Kreu Blog Faqe 543

Çfarë tjetër të presim nga një njeri, dajallarët e të cilit janë serbë të infektuar me një urrejtje të papërshkrueshme ndaj shqiptarëve

Drini.us
-
1
Çfarë tjetër të presim nga një njeri, dajallarët e të cilit janë serbë të infektuar me një urrejtje të papërshkrueshme ndaj shqiptarëve

Pamje e Masakrës së Mejës, të kryer nga Policia, Ushtria dhe paramilitarët e Serbisë në Kosovë.

Lirim Gashi, Prizren

Valon Syla, krejt natyrshëm, ndien më shumë simpati e dhembshuri për të ashtuquajturit veteranë të rremë, që luftën e kanë përjetuar nga ekranet televizive nëpër qytetet kryesore dhe dytësore të Evropës Perëndimore, sesa për viktimat shqiptare të luftës – të të gjitha moshave, gjinive, profesioneve e besimeve – që u masakruan nga ushtarët, paramilitarët e policët serbë, të zhveshur nga çdo ndjeshmëri njerëzore.
Atij, si gjithmonë, i vjen lehtë të shfaqë empati – por jo për fëmijët e masakruar, as për nënat e dhunuara, e as për pleqtë e moshuar që u dogjën për së gjalli në shtëpitë e tyre.
Jo. Zemra e tij rreh më fort për ata “veteranë” që e përjetuan luftën me një birrë në dorë, ulur para televizorit në ndonjë kanton të Zvicrës apo në ndonjë restorant të Belgjikës.
Dhe gjëja më e çuditshme – kjo sjellje i shkon atij tepër natyrshëm për fytyre.
E çfarë tjetër mund të presësh nga dikush që është rritur nëpër tryezat serbe, ku urrejtja ndaj shqiptarëve dhe mallkimet përpiheshin bashkë me bukën, dhe trashëgoheshin si një pasuri e errët familjare?
Ai thjesht është rritur në mesin e dajallarëve që as nuk kanë nevojë të flasin serbisht – sepse ata e thithin frymën serbe.
Janë bijtë e maleve të zeza, atje ku UDB-ja nuk bënte vetëm dosje, por formësonte identitete të reja – ose më saktë: krijonte shqiptarë të shkëputur nga rrënjët e veta, që ishin të gatshëm ta kafshojnë mishin e popullit të tyre, vetëm për t’i pëlqyer perëndisë mitologjike serbe të quajtur Vid.
Në atë narrativë të përmbysur, krimineli shpallet viktimë, ndërsa viktima e vërtetë hesht, si një relike e historisë që nuk shitet mirë në emisionet televizive.
Dhe kështu, Valoni ynë vazhdon të psherëtijë për “veteranët” e ekraneve LCD, ndërsa tallet me varret që ende nuk kanë emër.
Çfarë tjetër të presim nga një njeri, dajallarët e të cilit janë serbë të infektuar me një urrejtje të papërshkrueshme ndaj shqiptarëve, apo më saktë – janë malazezë të serbizuar nga UDB-ja, si ata të Lovçenit?
Oficerët dhe ushtarët e mençur të Ushtrisë së Republikës së Bosnje dhe Hercegovinës kurrë nuk janë mburrur nëpër televizione, as me heroizma të vërteta e as me të trilluara.
Përkundrazi – ata dëshmuan për masakrat e përgjakshme të ushtrisë gjenocidale serbe mbi civilët boshnjakë të të gjitha moshave, gjinive, profesioneve dhe besimeve, dhe në fund humanizmin dhe atdhedashurinë e tyre e kurorëzuan me një rezolutë të Kombeve të Bashkuara për gjenocidin në Srebrenicë.
Paradoksalisht, janë pikërisht ata komandantët tanë që kurrë nuk shkelën në vijat e para të frontit, ata që për vite të tëra rrëfyen në ekranet televizive për heroizmat e tyre të shpikura, por kurrë nuk i përmendën viktimat e vërteta të luftës.
Pikërisht ata komandantë që i lanë ushtarët pa pajisjet më themelore, e shpesh edhe pa bukë e pa ujë – sepse paratë që populli ua dha i përdorën për të blerë toka gjatë luftës, apo për pushime ëndrrash në ishuj të rezervuar për më të pasurit – janë të njëjtët që për vite të tëra u lavdëruan në ekranet televizive me heroizmat e tyre të shpikura.
E çfarë përfituan në fund?
Një Gjykatë Speciale që gjykon vetëm shqiptarët.
Ja – këta janë “heronjtë” e parapëlqyer të Valonit, sepse ai sot jeton si Perëndia në Paris, falë parave të tyre të ndotura.

Pse krimi dhe kriminelët në Kosovë janë “Sui Generis”…?

Drini.us
-
0
Pse krimi dhe kriminelët në Kosovë janë “Sui Generis”…?

Agim Bajrami, Prishtinë

DEPUTETËT E KOSOVËS PO ABUZOJNË ME NORMËN JURIDIKE KUSHTETUESE DHE SI TË TILLË KANË KONSUMUAR KRYERJEN E VEPRËS PENALE “ABUZIM ME DETYRËN ZYRTARE” DHE DUHET TË BURGOSEN…
Policia nën mbikqyrjen e prokurorit të shtetit këto ditë prangosi një grup të përfshirë në veprimtari kriminale të shitblejes së drogës.Grupi sipas mediave, është zbuluar nga Europoli dhe Interpoli ku këto u’a përcollën kolegëve të tyre kosovarë.
Edhe krimi në Kosovë është “sui generuis” ,ngase, edhe personat e përfshirë në antivitete kriminale mbajnë reputacion në komunitet dhe shoqëria i perceptojnë individë me integritet të lartë madje edhe fëmijët e tyre apo vetë ata gëzojnë privilegje apo poste të larta në shoqëri,politikë por edhe në struktura të larta të shtetit.
Dhe njerëzit e ndershëm, e të përcaktuar për sjellje dhe kultivim të vlerave njerëzore mbesin nën hijen e mendësisë kriminale te dominuar në shoqërinë kosovare.
Edhe partitë politike prangosjen e grupit të përfshirë në aktivitete kriminale të shitblerjes së drogës , u angazhuan veprimet kriminale të tyre t’i paraqesin si mjete për të m’poshtur rivalin e tyre politikë duke atribuar rastin si të lidhur me politikën…
Por asnjëherë nuk përmendet se ‘krimi është krimë’ qoftë me çfarfo nderlidhje apo motivi, dhe si i tillë duhet kërkuar ballafaqim mbi bazen e argumenteve ligjore të drejtësisë , dhe drejtësia duhet të jetë e rrept e barabart dhe e gjithëpërfshirëse, për secilin individ që bjen ndesh me ligjin.
Dhe partit politike dhe politika në vete si vendimarrje, klasa politike si strukturë shtetërore ,deputetët, duhet te dinë ,se krim është edhe mos formimi i institucioneve kushtetuese të shtetit të Kosovës ,dhe shfaqja e lojërave të ulta ,me bishtnim te një rregulle ligjore, është abuzim me detyrën zyrate, dhe si të tillë, prokurori i shtetit do të duhej të bënë ndjekjen penale dhe burogosjen e kryesve të këtyre veprave.Sicila normë juridike përfaqëson një të drejtë dhe detyrim, dhe përgjegjësi ligjore,dhe shkelja e normës juridike duke abuzuar me te përmes ushtrimit te detyrës zyrare, është vepër penale.
Prandaj deputetët e Kuvendit të Kosovës, kanë kryer vepër penale për mos konstituimin e Institucioneve kushtetuese të shtetit të Kosovës, dhe pse nuk prangosën deputetët e R.së Kosovës.Sundimi i ligjit do duhej të jetë i barabart për të gjithë?

Nuk i ndihmoi as ‘Nata e Bajramit’!

Drini.us
-
0
Nuk i ndihmoi as ‘Nata e Bajramit’!

Florim Zeqa

Dështim pas dështimi, bllokim pas bllokimi, mashtrim pas mashtrimi kemi arritur në dështimin e 27 të seancës konstituive të Kuvendit të Kosovës! Me akuza dhe kundërakuza faji ka mbetur jetim, kurse shteti pa institucione! 

Pa largimin e djallit nuk ka konstituim të Kuvendit 

Nuk është hera e parë e bllokimit të institucioneve shtetërore shkaku i egove (djallëzisë ) personale dhe armiqësive të imagjinuara partiake! Sikur na është bërë dukuri e shpikjes së “armiqve” të brendshëm dhe “bashkëpunëtorëve” të Serbisë pas çdo procesi zgjedhor!

Pas dështimit të fundit, 48 orëshi u pjestua për 2 shkaku i ‘Ditës së Bajramit’. Kjo u bë shkak që një pjesë e qytetarëve të besojnë në mrekullinë e natës së madhe!

Në këtë moment m’u kujtua kënga e Ndoc Mark Gegës, kur në vlugun e luftimeve, ‘Qaushi’ e merr ikën përpjetë livadhit: “Ndihmo Zot oj Natë e Bajramit, natë e Bajramit je qëllue prej Ndoc Markut n’mujsh mem pshtue, prej Ndoc Markut n’pshtofsha vet, për zapti tybe s’po e kam dert, se zapti boll ka baba mbret, pak na vyfshim na lypim apet”.

Në anën tjetër edhe Ndoc Mark Gega i lutet Zotit: “Ndihmo Zot o ‘Qiri i Shën Kollit”, natë e qirit sonte je qëllue, prej Qaushit vet n’mujsha me pshtue për babë të Gegës tybe nuk po kam dert, se boll ka rrnue plaku 70 vjet, 70 vjet plaku i ka rrafshue, na i shkoj ymri plakut tuj luftue, me qausha fyt e n’fyt tuj luftue”!

Analogjia e betejës së Ndoc Mark Gegës kundër ushtrisë turke, me betejën politike në Kuvend qëndron në faktin e përballjes së dy blloqeve politike në Kuvend, ku asnjëra nuk e kanë hallin e shtetit dhe as të qytetarëve, por si të arrijnë vet në pushtet, nën thënjen imagjinare të  politikanëve; “para ka boll baba shtet, sa herë t’na duhen zgjedhjet na i marrim vet, se për popull as që e kemi dert”!

Kjo është  e vërteta e hidhur e bllokadës politike në Kuvend, si pasojë e inateve personle apo e djallit mes subjekteve politike në Kuvend, pa largimin e të cilit as që pritet të gjendet zgjidhje fatlume në Kuvend. 

E gjithë kjo shkaku i egos (djallit) në kokat e liderëve partiakë, të cilët më me dëshirë e pranojnë rikthimin e Serbisë në Kosovë sesa t’ia shtrijnë dorën e pajtimit njëri-tjetrit për të mirën e shtetit.

