarake organizojnë “Batalionin e Shenjtë”, i përbërë nga kriminelë lufte, dezertorë dhe të burgosur nga burgu i Kretës, të cilët më vonë do të njiheshin si “Andartët”. Ky batalion kreu masakrat në të gjithë Jugun e Shqipërisë, duke vrarë mijëra gra dhe fëmijë për të spastruar zonën nga shqiptarët.

ç) “Protokolli i Firences”, 17/12/ 1913.

Është dokumenti që caktoi kufijtë e sotëm mes Greqisë dhe Shqipërisë. Një pjesë e Jugut të Shqipërisë ngeli në territorin grek. Ndërkohë që Greqia nuk e njohu këtë protokoll, duke pretenduar se ngelej jashtë trungut helen Epiri i Veriut, me disa dhjetëra mijëra minoritarë. Paradoksalisht në Shqipëri ngelën rreth 38 mijë minoritarë, ndërsa në Janinë dhe krahinat e tjera ngelën me Greqinë rreth 500 mijë shqiptarë në qytetet e Filatit, Paramëthisë, Margëllëçit, Pargës, Gumenicës, Artës e Prevezës.

d) “Grushti i Shtetit”, dhjetor 1913. Ndërsa Evropa pretendoi se e rregulloi përfundimisht çështjen shqiptaro- greke; në Jug të Shqipërisë nisën revoltat. “Batalioni i Shenjtë” ishte vënë në veprim. Ushtarakët hoqën uniformat dhe nisën masakrat e djegiet duke argumentuar se nuk pranonin vendimin e Evropës për lënien jashtë Greqisë rrethet e Korçës dhe Gjirokastrës. Sipas kronikave të kohës, ishin rreth 40 mijë ushtarë që kryen masakra të pashembullta në qytetet e Gjirokastrës, Korçës dhe Përmetit.

e) Masakrat në Përmet, 25 shkurt 1914.

Masakrat greke nuk u bënë vetëm në zonën që sipas tyre i përket Vorio-Epirit, por edhe jashë saj. Në Kuqar të Përmetit ushtria greke theri gjithë fëmijët; ndërsa burrat i mbylli në kishën e Kosinës ku i vrau në mënyrë barbare. Po ashtu dhe në fshatin Peshtan ku një kronikë e kohës shkruan: “Foshnjat ulërinin duke kërkuar prindërit. Ushtarët i mblodhën dhe i çuan në një shtëpi ku ish një pus e ku i merrnin me radhë e u prisnin kokat dhe i hidhnin brenda. Ndërkohë gratë i mblodhën në Delvinë dhe pasi i përdhunuan i vranë me bajoneta”.

ë) Shkëmbimi i çamëve me turq, mars 1923.

Përcaktimi i kufijve të Shqipërisë, i ndërprerë me 1913 nga Lufta e I-rë Botërore, rinisur më 1919, la jashtë territorit rajone të banuara nga shqiptarë, Çamërinë dhe Kosturin. Traktati i Lozanës nënshkruar me 1923, parashikonte shkëmbimin e popullsive greke dhe turke, për të zgjidhur kështu një problem të dy vendeve. Tragjikisht Greqia konsideroi si myslimanë turq banorët e Çamërisë dhe mbi 30,000 çam u shpërngulën me forcë. Një pjesë e tyre preferuan Shqipërinë.

Vendosmëria e palëkundur e shtetit grek për të përfshirë myslimanët e Çamërisë në shkëmbim, krahas politikave që u zbatuan në terren dhe detyrimeve të popullsisë vendase, të cilat nga ana e tyre u shtuan nga vendosmëria e oficerëve vendas dhe e popullsisë së krishterë vendase, çoi në efekte negative ekstreme në terren.

f) Internimi i burrave çamë, 4 gusht 1940.   Pas shpërnguljes dhe terrorit ndaj popullsisë çame në turin e parë, grekët për të evituar protestat ndoqën dhe rrugën e internimeve. Qeveria greke krijoi komisione që përzgjidhnin popullsinë ku veçonin meshkujt që ishin për luftë dhe i internuan në ishujt e detit Egje. Sipas dëshmive, trajtimi i tyre ishte i njëjtë me atë që nazistët u bënin hebrenjve.

