Kur pushtuesi-pushtet e tejkalon zullumin

Krypa dhe mollataret.

I gjithe sheshi ishte mbushe me njerez. Burra dhe gra të veshun me kostumet e bukura shqiptare. me flamuj te Shqipnise e Italisë.

Pritej te vinte Konti Çiano. Disa organizatore po mesonin nje grup qe me te ardhë dhandërri i Duçes te therrisinin sa te mundnin

– Duçe – Çiano, Duçe – Çiano,

Tunxh Miftari i Merturit me do burra të fisit po bisedonte me Sali Manin bajraktarin e Krasniqes.

E në ate kohe kalon aty pari Ndok Gjeloshi me gradat e oficerit madhor, i armatosun e i shoqënuem nga disa ushtarake te tjere.

Ishte njai Ndoke Gjeloshi qe me do shqiptare u munduen me vra Ahmet Zogollin ne Viene, por gabuen shenje e vrane njefare major Lleshi prej Mirdite.

Tash Ndok Gjeloshi ishte krekose dy here .Ke kthye ne Shqipni me ushtrine pushtuese te Duçes, e i priste shpata ne te dy anet. Me i ra hunda ne toke nuk e prekte me dore, po ishte rrezik me e kushatise allti.

E tek po kalonte pa bajraktarin e Merturit. Ndryshe prej te tjereve ishte me veshjen qytetare gjakovare. Gjeloshi u ndie i fyem.

– Bajraktari i Merturit , – i thirri. – Urdhni ka kënë me ardhe të tanë me kostume kombëtare.

(Nënkuptimi ishte i qartë: t’i paraqitej botës se ministrin e fashizmit e kishte pritë me aq dashuri populli.)

– Tu rrite jeta, – ju pergjigj ne zhargonin e hershem Tunxhi. – Më kan’ nisë pa la për thonjësh, për Shkoder, e nuk më ka dale kohë me u ndrrue.

(Nënkuptimi ishte i qarte, ” kam ardhe i detyruem e jo me vullnet “.)

Ndok Gjeloshi u nxi ne fytyre. Pergjigjen e mori si rebelim dhe fyerje personale. Mbeti keq dhe pastj foli:

– Edhe rekrutet per milice nuk i ke pru siç u ka ardhë urdhni.

– I kam nise i korrè, – tha Tunxhi me mosperfillje.

– Ata i ka marre kufini, – tha Gjeloshi dhe po behej gati te gjente ndonje tjeter shkak me perulë kundershtarin.

– S’di unë kufini e sterkufini, – Tunxhi e ngriti zanin. – Jane djel nanash e nuk lulojne per çdo dite si kastraveci.

– Nuk me kanë ardhë mue , – u shfajesue qenerisht Ndoka.

– Vara – ç’vara, (më the -të thashë ), s’di ç’ka po thue, por ka ardhë koha me kqëyre për do krypë se janë kuqë mollataret, – foli me zanin e tij kumbues Tunxhi dhe kthei kryet prej Sali Manit per me vazhdue biseden.

Ndoka iku i nxime ne fytyre ndersa njerezit qe ishin me larg e nuk e kishin ndie mire biseden pyesnin ” çfare tha Bajraktari i Merturit “?

– Duhet me kqyrë me gjetë krypën se janë kuqë mollataret, – tregonin ata që e dëgjuan nga afër bisedën.

…

Pse mu kujtua kjo ngjarje e vërtetë,

Më shumë s’po them, e gjeni vetë.