Kur tradhtia vishet me kostum të kalbur diplomatik

Drini.us
-
1
Kur tradhtia vishet me kostum të kalbur diplomatik

Lirim Gashi, Prizren 

(në shqip, serbisht, gjermanisht dhe anglisht)
Të shohësh se si Richard Grenell, pasi që u dëbua me turp nga Gjermania — si ambasadori më i keq të cilin diplomacia e SHBA-ve e ka dërguar ndonjëherë në tokën gjermane — u bë mik i ngushtë dhe aleat strategjik i presidentit serb Aleksandar Vuçiq dhe madje u pagua nga ai për ta zhbërë shtetin e Kosovës, është një skandal tronditës deri në çmenduri.
Por të tentosh ta rrëzosh me ndihmën e tij për herë tè dytë Kryeministrin e vendit tënd nga pushteti nuk është më vetem shqetësim politik por tradhti e përsëritur ndaj interesave të popullit dhe shtetit dhe natyrisht një ogur i zi për fatin e shqiptarëve të Kosoves dhe për fatin e paqes dhe demokracisë në Ballkan dhe Evropë.
Grenell u dëbua nga Berlini me akuzën e qartë se nuk përfaqësonte vlerat e përbashkëta historike, gjeostrategjike, gjeopolitike, demokratike, ekonomike, kulturore dhe të sigurisë që e kanë bërë kaq të suksesshëm bashkëpunim mes Evropës Perëndimore dhe Shteteve të Bashkuara të Amerikës në të gjitha këto fusha për një kohë kaq të gjatë.
Ai akuzohej se kishte abuzuar me pozitën e tij për interesa personale dhe agjenda ideologjike që binin ndesh me frymën euroatlantike. Dhe siç thoshte filozofi gjerman Immanuel Kant: “Moraliteti nuk ka të bëjë me bindjen, por me arsyetimin e përgjegjshëm përballë ndërgjegjes.”
Mirëpo Grenelli zgjodhi bindjen ndaj parave, jo përgjegjësinë ndaj vlerave.
Për fat të keq, këtë njeri amoral e pa parime, disa parti në Kosovë — të zhytura në nostalgjinë e pushtetit të vjetër — e panë si mjet për të rrëzuar Albin Kurtin.
PDK, LDK dhe AAK, të dënuara me votë popullore për afera, dështime dhe arrogancë, iu kthyen Grenellit si shpresë për të rikthyer ndikimin e tyre, jo përmes besimit të popullit, por përmes intrigave ndërkombëtare.
Kjo është ajo që Sokrati do ta quante “tradhti e shpirtit” — kur njeriu i injorancës e liron veten nga e vërteta për të jetuar në mashtrimin e përfitimeve të shpejta. Dhe siç paralajmëronte Çesare Bekaia: “Kur drejtësia blihet me para, shoqëria kthehet në turmë, e ligji në kamxhik për të dobëtit.”
Albin Kurti, pavarësisht gabimeve dhe mungesës së njerëzve më të përgatitur në ekipin e tij, refuzoi të shesë idealet për interesa të përkohshme. Ai nuk e përdori pushtetin për pasurim personal, nuk ndërtoi vila në Brezovicë e as nuk krijoi klane mafioze me tenderë milionësh. Ai besoi se integriteti nuk mund të jetë objekt negocimi. Dhe kjo përbën krimin e tij më të madh në sytë e atyre që e shohin shtetin si plaçkë.
Po, është e vërtetë se qeveria Kurti nuk ka pasur performancën më të shkëlqyer në të gjitha fushat. Nuk mund të kesh rezultate të mrekullueshme kur në vend të shtetit ke trashëguar një sistem të kalbur nga kapja institucionale dhe interesat e nëntokës. Por a nuk e konfirmon ketë konstatim filozofi kinez Konfucie kur thotë: “Më mirë të ecësh ngadalë në rrugën e drejtë, sesa të vraposh shpejt drejt humnerës”?
Kur qeveria ka 51% përkrahje, por nuk i ka as 20% të kapaciteteve të administratës në duar, nuk është mungesë vullneti, por është shenjë e një lufte të ashpër me rrënjët e një shteti të shkatërruar nga aleatët e Grenellit në Kosovë.
Prandaj, kur partitë e vjetra, të ndëshkuara nga populli, vazhdojnë të takohen me Grenellin për të përgatitur skenarë të rinj kundër vullnetit të qytetarëve, nuk kemi të bëjmë më me opozitë politike, por me bashkëpunim të hapur me forcat që nuk ia duan të mirën Kosovës.
Siç do thoshte filozofi francez Voltaire: “Të tradhtosh popullin tënd për interesa personale është krim; ta bësh disa herë, është një projekt.”
Dhe ky projekt nuk është për ndërtimin e shtetit, por për ringjalljen e një sistemi që nuk njeh drejtësi, barazi dhe dinjitet njerëzor.
Mirèpo në një kohë kur bota përballet me kriza të mëdha, Kosova nuk ka luksin të tradhtohet sërish nga bijtë e saj.
Nga ana tjetër, kur shpirti i njeriut thyhet nën peshën e parasë dhe ambicies së verbër, kur ndërgjegjja më nuk flet, por hesht e frikësuar në qoshen e saj më të errët – atëherë lind ai që Fjodori do ta quante “i djallëzuari i vetëjustifikuar”.
Dhe ky është rasti i Richard Grenellit – një njeri që, i përzënë nga Berlini me turp, jo si ambasador, por si mishërim i shpërfytyrimit më imoral që Amerika nuk e mbante dot më mbi shpinë, e gjeti shpëtimin jo në pendesë, por në krahët e autokratit më të keq ballkanik: Aleksandar Vuçiqit.
Si një shërbëtor që shet shpirtin për florinj, ai iu nënshtrua lavdisë së përkohshme, duke pranuar të bëhet zëdhënës i agjendave që përçajnë, i pazareve që fyejnë dhe i planeve që çmontojnë jo thjesht një shtet, por vetë kuptimin e drejtësisë.
Ai nuk u ndëshkua vetëm nga diplomacia gjermane, por nga ajo gjykatë e brendshme që Immanuel Kanti e quante “gjykatë e arsyes morale”, një institucion drejtësie që nuk ka më nevojë për dëshmitarë, sepse çdo njeri e di thellë brenda vetes se kur ka bërë krim kundër së vërtetës.
Dhe çfarë është më tronditëse se kjo?
Të shohësh bijtë e Kosovës – që dikur betoheshin në emër të gjakut të derdhur – tani të rreshtuar pas këtij njeriu, me fytyrat e tyre të qeshura, me sytë që u shkëlqejnë nga pasioni i rikthimit të pushtetit të humbur, me shpresën e sëmurë se ndoshta, me ndihmën e tij, mund ta rrëzojnë për herë të dytë Kryeministrin që nuk u përkul kurrë para parave të tyre.
PDK, LDK, AAK – banda që dikur sillnin gënjeshtra dhe mashtrime nëpër lagjet e Prishtinës, tani u shndërruar në zhurmë të ftohtë kafeesh të mbushura me nostalgji të rreme dhe me plane të errëta.
Ato të vetëdijshme për krimet e tyre të mëhershme nuk e kërkonin më votën e qytetarit – e kërkonin bekimin e ndërkombëtarit të pashpirt.
Ato nuk e dëshironin kurrsesi pastrimin e institucioneve nga Albin Kurti – por rrëzimin e tij, edhe nëse rrëzimi shoqërohet me djegien e vetë shtetit.
Sokrati thoshte se e keqja më e madhe është të mashtrosh shpirtin tënd dhe të heqësh dorë nga e vërteta për një iluzion të padrejtë.
Por çfarë ndodh kur i gjithë një brez politikanësh ushqehet me këtë lloj supe imorale ?
A mund të flasim më për idealizëm, apo kemi hyrë në atë fazë që Beccaria e përshkruante si triumfi i kamxhikut mbi drejtësinë?
Ndaj, kur një burrë si Albin Kurti – me të gjitha të metat e tij, me mungesën e kuadrit dhe me idealizmin e tij të lodhur – qëndron para këtij vargu të poshtërimeve, e kupton se ai nuk është kryeministër i një shteti të thjeshtë, por i një kryqëzate të pafund nga e kaluara që nuk vdes kurrë.
Kurti nuk ndërtoi vila, nuk krijoi dinasti, nuk mbolli frikë. Ai nuk pranoi të bëhej pjesë e lojës së pistë. Dhe ky është mëkati i tij më i madh.
Sepse në një sistem të ndërtuar mbi pazare, idealisti është gjithmonë fajtor. Kur nuk je i blerë, je armik. Kur nuk e shet vendin për tendere, je i rrezikshëm. Kur nuk ndan pushtetin si kulaç, je diktator.
Por a nuk ishte Konfuci ai që tha: “Më mirë të ecësh ngadalë në rrugën e drejtë sesa të vraposh shpejt drejt humnerës”?
Dhe a nuk është kjo rruga që ka zgjedhur Albin Kurti – një rrugë e vështirë, pa shumë duartrokitje, por me shpresën se ndoshta një ditë drejtësia nuk do të jetë më një fjalë boshe.
Kjo është drama jonë – kishim një qeveri me 51% të votave, por me më pak se 20% të administratës në dorë.
Një përkrahje masive popullore, e përballur me një aparat të përlyer, të mbushur me pinjollët e djeshëm, me korbat që ende e ndajnë kufomën e shtetit në copa mishi.
E kush janë aleatët e tyre?
Ata që dikur e luftuan Kosovën me tanke, tani e luftojnë me diplomatë të dështuar ndërkombëtarë.
Ata që dikur e shkatërruan me zjarr, tani e shkatërrojnë me konferenca dhe me letra të koordinuara me vetë kriminelët.
Voltaire kishte të drejtë:
“Të tradhtosh popullin për interes është krim; ta bësh disa herë, është plan.” Dhe plani është ky: të rikthehet sërish në pushtet një rend shtetëror ku drejtësia është thesari i të pasurit, ku ligji është çomanga e të fortit dhe ku shteti është barku i atyre që nuk ngopen kurrë.
Por Kosova nuk e ka më këtë luks. Nuk ka më kohë për eksperimente të errëta, për plane të Grenellëve dhe për dëshira të partive të rrënuara nga historia. Nëse disa herë kemi qenë viktimë e pushtuesve, sot nuk duhet t’i lejojmë të jemi viktimë e vetes sonë.
Sepse mëkati i dytë është gjithmonë më i rëndë se i pari – dhe popujt që e përsërisin tradhtinë janë ata që përjetë jetojnë në errësirë.
***
KADA SE IZDAJA NOSI U TRULOM DIPLOMATSKOM ODIJELU
Autor: Lirim Gashi
Gledati kako je Ričard Grenel – nakon što je sramno proteran iz Nemačke kao verovatno najgori američki ambasador u istoriji te zemlje – postao blizak prijatelj i strateški saveznik Aleksandra Vučića, pa čak i njegov plaćenik u razgradnji države Kosovo, predstavlja skandal takvih razmera da izaziva pomisao na ludilo.
Ali pokušaj da se, uz njegovu pomoć, po drugi put sruši premijer sopstvene zemlje, nije više samo političko pitanje – to je ponovljena izdaja interesa naroda i države. To je mračan znak sudbine Albanaca na Kosovu i same budućnosti mira i demokratije na Balkanu i u Evropi.
Grenel je bio proteran iz Berlina sa jasnim optužbama da nije predstavljao zajedničke istorijske, geopolitičke, ekonomske, kulturne i bezbednosne vrednosti koje su decenijama održavale uspešnu transatlantsku saradnju.
Optužen je da je zloupotrebio svoju funkciju za lične interese i ideološke agende koje su potkopavale duh savezništva.
Kant je govorio:
„Moral nema veze s uverenjem, već sa odgovornošću prema savesti.“
Grenel je izabrao poslušnost novcu, a ne odgovornost prema vrednostima.
Tragično je što su pojedine partije na Kosovu – koje su se gušile u nostalgiji za izgubljenom moći – u ovom čoveku bez principa i morala videle sredstvo za obaranje Albina Kurtija.
PDK, LDK i AAK, kažnjeni od naroda zbog korupcije i arogancije, okrenuli su se Grenelu ne verujući u glas naroda, već u snagu međunarodnih spletki.
To je ono što je Sokrat nazivao „izdajom duše“ – kada neznalica napušta istinu i bira privid kratkoročne koristi.
A kako Bečija upozorava:
„Kada se pravda prodaje, društvo postaje rulja, a zakon bič nad slabima.“
Albin Kurti, uprkos greškama i nedostatku profesionalnih kadrova, nije prodao ideale za trenutne dobitke.
Nije koristio vlast za lično bogaćenje, nije gradio vile u Brezovici, niti stvarao mafijaške mreže kroz nameštene tendere.
Njegovo uverenje bilo je jasno: integritet nije na prodaju.
I upravo je to njegova „krivica“ u očima onih koji državu vide kao plen.
Da, Vlada Kurtija nije ostvarila briljantne rezultate u svim oblastima.
Ali kako očekivati čuda kad nasledite državu izjedenu korupcijom i zarobljenim institucijama?
Konfučije reče:
„Bolje je ići sporo pravim putem nego trčati u provaliju.“
Ako vlada sa 51 % glasova kontroliše manje od 20 % administracije, to nije nedostatak volje, već svedočanstvo brutalne borbe sa ostacima jednog trulog sistema, srušenog uz pomoć kosovskih saveznika Ričarda Grenela.
Zato, kada se partije kažnjene od naroda i dalje sastaju s Grenelom kako bi kovale planove protiv volje građana, to više nije politička opozicija – to je otvorena kolaboracija sa silama koje Kosovu žele zlo.
Volter je govorio:
„Izdati narod zbog lične koristi je zločin. Uraditi to ponovo – to je plan.“
A taj plan nije izgradnja države, već vaskrs sistema bez pravde, jednakosti i dostojanstva.
U vremenu velikih svetskih kriza, Kosovo ne može sebi da priušti još jednu izdaju sopstvenih sinova.
Kad se ljudska duša slomi pod teretom novca i pohlepe, kad savest zanemi u svojoj najtamnijoj tišini, nastaje ono što Dostojevski zvaše „samopravednim demonima.“
To je slučaj Ričarda Grenela – čoveka koji je iz Berlina isteran ne kao diplomata, već kao oličenje najnemoralnije američke politike – koji je spas nije tražio u kajanju, već u zagrljaju najopasnijeg autokrate Balkana – Aleksandra Vučića.
Kao sluga koji je prodao dušu za zlato, poklonio se prolaznoj slavi i postao glas agendi koje razaraju, trgovina koje ponižavaju i planova koji ne samo da demontiraju jednu državu, već uništavaju i samu ideju pravde.
Nije osuđen samo od nemačke diplomatije, već i od onoga što je Kant zvao „sud moralnog razuma“ – unutrašnjeg suda pred kojim nijedan čovek ne može pobeći.
Ali šta je još strašnije?
Videti sinove Kosova – koji su nekad u ime prolivene krvi polagali zakletve – kako danas stoje iza tog čoveka, sa lažnim osmesima i očima koje sijaju od gladi za izgubljenom moći.
PDK, LDK, AAK – bande koje su nekad nosile laži i manipulacije kroz ulice Prištine, danas su šapat u kafićima punim cinizma i mračnih planova.
Ne traže više glas naroda – traže blagoslov čoveka bez savesti.
Ne žele čišćenje institucija od Kurtija – žele njegov pad, makar s njim pao i sam državni temelj.
Sokrat reče:
„Najveće zlo je prevariti sopstvenu dušu i prodati istinu za nepravdu.“
Ali šta kada čitava politička generacija živi od te amoralne čorbe?
Jesmo li tada uopšte više političko društvo, ili rulja iz Bečijinog sna – gde pravda šapuće, a bič komanduje?
Zato – kada čovek kao Albin Kurti, sa svim svojim slabostima, stoji uspravno pred svim ovim sramotama – jasno je da nije samo premijer jedne države.
On je poslednji čuvar jedne ideje: da dostojanstvo ne sme umreti.
Jer on nije gradio vile.
Nije krio milione.
Nije stvarao klanove.
I zato mu ne mogu oprostiti.
U sistemu gde je sve na prodaju – pošten čovek je opasnost.