Dhe si për ironi pushtimi gjerman i Greqisë në 6 prill 1941 i liroi çamët e internuar, por kur u kthyen në fshatrat e tyre nuk kishte mbetur askush. Gratë dhe fëmijët ishin  shpërngulur në fshatra të tjera gjoja më të sigurta nga mësymjet e egra të egërsirave greke; ndërsa shtëpitë mbetën shkretë, pasuria e tundshme dhe e patundshme ra në duart e hajdutëve dhe grabitqarëve. Kthimi i të internuarve në vendbanimet e tyre mbas më shumë se 6 muaj, kur panë shtëpitë e tyre shkretë  “U shokuan të gjithë. Vunë duart në kokë. Dëgjoheshin vetëm thirrje dëshpëruese me: “ku jeni o familjet tona”. Batërdi me shembull pa të dytë.            

h) Greqia shpall Ligjin e Luftës, 10 nëntor 1940.

Gjatë luftës italo-greke, Parlamenti helen miratoi ligjin 2636/1940 ose siç njihet ndryshe Ligji i Luftës me Shqipërinë, për shkak se vendi ynë u përdor nga Italia për nisjen e sulmeve ndaj Greqisë. Më vonë këtij ligji ju shtuan fisa amendamente që kishin të bënin me pronat e çamëve, të cilat kapnin vlerën e 350 milionë dollarëve. Ky ligj u bllokon pronën gjithë personave grekë me kombësi shqiptare, duke përjashtuar në këtë mënyrë komunitetin çam. Edhe sot ky ligj mban peng çështjen e çamëve, megjithëse çamët në 1940, ishin nënshtetas grekë.

g) Shifrat e terrorit çam, 1940.

Më shumë se sa incident mund të cilësohet si një luftë. Por nëse në një anë ishin ushtarët grekë, në krahun tjetër ishin civilë të pafajshëm. Ushtria greke vrau, theri dhe dëboi tërësisht banorët autoktonë të Çamërisë. Të përmbledhur afro 30 % e popullsisë së rajonit u vranë, u zhdukën dhe vdiqën nga gjenocidi grek, me drejtues të masakrave gjeneralin e ushtrisë greke Napoleon Zervasin. Rezultojnë të zhdukur 3500 njerëz, u dogjën 102 fshatra, u shkatërruan plotësisht 57 fshatra si dhe 7280 shtëpi.

Shumica e njerëzve u ekzekutuan, por pati masakra kolektive ku fëmijët dhe gratë u therën me thika, u dogjën, madje dhe veprime makabre si djegie dhe rrjepje të gjallë të njerëzve. Ndaj këtyre veprime ç’njerëzore askush deri më sot nuk ka mbajtur përgjegjësi për krimet. Sipas zyrtarëve greke, qenkan ekzekutuar bashkëpunëtorët me italianët, që në këtë rast paskan qenë edhe gra dhe fëmijë.  Akuzë e sajuar. Shteti grek e kishte nisur këtë spastrim etno-fetar që para 1913; ndërsa për spastrimin tërësor të atij rajoni, shfrytëzuan me dredhi shanset e L2B. Sigurisht duke mashtruar “Aleatët” dhe “Boshtin”.

j) Masakra e Napoleon Zervës më 25 qershor 1944.

Napoleon Zerva ishte një nga gjeneralët grekë që bashkëpunoi me pushtuesin gjerman. Këta të fundit i lanë dorë të lirë për masakrat ndaj popullsisë çame. Në fakt masakrat e Napoleon Zervës ndaj popullsisë shqiptare do t’i kishin zili dhe gjermanët. Në 25 qershor ‘44, forcat e Zervës ekzekutuan në mënyrë barbare 2000 çamë brenda nates në qytetin e Paramëthis. Viktimat ishin kryesisht gra dhe fëmijë, të cilët u therën me thika dhe u dogjën. Kjo ishte një nga masakrat më të egra të grekëve. Më pas masakrat vijuan në Pargë, Margëlliç, Gumenicë,  Filat dhe rrethinat e tyre. Në të gjithë rajonin e Çamërisë.!

