Nga: Agim Vuniqi
Në letrat e mia te herepashershme, por edhe në postimet e shpeshtuara per ngjarjet aktuale politike, ato kulturore dhe historike shprehi opinionin tim publikisht, duke bere edhe komente dhe reagime në postimet e te tjereve te shfaqura në facebook. Sigurisht qe mendimi publik i nenshtrohet syrit pajtues, por edhe atij kritikues. Nder ta si komentues i herepahershem eshte edhe miku im i vjeter Sharri, nje boem i njohur i Prishtines, i cili ishte shikuesi me i pasionuar i filmave amerikan dhe vizitori i shpeshte I kinemave te Prishtines, por edhe njeri nder kritiket e rralle, te cilet sot mungojne. E kujtoj nga ajo kohe rinore për modestin e tij dhe shoqerimin me shoke te profileve te ndryshme, e mbaj mend sidomos me shoqerimin e tij me Lazerin, vellain e aktore se njohur te teatrit Katarina Josipit “RIP”. Po, Sharri eshte shqiptar i madhe dhe burr jashtezakonisht i mire, ka pak njerez te rralle si Sharri.
Kur isha i ri dhe student shok te ngusht kisha vellain e Sharrit, Leken. Ai vinte në shtepi te une dhe une shkoja te ai. Ndodhete qe shikonim ndeshjet e futbollit se bashku me Fadilin, te cilat i komentonte i ndjeri Veli Vraniqi. Nje gje qe me ka lene pershtypje ishte qe as Fadili, as Vahidja (pushofshin në paqe) asnjehere nuk me kane pyetur i kujt je, qe për kohen ka qene e rralle, andaj kjo gje me lente pershtypje dhe keshtu ata tregonin karakterin e tyre te rralle dhe prindor dhe kujdesin ndaj shokeve te femijeve te tyre. Ne si te rinje Sharrin e kishim idol, ai ishte në krye te gjitha ngjarjeve atdhetare, duke perfshire edhe demonstratat. Ka shume ngjarje dhe barcoleta nga ajo kohe qe lidhen me guximin e tij. Ne me Leken shpesh strehoheshim me shoqe dhe shoke ne banesen e Sharrit.
Nganjehere edhe deheshim në hotel Bozhur e shkonim e flenim te Sharri. Ai nje kohe ka qendruar në Kanade si gazetar, nga atje shkruante reportazhe te bukura. Dua te ndriqoj edhe nje fakt pse aq shume admiroj familjen e tyre. Ngjarja lidhet me nje moment mortor, kur kishte nderruar jete Akademik Muslim Mulliqi, te cilin e nderoja tejmase jo vetem si mik shtepie, por edhe si intelektual i shquar por edhe si boem. Pse e permenda kete rast, për te treguar nje ngjarje te rralle, te cilen ma ka treguar afaristi i njohur Kastriot Mulliqi, perndryshe miku im, ndersa nipi i Akademik Mulliqi (shpirti i tij pushofte në paqen e krijuesit te universit dhe kesaj bote).
Ai me rrefente se pas vdekjes se Xha Muslimit, ai me çunin e tij Visarin benin “sortimin” pikturave dhe dokumenteve tjera te shumta, ne mesin e te cilave kishin hasur ne nje leter personale dhe vleren ne para qe ia kishte adresuar Fadil Hoxha Akademikut te njohur.
Pra ai keshtu tregonte shpirtin e madhe te nje njeriu te madhe, qe edhepse ne pozite te larte udheheqese gjente kohe qe personalisht nga paga e tij t’i ndihmonte financiarisht studentet shqiptare, te cilet studjonin në Beograd, dhe te cilet te gjithe u kthyen ne Kosove për te kontribuar.