Ko nije korumpiran – postaje neprijatelj.
Ko ne deli moć kao tortu – biva prozvan diktatorom.
Ali Konfučije je rekao:
„Bolje je ići sporo pravim putem, nego trčati ka provaliji.“
I to je put Albina Kurtija – težak, tih, ali pravedan.
***
WENN VERRAT EINEN MORSCHEN DIPLOMATISCHEN ANZUG TRÄGT
Autor: Lirim Gashi
Zu sehen, wie Richard Grenell – nachdem er in Schande aus Deutschland ausgewiesen wurde, als der wohl schlechteste Botschafter, den die US-Diplomatie je auf deutschem Boden entsandt hatte – ein enger Freund und strategischer Verbündeter des serbischen Präsidenten Aleksandar Vučić wurde, ja sogar von ihm bezahlt wurde, um den Staat Kosovo zu demontieren, ist ein Skandal von solch erschütterndem Ausmaß, dass man an Wahnsinn denken muss.
Doch zu versuchen, mit seiner Hilfe zum zweiten Mal den Premierminister des eigenen Landes zu stürzen, ist nicht mehr nur ein politisches Problem – es ist ein wiederholter Verrat an den Interessen des Volkes und des Staates. Es ist ein düsteres Omen für das Schicksal der Albaner im Kosovo und für das Schicksal von Frieden und Demokratie auf dem Balkan und in Europa.
Grenell wurde aus Berlin mit der klaren Anschuldigung verbannt, dass er nicht die gemeinsamen historischen, geopolitischen, wirtschaftlichen, kulturellen und sicherheitspolitischen Werte repräsentierte, welche die erfolgreiche transatlantische Zusammenarbeit seit Jahrzehnten prägten.
Man warf ihm vor, sein Amt für persönliche Interessen und ideologische Agenden missbraucht zu haben, die den euroatlantischen Geist untergruben. Wie der deutsche Philosoph Immanuel Kant sagte:
„Moralität hat nicht mit Überzeugung zu tun, sondern mit der verantwortungsvollen Begründung vor dem Gewissen.“
Doch Grenell entschied sich nicht für Verantwortung gegenüber Werten, sondern für den Gehorsam gegenüber dem Geld.
Traurigerweise sahen einige Parteien im Kosovo – versunken in der Nostalgie vergangener Macht – in diesem prinzipienlosen und amoralischen Mann ein Mittel, Albin Kurti zu stürzen.
Die PDK, LDK und AAK, vom Volk für Korruption, Misserfolge und Arroganz bestraft, wandten sich Grenell zu, nicht im Vertrauen auf die Wähler, sondern in der Hoffnung auf internationale Intrigen.
Das ist es, was Sokrates als „Verrat an der Seele“ bezeichnete – wenn der Unwissende sich von der Wahrheit befreit, um im Trugbild des kurzfristigen Vorteils zu leben. Und wie Cesare Beccaria warnte:
„Wenn Gerechtigkeit käuflich ist, wird die Gesellschaft zum Mob und das Gesetz zur Peitsche für die Schwachen.“
Albin Kurti, trotz Fehlern und mangelndem professionellem Personal in seinem Team, weigerte sich, Ideale für kurzfristige Interessen zu verkaufen.
Er nutzte die Macht nicht für persönlichen Reichtum, baute keine Villen in Brezovica, schuf keine mafiösen Netzwerke durch millionenschwere Ausschreibungen.
Sein Glaube war, dass Integrität nicht verhandelbar ist. Und genau das ist in den Augen jener, die den Staat als Beute sehen, sein größtes Verbrechen.
Es stimmt: Die Regierung Kurti hatte keine glänzende Bilanz in allen Bereichen.
Man kann auch keine Wunder erwarten, wenn man statt eines funktionierenden Staates ein von Institutionenkorruption zerfressenes System erbt.
Doch wie sagte der chinesische Philosoph Konfuzius:
„Besser man geht langsam auf dem richtigen Weg, als man rennt schnell in den Abgrund.“
Wenn eine Regierung 51 % der Stimmen hat, aber weniger als 20 % der Verwaltung kontrolliert, ist das kein Mangel an Willen, sondern ein Zeichen eines brutalen Kampfes mit den Wurzeln eines von den kosovarischen Alliierten Grenells zerstörten Staates.
Deshalb, wenn die alten, vom Volk abgestraften Parteien sich weiterhin mit Grenell treffen, um neue Pläne gegen den Willen der Bürger zu schmieden, dann haben wir es nicht mehr mit politischer Opposition zu tun, sondern mit einer offenen Kollaboration mit jenen Kräften, die dem Kosovo nichts Gutes wollen.
Wie Voltaire sagte:
„Das Volk für persönliche Interessen zu verraten, ist ein Verbrechen. Es wiederholt zu tun – ist ein Projekt.“
Und dieses Projekt ist keines zur Errichtung eines Staates, sondern zur Wiederbelebung eines Systems, das keine Gerechtigkeit, keine Gleichheit und keine Menschenwürde kennt.
Doch in einer Zeit, in der die Welt von großen Krisen erschüttert wird, kann sich der Kosovo keinen weiteren Verrat durch seine eigenen Söhne leisten.
Wenn die Seele des Menschen unter der Last des Geldes und der blinden Gier zerbricht, wenn das Gewissen nicht mehr spricht, sondern verängstigt in seiner dunkelsten Ecke verstummt – dann entsteht, was Fjodor Dostojewski als „den selbstgerecht Dämonischen“ bezeichnete.
Und dies ist der Fall Richard Grenells – ein Mann, der aus Berlin nicht als Diplomat, sondern als die Verkörperung der unmoralischsten Fratze verstoßen wurde, die Amerika nicht mehr zu tragen vermochte – fand Erlösung nicht in Reue, sondern in den Armen des schlimmsten Autokraten des Balkans: Aleksandar Vučić.
Wie ein Diener, der seine Seele für Gold verkauft, unterwarf er sich dem flüchtigen Ruhm, wurde zum Sprecher jener Agenden, die spalten, jener Geschäfte, die beleidigen, und jener Pläne, die nicht nur einen Staat demontieren, sondern den Sinn von Gerechtigkeit selbst.
Er wurde nicht nur von der deutschen Diplomatie verurteilt, sondern auch von jenem inneren Gericht, das Immanuel Kant das „Gericht der moralischen Vernunft“ nannte – ein Tribunal, das keine Zeugen mehr braucht, weil jeder Mensch tief in sich weiß, wann er ein Verbrechen gegen die Wahrheit begangen hat.
Und was ist erschütternder als das?
Zu sehen, wie die Söhne des Kosovo – die einst im Namen des vergossenen Blutes schworen – nun hinter diesem Mann stehen, mit lachenden Gesichtern, mit Augen, die vom Rausch verlorener Macht glänzen, mit der kranken Hoffnung, vielleicht mit seiner Hilfe jenen Premierminister zu stürzen, der sich nie dem Geld beugte.
PDK, LDK, AAK – jene Banden, die einst Lügen und Täuschungen durch die Gassen Prishtinas trugen, sind heute zur kalten Geräuschkulisse der Cafés geworden, gefüllt mit falscher Nostalgie und dunklen Plänen.
Sie, sich ihrer früheren Verbrechen bewusst, suchten nicht mehr die Stimme des Bürgers – sie suchten den Segen eines gewissenlosen Ausländers.
Sie wollten keineswegs die Reinigung der Institutionen durch Albin Kurti – sie wollten seinen Sturz, selbst wenn dieser das Niederbrennen des Staates bedeutete.
Sokrates sagte:
„Das größte Übel ist, seine Seele zu täuschen und die Wahrheit für eine ungerechte Illusion aufzugeben.“
Aber was geschieht, wenn eine ganze Generation von Politikern von dieser unmoralischen Suppe genährt wird?
Können wir dann noch von Idealismus sprechen, oder sind wir bereits in jener Phase angelangt, die Beccaria als den Triumph der Peitsche über die Gerechtigkeit bezeichnete?
Darum – wenn ein Mann wie Albin Kurti, mit all seinen Fehlern, mit fehlendem Personal und mit einem müden Idealismus, vor dieser Kette von Demütigungen steht – wird klar, dass er nicht Premierminister eines gewöhnlichen Staates ist, sondern der Anführer eines nie endenden Kreuzzugs gegen eine Vergangenheit, die niemals stirbt.
Kurti baute keine Villen, gründete keine Dynastien, säte keine Angst.
Er weigerte sich, Teil des schmutzigen Spiels zu werden.
Und das ist seine größte Schuld.
Denn in einem System, das auf Geschäften beruht, ist der Idealist immer der Schuldige.
Wer nicht käuflich ist, wird zum Feind.
Wer das Land nicht für Ausschreibungen verkauft, ist gefährlich.
Wer die Macht nicht wie einen Kuchen verteilt, gilt als Diktator.
Doch war es nicht Konfuzius, der sagte:
„Besser man geht langsam auf dem rechten Weg, als man rennt schnell in den Abgrund“?
Und ist das nicht genau der Weg, den Albin Kurti gewählt hat – ein harter Weg, ohne viele Applausmomente, doch mit der Hoffnung, dass eines Tages Gerechtigkeit kein leeres Wort mehr sein wird?
Das ist unser Drama – wir hatten eine Regierung mit 51 % der Stimmen, aber mit weniger als 20 % der Verwaltung in ihrer Hand…
***
WHEN TREASON WEARS A ROTTING DIPLOMATIC SUIT
Author: Lirim Gashi
Watching Richard Grenell—disgraced and expelled from Germany as perhaps the worst U.S. ambassador in its history—become a close ally and paid operative of Serbian President Aleksandar Vučić in dismantling the state of Kosovo, is a scandal of such magnitude it borders on madness.
But attempting, with his help, to overthrow the Prime Minister of one’s own country for the second time is no longer a political misjudgment—it is a repeated betrayal of the people’s and the state’s interests. It is a dark omen for the fate of the Albanians in Kosovo and for the future of peace and democracy in the Balkans and Europe.
Grenell was expelled from Berlin under clear accusations that he did not embody the shared historical, geopolitical, economic, cultural, and security values that had underpinned the transatlantic alliance for decades.
He was condemned for abusing his diplomatic post for personal gain and ideological agendas that undermined that very alliance.
Immanuel Kant once said:
“Morality is not about belief, but about responsibility before one’s conscience.”
Grenell chose obedience to money over responsibility to values.
Tragically, some political parties in Kosovo—nostalgic for the power they once abused—saw in this unprincipled man a tool to bring down Albin Kurti.
The PDK, LDK, and AAK—punished by the people for corruption, failures, and arrogance—turned to Grenell not in trust of the voters, but in hope of foreign scheming.
This is what Socrates called a “betrayal of the soul”—when ignorance abandons truth in favor of the illusion of short-term gain.
As Cesare Beccaria warned:
“When justice is bought, society becomes a mob and the law a whip against the weak.”
Albin Kurti, despite his shortcomings and lack of qualified personnel, did not sell his ideals for quick wins.
He did not use power to enrich himself, build villas in Brezovica, or create mafioso tender networks.
His belief was clear: integrity is not for sale.
And that—ironically—is his greatest “crime” in the eyes of those who view the state as loot.
Yes, the Kurti government did not achieve miracles.
But how could it, inheriting a corrupted state and hijacked institutions?
Confucius once said:
“It is better to walk slowly on the right path than to run quickly into the abyss.”
If a government with 51% of the vote controls less than 20% of the state apparatus, this is not lack of will—it is proof of a brutal struggle with the remnants of a decaying system toppled with the help of Kosovo’s “allies” like Grenell.
Thus, when the same discredited parties continue to meet with Grenell to devise new schemes against the people’s will, this is no longer democratic opposition—it is open collaboration with those who wish Kosovo harm.
Voltaire said:
“To betray the people for personal gain is a crime. To do it again—is a plan.”
And that plan is not state-building.
It is resurrection of a system with no justice, no equality, no dignity.
In a world shaken by crises, Kosovo cannot afford another betrayal by its own sons.
When the soul breaks under the weight of greed, when conscience falls silent in darkness, what remains is what Dostoevsky called the “self-righteous demonic.”
This is the case of Richard Grenell—a man expelled from Berlin not as a diplomat, but as the personification of immoral diplomacy—who found refuge not in repentance, but in the arms of the Balkans’ most dangerous autocrat: Aleksandar Vučić.
Like a servant who sold his soul for gold, he bowed to fleeting fame and became a voice for agendas that divide, deals that degrade, and plans that dismantle not only a state but the very meaning of justice.
He was condemned not only by German diplomacy but by what Kant called “the tribunal of moral reason”—a court that requires no jury, for the human heart knows when it betrays the truth.
And what is more tragic?
To see the sons of Kosovo—who once swore oaths over spilled blood—now stand behind this man, with forced smiles and eyes gleaming with hunger for lost power.
The PDK, LDK, AAK—once carriers of lies through the streets of Pristina—are now whispers in cafés, full of cynicism and dark nostalgia.
They seek no longer the people’s voice—but the blessing of a man without conscience.
They want not institutional reform under Kurti—but his downfall, even if it means the ruin of the state itself.
Socrates said:
“The greatest evil is to deceive one’s own soul and trade truth for injustice.”
But what happens when an entire political class feasts on such moral poison?
Are we still a society—or a mob in Beccaria’s nightmare, where justice is a whisper and the whip commands?
And so—when a man like Albin Kurti, with all his imperfections, stands tall before such humiliations—it becomes clear:
He is not merely a Prime Minister.
He is the final defender of an idea:
That dignity must not die.
Because he built no villas.
He hid no millions.
He formed no clans.
And that—they cannot forgive.
In a system where everything is for sale, the honest man is always the threat.
Whoever refuses to be bought becomes the enemy.
Whoever doesn’t slice power like cake is labeled a dictator.
But as Confucius said:
“It is better to walk slowly on the right path than to run into ruin.”
And that is the path Albin Kurti has chosen—difficult, quiet, but righteous.