●●●

Pavarësisht se debatet në Komisionin e çështjeve greke nuk po shkonin në mënyrë triumfale, siç kishte menduar, Venizellos ishte i sigurt në përfundimin e favorshëm të tyre. Ndërsa Konferenca e Paqes vijonte punimet e saj, i mbështetur fort nga përfaqësuesit e Francës e të Britanisë së Madhe dhe i sigurt për gjetjen e një gjuhe të përbashkët edhe me Italinë, Venizellos drejtonte në mënyrë të ethshme nga Parisi përgatitjet për marrjen në dorzim të “Vorio-Epirit”. Kështu, qysh në 3 shkurt, ai porosiste Ministrin e Luftës në Athinë të nxitonte rekrutimin e klasit 1919 “për të garantuar zënien e vendeve që eventualisht do të na jepen neve”.

Me urdhër të Venizellos, në zonat kufitare me Shqipërinë filluan peticioney, organizoheshin manifestime të zhurmshme të organizuara nga “sillogjet vorio- epirote”, ku u bë kujdes të futeshin edhe shtetas shqiptarë të besimit mysliman. Prania e tyre, sipas grekëve, do të akreditonte tezën e mbrojtur nga Venizellos në Konferencën e Parisit, sipas së cilës jo vetëm të krishterët e Shqipërisë së Jugut, por dhe myslimanët e dëshironin një bashkim me Greqinë.

Në fakt, Mimistri italian në Athinë Avezzana, më 5 mars njoftonte Romën se në qendrat kufitare të Janinës, Camandas e Konicës po grumbulloheshin njësi të ushtrisë greke dhe banda paraushtarake, që do të depërtonin në territorin shqiptar për të organizuar kryengritje e për të shpallur “autonominë e Vorio-Epirit”, sipas skenarit të provuar në vitin 1914.

Mendoj se ky përshkrim historik edhe në këtë masë, e jep idenë mbi marëdhëniet mes dy shteteve shqiptaro-greke, ku dallojnë fare qartë dy botkuptimet, njëri i popullit shqiptar, i cili  ka mbajtur në kurriz të gjitha ngjarjet ç’njerëzore të kryera nga shteti grek dhe botkuptimin e shteti grek, si një shtet agresiv që kërkon të nënështrojë një popull që përmban në genet, në tërësinë e tij karakteret, vetitë dhe parimet e vërteta demokratike.

Deri këtu trajtuam me paanësi të vërtetat e historisë së palës shqiptare të cilat, siç thotë Edith Durhan: kanë rënë në kurrizin e popullit shqiptar. Në vijim do të paraqes disa qendrime të autorëve anglezë. Në librat e tyre shpaloset një histori e tjetërsuar, mbasi ata janë bazuar në historinë e tjetërsuar nga grekët. Ata nuk u njohën me popullin shqiptar, por u besuan thënieve.

Më duket me vend që këtu të shkruaj pak dhe qendrimin e Zonjës së Madhe, artistes angleze Edith Durhan, e cila u njoh fizikisht me shqiptarët. Nga shënimet shumta dhe vlerësimet e Edith Durham për Shqipërinë dhe shqiptarët nga libri i saj “Shqipëria, brenga e Ballkanit”, lexojmë:

“Unë kisha besuar tek shqiptarët, ata e meritonin fatin europian që po ndërtojnë me kaq vrull sot. Ju që më dhatë bukë dhe shtroje, konak dhe besë, nuk më zhgënjyet. Zotat e kishin bekuar atë truall ku konservimi i ca vlerave humane është sekreti. Ai vend dhe ata njerëz të befasojnë. Ekzotizmi i tyre gati, gati natyror, tejkalon herë herë modernitetin sipërfaqësor. Atje ajri maleve e deteve është tjetër ajër. Gjuha shqipe ka një muzikë ndryshe. Fjala “mirë se erdhe” del drejt e nga shpirti i atyre njerëzve”.

Ndërsa qendrimet e autorëve anglezë që nuk e njohin shqiptarin, por që kishin rënë në kurthin e djallëzuar grek janë bërë “avokatët” e grekëve.

Vijon nesër pjesa e II

Tiranë, qerdhor 2025

1...536537538...1,775Faqja 537 nga 1,775