Në hijen e pushkës së babait të saj që luftoj kundër shqiptarëve për Serbinë, Dude Balje kërkon autonominë për një komunë boshnjake

Drini.us
-
1
Në hijen e pushkës së babait të saj që luftoj kundër shqiptarëve për Serbinë, Dude Balje kërkon autonominë për një komunë boshnjake

Halil Geci, Skenderaj

NË HIJEN E PUSHKËS SË BABAIT TË SAJ, DUDA BALJE KËRKON AUTONOMINË PËR NJË KOMUNË BOSHNJAKE
Kush është Duda Balje dhe çfarë fëlliqësie përfaqëson në Kuvendin e Kosovës?
Ky është realiteti i hidhur që u pa LIVE në TV Dukagjini: Niman Baliç ka treguar hapur se babai i Duda Baljes – ka qenë paramilitar, ka luftuar me pushkë në dorë përkrah serbëve kundër shqiptarëve.
Kur Niman Baliç i thotë se Duda është rritur në Serbi, ka thithur dhe është ushqyer në gjirin e Serbisë – dhe sot, me gojë plot, del e kërkon komunë boshnjake në Kosovë, ndonëse ajo është Gorane dhe nuk ka lidhje me boshnjakët.
Duda nuk e mohon as edhe me një fjalë këtë fakt, por vetëm hesht dhe vërgllatë.
Baliç e thotë troç: “Ti nuk mund t’i përfaqësosh boshnjakët” – dhe ndërkohë, çuditërisht, shumë politikanë lehinin si zagarë pas bythës së saj, duke i dalë në mbrojtje.
Duda po kërkon njësoj si strukturat paralele serbe – një copë Kosove për vete.
Sepse qëllimi i saj është i njëjtë me të atyre që mbajtën pushkën kundër nesh: ta çajë shtetin tonë për së gjalli.
Duda, me ftohtësinë e dikujt që ka harruar gjakun që është derdhur, po fut edhe një thikë më shumë në trupin e kësaj Republike – vetëm për të marrë edhe ajo një kulaç nga pazari i territ.
Në vend që Dudija të heshtësh nga turpi, del e shpjegon se “5000 burra janë rekrutuar pa dëshirë”, si për të justifikuar babën e sajë me uniformë serbe. Dhe ky nuk është problem individual – por turpi kolektiv që e kemi lejuar me votë dhe heshtje.
Po aq shqetësuese është edhe ndërhyrja e çenushit, Lirim Mehmeti, i cili mundohet ta flliçë Kurtin me lojërat e tij, duke i thënë Dudës se Kurti e ka ditur për këtë rast, por deri tani ka heshtur. “O zagar,” “Kurti kur erdhi në qeverisje, Duden e gjeti aty.”
Zagari Mehmeti, hapur para mediave gjermane, kërkon autonomi për serbët, duke e krahasuar me Tirolin e Austrisë.
Kjo tradhti e Lirim Mehmetit, e paraqitur në media të huaja, është 100 herë më poshtëruese dhe më anti-Kosovë sesa ajo e Gorankës Dudi dhe bashkëpunëtorëve të saj.
___
Shih videon ku Dude Balje përpiqet ta arsyetoj babain që si goran luftoj për Serbinë në Kosovë:

Kumtesë zyrtare e Federatës së Arbërisë rreth mosnjohjes së “Fitër Bajramit” si festë zyrtare në mbarë Shqiptarinë

Drini.us
-
0
Kumtesë zyrtare e Federatës së Arbërisë rreth mosnjohjes së “Fitër Bajramit” si festë zyrtare në mbarë Shqiptarinë

Pamje nga festimi i “Fitër Bajramit” në Tiranë

KUMTESË ZYRTARE E FEDERATËS SË ARBËRISË
Mbi Mosnjohjen e Festës së Bajramit në Trojet Shqiptare

Tiranë, Prishtinë, Shkup – 5 Qershor 2025
Federata e Arbërisë, si një zë qytetar dhe kulturor që përfaqëson ndërgjegjen kombëtare shqiptare në të gjitha trojet etnike, publikon këtë qëndrim zyrtar lidhur me festën e Bajramit, e cila më 6 qershor 2025 pritet të shënohet në disa vende me shumicë shqiptare.

  1. Festa e ashtuquajture Kurban Bajramit nuk është dhe nuk mund të jetë festë kombëtare shqiptare.

Federata e Arbërisë thekson se festa e Bajramit nuk përbën pjesë të trashëgimisë kulturore, historike dhe shpirtërore të kombit shqiptar. Origjina e saj është e huaj për traditën shqiptare, me rrënjë në Lindjen Osmane dhe me një ngarkesë ideologjike që synon nënshtrimin shpirtëror dhe kulturor të popullit tonë. Ajo nuk buron nga përvoja autoktone e shqiptarëve dhe nuk reflekton vlerat tona kombëtare. Kjo festë ka prejardhje fetare lindore dhe nuk përfaqëson as historinë, as kulturën, e as traditën autoktone shqiptare. Ajo është pjesë e një trashëgimie ideologjike të imponuar gjatë pushtimit osman, dhe jo e shpirtit të lirë dhe evropian të popullit tonë.

Në simbolikën e Bajramit nuk shohim asgjë që lidhet me identitetin tonë kombëtar: as në gjuhë, as në veshje, as në muzikë, as në mesazhin kulturor. Kjo festë përfaqëson një ndikim të huaj që, në vend se të pasurojë shoqërinë shqiptare, e çon atë drejt një krize identitare dhe shpirtërore. Kjo “festë” nuk rrjedh nga gjaku, gjuha, historia, as nga përmasa shpirtërore e shqiptarëve. Ajo nuk ka asnjë lidhje me këngët tona, me kostumet tona kombëtare, me legjendat, heronjtë apo simbolikën e flamurit tonë. Në këtë rit nuk ka Shqipëri – ka Lindje të Mesme, ka ideologji të importuar, ka kolonizim kulturor.

  1. Rastet e Denoncuara – Pasoja të Rënda për Kombin Shqiptar

Federata e Arbërisë sjell në vëmendjen publike disa ngjarje shqetësuese:

  • Vrasja e rreshterit Lika në Kaçanik, ku u evidentua përfshirja e elementëve të radikalizuar me prirje islamike.
  • Lidhjet e Bashkësisë Islame të Kosovës me struktura të dyshimta dhe figura me të kaluar në shërbime sekrete armiqësore.
  • Organizimi masiv i Haxhit, që shoqërohet me kosto të mëdha ekonomike dhe shthurje sociale, pa ndonjë nevojë reale kombëtare.

Këto zhvillime konsiderohen si rrezik serioz për moralin publik, kohezionin shoqëror dhe identitetin kombëtar shqiptar.

  1. Rreziku i Instrumentalizimit të Fesë

Bajrami është kthyer në një mjet ideologjik për të ndikuar mbi të rinjtë shqiptarë, për t’i larguar nga trashëgimia dhe vetëdija kombëtare. Në vend të riteve që nderojnë rrënjët tona ilire dhe qytetërimin europian, promovohen zakone që shoqërohen me simbole të huaja si ferexhetë dhe ritet e Haxhit.

Federata thekson se:

  • Kjo nuk është liri fetare, por kolonizim shpirtëror dhe politik.
  • Festa e Bajramit nuk përfaqëson identitetin shqiptar, por një agjendë ideologjike me prapavijë politike dhe gjeostrategjike nga qarqe të huaja.
  1. Mesazhi ynë është i qartë:

Jo Bajramit – Po Shqipërisë.
Jo kolonizimit shpirtëror – Po vetëdijes kombëtare.

Shqiptarët nuk kanë nevojë për ferexhe, xhami të sponsorizuara nga Arabia Saudite, as për gjunjëzim ndaj Mekës. Ata kanë nevojë për arsimim, shkencë, zhvillim dhe lidhje me trashëgiminë e tyre iliro-arbërore dhe me Evropën moderne.

Kërkesat e Federatës së Arbërisë

  1. Të mos njihet Bajrami si festë shtetërore shqiptare.
    Ai është rit fetar që nuk përfaqëson trashëgiminë tonë kombëtare. Asnjë institucion shtetëror nuk duhet ta legjitimojë me simbolikë zyrtare.
  2. Të hiqet nga kalendarët zyrtarë në Shqipëri, Kosovë, Maqedoni të Veriut, Mal të Zi dhe Luginë të Preshevës.
  3. Të ndalohet promovimi i agjendave fetaro-politike në media publike dhe institucione arsimore.
  4. Të ruhet laiciteti i shtetit dhe të luftohen format e radikalizmit fetar që rrezikojnë sigurinë, unitetin dhe identitetin tonë kombëtar.
  5. Të promovohen vlerat tona autoktone: gjuha shqipe, heronjtë kombëtarë, kostumet popullore, kultura ilire dhe trashëgimia evropiane. 

 Qëndrimi Zyrtar i Federatës së Arbërisë

Federata deklaron:

  1. Nuk e njeh festën e Bajramit si pjesë të kalendarit kulturor shqiptar.
  2. Kundërshton përfshirjen e saj në kalendarët zyrtarë të shteteve me shumicë shqiptare.
  3. Denoncon instrumentalizimin e saj nga qarqe ekstremiste dhe fetare që përpiqen të zëvendësojnë identitetin kombëtar me modele të importuara.
  4. Fton qytetarët shqiptarë të reflektojnë thellë mbi ndikimin e kësaj feste në kulturën dhe shoqërinë tonë.
  5. Paralajmëron institucionet shtetërore që të mos legjitimojnë rite që bien ndesh me rendin kushtetues dhe frymën laike të shtetit shqiptar.
  1. Thirrje për Vetëdije Kombëtare

Federata i bën thirrje:

  • Qytetarëve të mos bien pre e ideologjive që promovojnë ndarje dhe përçarje.
  • Institucioneve shtetërore, të mbrojnë vlerat laike, kushtetuese dhe kombëtare.
  • Mediave dhe shkollave, të tregojnë kujdes nga përhapja e materialeve që nxisin ekstremizëm dhe ndarje identitare. Mos lejoni që të fshihet historia jonë përmes riteve të huaja.
  • Mos e lini vendin tonë në duart e fanatikëve e të agjentëve të huaj.
  • Mos i dorëzoni fëmijët tanë në duart e një ideologjie që nuk njeh flamurin tonë, as gjakun tonë, as sakrificat tona.

Përfundim

Ky reagim nuk është kundër besimit personal, por një thirrje për ruajtjen e trashëgimisë dhe vetëdijes shqiptare. Festa e Bajramit, ashtu siç promovohet sot në trojet shqiptare, përfaqëson një projekt të rrezikshëm për shpërbërjen kulturore dhe laike të shqiptarëve.

Federata e Arbërisë qëndron në mbrojtje të trashëgimisë arbërore, vlerave qytetare dhe përkatësisë evropiane të kombit tonë.

Lavdi rrënjëve tona arbërore!

JO Bajramit – PO Shqipërisë!
JO agjendave të huaja – PO vetëdijes kombëtare!

Rroftë një Shqipëri e lirë, europiane, laike dhe me dinjitet kombëtar!

Në emër të dinjitetit dhe vetëdijes shqiptare –
Federata e Arbërisë
Shqipëri – Kosovë – Maqedoni e Veriut – Diasporë
Datë: 05.06.2025

Nga Federata e Arbërisë
Shqipëri – Kosovë – Maqedoni e Veriut – Diasporë
Datë: 5 Qershor 2025

Shih videon:

Video | Facebook

Ishte një “bisedë e mirë” me Putinin, por Trump theksoi se kjo nuk do të çojë në paqe mes Ukrainës dhe Rusisë

Drini.us
-
0
Ishte një “bisedë e mirë” me Putinin, por Trump theksoi se kjo nuk do të çojë në paqe mes Ukrainës dhe Rusisë

Dy liderët e fuqishëm Trump dhe Putin biseduan të mërkurën në mbrëmje për një orë e çerek. Ata diskutuan, mes të tjerash, për Ukrainën dhe Iranin, sipas presidentit amerikan.

Preben Brækstad

Gazetar

Publikuar: 04.06.2025 18:42 |

Trump mendonte se kontakti telefonik që zgjati pak më shumë se një orë ishte një “bisedë e mirë”. Por ai theksoi se kjo nuk do të çojë në paqe mes Ukrainës dhe Rusisë në të ardhmen e afërt.Edhe Kremlini konfirmon bisedën. Nuk dihet në mënyrë publike se kush e mori iniciativën për këtë takim telefonik që zgjati pak më shumë se një orë.

Dyshja gjithashtu praat dhe në telefon para disa javësh. Temë e atij takimi ishte se si të përfundohej “masakra në luftën në Ukrainë” dhe tregtia, sipas Trumpit. Atëherë Putin pretendoi se “ne jemi në rrugën e duhur”.

Një nga temat e bisedës sot ishte sulmi i ashpër që Ukraina kryen ndaj katër bazave ushtarake ajrore në Rusi.

– Do të përgjigjemi ndaj sulmeve–

Putin tha shumë qartë se ai do të përgjigjet ndaj sulmeve të fundit ndaj bazave ajrore, shkruan presidenti amerikan Trump në median sociale.Sulmi për të cilin bëhet fjalë ishte një sulm masiv dhe shumë i planifikuar me dron nga ana e Ukrainës – që ndodhi të dielën e kaluar. Një sërë avionësh ushtarakë të rëndësishëm të Rusisë u sulmuan dhe u shkatërruan. Realizimi dhe rezultati u pritën me duar të mëdha nga disa. Rusia u përgjigj me sulmin e saj më të madh me dron ndaj Ukrainës që nga shpërthimi i luftës në shkallë të plotë.

Trump tha gjatë bisedës telefonike me Putinin se SHBA-në nuk mori asnjë paralajmërim për sulmin me dronët ukrainas. Kështu shprehet një këshilltar i Kremlit pas bisedës.

Pikat e forta të kritikës javën e kaluar

Së fundmi, Trump është shprehur ashpër ndaj Putinit dhe ka pretenduar se ai “nuk është i besueshëm”. Ai paralajmëroi Rusinë se nëse do të merrte të gjithë Ukrainën, do të çonte në rënien e Rusisë.

– Unë nuk jam i kënaqur me atë që bën Putini. Ai po vret shumë njerëz dhe nuk e di se çfarë ka ndodhur me Putinin, tha Trump për gazetarët në aeroportin Morristown para se të hipte në avionin presidencial Air Force One.

– Nuk e di se çfarë ka të gabuar me të. Çfarë ka ndodhur me të? tha presidenti më tej.Kjo ndodhi më 26 maj, vetëm një javë pas bisedës telefonike të mëparshme që ata kishin.Atëherë, përgjigjja nga Kremlini ishte si më poshtë:

– Ka një ngarkesë të caktuar emocionale në këtë moment vendimtar.

Foto: Susan Walsh, AP/NTB

Dakord për Iranin

Trump ka dërguar së fundmi një propozim për marrëveshjen atomike në Iran, ka konfirmuar Shtëpia e Bardhë. Iniciativa vjen pasi Agjencia Ndërkombëtare e Energjisë Atomike (IAEA) ka alarmuar së fundmi për rritjen e prodhimit të uranit të pasuruar nga Irani.

Trump mendon se Irani nuk duhet të ketë armë bërthamore. Në këtë pikë, dy burrat e fuqishëm ishin dakord, sipas Trump.

Presidenti rus thuhet se ka propozuar që ai vetë të merrte pjesë në bisedimet për armët bërthamore me Iranin.

Aftenposten

Trump har snakket med Putin på telefon: – Det var en god samtale

Drejtuesi vizionar dhe ai urrejtës

Drini.us
-
1
Drejtuesi vizionar dhe ai urrejtës

Hakif Bajrami, historian nga Prishtina

  • Drejtuesi institucional vizionar

Drejtuesi i çdo institucioni që është vizionar, në rend të parë i kushton rëndësi organizimit. Si i organizuar ai kërkon, dhe, me shembullin personal tregon se si çdo punëtor duhet të punojë i organizuar. Si vizionar i organizuar e ndan punën, i ndan dhe sistemon funksionet, për një rezultat, që në fund i hap horizonte të reja kompozicionit institucional shoqëror, që e drejton, në dobi të  civilizimit. Vizionin e organizimit si shtyllë dialektike duhet zbatuar në çdo pore të jetës, sepse vetëm çdo gjë që është e organizuar ka perspektivë të jetojë. Dhe, është sërish e arritur vizionare, nëse prijësi e vren me kohë, se nuk është i aftë për ta bartur institucionin përpara, prandaj me vet iniciativë largohet, për t` ia lëshuar vendin e drejtuesit tjetër, që ka aftësi vizionare pasuese.

Së këndejmi, jeta ka treguar, se çdo drejtues, nuk mund të avansohet në vizionar, po nuk pati aftësi organizative. Pra, vizionari krijohet, por vizionin nuk e ka të lindur askush. Dhe, për t` u bërë vizionar duhet edhe punë profesionale, dhe në një masë nevojitet talent i cili përsoset vetëm me punë kreative individuale ose kolektive, në proces.

Historia në këtë rrafsh, na mëson se në të kaluarën dhe sot, ka drejtues institucionesh, ose drejtues shteti (politikanë) dhe individ që janë vizionar. Të tillët shkencërisht dihet se nuk janë të lindur si vizionarë, por ose kanë inteligjencë të mjaftuar dhe ambicje, për të mësuar duke u ndihmuar edhe nga rrethi ku jetojnë i cili determinon kërkesën të krijojë vepra të mira-të dobishme për njeriun, popullin-kombin dhe njerëzimin. Personat e tillë ose janë të prirur në punë individuale, ose ekipore, dhe dikush nga ekipi është më inteligjent dhe në krijimin e një kryevepre me urti sërish e konsideron si të arritur falë bashkëpuntorëve. Vizionarit pra, në rend të parë i nevojitet vetëdija që i përcaktohet nga niveli ekonomik i familjes, shoqërisë, shtetit apo epokës në të cilën jeton.

Së këndejmi, ata që nuk janë drejtues, por janë kreatorë, janë zbulues të veprave epokale, që janë në shërbim të njerëzimit, janë shumë të respektuar edhe sa janë gjallë, prandaj për veprat e tyre shekujt nuk janë asgjë, sepse njeriu (historia) nuk i harron veprat e tyre. Shkurt, organizatorët e mëdhenj të zbulimeve të mëdha epokale, veprat e mëdha, mbesin të gjalla, edhe pas çasti psikologjik kur vizionari më nuk është në mesin e të gjallëve, sepse jeton vepra e tyre. Së këndejmi e shtrojmë pyetjën: a është bleta vizionare me tërë atë punë që del nga lëvizjet e saj, të cilat ne si qenie njerëzore as nuk mund ti lexojmë e as ti kopjojmë. Me këtë konkludim sikur duam që determinizmit t` ia mbyllim çdo “teori” që beson në te. Pra, në shembullin e bletës mund të konkludojmë se asgjë, nuk është e shkruar më parë, por jeta e jetuar jetohet dhe krijohet vetëm nga ajo fuqi intelektuale që është e organizuar në kohë të pambarim dhe hapsirë të pafund.

Njerëzit vizionarë zakonisht afrojnë ngat veti të diturit dhe të urtit, të devotshmit. Prijësit e tillë i sjellin njerëzimit-kombit vetëm jetëgjatësi dhe pavdekësi, për veprat e tyre të pavdekshme. Së këndejmi, ata që merren me krijimtari letrare (shkrimtarët e të gjitha zhanreve-hb) kanë një vlerë të pavdekshme, sepse e drejtojnë njeriun në lexim, në mësim, në urti, në mendim, në punë, në mësim të jetës  dhe në mësim të “jetës” artistike, e cila provon të avansohet në respekt, në kult- në zgjerim të diturisë, në mënyrë që nevojtari, lexuesi, gjenerata njerëzore, të formohet sa më me themel, sa më guximshëm për jetën e organizuar, për dobi të kombit, regjionit, gjeneratave, të gjithë brezave të shoqërisë. Bie fjala, të gjithë dje dhe sot e dijnë se nuk ka shansë që të ndryshojë diçka në vijim për dobinë që ka njeriu dhe shkolla e: Sokratit, Platonit, Aristotelit,Krishtit (Isait), Muhamedit, Mikelangjellos, Da Vinçit,Khajamit, Shekspirit, Dekartit, Hegellit,E. Zollës,Hemingvejit, të gjithë rizorgjimentasëve (Rilindasëve-mendje ndriturve), që njerëzimin e shkëpusin nga koha e injorancës, nga koha e hipokrizisë. Por, nuk duhet menduar, se mos ka kohë të tepruar, ose mungesë të saj, por duhet punuar me veprime të gjalla në mënyrë që në rrjedhën e jetës mos të futet në qarkullim hipokrizia. Pra, krahas dashurisë në njeriun dhe për njeriun, dihet se jeton edhe urrejtja.

Të ditur dhe të urtë i ofrojmë njeriut lumturi

Përmes të diturve dhe të urtëve, njerëzimi  ec përpara dhe shënon epërsi nga e kaluara, duke shpikur gjëra të reja, në dobi për njeriun . Në këtë rrugëtim shekulli XX-të ishte shekull i kundërthënieve në mes diturisë (Ajnshtajnit) dhe marrëzisë (Hitlerit e Stalinit e plotë të tjerëve më të “vegjël”), shih në rrafshin e likvidimit të njerëzve kundërshtarë, të cilët përjetohen dhe projektohen edhe si individë edhe si popull,por mbi të gjitha si individ armik. Po, shekulli XX në anën tjetër, është me plotë Ajnshtajna (N. Teslla,Byfoni, shpikësit e medikamenteve, shpikësi i lokomotivës, ideatorë të robotikës,krijues të inteligjencës artificiale….), me plotë Hitlera dhe Stalina më të vogël, të tipeve dhe qëllimeve të tyre n` anën tjetër, por me mundësi më të vogla, për punë johumane dhe jo njerëzore.

Shkencëtarët janë shpresë njerëzore në çdo kohë

Shkencëtarët vizionarë në anën tjetër janë shtresë, që i duhet sakrificë kolosale jetësore për ta bërë vizionin e tij realitet. Dhe në vijim shkencëtari nuk mund të shkëputet nga puna e tij, që i transferohet pastaj si mision i vijëzuar, pa marrë parasysh vakumet që i servohen në jetë, për ti zbatuar adetet dhe zakonet që e pengojnë, ose e stimulojnë, e që janë veti dhe natyrë e gjallë njerëzore. Pra, veprat e dobishme që janë nga rrafshi eknomik, psikologjik dhe civilizues, e të cilat e forcojnë bindjen se njeriu mund të bëjë vepra që e ndryshojnë tërë godinën shoqërore, e humanizojnë jetën, e sigurojnë shëndetin, e sigurojnë rrugën e suksesit në shpikje të reja,pra e rikrijojnë ambientin. Bje fjala, me ndërtimin e një ure,njeriu e mund çdo dallgë të lumit, ose të shkëmbinjëve që i ndajnë prrojet, pastaj, si bje fjala hapja e Kanalit Suezit, ndërtimi i anijeve,u tregua se njeriu e mundi detin, ndërsa shpikja e busollës e lehtësoi udhëtimin-lundrimin. Ndërtimi i rrugëve, tuneleve, binarëve, asfaltit, shpikja e rrymës, telefonit, radios, televizionit, nuk mund të ndodhte pa njohje të thellë të aparateve fotografike dhe të krijimit të teknikës për lëvizje të fotografive, të cilat transferohëen në kibernetikë. Kështu, njeriu e mundi largësinë, sepse ai që e shpiku rrotën gati se mbeti anononim. Por ai që e shpiku nevojën që informata, nuk guxon të mbetët si zbulim dhe dhunti, të mbetët e arritur e mbyllur, por të avansohet ne pronë njerëzore, disi ta humanizojë jetën “përtej humanizmit”, që njeriu i informuar të avansohet në një pozicion më civilizues, në një besim që nuk është abstrakt. Madje, shtypshkronjën nuk e rrënoi shpikja e alfabetit, përkundrazi, çfarë rëndësie do të kishte shtypshkronja nëse nuk do të kishte shkronja-alfabet, e arritur kjo që e ndezi “motorrin”, që çdo popull   ta ndërtojë dhe thellojë gjuhën e shkruar. Pra, një shpikje krijon kërkesa zingjirore, që çdo komb të ketë alfabet kombëtar dhe normë kombëtare të shkrimit.

Ndërtimi i aeroplanit, në rrafshin e forcimit të njeriut karshi vështirësive natyrore, ia bëri njeriut të mundur që në ajr të “fluturojë”.Po si u zbulua shpejtësia e dritës, vetëm nga të diturit dhe të devotshmit, që me fuqinë e matematikës zbuluan diçka përtej “fantazisë” së shpikjsë së numrave dhe simboleve, të materjeve dhe metaleve, deri te matja e largësisë me saktësi, deri te fantazia për ekzistencën kuantike të antimateries.

Shkenctarët në fushën e shëndetit janë një botë në veti, të cilët e mundin çdo sëmundje që e sjellë realiteti shoqëror dhe kohor-ambienti, gjithmonë duke e ditur që pleqëria nuk mund të shërohët, se vetëm koha nuk vdes kurrë. E gjatë është rruga dhe numri i Nobelistëve në shëndetësi. Por, askush deri me sot nuk ia ka mësy ta sherojë pleqërinë dhe ta përthekojë kohën, por ta urtësojë atë,ta humanizojë atë është përpjekje, jo e kotë po që ka rezultate, ku eutanazia si sekondë e fundit e jetës të shënojë një “fillim të ri”, ndoshta, për ta spjeguar “jetën” edhe pas shuarjes së saj fizike dhe shpirtërore. Pra, njeriu është në një mënyrë i kufizuar në “aftësi”por i pakufizuar në mundësi. Dhe njeriu vizionar nuk e ka të ndaluar të dali edhe “jashtë aftësisë dhe mundësisë”, siç doli shpikësi i aeroplanit, rrymës, telefonit,rentgenit, transplantimit, internetit, por jo asesi të trurit, edhe pse për robotët ka kohë dhe histori e gjatë, që flitet. Sot, bije fjala kanceri është një enigmë, që mund të krahasohet me TBC-en dikur. Por njeriu i ditur dhe i urtë në punë, do ta mund edhe këtë në proces tragjik qoftë ai i “mbjellur” (i trashëguar) apo me punë të pandërprerë duke e hulumtuar në nukleus, dhe një ditë për te do të mësohet shumë, se sa e: “lehtë” paska qenë mundësia që: “qeliza nuk e han më qelizën, por e përbinë të gjallë, për “ushqim”, dhe sherimi i qelizave që prekën në atë proces do të jetë një trajnim sikurse të jetë një ndeshje futbolli, ku shëndeti dhe gjallëria dominojnë mbi të gjitha traviatat e jetës, sepse aty ka diçka të gjallë, që është më e dobishme si jeta e shëndosh, pa helm, pa infektim.

Pra ejani ju njerëz të leximit dhe diturisë, të zbresim në një krahasim shumë të ashpër: ata që shkaktojnë luftëra dhe rrënime dje dhe nuk largohen nga ai zanat sot, nëse mendojnë me tru të shëndosh, vetëm pas akteve të tyre të shëmtuara, pas vrasjeve dhe rrënimeve, e kuptojnë se ishin, në vizion të gabuar të historisë. E ky koncept, sa më shumë që shkurtohet në kohë, si “çështje e kuptuar”, do të kemi luftëra më pak, mizori më të kontrolluara dhe varfëri më të “harmonizuar”, sepse varfëria kurrë nuk mund të avansohet në kategori humane të jetës. Pra, me qenë i varfër nuk do të thotë të jesh në rrafshin e mundësisë që të krijosh vepra që e transferojnë jetën, standardin jetësor në përgjithësi. Sot, njeriu mund të jetojë si imitim nepër shpella, vetëm për ta studiuar aftësinë e tij sa i reziston ngrohtësisë, ose acarit akullor dhe jetës nepër të cilën ka kaluar lloji.Pra, aty do të mësohet se pakurrizorët nuk mund të lindin kurrizorë, të pagjinitë nuk mund të lindin gjini. Pra, guri mund të trasferohët në dhe, dhe dheu mund të avansohet në gur, por asnjeri nuk mund të transferohen në gjallesë që lëvizë nepër ta (guri dhe dhe).

Politikani vizionar dhe grindavec   

Së këndejmi, si u tha më lartë, politikani ose drejtuesi i institucionit që ka aftësi vizionare dhe din të krijojë strategji të shkelqyer, gjithmonë i afron afër veti njerëzit e ditur e jo njerëzit që janë oportunistë dhe puthadorë-tinzarë. Pra, vetëm politikani që është i korruptuar i afron  njerëzit që i duhen. Lidhur me këtë, partitë politike në shoqërinë bashkohore duhet për të mësuar se nuk janë institute-servise të grupeve, por që duhet mësuar se sa më i gjërë të jetë themeli i tyre politiko shoqëror, për aq ato parti do të mbesin në histori si të respektuara në popull. Për ndryshe llogaritet se për çdo vit, shkatrrohen shumë parti, por edhe lindin parti të tjera, të cilat nëse drejtohen nga vizionarët kanë jetë të gjatë, nëse kanë programe të shkruara me analiza dhe sinteza shkencore, do ti përjetojnë shekujt. Por nëse drejtohen nga karrieristët dhe batakgjinjët kanë jetë të “garantuar”, për një stinë vjetore. Dallimi në mes tyre është si kimia organike me kiminë inorganike, që kanë emër të përbashkët por funksion kundërshtues.

Njeriu i korruptuar dhe lakmitar

Ky soj i njerëzve ka prirje që afër vetes të sjellë njerëz të dëgjueshëm, pa un, pa ambicje, pa karakter dhe të pabesë, pa kornizë jetësore, që nuk e dijnë ku fillon njerëzorja dhe ku mbaron e keqja. E nëse njerëzorja është e mirë për të gjithë, e keqja është e dëmshme për të gjithë. Njerëzit e tillë që e kanë në gjak korrupcionin, nepotizmin, poltronizmin dhe superpoltronizmin, janë kryesisht njerëz për një përdorim, për një çast që nuk zgjatë, sepse pa u mbyllur perdja në “teatër”, shfaqja mbaron tregimin, e mbyll misionin pa vizion dhe pa koncpet jetësor, për të jetuar, për t` u mbajtur në mend, si diçka në dobi të njeriut dhe për njeriun, aktiv dhe kreativ.

Vizionarët shqiptarë janë të paktë në të gjitha fushat

A ka shqiptaria shkrimtarë, shkenctarë, ndërtues, shpikës dhe burra-shteti që janë vizionar? Të themi se po. Por, duhet  kultivuar  veprën e tyre të përsosur deri në pambarim. Dhe, e shtrojmë pyetjen: a ka shqiptaria personalitete që janë të çmuar në botën e civilizuar? Themi se po. Për shembull, Skënderbeu,  Ali Pashë Janina, Bushatlinjët,  Ymer Prizreni, Abdyl Frashëri, Vaso Pasha,Naim e Sami Frashëri, Jeronim de Rada, Haxhi Zeka, Hasan Prishtina, të gjithë ata që e krijuan alfabetin, të gjithë ata që e themeluan shtetin, e në vijim si Shotë Galica, Nazim Gafurri, Qemal Stafa, Emin Duraku, Adem Demaçi, Adem Jashari. Secili për një vepër të caktuar, por që është vepër monument, në dobi të njerëzimit, për humanizimin e jetës që do të mbetet në histori si Nëna TEREZE-Nënë e njerëzimit, që është nderë edhe për Çmimin Nobel që jipet.

Po sot ku jemi dhe çka do të mbetet në histori për tu kultivuar?

Mendoj se në historinë shqiptare për shekujt që vijnë, do të mbetet lufta e UÇK-ës. Ndërsa, historia e pas luftës e deri më sot, nuk do të mbahet mend përpos atij çastit të shpalljes së pavarësisë më 17 shkurt 2008. Madje, “puna e parlamentit” të sotëm të Republikës Kosovës, duhet të harrohet shumë shpejtë, por njëherit edhe të mësohet që mos të përsëritet një kuazi kulturë shtetërore e inateve,  që po merr dimension epidemik urrejtës nga populli i tërë. Nuk e di,a janë të vetëdijshëm të gjithë akterët e dramës së Kuvendit Kosovës, që është bërë një lloj “arome e padurueshme” me 26 dështime. Sidomos po flitet se është bërë neveri tautologjia e spikerit (edhe pse ai njeri është i verifikuar si humanist dhe atdhetar-hb).Është bërë e neveritshme pastaj çdo fytyrë e atyre që po defilojnë para gazatarëve, para dhe pas shfaqjeve dështuese, që i ngjanë sjelljes së rrotës  së shpërthyer të një veture me pamje cinike dhe të shëmtuar.

Shqiptarë,ndërgjegja kombëtare ju thërret: kujtojeni pajtimin e Adem Demaçit me ata që e burgosën, pajtim ai që ndodhi në kulmin e luftës çlirimtare; Kujtojeni kohën e pajtimeve të drejtuar nga patrioti Prof. Anton Qeta. Madje vetëm kur UÇK dhe NATO e çliruan Kosovën me luftë, ata që faleshin dhe pajtoheshin e kuptuan misionin dhe vizionin e pajtimeve. Por,kujtojeni edhe shkuarjen e Ibrahim Rugovës me ekip, te vrasësi i shqiptarëve, të projektuesi i shfarosjes së shqiptarëve. Dhe mos nxitoni për ta akuzuar. Lidhur me këtë shkuarje, Adem Demaçi na pati ftuar në zyrën e tij dhe prej secilit kërkoi mendim. Pasi që disa u zbrazën edhe me ofendime,  Baci foli i qetë me porosi prej urtaku: “Mos kofshi në lëkurën e tyre. Ata kanë shkuar atje për të shpëtuar diçka, sepse jemi popull si i humburi në shkretirë. Ju, kujtoni se pajtimi im me ata që më kanë burgos ka qenë i lehtë. Ju kujtoni se udhëtimi im në Beograd për tu përballur me shovinizmin ishte i lehtë. Jo kam shkuar me prush në mushkëri, sepse e kam ditur se do të flitet e debatohet edhe nga vizionarët edhe nga injorantët dhe fajdegjinjët. Pra, unë nuk kam mundur për të qëndruar në dy karrike: ta them se: Nuk është trim dhe burr ai që e shtrinë gishtin e krimit, por është trim dhe burr ai që e shtrinë dorën e pajtimit”.  E shkuarja ndodhte për ta shpëtuar një gjendje, për ta shpëtuar një popull. Pra nuk shkohej për tradhti. Të paktën urtia kombëtare të drejton, në këtë besim. Pra, ju që kritikoni, ofroni zgjidhje, kujtojeni Nënë TEREZËN, që u shkri për të sëmurët në Indinë e largët, por që e mahniti botën me dashuri. E në emër të kësaj dashurie, punoni për ndërtimin e shtetit, sepse UÇK dhe NATO na e krijoi shansën e mileniumit për ta themeluar shtetin e Kosovës. Pra, shtetin e kemi themeluar jo për thellimin e inateve, jo për shfarosjen e dikujt, jo për të jetuar vetëm shqiptarët në te. Pra, nuk jeni armiqë, ore njerëz të Parlamentit sot. Pra, kur vinte Krist Hilli nga Shkupi (1998/9) dhe na e përplaste në fytyrë se “UÇK është terroriste”, duhej dëgjuar, duhej për ti buzqeshur para syve, edhe pse ai dinte se qeshja jonë ishte cinike. Por, procesi e kërkonte që situata të vjen deri te përdorimi i forcës e që ishin SHBA-t ato që më 24 mars 1999 dolën në mejdan, i cili dihet se si mbaroi më 10 qershor 1999. E mbaroi me kapitullim të plotë të nazifashizmit serbian. Pra, largoni inatet dhe ia jepni shansën organizimit të Parlamentit.

Madje në Kuvend të Kosovës sot, janë nja shtatë-tetë përfaqsues popujsh, që flasin gjuhë të ndryshme, që është shembull për respekt. Pra, lutja jonë është që t` ia humanizoni jetën popujve të Republikës Kosovës. Për ndryshe ju deputetë, po ua mundsoni hapësirën ligësive të reja, që të përsëriten në forma të ndryshme, e që populli nuk i dëshiron. Pra, mos e kultivoni të keqën dhe ligësinë. Ta dini, të gjithë se edhe pas juve do të ketë parlament, do të ketë progres dhe jetë në liri të garantuar, për të gjithë njësoj. Së këndejmi ia kushtoni vetëm një orë hulumtimit të veprave të vizionarëve; rrini më pak në pasqyrë, sepse bota nuk sjellet pas juve; sepse ju një ditë do të jeni jashtë funksionit, dhe do ta pyesni vetën, nëse mendoni me tru, pse u tallëm me popullin deri në atë masë, si na duroi!? Me urtësi arrihet largësia.

 Më 4 qershor 2025

Kombëtarja shqiptare e futbollit e konsoliduar dhe cilësore

Drini.us
-
0
Kombëtarja shqiptare e futbollit e konsoliduar dhe cilësore

Nga: Arif Ejupi

Shqipëria nisi daljen nga vetizolimi i gjatë politik dhe kulturor, me ngadhënjimin e demokracisë në fillim të viteve ’90. Ajo sikurse shumë vende të tjera të bllokut ish-komunist gradualisht iu bashkua Perëndimit në shumë fusha, përfshirë edhe sportin.

Megjithatë, futbolli si sporti më i popullarizuar në botë kishte mbetur për një kohë të gjatë i margjinalizuar dhe pa ndonjë vizion të qartë zhvillimi.

Stadiumet ishin në gjendje të mjerueshme, strukturat drejtuese joprofesionale, po ashtu mungonin politika të mirëfillta pune me pionierë dhe juniorë.

Kaluan dekada të tëra me paraqitje të dobëta dhe mungesë suksesi, derisa erdhi momenti historik: Kualifikimi në Kampionatin Evropian “Francë 2016”, që përfaqësonte ngjarjen më të madhe në historinë e futbollit shqiptar deri atëherë.

Kjo pjesëmarrje në këtë ngjarje të rëndësishme nuk ishte vetëm një arritje sportive, por edhe një shpërthim krenarie kombëtare për shqiptarët kudo që janë.

Kombëtarja jonë, e udhëhequr nga trajneri i atëhershëm italian Gianni De Biasi dhe e përbërë nga një brez futbollistësh të përkushtuar, dëshmoi se Shqipëria, kishte arritur më në fund të thyente “murin e inferioritetit ” që e kishte penguar vite të tëra.

Ky sukses historik u ndërtua me moral të lartë dhe besim në vetvete. Pa dyshim, rrugëtimi drejt Euro 2016 u shënua në ndeshjen dramatike të zhvilluar në Beogradit, më 14 tetor 2014, ku huliganët serbë sulmuan brutalisht futbollistët shqiptarë, duke shkaktuar ndërprerjen e ndeshjes.

Në një vendim të shumëpritur dhe të drejtë UEFA, regjistroi fitoren në tavolinë për Shqipërinë me rezultat 3:0, duke sanksionuar dhunën dhe urrejtjen e shfaqur në atë përballje të turpshme. ku serbët shfaqën çmendurinë e tyre.

Ky vendim ishte më shumë se teknik: ishte një dënim i qartë ndaj racizmit dhe një njohje e qëndresës së kombëtares sonë.

Pas Euro 2016, Kombëtarja shqiptare vazhdoi rrugëtimin e saj me luhatje, por me tendencë të qëndrueshme drejt konsolidimit.

Në dekadën e fundit, janë hedhur hapa të rëndësishëm në profesionalizimin e trajnerëve, reformimin e Federatës Shqiptare të Futbollit, ndërtimin e infrastrukturës moderne (si “Air Albania Stadium” në Tiranë), si dhe përfshirjen e diasporës shqiptare në përbërjen e ekipit kombëtar.

Kombëtarja është pasuruar me futbollistë të talentuar nga Kosova, Maqedonia e Veriut, Lugina e Preshevës, Mali i Zi dhe diaspora në Zvicër, Gjermani, Suedi, Angli etj.

Zaten kjo e ka shndërruar kombëtaren shqiptare në një çerdhe të bashkimit të shqiptarëve në një ideal të përbashkët sportiv dhe kombëtar.

Sot, Kombëtarja shqiptare është një skuadër konkurruese, cilësore dhe e respektuar në Evropë, e aftë të përballet denjësisht me çdo kundërshtar. Shpresojmë se këtë do ta dëshmojë edhe më 7 qershor 2025, në një ndeshje të veçantë kundër Serbisë, e vlefshme për  Botërorin 2026, që do të mbahet në Kanada, Meksikë dhe SHBA.

Kjo përballje, përveçse një sfidë sportive, ka edhe simbolikë të veçantë për ne shqiptaret, ngase është edhe një rast për të treguar maturi, dinjitet dhe nivel futbollistik, ndaj një kundërshtari me të cilin kemi përvoja mjaft të hidhura.

Në prag të kësaj ndeshjeje, Kombëtarja shqiptare është më e bashkuar se kurrë, me një grup lojtarësh të talentuar dhe të motivuar për të shkruar kapituj të rinj suksesi.

Kombëtarja shqiptare e futbollit nuk është më “e harruara” e Evropës, ajo tashmë është bërë pjesë e denjë e elitës së futbollit evropian dhe atij botëror.

Nga sofistët te LDK-ja: kur arsyetimi kritik sfidon traditën

Drini.us
-
0
Nga sofistët te LDK-ja: kur arsyetimi kritik sfidon traditën
Nga: Isuf Bajraktari
___

Teksa po lexoja sërish librin “Vetëpërkufizimi i njeriut” të filozofit Muhamedin Kullashi, botuar më 1987, më tërhoqi një ndjenjë e njohur: ai çast kur njeriu guxon të dalë nga hija e zakonit dhe të mendojë për vete. Ky çast filozofik më solli menjëherë ndër mend një paralele të fuqishme – atë mes sofistëve të Greqisë së lashtë dhe veprimit politik të Lidhjes Demokratike të Kosovës në vitet ’90. Kjo lidhje e parë nëpërmjet reflektimit filozofik më nxiti të shkruaj këto mendime.

Nga njëra anë Greqia e lashtë, nga ana tjetër Kosova e fundviteve ’80. Duket si një krahasim i largët, por në thelb kemi të bëjmë me dy çaste të ngjashme të historisë njerëzore: momente kur njeriu del nga hija e zakonit dhe guxon të mendojë ndryshe. Pikërisht këtë bënë sofistët në shekullin V para erës sonë. Dhe po këtë e bëri Lidhja Demokratike e Kosovës në vitet ’90, kur sfidoi sistemin monist jugosllav dhe solli në skenë një rend të ri shoqëror të ndërtuar mbi pluralizëm dhe mendim qytetar.

Sofistët ishin ndër të parët që guxuan të thoshin: “Ligji nuk është i drejtë sepse është i vjetër.” Ata nuk e shihnin rendin si të dhënë nga perënditë, por si një konstrukt njerëzor që mund të ndryshohet. Duke vëzhguar zakonet e popujve të ndryshëm, ata kuptuan se morali, e drejta dhe rendi politik janë produkte të marrëveshjeve njerëzore, jo të ndonjë rendi të përjetshëm. Në këtë mënyrë, sofistët e zhvendosën mendimin filozofik nga miti tek arsyetimi – nga e pandryshueshmja tek e diskutueshmja.

Në mënyrë të ngjashme, LDK-ja në Kosovë solli një frymë të re politike dhe shoqërore: jo më nënshtrim ndaj “unitetit” të pashkallshëm jugosllav, por vetëvendosje përmes mendimit dhe organizimit qytetar. Ajo nuk e mohoi identitetin kombëtar, përkundrazi, e riktheu në qendër, por jo përmes mitologjisë ideologjike apo etnonacionalizmit militant. LDK ndërtoi projektin e saj shtetformues mbi arsyetimin politik, fuqinë e votës dhe strukturimin institucional.

Në të dyja rastet – të sofistëve dhe të LDK-së – ndodhi e njëjta gjë: një sfidë ndaj “të vërtetave” të paprekshme. Ashtu siç sofistët sfiduan dogmat morale e fetare, LDK sfidoi dogmat e një regjimi autoritar që e paraqiste vetveten si e vetmja rrugë. Ky ishte një çast iluminist për shoqërinë kosovare: një dalëngadalë çlirim nga frika dhe prania e ideve që e vendosin qytetarin në qendër.

Është e rëndësishme ta kujtojmë këtë sot. Në një kohë kur shpesh tradita politike përzihet me tribalizëm dhe nostalgia kthehet në pengesë për vizion, ne kemi nevojë për një kthim te mendimi kritik. Demokracia nuk është vetëm një rend ligjor apo një sistem zgjedhjesh, por një kulturë e dyshimit ndaj autoritetit dhe besim në fuqinë krijuese të qytetarit.

LDK-ja e fillimeve na kujton se pluralizmi nuk është kaos, por mënyra më dinjitoze për ta trajtuar ndryshimin. Siç na mësojnë sofistët, ligjet dhe normat janë të vlefshme kur përfaqësojnë arsyen dhe dinjitetin njerëzor – jo kur ruhen vetëm sepse janë të vjetra.

1...542543544...1,775Faqja 543 nga 1,775